IV SA/Wa 1709/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2009 r. sprawy ze skargi H. K. i I. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lutego 2008 roku nr [...]; 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżących H. K. i I. K. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu wpisu sądowego; 3. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. M. z Kancelarii Adwokackiej przy ul. [...] w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 1979 r. zatwierdzającej projekt scalenia gruntów wsi O., gm. O., w części dotyczącej działki nr [...], wydzielonej dla H. i I. małż. K. oraz działki nr [...], wydzielonej dla Z. i J. małż. Z. Stosownie do art. 127 § 3 K.p.a., H. i I. małż. K. wystąpili z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku podnieśli, że przedłużenie działek przed scaleniem oznaczonych nr [...], stanowiącej ich własność, oraz działki nr [...], stanowiącej własność Z. i J. Z., miało skutkować wyłącznie zmianą powierzchni tych działek poprzez ich wydłużenie i nowe oznaczenie. Skarżący podkreślili, że o ww. fakcie wiedzieli, natomiast nie wyrażali zgody na zmianę przebiegu granic ich działki siedliskowej. Ponadto, zainteresowani wskazali, że w przedmiotowej sprawie nie jest istotny fakt dotyczący podziału nieruchomości, stanowiącej działkę nr [...], gdyż powstałe w ten sposób nieruchomości stały się własnością następców prawnych Z. i J. Z. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lutego 2008 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, iż z akt sprawy wynika, że projekt scalenia gruntów wsi O., został zatwierdzony ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1979 r. Postępowaniem scaleniowym objęto m. in. zabudowaną działkę nr [...], o pow. 0,18 ha stanowiącą własność H. i I. małż. K. oraz zabudowaną działkę nr [...], o pow. 0,17 ha, stanowiącą własność Z. i J. małż. Z. W wyniku scalenia dla H. i I. małż. K. wydzielono działkę nr [...], o pow. 0,21 ha, zaś dla Z. i J. małż. Z. działkę nr [...], o pow. 0,16 ha. Organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie była wymagana zgoda H. K. i I. K. oraz Z. Z. i J. Z. na objęcie 1 postępowaniem scaleniowym ich zabudowanych działek, odpowiednio nr [...] (po scaleniu nr [...]) i nr [...] (po scaleniu nr [...]), gdyż jak wynika z pisma Starostwa Powiatowego w S. z dnia 18 kwietnia 2007r., przebieg granic przedmiotowych działek, w ich częściach zabudowanych miał nie ulegać zmianie, działki miały zmienić tylko powierzchnię i oznaczenie. Zatem, jak twierdzi organ, jego działanie nie naruszyło art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o scaleniu i wymianie gruntów (Dz. U. Nr 3, poz. 13), który stanowi, że grunty pod zabudowaniami nie mogą być objęte scaleniem bez zgody ich właściciela lub samoistnego posiadacza. Ponadto Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podkreślił, iż przebieg spornej granicy działek przedscaleniowych nr [...] i nr [...] został ustalony w drodze postępowania podziałowego nieruchomości stanowiącej działkę nr [...]. Sporządzony na tę okoliczność w dniu [...] maja 1998 r. protokół przyjęcia granic nieruchomości strony potwierdziły własnoręcznym podpisem. Zainteresowani w przedmiotowym protokole, stanowiącym integralną część operatu technicznego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w Starostwie Powiatowym w S. pod nr [...] w dniu [...] czerwca 1998 r., poświadczyli zgodność przebiegu granicy ze szkicem wyznaczenia projektu scalenia. Obecnie, nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] jest własnością E. Z., a działka nr [...] – H. i B. R. Wobec powyższego, zdaniem organu, żądania zainteresowanych nie wprowadzają do sprawy żadnych nowych okoliczności w stosunku do zarzutów zbadanych w toku postępowania zakończonego decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju wsi z dnia [...] lutego 2008 r. Pismem z dnia 8 września 2008 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2008 r. złożyli H. K. i I. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lutego 2008 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o scaleniu i wymianie gruntów, polegające na bezzasadnym przyjęciu, że przedmiotowe postępowanie scaleniowe nie objęło bez zgody skarżących gruntów pod zabudowaniami, podczas gdy w rzeczywistości właśnie na skutek tego 2 postępowania nastąpiło bezprawne przesunięcie granic, naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 7, art. 8, art. 9 art. 10 oraz 12 K.p.a., polegające na działaniu przez organy administracyjne z naruszeniem podstawowych zasad wyrażonych w kodeksie postępowania administracyjnego, sprzeczność istotnych ustaleń organu administracyjnego z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, polegające na bezzasadnym przyjęciu, że przebieg spornej granicy działek przedscaleniowych nr [...] i [...] został ustalony w drodze postępowania podziałowego nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], co miałoby rzekomo wynikać ze sporządzonego na tę okoliczność w dniu [...] maja 1998 r. protokołu przyjęcia granic nieruchomości, podczas gdy w rzeczywistości skarżący nigdy nie podpisywali zgody na przesunięcie granic, co nastąpiło wbrew ich wiedzy oraz woli. Skarżący w uzasadnieniu skargi kilkakrotnie podkreślili, iż dokonanie scalenia działki nr [...] oraz działki [...] odbyło się bez ich zgody. Skarżący nigdy nie akceptowali przesunięcia granic działki w postępowaniu działowym nieruchomości. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], którą utrzymano 3 w mocy decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2008 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 1979 r. zatwierdzającej projekt scalenia gruntów wsi O., gm. O., w części dotyczącej działki nr [...], wydzielonej dla H. i I. małż. K. oraz działki nr [...], wydzielonej dla Z. i J. małż. Z. Podkreślić należy, iż zaskarżona decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, podobnie jak i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1979 r. zatwierdzającej projekt scalenia gruntów wsi O. w części dotyczącej wydzielenia działek nr [...] i nr [...]. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi orzekał w przedmiotowej sprawie po raz drugi. Pierwszy raz Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi orzekł w sprawie wydając decyzję z dnia [...] marca 2006r., którą utrzymał w mocy swoją decyzją z dnia [...] maja 2006r. Po raz pierwszy orzekając w sprawie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1979 r. zatwierdzającej projekt scalenia gruntów wsi O., gmina O., w części dotyczącej działki nr [...] wydzielonej dla H. i I. małż. K. oraz działki nr [...] wydzielonej dla J. i Z. małż. Z. Decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2006r. i z dnia [...] maja 2006r. , na skutek skarg złożonych przez E.Z. i H.R. zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2006r. wydanym w sprawie sygn. akt I SA/Wa 1166/06. Zgodnie z art 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Tak więc sąd jak i organ, wobec treści wyżej zacytowanego artykułu, związane są wskazaniami co do dalszego postępowania w sprawie zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2006r. Zgodnie z wytycznymi zawartymi w tym wyroku, ponownie rozpoznając sprawę, organ miał wyjaśnić czy postępowanie prowadzone jest na wniosek strony, czy z urzędu. W decyzji z dnia [...] lutego 2008r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, iż H. i I. małż. K. pismem z dnia 11 października 2007r. zwrócili się z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1979r. Wynika z tego, że w ocenie organu 4 wnioskiem wszczynającym postępowanie w sprawie jest pismo skarżących z dnia 11 października 2007r. Jednakże przeczy temu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Minister po raz pierwszy prowadząc postępowanie wskazał, iż zostało ono przeprowadzone na wniosek małżonków K. z 1999 roku. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo I. i H. małż. K. z dnia 31 stycznia 1999r, które wpłynęło do [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. Wydział [...] w dniu 1 lutego 1999r. Z pisma tego nie wynika wprost, iż wnioskodawcy domagają się stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] zatwierdzającej projekt scalenia gruntów wsi O. Jednakże w treści protokołu spisanego w dniu 17 sierpnia 1999r. w Urzędzie Gminy w O. z postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w sprawie wniosku H. i I. K. dotyczącego scalenia gruntów wsi O. zawarte jest oświadczenie H. K. i I. K., iż podtrzymują oni swój wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] dotyczącej zatwierdzenia projektu scalenia wsi O. w części dotyczącej działek nr [...] i nr [...]. Oświadczenie to w sposób jednoznaczny wskazuje w jaki sposób należy interpretować ich pismo z dnia 31 stycznia 1999r. Jak już wyżej wskazano, postępowanie dotyczące oceny decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1979r. zatwierdzającej projekt scalenia gruntów wsi O. toczyło się w trybie nieważnościowym. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy decyzja podlegająca kontroli dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Jest to instytucja procesowa stanowiąca wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej / art. 16 § 1 kpa /. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest zatem ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa ), lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. Takie stanowisko zajął także Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 7 marca 1996r. IIIARN 5 70/95 OSNP 1996/18/258, w którym stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy. Do wzruszenia decyzji nie wystarczy stwierdzenie zaistnienia naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, ale musi to być rażące naruszenie prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ( por. wyrok NSA z dnia 23 grudnia 2004r. sygn. akt OSK 992/04, wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994r. sygn. akt V S.A. 535/94, wyrok NSA z dnia 27 października 2003r. sygn. akt IV S.A. 905/02, wyrok NSA z dnia 26 września 2000r. sygn. akt V S.A. 2998/99, wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2000r. sygn. akt III S.A. 1935/99 ) przyjmuje się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy łącznie zostaną spełnione trzy przesłanki: zachodzi oczywistość naruszenia konkretnego przepisu, za uznaniem naruszenia za rażące przemawia charakter naruszonego przepisu oraz racje ekonomiczne, społeczne -skutki, które wywołała decyzja są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Oczywistość naruszenia prawa polega na niewątpliwej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym podstawę prawną decyzji. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. A zatem reasumując, z rażącym naruszeniem prawa w świetle art. 156 § 1 pkt 2 kpa mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty i bezsporny został naruszony przepis prawny i jednocześnie niemożliwe jest dokonanie jego odmiennej wykładni. Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, iż w ocenie Sądu, orzekający w sprawie organ niesłusznie uznał, iż powyższe przesłanki nie zaistniały w rozpatrywanej sprawie. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 K.p.a. organ orzekający bada stan faktyczny i prawny z daty wydania kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji. Kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1979r. zatwierdzająca projekt scalenia gruntów wsi O., wydana została w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 stycznia 1968r. o scalaniu i wymianie gruntów ( Dz. U. Nr 3, poz. 13 ze zm.). 6 Scalanie gruntów zgodnie z ustawą z dnia 24 stycznia 1968r. miało na celu polepszenie warunków dla przyśpieszenia rozwoju produkcji rolnej. Obejmowało ono tylko grunty rolne z wyłączeniem lasów i gruntów leśnych ( art 22 ust. 1 ). Uczestnikami postępowania scaleniowego byli właściciele jak i posiadacze samoistni gruntów. Każdy uczestnik postępowania scaleniowego otrzymywał, w zamian za grunty posiadane przed scaleniem, grunty w zasadzie o równej wartości szacunkowej ( art. 3 ust. 1 ). Grunty pod zabudowaniami nie mogły być objęte scaleniem bez zgody właściciela lub posiadacza samoistnego ( art. 1 ust. 3 ). Stan własności lub posiadania uczestników scalenia gruntów oraz powierzchnie użytków i klas gruntów określało się według danych uwidocznionych w ewidencji gruntów (art. 10). Decyzja o zatwierdzeniu projektu scalenia gruntów stanowiła tytuł do ujawnienia nowego stanu własności w księgach wieczystych, ale nie przesądzała tytułu własności (art. 16 ust. 1 ). Scalanie gruntów nie zmieniało ani liczby właścicieli, ani prawa własności, czy innych uprawnień związanych z gruntem. Wiadomo, że uczestnik scalenia stawał się właścicielem gruntów poscaleniowych, stanowiących ekwiwalent gruntów należących do niego przed scaleniem. Tak, więc grunty poscaleniowe muszą stanowić ekwiwalent gruntów przedscaleniowych w pełnym zakresie tzn. muszą również odzwierciedlać poprzedni stan własności (współwłasności). Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że projekt scalenia gruntów wsi O. zatwierdzony decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1979r. objął miedzy innymi zabudowaną działkę nr [...] o powierzchni 0,18 ha należącą do H. i I. małż. K. oraz bezpośrednio z nią graniczącą zabudowaną działkę nr [...] o powierzchni 0,17 ha należącą do J. i Z. małż. Z. Do działek nr [...] i nr [...] jako zabudowanych i objętych scaleniem miał zastosowanie art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1968r. o scalaniu i wymianie gruntów, zgodnie z którym grunty pod zabudowaniami nie mogą być objęte scaleniem bez zgody ich właściciela. Organ w toku postępowania, w oparciu o pismo Starosty S. z dnia 18 kwietnia 2007r. ustalił, że strony nie kwestionowały objęcia scaleniem ich działek zabudowanych, ale miało ono polegać wyłącznie na powiększeniu ich części użytkowanych rolniczo, co powodowało, że działki siedliskowe zmieniały tylko oznaczenia i powierzchnię wskutek dołączenia do nich części poza zabudowaniami. W tej sytuacji pisemna zgoda na objęcie postępowaniem scaleniowym gruntów pod zabudowaniami, oznaczonych jako działki nr [...] i nr [...], nie była wymagana, ponieważ granice działek siedliskowych nie 7 miały ulegać zmianom. Ze stanowiskiem tym można się zgodzić pod warunkiem, że w wyniku postępowania scaleniowego rzeczywiście nie uległyby zmianie granice działek zabudowanych pierwotnie oznaczone numerami [...] i [...]. Sam organ przyznaje, że granice tych działek w wyniku postępowania scaleniowego uległy zmianie, jednakże uznaje, że uchybienie to nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa i tym samym decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1979r. nie pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa. W ocenie Sądu, ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. Objęcie postępowaniem scaleniowym zabudowanych gruntów bez zgody ich właściciela i w konsekwencji zmiana granic tych gruntów, narusza wprost bezwzględnie obowiązującą normę art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1968r. o scalaniu i wymianie gruntów obowiązującą w dacie wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1979r. Naruszenie to, wbrew stanowisku organu, nosi znamiona rażącego naruszenia prawa. Również w orzecznictwie zajmowane jest takie stanowisko, por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 19 czerwca 1998r. sygn. akt II SA 589/98, Lex nr 41760, zgodnie z którym brak pisemnej zgody właściciela na włączenie budynków stanowiących jego własność do scalenia stanowi rażące naruszenie art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1968r. o scalaniu i wymianie gruntów oraz daje organowi pełną podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt scalenia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W aktach sprawy znajduje się operat pomiarowy dotyczący działek oznaczonych nr [...],[...] i [...] z lipca 1999r. Z operatu tego wynika, że granica pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] na wysokości poprzednich działek nr [...] i [...] odzwierciedlająca stan w/g szkicu wyznaczania projektu scalania z 1979r. znacznie różni się od granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...] według stanu pomiaru z 1961r. Jednocześnie w aktach sprawy brak jest dowodów, żeby pomiędzy rokiem 1961 a rokiem 1979 uległ takiej zmianie przebieg tej granicy. Jednocześnie należy zauważyć, że przy podziale działki nr [...] na działki nr [...] i [...] granica dzieląca te działki nie dochodzi do granicy pomiędzy działkami nr [...] i była [...] według stanu wyznaczenia w projekcie scalenia z 1979r. Okoliczność tę organ weźmie pod uwagę rozważając czy w sprawie nie nastąpiły nieodwracalne skutki prawne. Ponownie rozpoznając wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1979r. zatwierdzającej projekt scalenia gruntów wsi O., w części dotyczącej działki nr [...] wydzielonej dla 8 H. i I. małż. K. oraz działki nr [...] wydzielonej dla Z. i J. małż. Z., organ uwzględni ocenę prawna i wskazania zawarte w wyroku. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 242 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.