IV SA/Wa 1694/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA – Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 10 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2002 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] października 2002 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia [...] czerwca 2002 r. (nr [...]) orzekającą o wymeldowaniu A. K. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, decyzja organu odwoławczego została doręczona skarżącemu A. K. w dniu 21 października 2002 r. Doręczenie decyzji nastąpiło w trybie tzw. doręczenia zastępczego, o którym mowa w przepisie art. 44 K.p.a. (w brzmieniu wówczas obowiązującym). W dniu 25 czerwca 2013 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżący (działając przez pełnomocnika) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na ostateczną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2002 r. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie do jej wniesienia postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Jak bezspornie wynika z akt sprawy, zaskarżona przez A. K. decyzja Wojewody [...] została doręczona skarżącemu w dniu 21 października 2002 r. na zasadzie art. 44 K.p.a. Wskazany przepis reguluje instytucje tzw. doręczenia zastępczego (przez awizo). W myśl powołanego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dniu doręczenia, zastosowanie tego sposobu doręczenia dopuszczalne było, gdy niemożliwe okazało się doręczenie pisma adresatowi lub dorosłemu domownikowi adresata. W takiej sytuacji doręczyciel składał pismo na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym zobowiązany był umieścić w skrzynce na korespondencję lub, gdy nie było to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata albo biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonywał swoje czynności zawodowe (...). Doręczenie następowało z upływem ostatniego dnia tego okresu. Oznacza to, że termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie zaczął biec od dnia 22 października 2002 r. i upływał w dniu 20 listopada 2002 r. W tej sytuacji, skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 25 czerwca 2013 r. jest spóźniona i z tej przyczyny podlega odrzuceniu. Mając to wszystko na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.