IV SA/Wa 1688/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant st. spec. Dorota Stromecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2016 r. sprawy ze skargi B. D. J. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: SKO w W., Kolegium, organ II instancji, organ odwoławczy) z [...] maja 2016 r., znak: [...] wydana na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a., art. 39 ust 5 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 1515, ze zm.) oraz art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 1659, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. (dalej: skarżąca, spółka) reprezentowana przez r. pr. D. B., od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. (dalej: organ I instancji) nr [...] z [...] maja 2015 r., nakazującej wymienionej spółce usunięcie z terenu nieruchomości gruntowej położonej w P., przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obr. [...], "odpadów w postaci zgromadzonych w pierwszej warstwie mas ziemnych w ilości 20 tyś. m3", w terminie 90 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna, przez "zawarcie umowy na usunięcie odpadów i ich transport do miejsca składowania lub unieszkodliwiania z uprawnionym przedsiębiorcą". W decyzji z [...] maja 2016 r. SKO w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 26 ust. 2 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21, ze zm., dalej: u.o.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Stan sprawy przestawiał się następująco: W piśmie z 19 marca 2015 r. organ I instancji zawiadomił spółkę o wszczęciu postępowania w sprawie nakazania skarżącej usunięcie odpadów nawiezionych na teren stanowiącej jej własność działki oznaczonej nr ew. [...] z obr. [...], położonej w P., przy ul. [...]. W dniu [...] kwietnia 2015 r. przeprowadzone zostały oględziny przedmiotowej nieruchomości. Ze sporządzonego protokołu oględzin wynika, że "zgromadzony materiał nie posiada decyzji na magazynowanie lub gromadzenie odpadów. Zgromadzony materiał pochodzi ze źródeł pozyskanych przez firmę. [Przedstawiciel właściciela działki] nie chce ujawnić źródeł ze względu na tajemnicę handlową. Ilość zgromadzonego materiału na pierwszym poziomie została wspólnie oszacowana na około 20.000 m3. Drugi poziom oszacowano na około 4-5 tysięcy m3. Hałda z nr 1 stanowi piasek drobny. Hałda z nr 2 i 3 stanowi humus. Materiał, z którego zbudowany jest pierwszy poziom stanowi ziemia plus fragmenty krawężników, cegieł, kamieni, szkła, chudego betonu, części organicznych (...). Zgromadzony materiał jest wykorzystywany zgodnie z profilem działalności firmy, tj. budową dróg i infrastruktury inżynieryjnej". W piśmie z 24 kwietnia 2015 r. [...] S.A. wyjaśniono, że zgromadzone na terenie wskazanej nieruchomości materiały, spółka wykorzystuje do prowadzonych przez siebie prac budowlanych, nie pozbywa się ich i nie zamierza się pozbyć, w związku z czym nie można ich zaliczyć do odpadów w rozumieniu u.o. Zdaniem spółki, "przeznaczenie wskazanego materiału nie zmienia się w związku z działaniami strony, a więc wskazany materiał nie może zostać uznany za odpad". W decyzji nr [...] z [...] maja 2015 r. organ I instancji nakazał spółce usunięcie z terenu nieruchomości gruntowej położonej w P., przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obr. [...], "odpadów w postaci zgromadzonych w pierwszej warstwie mas ziemnych w ilości 20 tyś. m3", w terminie 90 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna, przez "zawarcie umowy na usunięcie odpadów i ich transport do miejsca składowania lub unieszkodliwiania z uprawnionym przedsiębiorcą". Organ I instancji podkreślił, że "zgromadzone masy ziemne zostały przywiezione na teren działki i stanowią materiał pozyskany przez firmę (...). Na nieruchomości znajdują się odpady, które zostały zgromadzone w pierwszej warstwie. Zdaniem organu I instancji, w rozumieniu przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów, zakwalifikowane są one do grupy 17, zgodnie z § 2 pkt 17 - odpady z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej (włączając glebę i ziemię z terenów zanieczyszczonych)". Organ I instancji wskazał również, że teren przedmiotowej nieruchomości znajduje się w granicach objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części miasta P., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w P. z [...] czerwca 2010 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt. o tego planu, w obszarze objętym planem zakazuje się składowania odpadów oraz mas ziemnych zanieczyszczonych odpadami, w tym gruzem budowlanym. [...] S.A. złożyło odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie: - art. 40 § 2 k.p.a. "poprzez doręczenie decyzji stronie z pominięciem pełnomocnika", "w związku z czym należy uznać, że decyzja nie została skutecznie doręczona i tym samym nie wywołuje skutków prawnych", - art. 3 ust 1 pkt 6 u.o. "poprzez uznanie materiału znajdującego się na gruncie za odpady w rozumieniu ustawy o odpadach", - art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 1 i 3 "poprzez uznanie, że materiał, który jest wskazany w sentencji decyzji zawiera fragmenty krawężników, cegieł, szkła i betonu, a także że wskazany materiał nie nadaje się do wykorzystania w prowadzonych robotach budowlanych", - art. 8, 10 § 1 i 11 k.p.a. "poprzez wyznaczenie stronie terminu na zapoznanie się z materiałem