IV SA/Wa 1692/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.), Protokolant sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Towarzystwa [...] z siedzibą w [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2016 r., nr [...]; II. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego Towarzystwa [...] z siedzibą w [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2017 r. nr [...]Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] października 2016 r. nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie natychmiastowego wstrzymania robót polegających na zabezpieczeniu przed erozją prawego brzegu Wisły w miejscowości [...] w woj. [...] w km [...]-[...] szlaku żeglugowego poprzez budowę systemu tam poprzecznych (ostróg) wraz z tamą równoległą i wykonaniem robót udrażniających. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. T. z siedzibą w [...] pismem z [...] sierpnia 2012 r. złożyło żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie art. 37 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] w sprawie wydania nakazu natychmiastowego wstrzymania przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w [...] działań wraz z nakazem podjęcia w wyznaczonym terminie niezbędnych czynności w celu przywrócenia poprzedniego stanu obszaru ochrony ptaków sieci Natura 2000 o nazwie "[...]" - na terenie gminy [...]. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] postanowieniem z [...] listopada 2012 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z [...] lipca 2013 r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Pismem z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nakazania natychmiastowego wstrzymania robót realizowanych przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w [...], polegających na zabezpieczeniu przed erozją prawego brzegu Wisły w miejscowości [...] w woj. [...] w km [...]-[...] szlaku żeglugowego (położonego w granicach obszaru Natura 2000 "Dolina Środkowej Wisły" PLB[...]), poprzez budowę systemu tam poprzecznych (ostróg) wraz z tamą równoległą i wykonaniem robót udrażniających. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] decyzją z [...] października 2016 r. nr [...] umorzył postępowanie, o którym mowa powyżej. T. z siedzibą w [...] złożyło odwołanie od decyzji z [...] października 2016 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] stycznia 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] października 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że dla zastosowania art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r. poz. 2134 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą" muszą wystąpić kumulatywnie dwie przesłanki: 1 - podjęcie działań mogących znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, 2 - podjęcie tych działań bez zezwolenia, o którym mowa w art. 34 ustawy lub decyzji, o której mowa w art. 35a ustawy. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 37 ustawy o ochronie przyrody jest postępowaniem wszczynanym przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska w stosunku do podmiotu, który podejmuje i wykonuje działania mogące znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 bez stosownych zezwoleń. W spornej sprawie postępowanie zostało wszczęte względem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], a jego przedmiotem była działalność polegająca na zabezpieczeniu przed erozją prawego brzegu Wisły w miejscowości [...] w woj. [...] w km [...]-[...] szlaku żeglugowego, poprzez budowę systemu tam poprzecznych (ostróg) wraz z tamą równoległą i wykonaniem robót udrażniających. Organ I instancji, rozpatrując wniosek T. o wszczęcie z urzędu postępowania w trybie art. 37 ust. 1 ustawy, zbadał, czy przedmiotowe przedsięwzięcie posiada stosowne pozwolenia. W wyniku analizy dokumentów zgromadzonych w toku postępowania wyjaśniającego stwierdził, że zakres prowadzonych prac na rzece Wiśle w miejscowości [...], w km [...], obejmował przywrócenie do właściwego stanu technicznego istniejących już budowli. Prace były wykonane w latach 2011-2012, na podstawie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] czerwca 2011 r. nr [...], zmienionej decyzją z [...] marca 2012 r. nr [...]. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] pominął całkowicie fakt, że decyzją z [...] lipca 2014 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Oznacza to, że decyzje te zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Tym samym nie można uznać, że działania podjęte przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w [...] uzyskały stosowne zezwolenie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 ustawy. Spełniona została zatem jedna z przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 ustawy. Organ odwoławczy zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie rozstrzygająca jest kwestia możliwości znaczącego negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Obszar specjalnej ochrony ptaków "Dolina Środkowej Wisły" PLB[...] obejmuje dolinę Wisły - ostatnią w większości nieuregulowaną wielką rzekę w Europie. Ostoja obejmuje odcinek rzeki pomiędzy [...] a [...] [...] zachowała tu wyjątkowo naturalny charakter rzeki roztokowej. Na odcinku tym Wisła tworzy liczne wyspy, starorzecza i boczne kanały. Występują tu zarówno wyspy w formie piaszczystych łach, po dobrze uformowane wyspy porośnięte roślinnością zielną. Wielkie piaszczyste łachy są siedliskiem wielu gatunków mew, rybitw i sieweczek. Największe z wysp są pokryte zaroślami wierzbowymi i topolowymi. Brzegi rzeki wraz z terasą zalewową porastają zarośla wikliny oraz łąki i pastwiska. Na niektórych odcinkach pozostały tu również fragmenty dawnych lasów łęgowych złożonych z topól i wierzb Przedmiotem ochrony omawianego obszaru są przede wszystkim ptaki wodno-błotne, między innymi: brodziec piskliwy, sieweczka obrożna, ostrygojad, mewa pospolita, mewa czarnogłowa, rybitwa białoczelna, rybitwa rzeczna, sieweczka rzeczna, mewa śmieszka, nurogęś, brzegówka, ohar. Potencjalnym zagrożeniem dla obszaru są: sporty i różne formy czynnego wypoczynku, rekreacji, uprawiane w plenerze, rurociągi, tamy i ochrona przeciwpowodziowa w śródlądowych systemach wodnych, regulowanie koryt rzecznych i zmiana przebiegu koryt rzecznych, drapieżnictwo, gospodarka roślinnością wodną i przybrzeżną na potrzeby odwodnienia, zaniechanie lub brak koszenia, wydobywanie piasku i żwiru, zanieczyszczenie wód powierzchniowych, napowietrzne linie elektryczne i telefoniczne, zarzucenie pasterstwa, brak wypasu. Przed rozpoczęciem prac, w czerwcu 2012 r., przeprowadzono inwentaryzację ornitologiczną, na podstawie której stwierdzono w rejonie inwestycji występowanie 14 gatunków ptaków, w tym stanowiących przedmioty ochrony obszaru Natura 2000 Dolina Środkowej Wisły: gąsiorka (2 pary), jarzębatki (1 para), piskliwca (1 para), brzegówki (ok. 7 par). W trakcie badań nie stwierdzono jednak gniazd ww. gatunków, za wyjątkiem brzegówki, która miała swoje miejsca lęgowe w skarpie brzegowej. Przeprowadzone prace polegały na zabezpieczeniu przed erozją prawego brzegu rzeki Wisły w km [...], poprzez odbudowę dwóch tam poprzecznych i tamy równoległej. Według ustaleń Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], ww. prace zostały wykonane w latach 2011-2012, poza okresem lęgowym ptaków. Prowadzone prace nie polegały na usuwaniu naturalnych wysp znajdujących się na rzece, nie ingerowały w linię brzegową w rejonie inwestycji oraz nie powodowały usuwania drzew i krzewów. Prace prowadzone były na odcinku około 1 km, przy czym powierzchnia całego obszaru "Dolina Środkowej Wisły", to 30777,9 ha, zatem teren inwestycji, to jedynie niewielki fragment powierzchni całego omawianego obszaru Natura 2000. Ponadto jej nieznaczny rozmiar w stosunku do początkowego założenia, tj. budowy pięciu budowli regulacyjnych