IV SA/Wa 1710/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi A. I. i M. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] czerwca 2011 roku nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżących A. I. i M. I. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowgo. Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku A. i M. l. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] czerwca 2011 r. znak [...], stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1980 r. nr [...] zatwierdzającej projekt scalenia gruntów na terenie miasta [...] w wsi [...] gm. [...] w części dotyczącej gruntów położonych na terenie miasta [...] przy ul. [...] w działce oznaczonej nr [...], będącej własnością H.K. oraz działce nr [...], należącej do A. i M. małż. I .orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: H.K., wnioskiem z dnia [...] lipca 1992 r., zwróciła się do Urzędu Wojewódzkiego w [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1980 r. nr [...]zatwierdzającej projekt scalenia gruntów na terenie miasta [...] i wsi [...] gmina [...]w części dotyczącej gruntów oznaczonych po scaleniu jako działki nr [...] i [...],ze względu na włączenie przedmiotowych działek do obszaru scalenia bez zgody ich ówczesnych właścicieli, pomimo iż stanowiły grunty zabudowane w momencie wszczęcia postępowania scaleniowego. Powyższy wniosek został przekazany do rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...]sierpnia 1999 r. oraz utrzymującą ją w mocy decyzją z dnia [...] października 1999 r. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji scaleniowej. Decyzje te w wyniku wniesionej skargi zostały uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2000 r. sygn. akt II SA 2166/99. Wniosek H.K. został ponownie rozpatrzony decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2003 roku oraz utrzymującą ją w mocy decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. którymi Minister ponownie odmówił stwierdzenia nieważności. Decyzja z dnia [...] lipca 2003 r. została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2004 roku sygn. akt 6 II SA 2898//03. Decyzją z dnia [...] października 2006 r. oraz utrzymującą ją w mocy decyzją z dnia [...] września 2007r. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej ponownie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji scaleniowej. W powyższych orzeczeniach Minister zajął stanowisko, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...]października 1980 r. nie naruszyła rażąco przepisów ustawy i scalaniu i wymianie gruntów, gdyż ustalona w wyniku scalenia granica pomiędzy działkami [...] i [...] przebiegała po gruncie niezabudowanym w czasie, gdy przeprowadzano prace scaleniowe. Zdaniem organu ustalenie granicy biegnącej pomiędzy sąsiednimi zabudowaniami nie wymagało przewidzianej w art. 1 ust. 3 ustawy o scalaniu i wymianie gruntów z dnia 24 stycznia 1968 roku (Dz.U. nr 3, poz. 13), zgody właściciela. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2008 roku sygn. akt IV SA/WA 2256/07 uchylono obie powyższe decyzje. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż organ nie zastosował się w ogóle do art. 153 p.p.s.a., wskutek czego ponownie, wbrew art.7 i 77§1 k.p.a., nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego sprawy i nie rozpatrzył we wszechstronny sposób zgromadzonego w niej materiału dowodowego. Wadliwie również Minister Rolnictwa nie rozpatrzył, w następstwie zapadnięcia wyroku z dnia 24 września 2004 r., wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] maja 2003 r. (nie uchyloną przez Sąd), a ponownie dwukrotnie orzekł w sprawie. Z racji tego, iż wskazane wyżej naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stanowią podstawę do uchylenia obu ocenianych obecnie decyzji. W konsekwencji uprawomocnienia się niniejszego wyroku Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wykona zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 24 września 2004 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, decyzją z dnia [...] lutego 2011 roku, uchylił decyzję z dnia [...] maja 2003 r.i umorzył postępowanie pierwszej instancji, uznając się niewłaściwym do rozpatrzenia sprawy w związku ze zmianą obecnie obowiązującej ustawy z dnia 26 marca 1982 roku o scalaniu i wymianie gruntów (Dz. U. z 2003 r. nr 178, poz. 1749 z późn. zm.). Następnie postanowieniem znak [...] z dnia[...] kwietnia 2011 r. przekazał wniosek H.K. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1980 roku nr [...] zatwierdzającej projekt scalenia gruntów na terenie miasta [...] i wsi [...] gmina [...] w części dotyczącej gruntów oznaczonych po scaleniu jako działki nr [...] i [...], do rozpatrzenia według właściwości Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w C. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. po rozpatrzeniu wniosku H.K. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...] października 1980 r. nr [...] zatwierdzającej projekt scalenia gruntów na terenie miasta [...]i wsi [...] gm. [...] w części dotyczącej gruntów położonych na terenie miasta [...] przy ul. [...]w działce oznaczonej nr [...], będącej własnością H.K. oraz działce nr [...], należącej do A. i M. małż. I. stwierdziło nieważność: zaskarżonej decyzji w części dotyczącej działek nr [...] i [...]. W uzasadnieniu Kolegium wskazał, iż w latach 1978 - 1982 na terenie miasta [...] i wsi [...] gmina [...] zostały przeprowadzone prace scaleniowe. Projekt scalenia został zatwierdzony decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] października 1980 r. Do obszaru scalenia włączono między innymi działkę [...] o powierzchni [...] ha, należącą do B.K.. Z działki tej wydzielono w wyniku scalenia, zawierającą siedlisko działkę nr [...] o powierzchni [...]ha. Natomiast z działki nr [...] o powierzchni [...]ha, stanowiącej własność J. i J. L. wydzielono działkę siedliskową nr [...] o powierzchni [...]ha należącą obecnie do A. i M. I. Organ wskazał, iż H.K. swój wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1980 roku nr [...] zatwierdzającej projekt scalenia gruntów na terenie miasta [...] i wsi [...]gmina [...] w części dotyczącej gruntów oznaczonych po scaleniu jako działki numer [...] i [...] uzasadniła tym, że granica pomiędzy tymi działkami przed scaleniem była linią łamaną. Natomiast granica ustalona w wyniku scalenia jest linią prostą i nie uwzględnia stanu zagospodarowania działki siedliskowej poprzez budynki gospodarcze, płot - istniejące na gruncie, wybudowane przed rozpoczęciem prac scaleniowych. Kolegium wskazało, iż decyzja o zatwierdzeniu projektu scalenia, której dotyczy powyższy wniosek, została wydana na podstawie ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o scalaniu i wymianie gruntów. Zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy, grunty pod zabudowaniami nie mogą być objęte scaleniem bez zgody ich właściciela lub samoistnego posiadacza. Co należy rozumieć pod pojęciem grunty zabudowane w myśl ustawy zostało sprecyzowane w Instrukcji nr 1 Ministra Rolnictwa z dnia 17 marca 1973 roku w sprawie scalania i wymiany gruntów (UR g.003-1/73). Zgodnie z § 8 ust. 2 Instrukcji, za grunty pod zabudowaniami uważa się grunty zajęte pod budynki, podwórze oraz niezbędny obszar przyległy, umożliwiający właściwe wykorzystanie tych budynków i podwórza. Wzór pisemnej zgody na objęcie scaleniem gruntów pod zabudowaniami określa załącznik nr 13 do Instrukcji. Organ podkreślił, iż w aktach sprawy nie ma wyrażonej na piśmie zgody właścicieli na włączenie do obszaru scalenia działek [...] i [...], pomimo iż w czasie przeprowadzania prac scaleniowych były one zabudowane. Zdaniem Kolegium w przywołanym powyżej rozumieniu ustawy na dołączonych do akt kopiach mapy ewidencyjnej miasta [...] oraz mapy zasadniczej z 1967 roku, a więc z okresu sprzed scalenia, na działkach tych wykazane są zabudowania. Granica wykazana na mapach sprzed scalenia jest linią łamaną. Natomiast w wyniku scalenia, zgodnie ze szkicem wyznaczenia projektowanych działek oraz mapą powstałą w wyniku scalenia, biegnie ona w linii prostej od ul. [...]do drogi oznaczonej numerem [...]. Ponadto przedstawiona przez B.K. dokumentacja budowlana zawiera kopię decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego na działce przy ul. [...] w [...], wydanej w dniu [...] maja 1977 r. Na załączonym planie zagospodarowania istniejącego siedliska, na działce H. i B. K. oraz działkach sąsiednich wykazano istniejące budynki mieszkalne i gospodarcze. Istnienie zabudowań gospodarczych na przedmiotowych działkach znajduje również potwierdzenie w protokółach przesłuchania świadków - mieszkańców ul. [...] [...] w tym Pani G.K. - córki J. i J. K., sporządzonych przez Starostwo Powiatowe w [...]. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego obecny przebieg granicy ewidencyjnej pomiędzy działkami [...] i [...] powstały w wyniku scalenia tnie budynki położone na działce [...] i jest niezgodny z faktycznym użytkowaniem tych działek, potwierdzonym także istniejącym ogrodzeniem. Biorąc powyższe pod uwagę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. stwierdziło, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 1980 roku nr [...]zatwierdzająca projekt scalenia gruntów na terenie miasta [...] i wsi [...] gmina [...] w części dotyczącej gruntów oznaczonych po scaleniu jako działki numer [...] i [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż scaleniu poddano działki, których właściciele nie wyrazili pisemnej zgody na włączenie jej do obszaru objętego postępowaniem scaleniowym. Istnieją więc przesłanki wymienione w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji w części dotyczącej przedmiotowej działki. Pismem z dnia [...] lipca 2011 roku A. i M. I., wystąpili do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. działając na podstawie 138 § 2 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku A. i M. I. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...] czerwca 2011 roku znak [...], w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1980 roku nr [...] zatwierdzającej projekt scalenia gruntów na terenie miasta [...] w wsi [...] gm. [...] w części dotyczącej gruntów położonych na terenie miasta [...] przy ul. [...] w działce oznaczonej nr [...], będącej własnością H.K. oraz działce nr [...], należącej do A. i M. małż. I. orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Zdaniem Kolegium wszystkie argumenty podnoszone we wniosku Państwa l.o ponowne rozpatrzenie sprawy mają na celu udowodnienie, że sporna granica, w czasie przeprowadzenia postępowania scaleniowego nie była zabudowana. Tymczasem ówcześnie obowiązujące przepisy regulujące przeprowadzanie prac scaleniowych mówią o "gruntach zabudowanych", tj. gruntach zajętych pod budynki podwórze oraz niezbędnym obszarze przyległym, umożliwiającym właściwe wykorzystanie tych budynków i podwórzy, a nie o "granicach zabudowanych". W ocenie organu o tym, że w czasie przeprowadzania prac scaleniowych, działka [...] stanowiła grunt zabudowany, świadczy dokumentacja geodezyjna i architektoniczno - budowlana oraz zeznania świadków. Przed scaleniem, granica pomiędzy działką [...] i [...] była linią łamaną. W postępowaniu scaleniowym ustalono granicę przebiegającą w linii prostej. Tym samym zmieniono kształt "podwórza". Kolegium wskazało, iż odwołujący się zakwestionowali również wnioski oparte na oświadczeniu Pani G. K. Tymczasem w protokole przesłuchania świadka z dnia [...] sierpnia 2006 r. Pani G.K. zeznała, że cyt.: " W chwili zatwierdzenia projektu scalenia w 1980 r. na działce nr [...] stanowiącej własność Państwa K. nie było żadnego budynku w pobliżu granicy z działką rodziców. W trakcie trwania scalenia Państwo K. rozebrali znajdujący się na ich działce budynek drewniany, a na jego miejscu rozpoczęli budową budynku gospodarczego murowanego (...). Między tym budynkiem a granicą naszej działki był przejazd o szerokości 3-4 m (...)." , a w piśmie z dnia 9 stycznia 2008 r. kierowanym do Wojewódzkiego Sądu Admi9nistracyjnego w Warszawie (data wpływu do Sądu - [...] 07. 2010 r.) w/w zawarła taką informację, cyt.: "Nieprawdą jest, że Pani H. K. budowała dom po scaleniu gruntów, czyli po [...].X.1980r. ponieważ zamieszkała w tym domu latem 1979 r." Powołane oświadczenia potwierdzają zatem fakt że działka nr [...] (w odróżnieniu od granicy działek [...] i [...]) stanowiła w czasie postępowania scaleniowego grunt zabudowany, a zatem do objęcia jej scaleniem wymagane było uzyskanie zgody właścicieli. Zdaniem Kolegium A. i M. I. nie przedstawili żadnych nowych dokumentów w sprawie. Biorąc powyższe pod uwagę, Kolegium stwierdziło, że decyzja zatwierdzająca projekt scalenia gruntów na terenie miasta [...] , w części dotyczącej gruntów oznaczonych po scaleniu jako działki numer [...] i [...], została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż scaleniu poddano grunty zabudowane, których właściciele nie wyrazili pisemnej zgody na włączenie ich do obszaru objętego postępowaniem scaleniowym. Zaistniała więc przesłanka pozytywna wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowiąca podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji w części dotyczącej przedmiotowej działki, przy czym Kolegium nie stwierdziło wystąpienia żadnej przesłanki negatywnej. Pismem z dnia 24 września 2011 r. A. i M. I. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zdaniem wnioskodawców Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. błędnie oceniło dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, gdyż granica pomiędzy, przedmiotowymi działkami w czasie prowadzenia prac scaleniowych przebiegała przez grunt niezabudowany. Budynek gospodarczy posadowiony wzdłuż granicy został zbudowany już po zatwierdzeniu scalenia. W ocenie Państwa l., Samorządowe Kolegium Odwoławcze podejmując rozstrzygnięcie, źle zinterpretowało fakty, dokumenty i zeznania świadków. Do wniosku dołączono dokumenty znajdujące się już wcześniej w aktach sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p. p. s. a.). Oceniając zaskarżoną decyzję w oparciu o wskazane kryteria Sąd doszedł do przekonania, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. utrzymująca w mocy decyzję tego organu odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1980 roku nr [...] zatwierdzającą projekt scalenia gruntów na terenie miasta [...] w wsi [...] gm. [...] w części dotyczącej gruntów położonych na terenie miasta [...]przy ul. [...] w działce oznaczonej nr [...], będącej własnością H.K. oraz działce nr [...], należącej do A. i M. małż. I. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. wydana została w trybie nieważnościowym określonym w art. 156 i nast. k.p.a. Rolą organu nadzoru było zatem ustalenie, czy oceniane w tym postępowaniu decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 1980 r. zatwierdzająca projekt scalenia gruntów na terenie miasta [...] w wsi [...] gm. [...] w części dotyczącej gruntów położonych na terenie miasta [...] przy ul. [...] w działce oznaczonej nr [...], będącej własnością H.K. oraz działce nr [...], należącej do A. i M. I., została wydana przy spełnieniu wszystkich wymagań określonych w obowiązujących wówczas przepisach prawnych, w szczególności, czy spełnienie tych wymagań zostało należycie wyjaśnione i udokumentowane. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy administracji nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego do czego zobowiązane są na podstawie art. 7 i 77 k.p.a., nie wykazując należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Zebrane natomiast w sprawie dowody oceniły z naruszeniem zasady zawartej w art. 80 k.p.a. tj. swobodnej oceny dowodów. W konsekwencji uzasadnienia wydanych decyzji nie spełniają wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Na wstępie podkreślić należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. orzekało w sprawie wprawdzie po raz pierwszy, jednak że sam wniosek o stwierdzenie nieważności Wojewody C. z dnia [...] października 1980 r. rozpatrywany był po raz czwarty przez organy administracji publicznej. Szczególne znaczenie ma fakt, iż w sprawie trzykrotnie orzekał sąd administracyjny. Po raz pierwszy wniosek o stwierdzenie nieważności rozpatrzono decyzją Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] sierpnia 1999 r. oraz utrzymującą ją w mocy decyzją tego samego organu z dnia [...]października 1999 r. (wniosek załatwiono odmownie). Decyzje te zostały uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2000 r., sygn. akt II SA 2166/99. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż nie wyjaśniono wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności Ponownie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji scaleniowej rozpatrzony został decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] oraz utrzymującą ją w mocy decyzją tego samego organu z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] (wniosek również załatwiono odmownie). Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2004 r., sygn. akt 6 II SA 2898/03 decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2003 r. została uchylona. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, iż organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy. Kolejną wydaną w sprawie decyzją [...] września 2007 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymując w mocy decyzję z dnia [...] października 2006 r. z naruszeniem art.153 p.p.s.a., ponownie odmówił stwierdzenia nieważności Wojewody [...]