dowodowym wraz z jednoczesnym wskazaniem stronie jaka decyzja zostanie wydana w przedmiotowej sprawie", - art. 8, 10 § 1, 11 oraz 107 § 1 i 3 k.p.a. "poprzez brak odniesienia się przez organ do wszystkich twierdzeń strony wskazanych w piśmie z dnia 24 kwietnia 2015 r.". Zdaniem spółki, nie ma żadnej podstawy prawnej do zobowiązania strony do pozbycia się wskazanych materiałów, tak samo jak nie ma podstawy do zakazu składowania na terenie nieruchomości takich materiałów jak piasek, żwir, ziemia, które to materiały są następnie wykorzystywane w wykonywanych robotach budowlanych. Odpadem nie może być materiał przekazywany do dalszego używania zgodnie z jego dotychczasowym przeznaczeniem. Zgromadzony materiał jest przeznaczony do budowy drogi. Przeznaczenie wskazanego materiału nie zmienia się więc w związku z działaniami strony. W ocenie skarżącej, nawet w przypadku uznania, że w ziemi znajdują się pewne elementy, takie elementy mogłyby zostać usunięte i następnie ziemia mogłaby być dalej wykorzystana. W decyzji z [...] maja 2016 r. SKO w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 26 ust. 2 u.o. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu ww. decyzji Kolegium wskazało, że faktycznie, zaskarżona decyzja doręczona została bezpośrednio stronie, pomimo tego, że była ona reprezentowana przez pełnomocnika. Zdaniem organu odwoławczego, działanie takie stanowi naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. Jednak samo naruszenia przepisu art. 40 § 2 k.p.a. poprzez doręczenie decyzji stronie, a nie pełnomocnikowi, w sytuacji, gdy reprezentant strony zna treść rozstrzygnięcia i składa w terminie ustawowym odwołanie, nie można uznać za mające istotny wpływ na wynik sprawy i nie może spowodować wydania rozstrzygnięcia kasacyjnego. Kolegium wyjaśniło, że co prawda zaskarżona decyzja została doręczona bezpośrednio stronie, jednakże ustanowiony przez nią pełnomocnik złożył skutecznie od tej decyzji odwołanie. W ocenie Kolegium, brak jest podstaw do jej uchylenia z tego tylko względu, że została ona doręczona w sposób nieprawidłowy, wbrew wyraźnemu nakazowi z art. 40 ust. 2 k.p.a. Według SKO w W., zgromadzone na terenie nieruchomości gruntowej położonej w P., przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obr. [...], masy ziemne stanowią odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o. Organ II instancji powołał się na treść definicji ustawowych pojęć: "odpady" oraz "posiadacz odpadów". W ocenie Kolegium, nie budzi wątpliwości, że gleba i ziemia mogą w pewnych okolicznościach stanowić odpady w rozumieniu przytoczonych przepisów (odpady o kodzie 17 05 04, zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów, (Dz. U. 2014 r. poz. 1923). Organ II zwrócił uwagę, że odwołujący przyznał, że przedmiotowe masy ziemne zostały przezeń nabyte od podmiotu lub podmiotów trzecich, ujawnienia danych których odmówił ze względu na "tajemnicę handlową", a następnie nawiezione na teren jego nieruchomości. Według organu odwoławczego, oznacza to, że ich poprzedni posiadacz pozbył się ich na rzecz odwołującego. Z chwilą tego pozbycia się przedmiotowe masy ziemne stały się odpadem w rozumieniu cytowanej wyżej definicji, których składowanie na terenie do takiego celu nie przeznaczonym (a takim terenem jest bez wątpienia działka odwołującego) jest niedopuszczalne. Organ II instancji stwierdził również, że spółka nie posiada odpowiednich zezwoleń na składowanie odpadów na terenie działki o nr ew. [...]. Składowaniu takiemu sprzeciwia się obowiązujący dla tego terenu miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części miasta P., zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w P. z [...] czerwca 2010 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) - § 8 pkt 1 lit. o, pierwsze tiret tegoż planu, ustanawiający zakaz składowania w obszarze planu odpadów oraz mas ziemnych zanieczyszczonych odpadami, w tym gruzem budowlanym. W ocenie SKO w W., zgromadzone na ww. działce masy ziemne stanowią odpad, podlegający usunięciu przez ich obecnego posiadacza, którym jest, odwołujący. Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, że "uznanie, że materiał, który jest wskazany w sentencji decyzji zawiera fragmenty krawężników, cegieł, szkła i betonu", nastąpiło na podstawie protokołu z oględzin z [...] kwietnia 2015 r., podpisanego bez uwag przez stronę oraz jej pełnomocnika. W skardze [...] S.A. zaskarżyło w całości decyzję SKO w W. z [...] maja 2016 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego tj. przepisu art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o. poprzez jego błędną wykładnię przejawiającą się uznaniem materiałów wykorzystywanych w wykonywanych robotach budowlanych za odpady w rozumieniu u.o. 2. naruszenie przepisów postępowania tj. przepisu art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pomimo naruszenia przez organ I instancji art. 8, 10 §1, 11 k.p.a. poprzez wyznaczenie stronie przez organ I instancji terminu na zapoznanie się z materiałem dowodowym wraz z jednoczesnym wskazaniem stronie jaka decyzja zostanie wydana 3. naruszenie przepisu art. 8, 10 § 1, 11 oraz 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich twierdzeń zawartych w odwołaniu. 4. naruszenie przepisów postępowania tj. przepisu art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. w związku z przepisem art. 40 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pomimo doręczenie decyzji organu I instancji stronie z pominięciem pełnomocnika. Skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie w całości decyzji organu I instancji, 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 3. wstrzymanie przez organ II instancji wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a w przypadku niewstrzymania wykonania decyzji przez organ wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji organu I i II instancji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W uzasadnieniu skargi Spółka w pierwszej kolejności podniosła, że SKO w Warszawie błędnie uznało, że materiały składowane na nieruchomości skarżącej są odpadami w rozumieniu u.o. W skardze zwrócono uwagę, że podczas oględzin dokonywanych w dniu [...] kwietnia 2015 r. skarżąca przedstawiła dowody na to, że składowane materiały używane są w trakcie prowadzonych przez stronę robót budowlanych. Zdaniem spółki, przedmiotowa ustawa wskazuje, że za odpady należy uznać każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć, albo do pozbycia których jest zobowiązany. Żadna z wyżej wymienionych okoliczności nie dotyczy jednak skarżącej. Spółka wykorzystuje bowiem zgromadzone materiały zgodnie z profilem prowadzonej działalności gospodarczej w trakcie wykonywania prac budowlanych. Ponadto w ocenie skarżącej, nie ma żadnej podstawy prawnej zobowiązującej stronę do pozbycia się wskazanych materiałów, podobnie jak nie ma podstawy prawnej, która zakazuje składowania na terenie nieruchomości materiałów takich jak: piasek, żwir czy też innych materiałów budowlanych takich jak ziemia. Składowanie spowodowane jest bowiem koniecznością wykorzystywania wskazanych materiałów w procesie budowlanym. Według Spółki, podkreślenia wymaga również fakt, że strona nie ma zamiaru pozbycia się przedmiotowych materiałów, wręcz przeciwnie, mają one bardzo konkretne gospodarcze przeznaczenie. Skarżąca zauważyła, że nie pozbywa się i nie zamierza się pozbywać wskazanych materiałów oraz zwróciła uwagę na znaczenie terminu "pozbywanie", według Słownika Języka Polskiego. Skarżąca powołała się także na pogląd wyrażony w piśmiennictwie, według którego, odpadem nie może być materiał przekazywany do dalszego używania zgodnie z jego dotychczasowym przeznaczeniem (Aneta Mostowska, Łukasz Budziński, Joanna Wilczyńska, Ustawa o odpadach. Komentarz, 2014). Zdaniem spółki, w przedmiotowej sprawie zgromadzony materiał jest przeznaczony do budowy drogi. Wykorzystanie wskazanego materiału nie zmienia się więc w związku z działaniami strony, a więc wskazany materiał nie może zostać uznany za odpad, ponieważ w dalszym ciągu jest wykorzystywany w budownictwie. Skarżąca wskazuje, że ziemia może być używana w robotach drogowych. Nawet w przypadku uznania, że w ziemi znajdują się pewne elementy, takie elementy mogłyby zostać usunięte i następnie ziemia mogłaby być dalej wykorzystana. Zdaniem skarżącej, organ nie dokonał żadnych czynności pozwalających na ustalenie czy ziemia znajdująca się na gruncie może być wykorzystana w prowadzonych robotach. Według spółki, organ w zaskarżonej decyzji stwierdza, że jeśli skarżąca nabywa ziemię od podmiotów trzecich to w takiej sytuacji podmiot trzeci pozbywa się ziemi na rzecz skarżącej. Spółka nie godzi się z powyższym stanowiskiem organu II instancji, ponieważ w przypadku uznania takiej interpretacji za zasadną w żadnym przypadku nie byłoby możliwe nabycie materiałów budowlanych. W każdym przypadku nabycia materiałów, konieczne byłoby usunięcie materiałów bez możliwości ich składowania. Skarżąca zauważa również, że użycie materiałów budowlanych w wykonywanych robotach budowlanych nie jest możliwe natychmiast po ich nabyciu. W związku z powyższym bezzasadne jest zobowiązywanie skarżącej do usuwania materiałów budowlanych z terenu nieruchomości. Zdaniem spółki, trudno też uznać, że nabycie przez skarżącą ziemi od podmiotu trzeciego mogłoby być równoznaczne z pozbyciem się substancji przez ten podmiot trzeci. Celem powyższego jest bowiem dokonanie transakcji pomiędzy przedsiębiorcami, a nie pozbycie się przez podmiot trzeci ziemi jako niepotrzebnej substancji. W przypadku uznania, że sprzedaż substancji lub przedmiotu oznacza pozbycie się w każdym przypadku po sprzedaży powstawałby obowiązek usunięcia nabytego przedmiotu lub substancji jako odpadu. Zdaniem skarżącej, organ II instancji utrzymał w mocy decyzję I instancji pomimo naruszenia przez ten organ szeregu przepisów k.p.a. Skarżąca powołała się na treść zasady czynnego udziału strony, podnosząc, że udziału w przedmiotowym postępowaniu została de facto pozbawiona. Według spółki, organ nie odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych przez stronę w odwołaniu. W skardze podniesiono również, że organ I instancji doręczył decyzję stronie zamiast pełnomocnikowi. Powyższe narusza przepis art. 40 § 2 k.p.a. Zdaniem spółki, nie zachodzą przesłanki wyłączenia wstrzymania wykonania decyzji przez ustawę szczególną, nie zachodzą również przesłanki od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z 6 października 2016 r. spółka wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z [...] maja 2015 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z 7 listopada 2016 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z [...] maja 2015 