IV SA/Wa 1703/17

Dnia 1 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran Sędziowie Sędzia WSA Joanna Borkowska Sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.) po rozpoznaniu 18 stycznia 2018 roku na rozprawie sprawy ze skarg P. K. i B. G. na decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz P. K. kwotę 7417 zł (siedem tysięcy czterysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz B. G. kwotę 6917 zł (sześć tysięcy dziewięćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. Wojewoda[...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) oraz art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147) po rozpatrzeniu odwołania B. G. działającej w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik P. K. od decyzji Starosty W. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. ustalającej odszkodowanie na rzecz B. G. w wysokości 93.481,00 zł (słownie złotych: dziewięćdziesiąt trzy tysiące czterysta osiemdziesiąt jeden 00/100) za udział 1/2 części w nieruchomości i na rzecz P. J. K. w wysokości 93.481,00 zł (słownie złotych: dziewięćdziesiąt trzy tysiące czterysta osiemdziesiąt jeden 00/100) za udział 1/2 części w nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i nr [...] o łącznej pow. 863 m2, w obrębie [...] położoną w M., wydzielonej pod drogi publiczne, gminne - ul. [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] czerwca 2016 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Decyzją Nr [...] z dnia [...].06.2016 r. Starosta W. orzekł o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka ewid. nr [...] i nr [...] o pow. 863 m2, z obrębu [...], wydzieloną pod drogi gminne w wyniku podziału dokonanego na wniosek współwłaścicieli P. B. G. i P. K. i zobowiązał Gminę M. do wypłaty ustalonego odszkodowania. B. G. wniosła odwołanie od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie z uwagi na ustalenie wysokości odszkodowania na podstawie nieprawidłowo sporządzonego operatu szacunkowego nieruchomości wydzielonej pod drogi, oraz wniosła o dopuszczenie dowodu z operatu szacunkowego sporządzonego na zlecenie skarżącej przez rzeczoznawcę szacunkowego - P. M. C. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda wydał wskazaną na wstępie decyzję. W uzasadnieniu powołano przepis art. 98 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazano, że ostateczną decyzją Burmistrza Miasta M. nr [...] z dnia [...] .09.1995 r. został zgodnie z art. 10 ust. 1,3,i 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości zatwierdzony projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. Nr [...] w obrębie [...] o pow. 4750 m 2, położonej w M. przy ul. [...] uregulowanej w księdze wieczystej [...], z której wyodrębnione zostały m.in. działki nr [...] i [...] o łącznej powierzchni 863 m 2. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że podział wyżej opisanej nieruchomości jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...] " w M. (stan na 27.09.1995 r.) działki nr [...] w obrębie [...] położone w M. przy ul. [...] zgodnie z ustaleniami i rysunkiem miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...] " w M. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] .10.1994 r. (Dz. Urz. Województwa [...]), jako przeznaczone pod ulice. Decyzja stałą się ostateczna w dniu 4.10.1995 r. Powołano, że działki o nr [...] zgodnie z wypisem i wyrysem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" w M. (stan na 27.09,.1995r.) zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] .10.1994. r (dz. Urz. Województwa [...]) znajdowały się: działka [...] leżała w całości w linach rozgraniczających ul. [...], działka nr [...] leżała w całości w liniach rozgraniczających ul. [...]