. Wyrokiem z dnia 26 lutego 2008r. sygn. akt IV SA/Wa 256/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił powyższe decyzje podnosząc w uzasadnieniu, iż organ nie zastosował się w ogóle do art.153 p.p.s.a., wskutek czego ponownie, wbrew art. 7 i 77 § 1 k.p.a., nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego sprawy i nie rozpatrzył we wszechstronny sposób zgromadzonego w niej materiału dowodowego. Orzekające w sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., któremu sprawa została przekazana przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie mogło zatem pominąć oceny prawnej i wytycznych dokonanych przez orzekające w sprawie zarówno Naczelny Sąd Administracyjny jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zwłaszcza, iż nie prowadziło własnego postępowania wyjaśniającego, opierając się na materiale dowodowym zgromadzonym w trakcie postępowania prowadzonego przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Szczególne znaczenie ma wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] września 2004 r., sygn. akt 6 II SA 2898/03 w którym Sąd wskazał, iż organ prawidłowo przeanalizował zgromadzone w sprawie dokumenty, a zwłaszcza dokumenty sporządzane przed scaleniem, w tym załączony do pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z 1977 r. plan zagospodarowania istniejącego siedliska oraz dokumenty z roku 1982 dotyczące odbudowy budynku gospodarczego. Zdaniem Sądu organ prawidłowo ustalił brak w pianie zagospodarowania istniejącego siedliska zarysu silosu, przez który, zdaniem skarżącej, przebiegała granica poscaleniowa, a wręcz z przedstawionego planu zagospodarowania istniejącego siedliska z 1977 r. wynika, że silos przewidziany był w innej części działki. Sąd stwierdził, iż w świetle takich ustaleń możliwe jest twierdzenie, że obiekty zostały posadowione dopiero po dacie wydania decyzji scaleniowej, tj. po 1980 r. Przy takich ustaleniach nie jest możliwe wzruszenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...]października 1980 r. zatwierdzającej projekt scalenia gruntów miasta [...] i wsi [...] gmina [...], bowiem granica poscaleniowa nie przebiegała przez posadowione w tamtym czasie obiekty. Niemniej jednak zdaniem Sądu organ nie wykorzystał wszystkich możliwości zniwelowania lub potwierdzenia twierdzeń skarżącej, a pozostawione wątpliwości nie pozwoliły Sądowi podzielić stanowiska jednej ze stron postępowania. W szczególności organ nie dokonał ustaleń, czy i kiedy oraz w jakich granicach został wybudowany obiekt oznaczony literą A ("budynki projektowane - A - inwentarsko - składowy") opisany w planie zagospodarowania istniejącego siedliska dołączonym do pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z 1977 r. Ponadto istotne jest ustalenie, czy obiekt ten posadowiony został na fundamentach i czy zostały one potem wykorzystane do posadowienia następnych budynków. Obiekt ten według twierdzeń strony skarżącej istniał w roku 1982 i dopiero wtedy został rozebrany. Brak takich ustaleń uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny prawidłowości postępowania organu w bardzo istotnej dla stron kwestii. Orzekające w sprawie Kolegium pomijając zupełnie powyższe wytyczne doszło do zupełnie odmiennych ustaleń wskazując, iż na dołączonych do akt kopiach mapy ewidencyjnej miasta [...] oraz mapy zasadniczej z 1967 roku, a więc z okresu sprzed scalenia, na działkach tych wykazane są zabudowania. Zdaniem Kolegium granica wykazana na mapach sprzed scalenia jest linią łamaną. Natomiast w wyniku scalenia, zgodnie ze szkicem wyznaczenia projektowanych działek oraz mapą powstałą w wyniku scalenia, biegnie ona w linii prostej od ul. [...] do drogi oznaczonej numerem [...]. Ponadto przedstawiona przez B.K. dokumentacja budowlana zawiera kopię decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego na działce przy ul. [...] w [...], wydanej w dniu [...] maja 1977 r. Na załączonym planie zagospodarowania istniejącego siedliska, na działce H. i B. K. oraz działkach sąsiednich wykazano istniejące budynki mieszkalne i gospodarcze. Istnienie zabudowań gospodarczych na przedmiotowych działkach znajduje również potwierdzenie w protokółach przesłuchania świadków - mieszkańców ul. [...]w [...] w tym G.K. - córki J. i J. K., sporządzonych przez Starostwo Powiatowe w M. Powyższe prowadzi do wniosku, iż organ nie zastosował się w ogóle do art.153 p.p.s.a., wskutek czego ponownie, wbrew art. 7 i 77 § 1 k.p.a., nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego sprawy i nie rozpatrzył we wszechstronny sposób zgromadzonego w niej materiału dowodowego. Z racji tego, iż wskazane wyżej naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stanowią podstawę do uchylenia obu ocenianych obecnie decyzji. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt c) p. p. s. a. orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 orzekł o niewykonywaniu uchylonych decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.