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.), polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpatrywania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. W ocenie Sądu, organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a. oraz u.o. W rozpoznawanej sprawie wyróżniono zarzuty proceduralne oraz dotyczące prawa materialnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że zarzuty procesowe, podnoszące naruszenie przepisów postępowania, powinny być zbadane przed zarzutami niewłaściwej wykładni lub błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego. Dopiero wszak po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, co stanowi kwestię o charakterze procesowym, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis materialnoprawny (tak np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 848/11, LEX nr 1218904 i z 9 maja 2013 r., sygn. akt IOSK 2355/11, LEX nr 1328094). Sąd nie podziela zarzutu dotyczącego naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo naruszenia przez organ I instancji: art. 8, art. 10 § 1 i art. 11 k.p.a., poprzez wyznaczenie stronie przez organ I instancji terminu na zapoznanie się z materiałem dowodowym wraz z jednoczesnym wskazaniem stronie jaka decyzja zostanie wydana. W ocenie Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie czuwały nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielały jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Działania organu obu instancji nie naruszało zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. Nie każde bowiem naruszenie prawa oznacza prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Sąd nie stwierdził naruszenia art. 8 k.p.a. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., Organy orzekające w niniejszej sprawie zapewniły skarżącej czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiły jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Treść pisma organu I instancji z 10 kwietnia 2015 r., informująca że stronie umożliwia się wypowiedzenie co do zgromadzonych materiałów i dowodów przed wydaniem decyzji nakazującej usunięcie odpadów nie oznacza wbrew stanowisku skarżącej, że organ już przed zakończeniem postępowania założył, że decyzja będzie wydana na niekorzyść strony. Nie jest uprawnione stanowisko skarżącej, że organ I instancji de facto wydał decyzję przed umożliwieniem wypowiedzenia się stronie co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych zarzutów. Wskazać należy, że w piśmie z [...] marca 2015 r. organ I instancji zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania w sprawie nakazania stronie usunięcie odpadów nawiezionych na teren stanowiącej jej własność działki oznaczonej nr ew. [...] z obr. [...] położonej w P., przy ul. [...]. Zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez zawiadomienie o nieprawidłowej treści może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Skarżąca nie wskazała jakich konkretnych czynności nie mogła dokonać w związku z wadliwą jej zdaniem, treścią zawiadomienia z [...] kwietnia 2015 r. W niniejszej sprawie stosownie do regulacji art. 11 k.p.a. organy administracji wyjaśniły stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia zasady wynikającej z art. 11 k.p.a. W ocenie Sądu, uzasadnienia decyzji organu I i II instancji są skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 k.p.a.), a także objaśniają tok myślenia prowadzący do zastosowania powołanych w decyzjach organu I i II instancji przepisów k.p.a. oraz u.o, które doprowadziły do wydania orzeczenia utrzymującego w mocy decyzję organu I instancji, w której nakazano skarżącej, będącej właścicielem działki o nr ew. [...], obręb [...] położonej w miejscowości P., przy ul. [...]: 1. Usunięcie z powyższej nieruchomości zgromadzonych na niej odpadów w postaci zgromadzonych w pierwszej warstwie mas ziemnych, w ilości 20 tyś. m³; 2. Usunięcie odpadów nakazuje się wykonać w terminie 90 dni, od dnia w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna; 3. Wykonanie decyzji nastąpi przez zawarcie umowy na usunięcie odpadów i ich transport do miejsca składowania lub unieszkodliwiania z upraw ranionym przedsiębiorcą. Według Sądu, organy obu instancji dokonały niewadliwej analizy zebranego materiału dowodowego, który w ocenie Sądu jest prawidłowo zebrany i kompletny a wnioski jakie z niego wysnute były logicznie uzasadnione i nie noszą cech dowolności. Materiał dowodowy oraz postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I i II instancji są zgodne z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi organy administracji orzekające w niniejszej sprawie podjęły czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Przeprowadzone przez organy I i II instancji postępowanie wyjaśniające, jak również zgromadzony materiał dowodowy dotyczący nakazania usunięcia odpadów z terenu nieruchomości należącej do skarżącej, mając na uwadze przedstawioną wyżej wykładnię zasad postępowania administracyjnego umożliwił dokonanie oceny w zakresie wystąpienia przesłanek wymaganych przez przepisy u.o. do wydania w niniejszej sprawie decyzji utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, w której orzeczono o: obowiązku usunięcia zgromadzonych odpadów, określono termin wykonania ww. obowiązku oraz sposobie wykonania decyzji. Organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a także oceniły na podstawie całokształtu materiału dowodowego udowodnienie danych okoliczności. Skarżąca nie posiadała uregulowanego statusu prawnego odpadów znajdujących się na terenie działki o nr ew. [...], obręb [...] położonej w miejscowości P., przy ul. [...]. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 8, 10 § 1, 11 oraz 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich twierdzeń zawartych w odwołaniu. Z uzasadnienia decyzji organu I i II instancji wynikają motywy podjętych rozstrzygnięć. Według Sądu, uzasadnienia kontrolowanych decyzji stanowią uzewnętrznioną motywację podjętych w nich rozstrzygnięć. W uzasadnieniach tych decyzji znalazło się bowiem ustalenie, jakie normy obowiązują w związku z wydaniem przez organ odwoławczy decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, który działając na podstawie art. 26 ust. 2 u.o. oraz art. 104 i 107 § 1 k.p.a. nakazał skarżącej usunięcie odpadów z przedmiotowej nieruchomości, wyznaczył termin usunięcia oraz sposób wykonania decyzji. W ocenie Sądu, podejmując rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie organy przeprowadziły również w sposób prawidłowy proces subsumcji stanu faktycznego pod obowiązujące normy prawne regulujące wydanie decyzji, w której nałożono na skarżącą obowiązki zgodnie z art. 26 ust. 2 u.o. W przedmiotowej sprawie Kolegium w decyzji z [...] maja 2016 r. ustosunkowało się także do twierdzeń skarżącej zawartych w odwołaniu, a także przeprowadziło kontrolę instancyjną działania, które podjął organ I instancji wydając decyzję z [...] maja 2015 r. Ustalenia te znajdują bowiem swój wyraz w decyzji odwoławczej Kolegium z [...] maja 2016 r. W zaskarżonej do Sądu decyzji organ II instancji powołał się na motywy wyrażone przez Burmistrza Miasta i Gminy P. w decyzji z [...] maja 2015 r. Kolegium w decyzji z [...] maja 2016 r. uzasadniło także fakt nieuwzględnienia odwołania skarżącej, podając motywy, jakimi się kierowało przy odrzuceniu poszczególnych twierdzeń zawartych w tym odwołaniu. Organ odwoławczy w decyzji z [...] maja 2016 r. wyczerpująco udowodnił także brak związku przyczynowego między wadami postępowania zarzucanymi w odwołaniu, a decyzją z [...] maja 2015 r. wydaną przez Burmistrza Miasta i Gminy P. Należy stwierdzić, że uzasadnienia kontrolowanych przez Sąd decyzji wydanych w przedmiotowej sprawie są związane z przedmiotem rozstrzygnięcia, którym jest nałożenie na skarżącą obowiązków zgodnie z art. 26 ust. 2 u.o. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. w związku z przepisem art. 40 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pomimo doręczenia decyzji organu I instancji stronie z pominięciem pełnomocnika wskazać należy, że zgodzić należy się ze skarżącą, że decyzja organu I instancji doręczona została bezpośrednio stronie, pomimo tego, że była ona reprezentowana przez pełnomocnika. Działanie takie stanowi naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu, doręczenie decyzji organu I instancji bezpośrednio stronie z pominięciem jej pełnomocnika nie może być kwalifikowane jako brak doręczenia. Należy zgodzić się z organem, że fakt doręczenia decyzji organu I instancji stronie, a niej jej pełnomocnikowi, w sytuacji gdy nie pociągnęło to za sobą negatywnych dla niej skutków, umożliwiając mimo to wniesienie odwołania przez pełnomocnika strony skarżącej, aczkolwiek jest naruszeniem przepisu art. 40 § 2 k.p.a., to nie takim, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. W sytuacji kiedy strona po otrzymaniu decyzji organu I instancji wniosła w ustawowym terminie odwołanie, należy przyjąć, że doręczenie decyzji skarżącej zamiast pełnomocnikowi było skuteczne. Strona ma prawo podjąć każdą czynność w sprawie z pominięciem pełnomocnika (nawet działając przez innego pełnomocnika). W przeciwnym wypadku doszłoby do swoistego "ubezwłasnowolnienia" strony postępowania, która nie miałaby prawa do podjęcia samodzielnie (z pominięciem ustanowionego pełnomocnika) żadnej czynności w sprawie toczącej się z jej udziałem. Skuteczne zatem wniesienie przez stronę odwołania na decyzję organu I instancji instancji doręczonej stronie, a nie jej pełnomocnikowi wyłącza możliwość uznania doręczenia tej decyzji za nieprawidłowe. Przechodząc do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego wskazać trzeba, że z akt kontrolowanej przez Sąd sprawy wynika, że organy dokonały prawidłowej interpretacji art. 26 ust. 2 u.o. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o. Nie można zgodzić z interpretacją ustawowej definicji pojęcia "odpady" przedstawioną przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz w skardze. W ocenie Sądu – wbrew zarzutom skargi – organy właściwie uznały, że masy ziemne zgromadzone na terenie działki o nr ew. [...] obręb [...] położonej w miejscowości P., przy ul. [...], których dotyczy postępowanie, stanowią odpad. Z akt kontrolowanej przez Sąd sprawy wynika, że organy dokonały prawidłowej interpretacji pojęcia odpady uregulowanego w art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o. Sposób rozumienia treści tego pojęcia odgrywa w niniejszej sprawie zasadniczą rolę i stanowi jednocześnie oś sporu. Dla zakwalifikowania substancji lub przedmiotu jako odpadu przesądzające znaczenie ma podjęcie przez ich posiadacza czynności zmierzających do ich pozbycia się. Kluczowym elementem definicji ustawowej "odpady" jest pojęcie "pozbycie