IV SA/Wa 1703/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Wojciech Rowiński, Protokolant referent Katarzyna Matecka - Caban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2019 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę IV SA/Wa 1703/19 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, po rozpatrzeniu odwołania R. G. od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej (RZGW) w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] stycznia 2019 r. znak [...] - utrzymał ww decyzję w mocy. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. Dyrektor RZGW w [...] PGW WP, po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie wydania decyzji uzgadniającej projekt decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 166 ust. 2 pkt 7 ustawy Prawo wodne, dla zamierzenia inwestycyjnego planowanego przez R. G. a polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie nieruchomości złożonej z części działki nr ew. [...] w miejscowości [...], odmówił uzgodnienia projektu ww decyzji. Organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazał, że dla odcinka rzeki [...] przepływającego przez miejscowość [...] , zostało opracowane studium ochrony przeciwpowodziowej. Teren powyższej działki znajduje się w całości na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Jest to obszar zdefiniowany w art. 16 pkt 34 lit. a ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, jako obszar, dla którego prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1%. Organ I instancji ustalił, iż ze studium ochrony przeciwpowodziowej wynika, że rzędna zwierciadła wody 01% od rzeki [...] w miejscu planowanej inwestycji wynosi 214,87 m n.p.m. Z załączonych do wniosku dokumentów wynika, że rzędna terenu wynosi od 213,60 m n.p.m. Określony na podstawie studium ochrony przeciwpowodziowej zasięg zalewu wodami o prawdopodobieństwie wystąpienia Q1% na terenie ww inwestycji oraz wskazane rzędne zwierciadła wody 1% uniemożliwiają, w ocenie organu I instancji, realizację przedmiotowej inwestycji. Organ podkreślił także, że zlokalizowanie planowanego zamierzenia inwestycyjnego w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią może narażać na utratę życia i mienia przyszłych użytkowników planowanego budynku mieszkalnego. Wobec powyższego, mając na uwadze stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Dyrektor RZGW w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie stwierdził, że występuje duże ryzyko zalania przedmiotowego terenu podczas ewentualnego wezbrania powodziowego, a to z kolei uniemożliwia wydanie pozytywnego dla strony uzgodnienia. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, od powyższej decyzji odwołanie wniósł skarżący, wnosząc o ponowne rozpatrzenie ww wniosku w przedmiocie wydania decyzji uzgadniającej projekt decyzji o warunkach zabudowy. W szczególności podniósł, iż przedmiotowa (jego) działka położona jest na podobnej wysokość n.p.m., jak działka o nr ew. [...] , dla której właściciel uzyskał warunki zabudowy dla trzech budynków mieszkalnych. Dla właściciela działki o nr ew. [...] , r. wydano także pozwolenie na budowę domu. A nadto, jak wskazał, podczas prac związanych z melioracją rzeki [...] oraz budową drogi wzdłuż koryta rzecznego poziom rzędnej terenu dla przedmiotowej działki został podniesiony. Organ odwoławczy, po przeanalizowaniu akt rozpatrywanej sprawy stwierdził niezasadność podniesionych zarzutów. Potwierdził dokonane w toku postępowania przed organ I instancji ustalenia, iż obszar, gdzie ma być realizowane przedsięwzięcie, leży na terenie szczególnego zagrożenia powodzią, co wynika ze "Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej w zlewni [...] ", którego skutki sporządzenia, jak wyjaśnił, z woli prawodawcy, muszą być uwzględniane do czasu przyjęcia nowych dokumentów w tym zakresie, tj. map zagrożenia powodziowego, które mają wprost określać obszary szczególnego zagrożenia powodzią. Wskazał, że na terenach, dla których nie opracowano map zagrożenia powodziowego i map ryzyka powodziowego, zachowują ważność studia ochrony przeciwpowodziowej dla rzek lub ich odcinków, które zostały opracowane przez właściwych dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej. Analizując całokształt uwarunkowań lokalnych (na podstawie dokumentów zawartych w aktach sprawy) stwierdził, że istnieje duże ryzyko zalania omawianego terenu podczas pojawienia się wezbrania powodziowego. A zatem zasadna była odmowa wnioskowanego uzgodnienia. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem R. G. wystąpił do tut. Sądu ze skargą, zarzucając naruszenie: - art. 7,77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r Kodeks postępowania administracyjnego (dalej kpa) polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i w konsekwencji niepodjęciu wszelkich możliwych działań i niewyjaśnieniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności zmierzających do ustalenia rzeczywistej rzędnej terenu przedmiotowej działki, mimo sygnalizacji przez skarżącego, że faktyczny poziom działki jest inny, a także wydanie rozstrzygnięcia wyłącznie w oparciu o powierzchowną analizę mapy zasadniczej dołączonej do projektu decyzji bez przeprowadzenia postępowania dowodowo-wyjaśniającego w terenie, co miało wpływ na wynik sprawy poprzez błędne ustalenie, że w przypadku wystąpienia rzeki należy liczyć się z niebezpieczeństwem zalania przedmiotowego terenu wodą; - art. 107 § 3 kpa przez zaniechanie właściwego uzasadnienia decyzji odnośnie zarzutów skarżącego dotyczących podniesienia rzędnych terenu świadczących o niezgodności tej wartości wynikającej z nieaktualnej mapy zasadniczej, poprzez ograniczenie się do stwierdzenia, że dołączona do projektu decyzji mapa zasadnicza nie przedstawia rzędnych terenu wyniesionych ponad poziom rzędnej wody Q1%., a także brak precyzyjnego wskazania podstawy prawnej, w oparciu o którą organ drugiej instancji wydał decyzję odmowną; - art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 81 kpa poprzez brak umożliwienia inwestorowi przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, w szczególności braku możliwości dokładnego wyjaśnienia procesu związanego z melioracją rzeki [...] oraz budową drogi wzdłuż koryta rzecznego, co doprowadziło do całkowitego pominięcia tego faktu w procesie wydawania decyzji administracyjnej; - art. 15 kpa poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz ponownego rzetelnego jej zbadania przez organ drugiej instancji, prowadzenie działań polegających na powielaniu postępowania pierwszoinstancyjnego oraz ograniczenie się jedynie do kontroli decyzji wydanej w tym postępowaniu; - art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji; - art. 166 ust. 10 pkt 3 ustawy Prawo wodne poprzez niewłaściwe zastosowanie do błędnie ustalonego stanu faktycznego i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie planowana zabudowa na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią stanowi zagrożenie dla ochrony zdrowia ludzi, podczas gdy rzeczywista rzędna terenu działki na której ma być planowana inwestycja może przewyższać rzędną zwierciadła wody Q1% od rzeki [...] , co prowadzi do wniosku, że w przypadku wystąpienia wody o przepływie Q1% teren przeznaczony na inwestycję nie zostanie pokryty wodą, nie będzie tym samym stanowił zagrożenia dla ochrony zdrowia ludzi, co miało wpływ na wynik. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniósł o: - uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, - zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi przypomniał przebieg sprawy i podniósł, iż organ drugiej instancji przy rozpoznaniu przedmiotowej sprawy popełnił szereg błędów natury procesowej jak i materialnej. Przyznał, iż w istocie teren jego działki ewid. o nr [...] znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, dla którego prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1%, zapoznał się także ze studium ochrony przeciwpowodziowej i rzędną zwierciadła wody Q1% od rzeki [...] wynoszącą 214,87. Podważa jednak rzeczywistą rzędną terenu przedmiotowej działki. Wyjaśnił, iż w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji podniósł, że faktyczna wartość poziomu strefy planowanej inwestycji jest inna, niż podana w dołączonej do wniosku mapie zasadniczej. Zarzut ten ma kluczowe znaczenia dla rozpoznawanej sprawy, gdyż może prowadzić do wniosku, że w przypadku wystąpienia rzeki przedmiotowa działka nie zostanie zalana, a tym samym nie spowoduje zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi. Organy obu instancji nie podjęły natomiast czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, tym bardziej w przypadku sygnalizacji strony, że obecny stan faktyczny różni się od tego podanego w dokumentacji dołączonej do wniosku. Zdaniem skarżącego oba organy ograniczyły się jedynie do odczytu wartości poziomu działki z mapy dołączonej do wniosku nie prowadząc jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego zarówno w terenie jak i w oparciu o inną możliwą do uzyskania dokumentację. Naruszyły tym samym art. 7,77 § 1 i art. 80 kpa. W ocenie skarżącego także doszło do naruszenia art. 107 § 3 kpa, albowiem uzasadnienie decyzji Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie jest niedostateczne, a także utrudnia skarżącemu poznanie w sposób wystarczający powodów wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowym kształcie. Organ w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nie wyjaśnił istotnych dla sprawy okoliczności ale także w ocenie skarżący brak w uzasadnieniu powyższej decyzji precyzyjnego przytoczenia przepisów prawa, w oparciu o które organ II instancji odmówił wydania uzgodnienia projektu decyzji. Z przytoczonej tam bowiem argumentacji nie wynika czy podstawą utrzymania decyzji pierwszej instancji w mocy jest samo zagrożenie dla ochrony zdrowia ludzi wynikającego z art. 166 ust. 10 pkt 3 ww ustawy Prawo wodne czy także utrudnienie zarządzania ryzykiem powodziowym przewidziane w art. 166 ust. 10 pkt. 5 ww ustawy. Zdaniem skarżącego przekonanie organu administracyjnego, że każda nieruchomość położona na terenie szczególnego zagrożenia powodzią utrudnia zarządzanie owym ryzykiem godzi w art. 166 ust 2 Prawa wodnego czyniąc go niepotrzebnym. Gdyby wolą ustawodawcy byłby nakaz wydawania decyzji odmownej uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla każdej inwestycji planowanej na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, takie kompetencje posiadałby sam organ główny ustalający warunki zabudowy. W przedmiotowej sprawie ważne jest zatem indywidualne podejście do sprawy i zbadanie konkretnego, zgodnego z rzeczywistością stanu faktycznego. W ocenie skarżącego takiego podejścia w postępowaniu prowadzonym przez oba organy zabrakło. Również zdaniem skarżącego, doszło do naruszenia art. 10 kpa. Orany obu instancji nie poinformowały go bowiem o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Nie wyznaczyły także miejsca i terminu zapoznania się z aktami sprawy. Konsekwencją popełnienia przez oba organy błędów natury procesowej było niewłaściwe zastosowanie przez organ drugiej instancji art. 166 ust. 10 pkt 3 ustawy Prawo wodne poprzez przyjęcie, że planowana zabudowa na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią stanowi zagrożenie dla ochrony zdrowia ludzi, podczas gdy brak oględzin rzeczywistej rzędnej terenu uniemożliwia dojście do takich wniosków i tym samym zastosowanie powołanych przepisów. Nie wyjaśniono także, czy zaskarżona decyzja podyktowana była także art. 166 ust. 10 pkt 5 ustawy Prawo wodne. Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Materialno-prawną podstawę decyzji administracyjnej w przedmiocie uzgodnienia (bądź odmowy uzgodnienia) projektu decyzji w zakresie zamierzonej inwestycji stanowią przepisy art. 166 ust. 2, 3 i 7 - 11 oraz art. 14 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne oraz art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. b oraz ust. 5d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy z zakresu Prawa wodnego są normami o charakterze kompetencyjnym, tzn. upoważniającym dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie do wydawania rozstrzygnięć w przedmiocie będącym osnową niniejszej decyzji, natomiast przepisy z zakresu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczą obowiązku uzgadniania projektu decyzji o warunkach zabudowy z organem właściwym w sprawie wydania decyzji uzgadniającej. Stosownie do art. 166 ust. 2 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne projekty decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wymagają uzgodnienia z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. W rozumieniu art. 16 pkt 34 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne obszarami szczególnego zagrożenia powodzią są: obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1%, obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi 10%, obszary między linią brzegu, a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim "brzegiem, w który wbudowano wał przeciwpowodziowy, a także wyspy i przymuliska, o których mowa w art. 224 ustawy Prawo wodne, stanowiące działki ewidencyjne, pas techniczny. Ponadto zgodnie z art. 550 ust. 1 ww. ustawy, obowiązek uzgodnienia, o którym mowa w art. 166 ust. 2, obejmuje obszary szczególnego zagrożenia powodzią wynikające ze studiów ochrony przeciwpowodziowej, dla których nie opracowano map zagrożenia powodziowego, co ma miejsce w badanej sprawie. Trzeba podkreślić, iż na terenach, dla których nie opracowano map zagrożenia powodziowego i map ryzyka powodziowego, zachowują ważność studia ochrony przeciwpowodziowej dla rzek lub ich odcinków, które zostały opracowane przez właściwych dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej. W niniejszej sprawie dla odcinka rzeki [...] przepływającego przez miejscowość [...] , w której położona jest przedmiotowa nieruchomość, zostało opracowane studium ochrony przeciwpowodziowej. Teren przedmiotowej działki nr [...] , zgodnie z treścią ww studium, w całości znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. W powyższym kontekście za niezasadny uznać należy zarzut skargi, iż organ odwoławczy nie dokonał żadnej analizy stanu faktycznego sprawy, w tym także w oparciu o obowiązujące przepisy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano bowiem, że ustaleń w zakresie poziomu zagrożenia powodziowego na przedmiotowym terenie dokonano poza ww studium także w oparciu o obecnie obowiązujące mapy zagrożenia powodziowego opublikowane na stronie internetowej Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] (www. [...].rzgw.gov.pl). W takiej sytuacji, zdaniem Sądu, nie ma konieczności prowadzenia szczególnego dodatkowego badania w zakresie położenia nieruchomości, przeprowadzenia wizji lokalnej czy dokonywania pomiarów rzędnych. W tym miejscu należy przypomnieć, odnosząc się do zawartej w skardze uwagi dotyczącej podniesionych rzędnych terenu w czasie prac związanych z melioracją rzeki [...] oraz budowy drogi wzdłuż koryta rzecznego dla przedmiotowej działki, iż dołączona do projektu decyzji mapa zasadnicza, stanowiąca załącznik nr 1, nie przedstawia rzędnych terenu wyniesionych (podwyższonych) ponad poziom rzędnej wody Q1%. Z ww studium ochrony przeciwpowodziowej wynika, że rzędna zwierciadła wody Q1% od rzeki [...] w miejscu planowanej do wykonania inwestycji wynosi 214,87 m n.p.m. Z załączonych do wniosku dokumentów wynika natomiast, że rzędna terenu wynosi od 213,60 m n.p.m. do 213,90 m n.p.m. Oznacza to, że w przypadku wystąpienia wody o przepływie Q1% teren przeznaczony pod inwestycję zostanie pokryty wodą o głębokości wynoszącej od 0,97 m do ok. 1,27 m. Natomiast wskazana przez skarżącego propozycja dotycząca podniesienia rzędnej posadowienia budynku celem przewyższenia rzędnej zwierciadła wody Q1% od rzeki [...] nie ma o tyle racjonalnego uzasadnienia, gdyż takie działanie nie zmieni faktu, że przedmiotowa działka nadal w całości zlokalizowana będzie na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, który w dalszym ciągu zostanie narażony na zalanie wodą powodziową w przypadku wystąpienia wody 1%. W konsekwencji oddziaływania wód powodziowych może nastąpić zniszczenie planowanego do wykonania budynku. Niesione przez wodę elementy mogą także powodować niszczenie obiektów budowlanych i blokowanie swobodnego przepływu wód powodziowych. Lokalizacja budynku na trasie przepływu wód powodziowych wpływa na podpiętrzenie wód oraz zwiększenie naporu wody na obiekty napotykane na swojej drodze. Dodatkowo wskazać należy, że intensywny rozwój zabudowy powoduje, iż obszar zlewni ma coraz mniejszą zdolność retencjonowania wód opadowych. Może to powodować coraz wyższe stany wód na rzece, a co za tym idzie zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzenia ekstremalnego. Zatem, w ocenie Sądu, organy słusznie uznały, iż określony na podstawie ww studium ochrony przeciwpowodziowej zasięg zalewu wodami o prawdopodobieństwie wystąpienia Q1% na terenie inwestycji oraz wskazane rzędne zwierciadła wody 1% uniemożliwiają realizację przedmiotowej inwestycji. Jednocześnie, na co słusznie zwróciły uwagę organy, według ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, ochronę przed powodzią należy rozpatrywać nie tylko w kontekście występującego zagrożenia, czy realizowanych działań technicznych, ale także w kontekście zarządzania ryzykiem powodziowym, którego celem jest ograniczenie potencjalnych negatywnych skutków powodzi dla życia i zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego, oraz działalności gospodarczej (min. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2017 r. sygnatura akt: II OSK 2374/15). Dla prawidłowej oceny w analizowanym przedmiocie zasadnicze znaczenie ma sama możliwość wystąpienia powodzi w przyszłości, czyli tzw. powodzi prawdopodobnych. W tym miejscu należy podkreślić, iż nie ma znaczenia, czy na terenie będącym przedmiotem uzgodnienia występowały sytuacje wymagające prowadzenia akcji ratunkowych. Fakt, iż w badanym obszarze do tej pory takich akcji nie prowadzono, nie przesądza automatycznie o tym, iż sytuacja powodzi nie wydarzy się w przyszłości. Podkreślenia także wymaga, iż obecnie obowiązujący art. 166 Prawa wodnego przewiduje odmienny i bardziej wyspecjalizowany, niż obowiązujący przed dniem 1 stycznia 2018 r., tryb uzgadniania projektu decyzji o warunkach zabudowy w celu zapewnienia ochrony ludności i mienia przed powodzią, z uwagi na istnienie w obszarze opracowania obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. Szczególnie istotny jest ust. 10 omawianego artykułu, wskazujący przypadki, kiedy organ uzgadniający (dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie) jest zobligowany do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, która to odmowa z zasady stanowi przeszkodę prawną do legalnego uzgodnienia w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Odmowa uzgodnienia następuje, jeżeli planowana zabudowa lub planowane zagospodarowanie terenu położonego na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią: 1) naruszają ustalenia planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza; 2) naruszają ustalenia planu zarządzania ryzykiem powodziowym; 3) stanowią zagrożenie dla ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków; 4) naruszają funkcjonowanie infrastruktury krytycznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym; 5) utrudniają zarządzanie ryzykiem powodziowym. W kwestii natomiast zarzutu zawartego w skardze, iż dla sąsiednich działek były wydawane warunki zabudowy na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, wyjaśnić należy, że na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie może mieć wpływu okoliczność wydania pozytywnej decyzji dla pobliskich terenów. Każdą bowiem sprawę organ zobowiązany jest rozpatrywać indywidualnie. Prowadząc postępowanie administracyjne należy przeanalizować całość zebranego materiału dowodowego i ocenić go w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania danego rozstrzygnięcia. Realizacja zabudowy w okolicy mogła następować w całkowicie odmiennym stanie faktycznym i prawnym niż obowiązujący obecnie. Trzeba nie na uwadze, że nie istnieje możliwość odstąpienia od rygorów ochrony przeciwpowodziowej z racji tylko i wyłącznie zaistnienia takiej okoliczności, jak występowanie przypadków zabudowy w bliższym lub dalszym sąsiedztwie terenu inwestycji. Nawet bowiem hipotetyczne ustalenie, że w przeszłości doszło do pewnej liberalizacji rygorów ochrony przeciwpowodziowej nie może prowadzić do wniosku, że organy właściwe w sprawach tej ochrony, są odtąd na stałe związane takim podejściem, ignorując zebrane w międzyczasie doświadczenia (min. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1348/15). A zatem, analizując całokształt uwarunkowań lokalnych (na podstawie dokumentów zawartych w aktach sprawy) należy zatem za organami stwierdzić, że istnieje duże ryzyko zalania omawianego terenu podczas pojawienia się wezbrania powodziowego. Organ odwoławczy, wbrew twierdzeniu skarżącego, wnikliwie przeanalizował całokształt materiału dowodowego i w wyniku tej analizy doszedł do przekonania, co Sąd w pełni aprobuje, że poczynione ustalenia są prawidłowe. W związku z powyższym, zasadna jest odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie terenu położonego na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.