IV SA/Wa 1670/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Protokolant spec. Anna Nader, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2015 r. sprawy ze skargi D. S. i H. G. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz D. S. i H. G. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania D. S. i H. G. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012r., znak: [...], orzekającej o ustaleniu odszkodowania w łącznej wysokości 2 236 514.00 zł za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,8071 ha, a także o zobowiązaniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym w/w decyzja stanie się ostateczna Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2012 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012r. Zaskarżona decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 roku zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy. Nieruchomość położona w K., obręb [...], oznaczona jako działka nr [...] o pow. 0,8071 ha, została przeznaczona pod rozbudowę drogi krajowej [...] do parametrów drogi dwujezdniowej wraz z realizacją obiektów budowlanych, w tym infrastruktury technicznej, na odcinku obwodnicy K., na terenie miasta: K. i C. oraz gmin [...], [...], [...], [...], decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008r., znak: [...], o ustaleniu lokalizacji drogi. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2009r., znak: [...]. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r. Wojewoda [...] orzekł o ustaleniu na rzecz H. G., D. S. oraz B. B. odszkodowania w łącznej wysokości 2 280 051 zł za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa przedmiotowej nieruchomości. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] września 2010r. utrzymał w mocy w/w decyzję Wojewody [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 2199/10 uchylił powyższe decyzje w części dotyczącej odszkodowania na rzecz H. G. i D. S. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż organy nie wyjaśniły dlaczego rzeczoznawcy majątkowi nie przyjęli do porównań transakcji bardziej zbliżonych czasowo do dnia wyceny. Ponadto wskazano, iż 9 transakcji z 12 przyjętych do analizy porównawczej dotyczy nieruchomości położonych przy ul. [...] w K. przeznaczonych pod budowę drogi ekspresowej [...], co mogło wpłynąć na obniżenie wycenianej nieruchomości. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, iż rzeczoznawcy majątkowi błędnie określili wartość części składowych gruntu z jednoczesnym zastosowaniem wszystkich technik, tj. metody kosztów odtworzenia przy użyciu techniki szczegółowej, techniki elementów scalonych oraz techniki wskaźnikowej. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] lipca 2012r., znak: [...], Wojewoda [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania w łącznej wysokości 2 236 514 zł za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,8071 ha, a także zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym w/w decyzja stanie się ostateczna. Po rozpatrzeniu odwołania od ww decyzji Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych wysokość odszkodowania za przejęte nieruchomości ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. W sprawie podstawę dla ustalenia wysokości odszkodowania stanowił operat szacunkowy sporządzony w dniu 27 lutego 2012r. przez rzeczoznawców majątkowych A. S. i J. J. Biegłe wyceniając grunt, zastosowały podejście porównawcze, metodę korygowania ceny średniej. W procesie wyceny, dokonując podziału nieruchomości, określono odrębnie wartość nieruchomości o pow. 0,1802 ha wraz ze składnikami budowlanymi i roślinnymi oraz odrębnie część niezabudowaną gruntu o pow. 0,6269 ha. Z uwagi na brak na badanym rynku wystarczającej ilości transakcji nieruchomościami drogowymi analizą objęto transakcje obrotu nieruchomościami gruntowymi zabudowanymi, położonymi na terenach o podobnym sposobie zagospodarowania i zabudowie jak przedmiot wyceny, na terenie strefy peryferyjnej i pośredniej miasta K. Biegłe wskazały, iż funkcją dominującą na tym terenie jest funkcja mieszkaniowa jednorodzinna, stąd też analizą objęto transakcje dotyczące nieruchomości gruntowych zabudowanych na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową położonych w strefie peryferyjnej i pośredniej. Biegłe wyselekcjonowały 14 transakcji dotyczących podobnych do przedmiotu wyceny nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi, położonymi w strefie peryferyjnej i pośredniej miasta K. Z kolei w zakresie nieruchomości gruntowych niezabudowanych podobnych do przedmiotu wyceny przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową przyjęto zbiór 12 transakcji nieruchomościami niezabudowanymi przeznaczonymi pod budownictwo mieszkaniowo - usługowe. Wartość nieruchomości oszacowano na kwotę 2 337 917 