się", gdyż dana substancja lub przedmiot staje się odpadem z chwilą pozbycia się (substancji lub przedmiotu) przez dotychczasowego ich posiadacza. Zgodnie z ogólnym znaczeniem słowo "pozbywać się" oznacza "uwolnić się od czegoś niepotrzebnego, uciążliwego. Pozbyć się starych ubrań, mebli (zob. M. Szymczak (red.), Słownik języka polskiego, t. 2, Warszawa 1979, s. 886.). Według obowiązującej definicji legalnej pojęcia "odpady", która znajduje się w u.o., przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany (art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o.). Oznacza to, że odpadem może stać się każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. O przekształceniu się zatem danej substancji lub przedmiotu w odpad decyduje przede wszystkim wola dotychczasowego ich posiadacza, który substancji lub przedmiotu pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Z chwilą pozbycia się substancji lub przedmiotu przekształcają się one w odpad. Decyduje o tym wola i zamiar dotychczasowego posiadacza substancji lub przedmiotu. Kolejny podmiot staje się wtedy już posiadaczem nie substancji lub przedmiotów, ale właśnie odpadów. Pozbycie się, zamiar pozbycia lub obowiązek pozbycia się substancji lub przedmiotu przez ich dotychczasowego posiadacza stanowią przesłanki, zmiany statusu formalno-prawnego substancji lub przedmiotu w status odpadu. Określona rzecz przestaje być przedmiotem lub substancją, a staje się odpadem. Odpadem zatem pod pewnymi warunkami może stać się każda substancja lub przedmiot. Pojęcie "pozbywać się" należy interpretować w świetle celu ogólnego przepisów u.o., którym jest prewencyjna ochrona zdrowia ludzi i środowiska przed odpadami oraz celów szczegółowych wynikających zasad gospodarki odpadami. Termin "pozbywać się", który określa zakres stosowania pojęcia "odpad", nie może zatem być interpretowany wąsko. Chodzi o wszelkie działania, zachowania lub czynności z których wynika wola pozbycia się substancji lub przedmiotu przez dotychczasowego ich posiadacza. Przejmujący odpady ponosi pełną odpowiedzialność prawną za ich posiadanie. Przy interpretacji pojęcia "pozbywać się" należy brać także pod uwagę obowiązujące normy prawne dotyczące procesów ponownego użycia, przetwarzania, recyklingu oraz odzysku poszczególnych rodzajów odpadów. Istotne znaczenie mają także standardy dotyczące bezpieczeństwa używania substancji lub przedmiotów. Pozbycie się substancji lub przedmiotu, które stają się odpadem powinno być także oceniane przez pryzmat zasad: zapobiegania odpadom oraz przezorności i materialnej odpowiedzialności sprawcy zanieczyszczającego środowisko, który może być posiadaczem odpadów. Słusznie podnosi zatem organ odwoławczy, że pozbycie się mas ziemnych przez poprzedniego ich posiadacza, w sposób jednoznaczny przesądza o zaistnieniu przesłanki "pozbycia się" z definicji ustawowej pojęcia "odpady" (art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o.). Wbrew stanowisku skarżącej dla uznania przedmiotu za odpad nie ma znaczenia czy spółka jako posiadacz odpadów nie ma zamiaru pozbywania się odpadów w postaci mas ziemnych i zamierza je wykorzystać w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Rozstrzygające dla uznania przedmiotu lub substancji za odpad jest ich pozbycie się przez dotychczasowego ich posiadacza, a nie jak twierdzi skarżąca brak zamiaru pozbycia się odpadów przez ich posiadacza ([...] S.A.). Przedmiotowe masy ziemne stały się odpadem z chwilą, gdy podmiot posiadający te masy ziemne nie widząc możliwości dalszego ich wykorzystania zgodnie ze swoją pierwotną funkcją pozbył się ich na rzecz skarżącej. Ziemia wypełniając swoje funkcje podstawowe nie może bowiem zawierać: fragmentów krawężników, cegieł, szkła oraz chudego betonu. Ziemia o takim składzie nie może być wykorzystana zgodnie ze swoim przeznaczeniem i jest klasyfikowana jako odpad w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów. Są to odpady z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej (włączając glebę i ziemię z terenów zanieczyszczonych. Bez znaczenia w niniejszej sprawie jest to, że spółka kupiła przedmiotowe masy ziemne od innego podmiotu. Odpady mogą być przedmiotem umów kupna-sprzedaży. Kupno odpadów nie powoduje, że mogą one być składowane lub magazynowane w miejscu do tego nieprzeznaczonym. W kontrolowanej przez Sąd sprawie zgromadzone w pierwszej warstwie na terenie nieruchomości należącej do skarżącej masy ziemne w ilości 20 000 m³ stały się odpadem z chwilą pozbycia się ich przez dotychczasowego posiadacza, którego danych spółka powołując się na tajemnicę handlową nie chciała ujawnić. Skarżąca przywożąc na teren należącej do niej nieruchomości masy ziemne, których pozbył się ich dotychczasowy posiadacz na rzecz skarżącej dokonała przemieszczenia odpadów, a następnie ich magazynowania na przedmiotowej nieruchomości. W dniu [...] kwietnia 2015 r. przeprowadzone zostały oględziny przedmiotowej nieruchomości. Oględzin dokonano w obecności M. J. – prezesa zarządu spółki [...] S.A., A. Z. - radcy prawnego oraz Z. S.