IV SA/Wa 1700/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku N. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi N. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) lipca 2007 r. nr (...) w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Wnioskiem z dnia 7 stycznia 2008 r., złożonym na urzędowym formularzu, skarżący – N. P. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) lipca 2007 r. nr (...) w przedmiocie warunków zabudowy. Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1700/07, referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Od wskazanego postanowienia, skarżący wniósł w przewidzianym prawem terminie sprzeciw, w uzasadnieniu którego podniósł, że we wniosku wskazał dochody brutto – 4300 zł, natomiast kwota netto nie jest kwotą zbyt "okazałą" zwłaszcza po zapłaceniu wszystkich zobowiązań typu media, rata kredytu, odprowadzeniu podatku. Podniósł, że kwota wynajęcia adwokata jest dla niego zbyt duża, ponieważ razem z żoną pracują w firmach państwowych i nie otrzymują wysokiego wynagrodzenia. Ponadto zaznaczył, że jego żona posiada co prawda 5 ha gospodarstwa rolnego, jednak w gospodarstwie tym żyje starszy, schorowany człowiek i z tego względu nie może sprzedać nawet "cm kwadratowego" tej ziemi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej Ppsa, wniesienie w terminie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego powoduje, iż postanowienie to traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wykazał, że źródłem jego utrzymania jest wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w wysokości 2300 zł brutto oraz wynagrodzenie żony w wysokości – 2000 zł brutto. Poza tym skarżący jest właścicielem nieruchomości rolnej o powierzchni 5 ha. Ponadto posiada oszczędności w kwocie 2000 zł. Skarżący wskazał, iż sam byłby w stanie sporządzić skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1700/07, jednak wobec przymusu adwokackiego oraz wobec braku wykształcenia prawniczego zmuszony jest do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Należy przy tym wskazać, że zgodnie z art. 199 Ppsa ponoszenie kosztów postępowania jest obowiązkiem strony, a strona może być zwolniona z tego obowiązku tylko wyjątkowo. Przyznanie prawa pomocy jest odstępstwem od tej zasady, będącej przerzuceniem kosztów na ogół społeczeństwa i może być zastosowane jedynie w przypadkach wyjątkowych, kiedy strona wykaże w sposób jednoznaczny spełnienie przesłanek określonych w art. 246 Ppsa. Przysługujące Sądowi prawo do przyznania prawa pomocy nie ma charakteru pełnego, swobodnego uznania Sądu, lecz podlega określonym regułom. Rozpoznając wniosek skarżącego należy stwierdzić, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Jak wynika z przedłożonego Sądowi urzędowego formularza PPF wnioskodawca jak i jego żona mają stałe źródło dochodu z tytułu umowy o pracę w łącznej kwocie 4300 zł brutto, oraz jak wskazał skarżący, dysponuje wolnymi środkami w kwocie 2000 zł. W skład gospodarstwa domowego wchodzą 2 osoby. Dzieląc uzyskaną kwotę na 2 osoby uznać należy, że skarżący nie jest zatem osobą pozbawioną środków do życia, a niewątpliwie jedynie w takich przypadkach powinno następować udzielenie prawa pomocy. Należy zatem stwierdzić, iż wysokość uzyskiwanego przez skarżącego dochodu pozwala na przyjęcie, że dysponuje on wystarczającymi środkami finansowymi na pokrycie kosztów zastępstwa procesowego. W tej sytuacji, oceniając sytuację majątkową wnioskodawcy, należało dojść do wniosku, że przesłanki określone w przepisie art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa, będące warunkiem niezbędnym do przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie nie występują w niniejszej sprawie. Skarżący nie wykazał, że znajduje się w sytuacji materialnej, która kwalifikowałaby go do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W świetle powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 260 przywołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji