IV SA/Wa 1705/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 30 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi Z. B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w S. z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak: [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej Z. B. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Uzasadniając swój wniosek skarżący wskazał, iż łączna kwota kar wymierzonych mu decyzjami Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w S., które utrzymano w mocy decyzjami Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, będącymi przedmiotem skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wynosi 40.000 zł. Taka wysokość kar powoduje, że ewentualne ich wyegzekwowanie grozi skutkami opisanymi w art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie przez stronę wnioskującą o wydanie takiego orzeczenia, że zachodzą okoliczności opisane w hipotezie normy prawnej zawartej w powołanym art. 61 § 3 ppsa. Podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd rozważa więc, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego po ewentualnym wyeliminowaniu aktu z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu skarżący uprawdopodobnił, iż wykonanie decyzji w sprawach wszczętych jego skargami, czyli zapłata dwóch kar pieniężnych po 20.000 zł powoduje trudne do odwrócenia skutki. Wskazać należy, iż trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Niezastosowanie ochrony tymczasowej w sprawach wszczętych skargami Z. B. mogłoby spowodować, że wykonanie decyzji poprzez zapłatę 40.000 zł tytułem wymierzonych kar pieniężnych, znacznie wpłynęłoby na sytuację majątkową skarżącego. W konsekwencji mogłoby spowodować skutki trudne do odwrócenia. Ponieważ decyzji organu pierwszej instancji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, co w świetle art. 130 § 2 i § 3 pkt 1 k.p.a. powoduje, że wniesienie odwołania do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie wstrzymało jej wykonania, ochronę tymczasową należało zastosować również w stosunku do tej decyzji. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w postanowieniu.