- laboranta. Ze sporządzonego protokołu z oględzin wynika, że materiał zgromadzony w hałdach obejmuję ziemię oraz fragmenty krawężników, cegieł, kamieni, szkła, chudego betonu oraz części organicznych. Zgromadzony materiał jest wykorzystywany zgodnie z profilem działalności firmy, tj. budową dróg i infrastruktury inżynieryjnej. Warunki wymagane dla uznania, że przedmiot czy substancja przestały być odpadem (utraciły status odpadów), określa art. 14 u.o. Utrata statusu odpadu jest możliwa tylko przez przeprowadzenie procesu odzysku, a w szczególności recyklingu, zaś dalsze postępowanie z "byłym" odpadem wymaga odseparowania takiej substancji lub przedmiotu od odpadów. Okoliczność wykorzystywania przedmiotowych mas ziemnych do budowy dróg nie oznacza, że znajdujące się odpady na działce oznaczonej nr ew. [...] z obr. [...] położonej w P., przy ul. [...] utraciły statusu odpadów. W celu dokonania oceny, że odpady przestały być odpadami, muszą być poddane procesom, o których mowa w art. 14 u.o. Kwestia dookreślenia warunków, przy spełnieniu których odpad przestaje być odpadem (utrata statusu odpadu) ma znaczenie przede wszystkim dla oceny zamierzanych do zastosowania czy zastosowanych procesów zagospodarowania odpadów, które pozbawiając odpady pewnych ich cech, mogą pozwolić na uznanie, że dana substancja lub przedmiot, już wcześniej zakwalifikowany do kategorii odpadów, ten status utracił. Z akt kontrolowanej przez Sąd sprawy nie wynika, że magazynowane na przedmiotowej nieruchomości masy ziemne utraciły status odpadów. Precyzyjny katalog odpadów określony został w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. poz. 1923). W załączniku do ww. rozporządzenia sklasyfikowano m. in. glebę i ziemię, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03, jako odpady o kodzie 17 05 04. Takie też odpady zostały zdeponowane na działce o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...] położonej w miejscowości P., przy ul. [...]. W dalszej kolejności organ I instancji prawidłowo ustalił na podstawie przeprowadzonych w dniu [...] kwietnia 2015 r. oględzin, że odpady znajdują się w miejscu nieprzeznaczonym do składowania lub magazynowania odpadów. W niniejszej sprawie odpady znajdowały się w pierwszej warstwie mas ziemnych zgromadzonych na działce gruntu oznaczonej nr ew. [...] z obr. [...] położonej w P., przy ul. [...]. Spółka nie prowadziła na tym terenie działalności gospodarczej polegającej na składowania lub magazynowaniu odpadów. Z akt sprawy wynika także, że na przedmiotowej nieruchomości spółka nie prowadziła składowiska odpadów, przez które rozumie się obiekt budowlany przeznaczony do składowania odpadów (art. 3 ust. 1 pkt 25 u.o.). Skarżąca nie prowadziła także działalności polegającej na magazynowaniu odpadów. Magazynowanie odpadów to według definicji z art. 3 ust. 1 pkt 5 u.o. czasowe przechowywanie odpadów obejmujące – wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę, tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów, magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów. Działanie takie generalnie jest dozwolone na podstawie decyzji lub innej formy zgody na wytwarzanie odpadów, bądź też decyzji zezwalającej na gospodarowanie odpadami, przepisy nie przewidują natomiast wyrażania zgody na magazynowanie w postaci odrębnej decyzji. Magazynowanie nie jest jednak samodzielną czynnością z zakresu gospodarki odpadami, jest dopuszczalne o tyle, o ile jest niezbędne do prawidłowego wykonywania któregokolwiek z głównych działań mających charakter gospodarki odpadami. Skarżąca nie posiadała decyzji wydanej przez właściwy organ na gospodarowanie odpadami znajdującymi się na terenie przedmiotowej nieruchomości. Odnosząc się do twierdzenia skarżącej wyrażonego w skardze, że nie ma żadnej podstawy prawnej zobowiązującej stronę do pozbycia się wskazanych materiałów, wskazać należy, że z treści art. 26 u.o. wynika ogólna zasada, według której odpady muszą być usuwane z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, niezależnie od stopnia uciążliwości bądź zagrożeń dla życia lub zdrowia ludzi oraz dla środowiska, a także niezależnie od tego czy ich posiadacza wykorzystuje lub będzie wykorzystywał odpady w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Konsekwencją obowiązywania tej zasady ogólnej jest to, że posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania (art. 26 ust. 1 u.o.). Z treści art. 26 ust. 2 u.o. wynika, że do zastosowania środka nadzorczego w formie decyzji nakazującej usunięcie odpadów wymagane jest konieczne stwierdzenie faktu istnienia odpadów i to w miejscu nieprzeznaczonym do składowania lub magazynowania odpadów, a także ustalenie podmiotu zobowiązanego do usunięcia nielegalnie składowanych odpadów, tj. ich posiadacza (bądź posiadaczy). Takie ustalenia zostały poczynione przez organ I instancji w sposób wnikliwy i wyczerpujący. Zgodnie z ogólną zasadą gospodarki odpadami wyrażoną w art. 26 ust. 1 u.o., posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Zasada ta jest bowiem konsekwencją obowiązywania domniemania wyrażonego w art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o. Według niego, posiadaczem odpadów jest wytwórca odpadów lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadającą osobowości prawnej będąca w posiadaniu odpadów. Domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 26 u.o. wymagane jest ustalenie istnienia odpadów, ich składowania w miejscu nieprzeznaczonym do składowania lub magazynowania oraz podmiotu zobowiązanego do usunięcia nielegalnie składowanych odpadów. Takie ustalenia zostały przeprowadzone prawidłowo przez organy obu instancji. Z treści art. 26 ust. 1 u.o. wynika z mocy samego prawa dla posiadaczu odpadów obowiązek niezwłocznego ich usunięcia z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Posiadacz odpadów jest zatem zobowiązany wykonać go bez wezwania, a w razie jego bezczynności, organ administracji publicznej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów ich usunięcie. Nakaz usunięcia odpadów jest wydawany w drodze decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów k.p.a. i musi być zgodny z wymaganiami formalnym wskazanym w art. 107 k.p.a. Decyzja nakazująca usunięcie odpadów powinna zawierać elementy wskazane w art. 26 ust. 6 u.o. W niniejszej sprawie organ I instancji prowadząc postępowanie na podstawie art. 26 ust. 1 u.o. prawidłowo ustalił kwestię związaną z rodzajem i ilością zgromadzonych odpadów na działce oznaczonej nr ew. [...] z obr. [...] położonej w P., przy ul. [...]. Jak to zostało wcześniej wyjaśnione organy dokonały ustalenia stanu faktycznego zgodnie z przepisami k.p.a. W przypadku, gdy nie można było ustalić podmiotu ponoszącego odpowiedzialność za odpady, powinno zacząć działać domniemanie. Inaczej mówiąc, skoro domniemanie nie zostało obalone przez skarżącą, odpowiedzialność za odpady ponosi władający powierzchnią ziemi, na której odpady się znajdują. W niniejszej sprawie tym podmiotem jest [...] S.A. Jeżeli odpady nie zostaną usunięte zgodnie z obowiązkiem wyrażonym w art. 26 ust. 1 u.o., wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Takim miejscem w niniejszej sprawie jest działka oznaczona nr ew. [...] z obr. [...] położona w P., przy ul. [...]. W piśmie z 24 kwietnia 2015 r. skarżąca wyjaśniła, że zgromadzone na terenie wskazanej nieruchomości materiały wykorzystuje do prowadzonych przez siebie prac budowlanych. W odwołaniu skarżąca wskazała również, że zgromadzony materiał jest przeznaczony do budowy drogi. W skardze na s. 3 skarżąca podniosła, że wykorzystuje zgromadzone materiały zgodnie z profilem prowadzonej działalności gospodarczej w trakcie wykonywania prac budowlanych. Składowanie spowodowane jest koniecznością wykorzystywania wskazanych materiałów w procesie budowlanym. W ocenie skarżącej, materiały te mają bardzo konkretne gospodarcze przeznaczenie. Skarżąca w skardze powtórzyła za odwołaniem od decyzji, że w przedmiotowej sprawie zgromadzony materiał jest przeznaczony do budowy drogi. Tym samym należało uznać, że odpady znajdują się w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Ostatnią przesłanką zastosowania art. 26 ust. 2 u.o.o. jest kwestia ustalenia adresata nakazu usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, tj. posiadacza odpadów. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o.o., przez "posiadacza odpadów" rozumie się wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Jak słusznie uznało Kolegium, mając na uwadze oświadczenie przedstawiciela skarżącej, że nie wytworzył zalegających na terenie jego nieruchomości odpadów, lecz zostały one przywiezione przez nieokreśloną firmę, brak wskazania przez skarżącą konkretnej osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, która zdeponowała na terenie jego nieruchomości odpady, powoduje, że nie zostało obalone domniemanie wynikającego z art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o., które czyni z władającego powierzchnią ziemi posiadacza odpadów znajdujących się na nieruchomości. Skarżąca jest więc posiadaczem odpadów w postaci ziemi wraz z fragmentami krawężników, cegieł, kamieni, szkła, chudego betonu oraz części organicznych, zalegających na terenie wspomnianej nieruchomości. Z uzyskanych wyjaśnień złożonych przez skarżącą wynika bezsprzecznie, że na terenie działki nr ew. [...] z obr. [...] położonej w P., przy ul. [...] nie były i nie są prowadzone żadne roboty budowlane. W rozpatrywanym przypadku nie zachodzą przesłanki do wyłączenia stosowania przepisów u.o. W świetle powyższego brak jest podstaw do skutecznego zakwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Analizując bowiem ich treść należy dojść do wniosku, że są one zgodne z przytoczonymi wyżej przepisami ustawowymi i nie naruszają prawa. Tym samym zarzuty naruszenia zaskarżoną decyzją art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, należało uznać za nieuzasadnione. Odnosząc się do zawartych w skardze twierdzeń, że organ nie dokonał żadnych czynności pozwalających na ustalenie czy ziemia znajdująca się na gruncie może być wykorzystana w prowadzonych robotach, zauważyć wypada, że sama skarżąca podała, że masy ziemne znajdująca się na nieruchomości wykorzystuje do budowy dróg. Ponowne należy wskazać, że katalog odpadów określony został w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. poz. 1923). W załączniku do ww. rozporządzenia sklasyfikowano m. in. glebę i ziemię, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03, jako odpady o kodzie 17 05 04. Takie też odpady zostały zdeponowane na działce o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...] położonej w miejscowości P., przy ul. [...]. Nie było zatem potrzeby skorzystania w tym zakresie z wiedzy specjalistycznej. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podjęta została z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji znalazły jednoznaczny wyraz w jej uzasadnieniu, co pozostaje w zgodzie z obowiązkami organu wymienionymi w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.