. Wskazano, że zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. działki te przeszły na własność gminy w dniu, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna. Przed tą datą działki stanowiły współwłasność w udziałach po ½ P. K. i B. G.. W dniu 1.10.2015. r została przeprowadzona rozprawa administracyjna. W dniu 1.01.2015. został również opracowany przez T. T. operat zamienny w stosunku do wcześniejszego operatu z dnia 14.08.2015. r., w operacie zamiennym wartość nieruchomości została wskazana na kwotę 186.962,00 zł. Biegły pismem z dnia 23.12.2015. r udzielił wyjaśnień w związku z wnioskami B. G. W trybie art. 10 k.p.a. organ pierwszej instancji zawiadomił strony o zebraniu całości materiału dowodowego i możliwości zapoznania się ze sporządzonym operatem. Organ odwoławczy wskazał, że w toku prowadzonego przez niego postępowania zwrócono się do Starosty W. pismem z dnia 20.09.2016.r o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, a także o potwierdzenie aktualności operatu szacunkowego poprzez umieszczenie stosownej klauzuli. Organ odwoławczy wskazał, że podstawą ustalenia odszkodowania w niniejszej sprawie jest operat szacunkowy, który wykonany został zgodnie z przepisami prawa stanowiącymi zasady jego sporządzenia tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. Podano, że operat wykonany przez rzeczoznawcę majątkowego w dniu 13 maja 2015 r. stanowi w sprawie dowód pomocny przy ustalaniu odszkodowania. Wskazano, że rzeczoznawca uznał, że istnieje możliwość stosowania dla celów wyceny tej nieruchomości cen transakcyjnych uzyskiwanych przy sprzedaży gruntów przeznaczonych pod drogi publiczne. Organ odwoławczy uznał, że w operacie są niejasności i braki, a w szczególności część opisowa wymaga uzupełnienia. Uznano, że w części - cel wyceny, w wyciągu z operatu błędnie przywołano art. 10 ustawy "z 1985 r. "o gospodarce gruntami i wywłaszczonymi nieruchomościami", a nie art. 98 ust. 3 ugn. Brak jest opisu stanu otoczenia nieruchomości, według stanu na wskazaną datę decyzji podziałowej ([...] .09.1995 r.). Rzeczoznawca na str. 6-7 opisał poszczególne elementy stanu nieruchomości (zgodnie z definicją ustawową z art. 4 pkt 17 ugn), ale głównie według stanu na datę teraźniejszą. Organ uznał, że z uwagi na cel wyceny - opis powinien przede wszystkim dotyczyć stanu na 1995 r. tj. datę poprzedzającą ok. 20 lat datę sporządzenia operatu. Zwłaszcza opis stanu otoczenia w pkt. 5.2 nie daje czytelnej odpowiedzi, jakie było otoczenie, sąsiedztwo nieruchomości w dniu 27.09.1995 r. Oceny cech rynkowych powinny wynikać ze stanu nieruchomości w dacie wydania decyzji podziałowej. Uznano, że zasadne jest także uzupełnienie operatu o informację dotyczącą tabeli na str. 11, z jakich gruntów wydzielono działki drogowe - 14 transakcji wybranych z szerszej bazy danych zamieszczonej na str. 9. Podano, że brak jest opisu nieruchomości podobnych - jest tylko informacja o zawartych transakcjach, sprowadzająca się do tego, że są to działki drogowe z miasta M., nabyte w określonej dacie i za określoną cenę jednostkową. Także opis obiektów o cenach skrajnych w zawężonej próbce (tabelka górna na str. 12) ogranicza się do zdawkowej charakterystyki, z której nie można jednoznacznie stwierdzić, czy były to nieruchomości podobne do nieruchomości wycenianej. Organ odwoławczy analizował także załączony do odwołania kontr-operat wykonany na zlecenie strony postępowania, sporządzony przez M. C. Wskazano, że w aktach sprawy (k. 180) znajduje się kopia wypisu i wyrysu z m.p.z.p. osiedla "[...] " w M., według stanu na dzień 27.09.1995 r. Wynika z niego jednoznacznie, że w dacie na którą określono stan nieruchomości, obie przedmiotowe działki leżały w całości w liniach rozgraniczających dróg publicznych (ulicy [...]). Podano, że dawna działka nr [...] miała wprawdzie w przeważającej części przeznaczenie mieszkaniowe, ale w części odpowiadającej nowo- wydzielonym działkom nr [...] - było przeznaczenie drogowe. Organ uznał więc, że pierwotne przeznaczenie trenu odpowiadającego działkom nr. [...] i [...] z obrębu [...] musiało być drogowe. Podano, że w przypadku, gdyby to pierwotne przeznaczenie było w całości mieszkaniowe - wówczas zasadne byłoby zastosowanie tzw. zasady korzyści z art. 134 ust. 3 i 4 ugn i wycena przedmiotowej nieruchomości na podstawie (droższych) cen gruntów budowlanych. Taka sytuacja w opisanym przypadku jednak nie zachodzi. Organ wskazał, że rzeczoznawca sporządzający kontr-operat zastosował przywołaną zasadę korzyści, co w omawianym przypadku nie powinno mieć miejsca - "drogowy" jest bowiem zarówno cel wyceny, jak i wyjściowe przeznaczenie terenu odpowiadającego obecnie jako działki nr [...]. Na takie przeznaczenie wskazano też w pkt, 6 kontr-operatu (str. 7): "działka nr [...] leżała w całości w liniach rozgraniczających ul. [...] ", "działka nr [...] leżała w całości w liniach rozgraniczających ul. [...] ". Organ uznał, że jedynie w braku na rynku transakcji drogowych i niespełniania wymogów podobieństwa, zasadne byłoby oparcie wyceny na cenach gruntów o przeznaczeniu przeważających wśród gruntów przyległych. Powołano, że w dniu 13 października 2016 r. Starosta W. zwrócił organowi odwoławczemu akta sprawy wraz z wyjaśnieniami rzeczoznawcy majątkowego T. T. Podano, że biegły poprawił i opisał zgłoszone uwagi, załączył strony 6 i 7 operatu do wymiany, po uzupełnieniu dodał poszerzone opisy nieruchomości o cenie minimalnej i maksymalnej oraz dopisał zdanie dotyczące terenów, z których działki drogowe były wydzielane i załączył stronę 14 i 15 operatu do wymiany. Dodatkowo biegły podał zestawienie 30 transakcji "drogowych" z miast powiatu w. na potwierdzenie, że brak jest istotnej zmiany cen nieruchomości w czasie i na stronie 1 operatu zamieścił klauzulę potwierdzającą w dniu 4.10.2016. r aktualność wartości nieruchomości, określoną w operacie w wysokości 186.962,00 zł. Organ odwoławczy uznał, że uzupełniony operat może służyć za przydatny i wiarygodny dowód o wartości opisanej nieruchomości, powołano, że zawiera wszystkie elementy formalne, nie zawiera niespójności, a podniesione w odwołaniu kwestie, biegły wyjaśnił w piśmie z 25.12.2015r. Podano, że organ nie jest uprawniony do merytorycznej oceny operatu, a zarzut zbyt niskiego odszkodowania nie stanowi powodu do podważenia jego prawidłowości. W odniesieniu do zarzutów odwołania wskazano, że nie wystąpiły nieprawidłowości, które miałyby wpływ na wynik wyceny. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] wnieśli P. K. i B. G., twierdząc, że odszkodowanie zostało ustalone w zbyt niskiej wysokości. W złożonych skargach zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 128 ust. 1 w zw. z art. 134 ust. 1,3,4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez ustalenie wysokości należnego odszkodowania w oderwaniu od rynkowej wartości nieruchomości ze względu na jej przeznaczenie wynikające z celu wywłaszczenia; art. 153 ust. 1 ugn poprzez naruszenie zasady podobieństwa nieruchomości; obrazę przepisów postępowania art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. poprzez niepodejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania poprzez stosowanie wykładni przepisów prawa contra legem; art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie materiałów; art. 11 k.p.a. poprzez braku dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W konkluzji Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji, zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarg wskazano, że organ bezzasadnie nie uwzględnił wartości nieruchomości wynikającej ze złożonego przez Strony operatu rzeczoznawcy majątkowego M. C. i nie wskazał jakich błędów dopuścił się biegły. Zakwestionowano wyjaśnienia biegłego T.T. z dnia 4.1.2016. r. i analizę złożoną przy piśmie w zakresie braku zmiany cen nieruchomości w czasie. Zakwestionowano zestawienie 30 transakcji drogowych w aspekcie zastąpienia 3 późniejszych transakcji 1 transakcją wcześniejszą. Zakwestionowano ustalone przeznaczenie nieruchomości przyjęte przez biegłego przy sporządzaniu operatu jako przeznaczenie drogowe zamiast mieszkaniowego jednorodzinnego. Podniesiono, że organ nie zbadał pierwotnego przeznaczenia nieruchomości tj. sprzed podziału działki nr [...] , która miała przeznaczenie pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną. Wskazano, że biegły niezasadnie nie zastosował "zasady korzyści" Zakwestionowano prawidłowość doboru nieruchomości pod względem kryterium podobieństwa, w szczególności pod względem wymiarów i powierzchni działek. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Uczestnik Gmina Miasto M. wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 18 stycznia 2018 r. Sąd postanowił o połączeniu spraw ze skarg P. K. i B. G. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Dokonana sądowa kontrola zaskarżonego aktu wykazała konieczność zastosowania w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z przywołanym przepisem zaskarżony akt podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy zauważyć, że w aktach administracyjnych sprawy brak jest pisma rzeczoznawcy majątkowego z dnia 4.10.2016 r. wraz ze stosownymi wyjaśnieniami oraz analizą aktualnych cen rynkowych nieruchomości. Powyższe nieprawidłowości uniemożliwiają rozpoznanie sprawy i skutkują koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W toku postępowania przed sądem zwrócono się do organu o nadesłanie brakujących dokumentów z akt, natomiast w odpowiedzi nadesłano tylko kopię pisma rzeczoznawcy z wyjaśnieniami, kopię aktualnej analizy i kopie poszczególnych stron operatu do wymiany, informując, że oryginały zostały przesłane da Sądu wraz z aktami. W aktach sprawy prowadzonej przez organ administracyjny brak jest metryki akt, strony są nieponumerowane, a pisma zostały umieszczone niezgodnie z chronologią (kolejno: pismo z 18.07.2016 r., pismo z 27.10.2016 r., pismo z 28.07.2016 r., pismo z 20.09.2016 r., zwrotki z 23.09.2016 r., decyzja z 7.02.2017 r.). Sąd nie dysponował więc częścią oryginalnych, bądź poświadczonych za zgodność z oryginałem dokumentów z akt administracyjnych. Nie budzi wątpliwości, że dowód z opinii biegłego jest dowodem kluczowym w sprawie o ustalenie należnego odszkodowania na okoliczność prawidłowości ustalenia wysokości tego odszkodowania. Wobec braku części akt nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie części zarzutów zgłoszonych w skargach, w szczególności dotyczących naruszenia prawa materialnego w aspekcie przyjętych przez organ założeń dotyczących pierwotnego przeznaczenia nieruchomości, które zostało przyjęte przez rzeczoznawcę w operacie, zarzutów dotyczących treści wyjaśnień biegłego i złożonej przez niego analizy aktualnych transakcji, niezbędnej do potwierdzenia aktualności operatu. W odniesieniu do tej ostatniej okoliczności to trzeba wskazać, że operat szacunkowy może być wykorzystany dla celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od dnia jego sporządzenia, chyba że nastąpi zmiana uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Natomiast art. 156 ust. 4 w/wym. ustawy stanowi, że operat może być wykorzystany po upływie tego okresu po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego. Potwierdzenie następuje przez umieszczenie stosownej klauzuli w operacie przez rzeczoznawcę, który go sporządził. Przyjmuje się, że jest to osobny od operatu dokument stanowiący potwierdzenie aktualności operatu, którego dokonuje rzeczoznawca majątkowy poprzez umieszczenie na nim klauzuli zawierającej oświadczenie o aktualności operatu. Klauzula powinna być opatrzona datą oraz pieczęcią i podpisem rzeczoznawcy majątkowego (wyrok WSA w Warszawie z 23.12.2009 r. I Sa/Wa 1458/09). W przedmiotowej sprawie brak jest odrębnego dokumentu stanowiącego klauzulę i adnotacja naniesiona na 1 stronę operatu z dnia 1.01.2015 r. nie spełnia wymagań przewidzianych dla tego dokumentu. Ponadto, brak oryginału w aktach sprawy przeprowadzonej w sprawie analizy aktualności wartości określonej w operacie, nie pozwala na uznanie, że były podstawy merytoryczne do potwierdzenia aktualności operatu. Wskazać również należy, że organ odwoławczy powołując w uzasadnieniu decyzji dowód w postaci operatu wskazał na operat sporządzony 13.05.2015 r. Taki operat nie był w sprawie sporządzany. Ponadto organ przy prowadzeniu postępowania naruszył zasady wynikające z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. O ile zgodzić się należy ze stwierdzeniem, że organ nie jest władny do dokonywania merytorycznej oceny złożonej opinii w sprawie, to jego obowiązkiem jest zweryfikowanie, czy złożony operat spełnia wszelkie wymogi formalne wynikające z przepisów ustawy ugn oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. W szczególności w aspekcie art. 4 pkt. 16 ustawy ugn co do pojęcia nieruchomości podobnych. Uznaje się bowiem, że kwesta podobieństwa nieruchomości przy zastosowaniu podejścia porównawczego ma kluczowe znaczenie i z tych względów w opinii winien znajdować się na tyle szczegółowy opis zarówno nieruchomości przyjętych do podstawy wyceny, jak też tych odrzuconych, by było możliwe zweryfikowanie poprawności dokonanej w tym zakresie analizy. Powyższe ma znaczenie w kontekście wskazania w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, że organ odwoławczy uzupełniał materiał dowodowy stwierdzając brak opisu nieruchomości podobnych, brak opisu nieruchomości o cenach skrajnych i wskazania w dalszej części uzasadnienia o uzupełnieniu, ale tylko opisów nieruchomości o cenie minimalnej i maksymalnej. Zwrócić również należy uwagę, że po uzupełnieniu materiału dowodowego, organ odwoławczy nie udzielił stronom terminu zgodnie z art. 10 k.p.a. Uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, zważywszy na zarzuty zgłaszane w skardze, a dotyczące przedstawionych transakcji i braku kryteriów podobieństwa. Analiza uzasadnienia decyzji, w aspekcie dokonanej przez organ oceny operatu, prowadzi również do wniosku o naruszeniu przez organ art. 11 k.p.a. W odniesieniu do zarzutów sformułowanych w obu skargach dotyczących naruszenia przepisów art. 128 ust. 1 ugn., art. 134 ust. 1, 3, 4 ugn. w zw. z art. 8 k.p.a. oraz 153 ust. 1 ugn., to jak wcześniej wskazano, nie jest możliwe merytoryczne odniesienie się do podniesionych zarzutów zważywszy na brak całości akt sprawy prowadzonej przez organ odwoławczy. Co prawda organ przesłał kserokopie tych dokumentów, ale na podstawie kopii dokumentów, niepotwierdzonych za zgodność z oryginałem, nie można dokonać oceny dowodów, a co za tym idzie, prawidłowości zaskarżonej decyzji, wydanej m.in. w oparciu o brakujące dokumenty. Powyższe dotyczy również oceny operatu szacunkowego sporządzonego przez M. C. w kontekście prawidłowości założeń przeznaczenia nieruchomości przyjętych przez organ. Brak jest możliwości dokonania weryfikacji tego dowodu w sytuacji, gdy nie można dokonać oceny operatu sporządzonego na zlecenie organu. Mając powyższe na względzie, uznać należy, że organ odwoławczy prowadząc postępowanie naruszyły zasady określone w art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. nieprawidłowo gromadząc materiał dowodowy w sprawie i wydając rozstrzygnięcie przy braku pełnego materiału dowodowego w sprawie, jak również na podstawie operatu sporządzonego z naruszeniem przepisu art. 156 ust. 4 ugn w zw. z § 58 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2004 r. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien zgromadzić pełen materiał dowodowy, jak również wystąpić o dokonanie aktualizacji zgodnie ze wskazaniami Sądu wyrażonymi w uzasadnieniu. Po zebraniu całego materiału dowodowego organ dokona oceny, czy sporządzony operat został sporządzony zgodnie z wymogami określonymi w ustawie o gospodarce nieruchomościami i przepisach rozporządzenia wykonawczego. Swą decyzję organ winien w sposób szczegółowy i wyczerpujący umotywować, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak na wstępie. O kosztach orzeczono na podstawie art. art. 200 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składały się uiszczone wpisy od skarg oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika zasądzone w stawkach minimalnych na rzecz każdego ze Skarżących, zgodnie z § 2 pkt. 6 rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz opłaty skarbowe od pełnomocnictw.