w postaci tam poprzecznych (ostróg), pięć opasek skrzydłowych, przy każdej budowli i remont tamy podłużnej, spowodował, że jej ingerencja w środowisko była nieznaczna i nie wpłynęła na zmiany reżimu rzeki. Charakter koryta Wisły na wysokości [...] nie zmienił się w sposób pozwalający stwierdzić, że zrealizowane przedsięwzięcie wywiera negatywne oddziaływanie na środowisko w najbliższym otoczeniu inwestycji, a tym bardziej w skali obszaru Natura 2000. Zdaniem organu odwoławczego, prowadzone prace nie wpłynęły na siedliska gatunków ptaków stanowiących przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 "Dolina Środkowej Wisły". Nie miały one trwałego charakteru, a w konsekwencji nie miały istotnego wpływu na omawiany fragment rzeki, czego potwierdzeniem jest fakt, że obecnie planowane jest ponowne przeprowadzenie ww. prac. Uwzględniając fakt, iż podjęte działania nie są działaniami mogącymi znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 oraz biorąc pod uwagę, że art. 37 ust. 1 ustawy ma zastosowanie tylko w przypadku łącznego spełnienia dwóch przesłanek, a w przedmiotowym przypadku wystąpiła tylko jedna (podjęcie działań bez zezwolenia, o którym mowa w art. 34 lub decyzji, o której mowa w art. 35a ustawy), Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, iż nie ma podstaw do zastosowania przepisu art. 37 ust. 1 ustawy. Tym samym organ II instancji uznał stanowisko o umorzeniu w całości postępowania w sprawie wydania decyzji w trybie art. 37 ust. 1 ustawy za prawidłowe. Organ zaznaczył, że opinia J.Ż. dotyczy Raportu o oddziaływaniu na środowisko dotyczącego przedsięwzięcia "Zabezpieczenie przed erozją prawego brzegu Wisły w km [...] i [...] w miejscowości [...], pow.[...], woj. [...]". Przedsięwzięcie, dla którego wykonano raport, dotyczy nowych działań, a nie jak w przedmiotowej sprawie, odbudowy istniejących budowli, a także działań o większym zakresie, niż w przedmiotowej sprawie. Organ II instancji wskazał ponadto, że z akt sprawy wynika, że w celu ustalenia stanu faktycznego w sprawie, organ I instancji [...] grudnia 2013 r. przeprowadził oględziny terenu. Po ich przeprowadzeniu nie sporządzono protokołu, a jedynie notatkę służbową z [...] grudnia 2013 r. Podkreślił, że notatka służbowa ma charakter czynności materialno-technicznej i sporządza się ją na potwierdzenie tego rodzaju czynności (stwierdza się w niej przeprowadzenie lub brak pewnych czynności). Notatce sporządzonej przez pracownika organu nie przysługuje walor środka dowodowego i nie może ona stanowić podstawy ustalenia, że okoliczności i fakty w niej opisane w rzeczywistości miały miejsce. Organ I instancji przeprowadził zatem oględziny terenu z naruszeniem przepisów art. 67 § 1 i art. 68 § 2 Kpa, w stopniu pozbawiającym je wartości dowodowej. Niemniej powyższa notatka służbowa nie miała wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, nie zawierała bowiem żadnych konkretnych informacji, które miałyby wpływ na rozstrzygnięcie. Organy orzekające nie opierały się na jej treści przy wydawaniu decyzji w przedmiotowym postępowaniu. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z [...] marca 2017 r nr [...] sprostował pouczenie zamieszone w decyzji z [...] stycznia 2017 r. Skargę na decyzję z [...] stycznia 2017 r. wniosło T. z siedzibą w [...], zarzucając jej, że została wydana z naruszeniem art. 105 § 1 Kpa, gdyż prowadzenie postępowania w sprawie z art. 37 ust. 1 ustawy wobec omawianego przedsięwzięcia, którego inwestorem był RZGW w [...], nie było bezprzedmiotowe i zasługiwało na wydanie rozstrzygnięcia, co do istoty sprawy. Ponadto GDOŚ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...] stycznia 2017 r. - aczkolwiek stwierdził wiele naruszeń przepisów postępowania w przeprowadzonym niewłaściwie postępowaniu pierwszoinstancyjnym - to jednak nie uznał tych naruszeń za istotne - co, zdaniem skarżącego, stanowi niewłaściwe rozpatrzenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, odnośnie której postępowanie zostało niesłusznie umorzone. Skarżący wskazał, że nie można się zgodzić z GDOŚ, że złożona przez skarżącego do akt sprawy opinia (dokument prywatny) sporządzony na jego prośbę przez hydrologa - dr inż. J.