zł. Ostatecznie wartość prawa własności przedmiotowej nieruchomości biegłe określiły w łącznej wysokości 2 226 514,00 zł (wartość prawa własności nieruchomości pomniejszona o wartość ograniczonego prawa rzeczowego) i w takiej wysokości, powiększonej na rzecz D. S. o 10 000,00 zł z tytułu opróżnienia nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym, Wojewoda [...] ustalił odszkodowanie. Zdaniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej operat szacunkowy w przedmiotowej sprawie został sporządzony prawidłowo, w szczególności zgodnie z zasadami wnikającymi z § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004r., Nr 207, poz. 2109 ze zm.). Rzeczoznawczynie określiły wartość przedmiotowej nieruchomości w oparciu o treść § 36 ust. 4 tego rozporządzenia przyjmując do porównań transakcje o przeznaczeniu nieruchomości przeważających wśród gruntów przyległych, z uwagi na brak na rynku transakcyjnym nieruchomości drogowych, które spełniałyby w ocenie biegłych kryterium podobieństwa. Odpowiadając zaś na zarzuty stron Minister wskazał, iż autorki operatu szacunkowego w piśmie, które wpłynęło do organu wojewódzkiego w dniu 9 maja 2012r., wyjaśniły wątpliwości związane z wyceną przedmiotowej nieruchomości. Odnośnie zaś braku doliczenia odsetek z tytułu nieterminowego spełnienia w/w świadczenia Minister podniósł, iż waloryzacja jest czynnością materialno- techniczną, ma charakter obrachunkowy, zatem nie następuje w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści art. 18 ust. 3 specustawy drogowej odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 podlega waloryzacji na dzień wypłaty, według zasad obowiązujących w przypadku zwrotu wywłaszczonych nieruchomości, stąd odszkodowanie podlega waloryzacji dopiero w dniu jego wypłaty. Na skutek rozpoznania wniesionej skargi przez D. S. i H. G. od powyższej decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania, tut. Sąd wyrokiem z dnia 21 stycznia 2013 r. (sygn. akt I SA/Wa 2366/12) skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd przyjął, iż Wojewoda [...], orzekając w ramach związania wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2011 r. (sygn. akt I SA/Wa 2199/10), decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], orzekł prawidłowo o ustaleniu na rzecz: H. G., D. S. oraz B. B. odszkodowania w łącznej wysokości 2 236.514 zł za przejęcie - z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa – własności opisanej na wstępie nieruchomości. W ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie był bezsporny, a kwestią sporną pozostawała jedynie wysokość przyznanego odszkodowania. W tej mierze Sąd przytoczył treść art. 12. ust. 5 i art. 18 ust. 1 specustawy drogowej a także wskazał na § 36 rozporządzenia w sprawie wyceny (...), w którym przyjęto zasadę, że przy określaniu wartości rynkowej gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne znajduje zastosowanie podejście porównawcze przy jednoczesnym przyjęciu cen transakcyjnych uzyskiwanych przy sprzedaży gruntów na te cele. Zdaniem Sądu organ dokonał analizy poprawności ustalenia wartości nieruchomości na podstawie powyższych przepisów i ocena ta była prawidłowa. W związku z tym nie można było w ogóle dopatrzyć się naruszenie § 36 ust. 1, 2 i 4 powołanego rozporządzenia. Sąd wyjaśnił też, że przy ustalaniu wartości rynkowej nieruchomości przejmowanej na cele dróg publicznych kluczowe znaczenie ma zdefiniowanie nieruchomości podobnych, wg których określana będzie wartość przejmowanej nieruchomości i wskazał w tym miejscu na treść art. 134 ust. 3-4 u.g.n. Stwierdził też, iż przyjęta w tych przepisach "zasada korzyści" polega na przyjęciu takich parametrów nieruchomości, które będą najkorzystniejsze dla wywłaszczanego. Natomiast rzeczoznawca decyduje o doborze nieruchomości, które przyjmuje do porównania. Na skutek rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez H. G. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż z zarzutami skargi kasacyjnej należy się zgodzić. NSA uznał, iż zaskarżona decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r., wydane w przedmiocie ustalenia na rzecz H. G. i D. S. odszkodowania za przejętą z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa przedmiotową nieruchomość położoną w K. w obrębie [...], stanowiącą działkę nr [...] o powierzchni 0,8071 ha - jako przeznaczoną pod inwestycję drogową – naruszały prawo materialne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dla rozpoznawanej sprawy kluczowe znaczenie miały regulacje zawarte w § 36 ust. 2 i 4 cytowanego rozporządzenia. Spór zatem, jaki wystąpił w analizowanej sprawie dotyczył m. in. ustalenia, czy istniały w tym przypadku ceny transakcyjne nieruchomości drogowych, bo dopiero w przypadku ich braku możliwe było, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonanie wyceny przejętej nieruchomości w oparciu o jej przeznaczenie przeważające wśród gruntów przyległych. Okoliczność ta mogła zaś mieć wpływ na wysokość przyznanego odszkodowania. Nadto w rozpoznawanej sprawie rzeczoznawczynie majątkowe a za nimi organy i Sąd Wojewódzki zdefiniowały badany rynek lokalny jako obszar miasta K., ale błędnie ograniczyły go jedynie tylko do strefy peryferyjnej i pośredniej. Rzeczoznawczynie majątkowe nie wskazały ponadto granic podziału tych stref ani też nie przedstawiły uzasadnienia dla zawężenia w ten sposób badanego rynku lokalnego. W rezultacie, biegłe uznały, że nie było możliwe określenie wartości rynkowej przejętej na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych z uwagi na to, że na badanym przez nie rynku brak było transakcji, które mogłyby stanowić podstawę wyceny. NSA podniósł również, jako nieuprawnione zawężenie obszaru, z którego rzeczoznawczynie utworzyły dwa zbiory nieruchomości porównywalnych, niespełniających kryterium podobieństwa - wg art. 4 pkt 16 u.g.n. - co mogło się przyczynić do wadliwego określenia wartości szacowanej działki. Jeśli bowiem w najbliższym otoczeniu nieruchomości wycenianej nie było obrotu nieruchomościami drogowymi, podobnymi do nieruchomości przedmiotowej (§ 36 ust. 1 i 2 i 4 ww rozporządzenia) to należało objąć analizą tereny K. dalej położone, które również należały do rynku lokalnego. Dopiero bowiem, gdyby się okazało, że na rynku lokalnym i regionalnym nie ma podobnych nieruchomości do wycenianej, należało przystąpić do określenia wartości szacowanej nieruchomości, przyjmując jej przeznaczenie za przeważające wśród gruntów przyległych. NSA wskazał również, iż nie zostało także wyjaśnione, na jakiej podstawie rzeczoznawczynie majątkowe, wyceniając przejętą na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość, dokonały jej podziału na dwie części, co zdaniem NSA, nie odpowiadało stanowi (stanowiącej jednolitą całość) nieruchomości, istniejącemu na dzień wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie lokalizacji drogi publicznej, a powyższe mogło mieć wpływ na określenie jej wartości. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż Sąd Wojewódzki bezzasadnie uznał, że podział taki był prawnie dopuszczalny, nie wskazując przy tym żadnej podstawy prawnej dla takiego zabiegu. Tymczasem, przepis § 36 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia wykonawczego do ustawy wymaga, aby wartość rynkową nieruchomości dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomości przejęte na podstawie przepisów specustawy drogowej określano, przyjmując stan nieruchomości (a nie stan poszczególnych jej części) z dnia wydania decyzji lokalizacyjnej. Bezsprzecznie bowiem w tym przypadku przedmiotem wyceny była cała nieruchomość, stanowiąca działkę o powierzchni 0,8195 ha, która w części była zabudowana budynkiem mieszkalnym, budynkami gospodarczymi, infrastrukturą towarzyszącą i nasadzeniami roślinnymi a w części stanowiła obszar niezabudowany. Na dzień wydania decyzji Wojewody [...] w sprawie lokalizacji drogi publicznej z dnia [...] grudnia 2008 r. nieruchomość ta stanowiła zorganizowaną gospodarczo całość i jako całość powinna była podlegać oszacowaniu. Niedostatecznie, zdaniem NSA, również została wyjaśniona kwestia doboru (pod względem czasowym) transakcji porównywalnych. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, trend czasowy był jednym z elementów analizy rynku nieruchomości, ale powyższe stwierdzenie nie tłumaczy w sposób wystarczający, dlaczego rzeczoznawczynie majątkowe, dokonując analizy i charakterystyki rynku nieruchomościami, uwzględniły przy wycenie części zabudowanej jedynie transakcje obejmujące okres od kwietnia 2010 r. do maja 2011 r., zaś w przypadku wyceny części niezabudowanej - od lipca 2010 r. do listopada 2011 r. Z operatu nie wynika także, dlaczego rzeczoznawczynie nie uwzględniły przy wycenie transakcji bardziej zbliżonych czasowo do daty sporządzenia operatu. Nadto do operatu szacunkowego winny być dołączone istotne dokumenty, wykorzystane przy jego sporządzaniu a rzeczoznawca powinien dostatecznie wyjaśnić, przestawić i uzasadnić sposób dokonania wyceny. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok naruszał przepisy art. 134 ust. 1 i 2, art. 151 ust. 1, art. 154 ust. 1 u.g.n. oraz § 36 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia wykonawczego w sprawie wyceny (...) i podlegał uchyleniu. NSA wskazał, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki powinien wnikliwie dokonać oceny zaskarżonej decyzji, mając w szczególności na uwadze, przyjętą wyżej wykładnię prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270-j.t.) określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a." Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Istotne znaczenie dla rozpoznawanej sprawy ma fakt, że sprawa była przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wyrokiem z dnia z dnia 3 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 1739/13 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2013 r. wydany w sprawie sygn. akt I SA/Wa 2366/12 w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zgodnie z art. 190 ustawy p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Możliwość odstąpienia od wiążącej wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny istnieje, jeżeli po wydaniu tego wyroku, a przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez sąd, któremu została sprawa przekazana do ponownego rozpoznania (art. 185 § 1 ustawy p.p.s.a.), miała miejsce zasadnicza zmiana stanu faktycznego sprawy, lub zmienił się stan prawny albo w tym czasie, w innej sprawie, została podjęta przez skład poszerzony NSA uchwała zawierająca odmienną wykładnię prawa, niż to dokonał NSA w swoim wyroku. Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Realizując wyżej określone granice kontroli jak również wskazania NSA, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona i utrzymana nią w mocy decyzja narusza prawo. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. nr [...], którą Minister utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012r., znak: [...], orzekającą o ustaleniu odszkodowania w łącznej wysokości 2 236 514.00 zł za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,8071 ha, a także o zobowiązaniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym w/w decyzja stanie się ostateczna. NSA uchylając ww wyrok WSA w Warszawie wskazał na konieczność dokonania wnikliwej oceny zaskarżonej decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, mając w szczególności na uwadze, przyjętą wyżej wykładnię powołanego prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, wobec wadliwości sporządzonego operatu szacunkowego, stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji, koniecznym było uchylenia decyzji organów obu instancji celem zachowania trybu dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z powołanymi wyżej wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, operat szacunkowy winien spełniać wymogi formalne określone w przywołanym rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, jak i opierać się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości, właściwym doborze nieruchomości podobnych oraz właściwym wychwyceniu cech różniących nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej i właściwym ustaleniu współczynników korygujących. Rzeczoznawca majątkowy winien zawrzeć w opinii uzasadnienie wskazujące na właściwy dobór nieruchomości przeznaczonych do celów porównawczych (m.in. położenie, wielkość, kształt, stan zagospodarowania, w tym uzbrojenie działek, dojazd do nich oraz zabudowę) i ustalenie istotnych cech różniących nieruchomości, jak też uzasadnienie wskazujące na właściwe ustalenie współczynników korygujących (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 2012/06, LEX nr 437627). Kontrolując kwestionowane w przedmiotowym postępowaniu rozstrzygnięcie organu odwoławczego sąd uznał, że sporządzony operat szacunkowy zawiera powołane wyżej uchybienia, które miały zasadniczy wpływ na ustaloną w nim wartość nieruchomości i w związku z tymi uchybieniami nie może stanowić prawidłowej podstawy do ustalenia należnego skarżącym odszkodowania. Z uwagi na wykazane istotne uchybienia w przedmiotowej sprawie, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji - Wojewoda [...] – ponownie zleci sporządzenie operatu szacunkowego dla przedmiotowej nieruchomości, uwzględniając przedstawioną przez Naczelny Sąd Administracyjny ocenę prawną, dotyczącą prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego, w oparciu o obowiązujące a wyżej powołane przepisy prawa a następnie organ administracyjny I instancji przeprowadzi pełną jego analizę w kontekście obowiązujących norm prawnych i wyda stosowne rozstrzygnięcie. Mając zatem na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. ustawy p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd, stosownie do unormowania art. 135 ustawy p.p.s.a. uchylił także decyzję organu I instancji uznając, że podjęto ją z takim naruszeniem prawa, które nie może być konwalidowane w postępowaniu przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Działanie takie naruszałoby bowiem zasadę dwuinstancyjności postępowania. W związku z powyższym, uchylenie w postępowaniu sądowym również decyzji organu I instancji jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ustawy p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2013.461 j.t.) w związku z § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.