IV SA/Wa 1700/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA -Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2011 r. znak: [...]. Do skargi z dnia 27 września 2011 r. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2011 r., K. B. dołączył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Zaskarżoną decyzją organ administracji utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2011 r., którą określił wysokość zobowiązania K. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" K. B. w G., z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. w wysokości 19.447,00 zł. Na żądanie Sądu skarżący uzupełnił wniosek pismem z dnia 14 listopada 2011 r. w którym wskazał, że wykonanie decyzji poprzez zapłatę kwoty 19.447 zł spowodowałoby po jego stornie znaczną szkodę majątkową, podważającą istnienie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Wywiódł, że w prowadzonym przez siebie przedsiębiorstwie zatrudnia dwóch pracowników w niepełnym wymiarze czasu pracy oraz dwunastu pracowników młodocianych, uczących się zawodu. Podał, że jego średniomiesięczne przychody do 31 października 2011 r. wyniosły 21.565 zł. Tymczasem koszty prowadzenia działalności gospodarczej wynoszą około 13.300 zł średnio miesięcznie. Wartość towarów zakupionych w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 31 października 2011 r. wyniosła w sumie 138.368,89 zł, co daje 13.837 zł miesięcznie. Wśród miesięcznych kosztów prowadzenia działalności gospodarczej prawie 4.000 zł stanowią wynagrodzenia dla pracowników oraz inne świadczenia związane z ich zatrudnieniem. Prawie 2.400 zł wynoszą raty spłaty kredytów zaciągniętych na prowadzenie działalności gospodarczej, z których zadłużenie na początek października bieżącego roku wyniosło w sumie ponad 85.000 zł. Skarżący wskazał, że zapłacenie kwoty ustalonej decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska może spowodować konieczność rozwiązania umów z zatrudnianymi przez niego pracownikami młodocianymi oraz uniemożliwić spłatę kredytów zaciągniętych przez niego na prowadzenie działalności gospodarczej. Do pisma z dnia 14 listopada 2011 r. K. B. dołączył dokumenty potwierdzające powołane przez niego okoliczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. O wstrzymaniu wykonania decyzji sąd administracyjny może orzec, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004.). Podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd rozważa więc, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego po ewentualnym wyeliminowaniu aktu z obrotu prawnego. Obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji leży po stronie skarżącego. W ocenie Sądu K. B. wykazał istnienie przesłanek przemawiających za zastosowaniem instytucji ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jak wskazano, zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2011 r. utrzymuje w mocy decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2011 r., którą określono wysokość zobowiązania skarżącego z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. w wysokości 19.447 zł. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji stanowi art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202 ze zm.), zgodnie z którym w razie stwierdzenia, że wprowadzający pojazd nie dokonał wpłaty opłaty za brak sieci albo dokonał wpłaty w wysokości niższej od należnej, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci. Stosownie do treści art. 17 ust. 2 powołanej ustawy w przypadku niewykonania decyzji określonej w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, Główny Inspektor Ochrony Środowiska ustala, w drodze decyzji, dodatkową opłatę za brak sieci w wysokości odpowiadającej 50 % kwoty niewpłaconej opłaty za brak sieci. Treść powołanych przepisów jednoznacznie wskazuje, że wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci rodzi po stronie podmiotu, do którego ją skierowano bezwzględny obowiązek uiszczenia opłaty w wysokości ustalonej przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, a niewywiązanie się z tego obowiązku w ciągu 14 dni od daty uzyskania przymiotu ostateczności przez decyzję określającą wysokość opłaty powoduje, że organ administracji ustala opłatę dodatkową. Jeżeli koszty prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej przekraczają obecnie osiągany z niej przychód, to za wiarygodne uznać należy twierdzenie, że uiszczenie kwoty 19.447 zł może spowodować po stronie wnioskującego o zastosowanie ochrony tymczasowej znaczną szkodę. Może pozbawić go bowiem środków niezbędnych do prowadzenia stanowiącej źródło jego utrzymania działalności gospodarczej, a także środków na spłatę zobowiązań zaciągniętych na prowadzenie tej działalności. W konsekwencji wykonanie decyzji może doprowadzić do utraty płynności finansowej po stornie skarżącego, a nawet do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.