Ż., emerytowanego pracownika Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej w [...], dotycząca Raportu o oddziaływaniu robót hydrotechnicznych w km [...] szlaku żeglugowego Wisły w miejscowości [...] nie odnosi się do omawianego przedsięwzięcia, prowadzonego bez uzyskania wymaganego prawem zezwolenia, ponieważ zakres prac podany w ocenionym przez J. Ż. Raporcie jest w dużej mierze zgodny (tożsamy) z zakresem prac omawianych. Zachodzi więc w tej sprawie tożsamość, zarówno przedmiotowa (budowa i odbudowa urządzeń wodnych), jak i miejscowa, o czym świadczy to samo miejsce prac, w strefie korytowej Wisły w km [...], od strony brzegu prawego, w miejscowości [...]. Skarżący wskazał, że GDOŚ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji po raz kolejny błędnie ocenił stan faktyczny sprawy poprzez określenie następnych prac hydrotechnicznych na omawianym fragmencie Wisły w [...], jakie skarżący sygnalizował, iż będą wykonane w swoim odwołaniu od decyzji RDOŚ w [...] z [...] października 2016 r. jako planowane podczas, gdy prowadzenie tych robót miało miejsce w trakcie postępowania odwoławczego w GDOŚ i być może (a tego również nie zbadał organ odwoławczy) nie zostało jeszcze zakończone. Według posiadanych przez skarżącego danych, również nie zweryfikowanych przez GDOŚ następne prace (od listopada 2016r.) były lub są jeszcze realizowane przez RZGW w [...] na podstawie nakazu [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wydanego w trybie art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, którego procedowanie nie obejmowało przeprowadzenia koniecznej procedury opisanej w Dziale V rozdziale 5 (art. 96-103) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, właściwej dla wszystkich przedsięwzięć stanowiących tak zwaną III grupę ocenową, nie wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dlatego też - ponieważ inwestycja hydrotechniczna została ponownie podjęta na omawianym terenie i nie wiadomo, czy jeszcze trwa - ostateczne umorzenie postępowania [...] stycznia 2017 r. jako bezprzedmiotowe - było zdecydowanie przedwczesne. Ponadto skarżący wskazał, że skoro w sprawie pojawiły się w listopadzie 2016 r. nowe okoliczności faktyczne, istotne dla rozstrzygnięcia, o których GDOŚ nie powziął wiedzy przed umorzeniem postępowania, to mamy do czynienia z okolicznościami o których jest mowa w art. 145 § 1 pkt. 5 Kpa, co stanowi jednoznaczną przesłankę dla wznowienia postępowania. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji z [...] października 2016 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Sąd zwraca uwagę, że podanie T. z siedzibą w [...] z [...] sierpnia 2012 r. o wszczęcie postępowania w trybie art. 37 ust. 1 ustawy dotyczyło wstrzymania działań na obszarze specjalnej ochrony ptaków sieci Natura 2000 pn. "Dolina Środkowej Wisły" na terenie Gminy [...] oraz przywrócenia tego obszaru do stanu poprzedniego. We wniosku wskazano, że przedsięwzięcie realizowane przez RZGW w [...], a polegające na zabezpieczeniu przed erozją prawego brzegu Wisły w miejscowości [...] w km [...] szlaku żeglownego poprzez budowę systemu tam poprzecznych (ostróg) wraz z tamą równoległą i wykonaniem rowów udrażniających zostało wykonane bez stosownego zezwolenia i jest przedsięwzięciem mogącym znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony środowiska (siedliska ptaków wodno-błotnych wymienionych w Zał Nr 1 do tzw. dyrektywy ptasiej). Na poparcie wniosku załączono opinię hydrologiczną autorstwa dr inż. J. Ż. nt. Raportu oddziaływania na środowisko dotyczącego przedsięwzięcia pn. "Zabezpieczenie przed erozją prawego brzegu Wisły w km [...] i [...] w m. [...], pow. [...] woj.[...]. Do akt sprawy został też złożony operat ornitologiczny autorstwa biologa dr M.P. dotyczący inwestycji pn. "Zabezpieczenie przed erozją prawego brzegu Wisły w km [...] i [...] w m. [...], pow. [...], woj.[...]". Z akt sprawy wynika, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] prowadził wstępne czynności wyjaśniające dotyczące przedsięwzięcia pn. "Zabezpieczenie przed erozją prawego brzegu Wisły w km [...] i [...] w m. [...], pow. [...], woj. [...]", co potwierdzają pisma organu z [...] września 2012 r. i [...] listopada 2012 r. W zakresie tegoż przedsięwzięcia RDOŚ w [...] wszczął następnie z urzędu postępowanie w trybie art. 37 ust. 1 ustawy (zawiadomienie z [...] sierpnia 2013 r.), a następnie prowadził w tym zakresie postępowanie wyjaśniające (pisma organu z [...] września 2013 r., notatka służbowa z [...] grudnia 2013 r., pisma z [...] lutego 2014 r., [...] marca 2014 r., [...] sierpnia 2016 r.). To postępowanie zostało umorzone decyzją RDOŚ w [...] z [...]października 2016 r., a następnie utrzymane w mocy zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją. Uszło uwadze organów obu instancji, że w odwołaniu T. się do prac prowadzonych w celu zabezpieczenia prawego brzegu Wisły w m. [...] na podstawie unieważnionych decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] czerwca 2011 r. i [...] marca 2012 r. dotyczących nakazania RZGW w [...], Zarządowi Zlewni i Wisły [...] i Bugu granicznego usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu pn. "Budowle regulacyjne prawego brzegu rzeki Wisły w km [...] w m. [...], pow. [...]". Obecny na rozprawie sądowej W.N. przedstawiciel T. wyjaśnił, że przedmiotem żądania zawartego w podaniu z [...] sierpnia 2012 r. było wstrzymanie działań, prac, robót określonych w decyzji z [...] czerwca 2011 r. i decyzji zmieniającej z [...] marca 2012 r., dotyczących tamy równoległej, dwóch tam poprzecznych i robót bagrowniczych (udrażniających), a w pierwotnym wniosku dotyczącym wstrzymania robót budowlanych pomyłkowo wskazano na kilometraż [...]. Chodziło o kilometraż [...]. Sąd zwraca uwagę, że ustalenie na potrzeby sprawy, toczącej się w trybie art. 37 ust. 1 ustawy, kilometrażu prowadzonych prac może mieć istotne znaczenie dla sprawy. Jak bowiem wskazał w uzasadnieniu wyroku z 15 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 571/15 Naczelny Sąd Administracyjny inwestycja dotycząca kilometrażu szlaku żeglugowego [...] (której dotyczą decyzje [...] WINB w [...] z [...] czerwca 2011 r. i [...] marca 2012 r.) nie jest tożsamą inwestycją z tą prowadzoną w kilometrażu [...] (która została zrealizowana i której dotyczyła uchylona decyzja środowiskowa Wójta Gminy [....] z [...] grudnia 2010 r. ). Sąd zwraca uwagę, że w decyzjach [...] WINB z [...] czerwca 2011 r. i [...] marca 2012 r.) wymienia się budowle: tamę równoległą [...] o długości 430 m oraz dwie tamy poprzeczne P2/398 o długości 56 m i P6/397. Z decyzji środowiskowej Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2010 r. nr GPiOŚ-[...] wynika, że tama podłużna ma długość 296 m, a tamy poprzeczne Nr [...] i [...] odpowiednio długość 90 m i 150 m. Z kolei z postanowienia uzgadniającego Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] grudnia 2010 r. nr [...] wynika, że tama podłużna ma długość 296 m, a tamy poprzeczne Nr [...] mają długość odpowiednio 90 m i 150 m. Przy czym w tym postanowieniu wskazuje się także tamę poprzeczną Nr [...] o długości 141 m, a więc długości innej, niż w decyzji zmieniającej[...] WINB w [....] z [...] marca 2012 r. (56 m). Z powyższego wynika, że zarówno Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], jak i Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie wyjaśnili w sposób wszechstronny i dokładny podstawowej dla sprawy okoliczności, tj. tego o jaką inwestycję chodziło T. z siedzibą w W., którego podanie stanowiło impuls do wszczęcia przez RDOŚ w [...] postępowania w oparciu o przepis art. 37 ust. 1 ustawy oraz jaki był przedmiotowy zakres i stan prac danej inwestycji. Sąd zwraca uwagę, że precyzyjne ustalenie co jest przedmiotem postępowania organu ochrony przyrody stanowi punkt wyjścia do dalszych ustaleń odnoszących się do meritum sprawy - przesłanek zastosowania art. 37 ust. 1 ustawy (charakteru i stopnia oddziaływania danego rodzaju działań na cele ochrony obszaru Natura 2000, legalności tych działań w oparciu o stosowne zezwolenie, uzgodnienie, decyzję, stanu realizacji tychże działań), aby następnie ocenić zasadność wstrzymania działań lub podjęcia niezbędnych działań zapobiegawczych, czy naprawczych. Sąd zwraca uwagę, że dopiero precyzyjne określenie o jakie działania konkretnie chodzi umożliwi przeprowadzenie miarodajnych dla sprawy dowodów np. dokonanie oględzin terenu inwestycji, ale także oceny przydatności dla sprawy i wartości dowodowej załączonych do akt administracyjnych opinii hydrologicznej i operatu ornitologicznego. Tytułem przykładu Sąd wskazuje, że – jeżeli chodzi o wiarygodność dowodu - dotyczyć to może dokonanej przez eksperta dr M. P. oceny obszaru inwestycji i rodzaju działań, które następnie były podstawą do oceny przez rzeczonego biologa ich wpływu na ochronę tzw. awifauny. Ekspert ustalił bowiem, że celem opracowania jest inwentaryzacja oraz nadzór ornitologiczny inwestycji w kilometrażu [...]. W dalszej części opracowania wskazał zaś na budowę tamy podłużnej [...] o długości 296 m i dwóch tam poprzecznych [...] i [...] o długości 150 m. Tymczasem z opisanych wyżej decyzji i postanowienia wynika, że tama Nr [....] ma długość 150 m, a tama Nr [...] ma długość 141 (postanowienie uzgadniające RDOŚ w [...]) albo 56 m (decyzja budowlana [...] WINB w [...]). Poza tym ekspert ustalił, że tama podłużna [...] ma długość 296 m, gdy tymczasem z decyzji budowlanej [...] WINB w [...] wynika, że tama równoległa [....] ma długość 430 m. Jednocześnie wątpliwości budzi odniesienie się eksperta np. do tamy poprzecznej [...] i tamy podłużnej [...] jako mieszczących się w kilometrażu [...]. Z kolei poczynione przez eksperta wyniki (pkt 4 opinii) oparte na inwentaryzacji ornitologicznej w czerwcu 2012 r. siedlisk lęgowych ptaków (rybitw rzecznych) odnoszą się do kilometrażu [...]-[...]. To samo dotyczy podsumowań i wniosków eksperta (pkt 5 opinii). Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie wyjaśniając w sposób dokładny i wszechstronny przedmiotu niniejszej sprawy (obszaru inwestycji, rodzaju i zakresu, stanu działań) naruszył przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 105 § 1 Kpa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro Główny Inspektor Ochrony Środowiska zaakceptował wadliwą w istotnym stopniu decyzję, to także decyzja organu odwoławczego została wydana z istotnym i mogącym mieć wpływ na wynik sprawy naruszeniem wskazanych wyżej przepisów proceduralnych. W ponownie prowadzonym postępowaniu Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskaże, co do jakiej inwestycji prowadzi postępowanie (w jakim kilometrażu szlaku żeglownego środkowej Wisły) i wyjaśni zakres, rodzaj poczynionych w obszarze inwestycji działań oraz stan ich realizacji. Organ oceni też, czy sygnalizowane przez T. prace prowadzone przez RZGW w [...] od listopada 2016 r. dotyczą inwestycji będącej przedmiotem postępowania administracyjnego (stanowią jej kontynuację), czy są to działania prowadzone w ramach innej inwestycji. W zależności od okoliczności organ podejmie w sprawie dalsze czynności lub wyda stosowne rozstrzygnięcie, które uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 1 Kpa. Wobec tego, że w niniejszej sprawie organ musi wpierw wyjaśnić, jaki jest jej przedmiot, przedwczesne było odnoszenie się do podnoszonych przez T. zarzutów skargi. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 i art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.