IV SA/Wa 1711/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Marek Wroczyński (spr.), Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] września 2008 roku, nr [...] Wojewoda [...] biorąc za podstawę art. 50 ust.3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych( DZ.U z 2007 roku, nr 21, poz. 125 ze zm.), dalej jako ustawa oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.),dalej jako k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania L. K. od decyzji Wójta Gminy H. z dnia [...] lipca 2008 roku orzekającej o odmowie wymeldowania B. S. z pobytu stałego w miejscowości M. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] marca 2008 roku wpłynął wniosek L. K. o wymeldowanie jego żony B. S. z pobytu stałego w miejscowości M. We wniosku podnosił, że wie, iż jego żona opuszcza zajmowany lokal na kilka tygodni, urządza w lokalu libacje alkoholowe. W przesłanych do organu kolejnych pismach L. K. podnosił, że nie życzy sobie aby jego żona zamieszkiwała w domu w M. i wskazywał przykłady nagannego jej zachowania. W toku przeprowadzonego postępowania ustalono, że B. S. zamieszkuje wspólnie z dziećmi w domu w miejscowości M. Tam koncentrują się jej sprawy życiowe i nie zamierza opuszczać zajmowanego domu. Jest widywana niemal codziennie przez sąsiadów. Jeśli opuszcza dom, to są to krótkie wyjazdy celem odwiedzenia znajomych. Pomiędzy stronami toczy się przed sądem powszechnym sprawa o rozwód. L. K. przebywa w Zakładzie Karnym. W związku nagannym zachowaniem L. K. policja wielokrotnie interweniowała w ich domu. W oparciu o poczynione ustalenia organ I Instancji odmówił wymeldowania B. S. uznając, że nie zachodzą podstawy wskazane w art. 15 ust. 2 ustawy, ponieważ uczestniczka nie opuściła miejsca swojego stałego pobytu. Od decyzji odwołał się L. K. W odwołaniu podnosił, że jego żona winna zostać wymeldowana z domu, gdyż osoba ta nie zasługuje na to aby w nim mieszkać. Nadto odwołujący podnosił, że organ I Instancji nie wyjaśnił kwestii nagannego zachowania jego żony. Argumentował, że wymeldowanie jest konieczne ponieważ trzeba przeprowadzić remont budynku, który żona zdewastowała. Organ odwoławczy podnosił, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Wskazywał, że w myśl art. 15 ust. 2 ustawy organ gminy na wniosek strony lub z urzędu wydaje decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce stałego lub czasowego pobytu trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Organ podniósł, iż przesłanka opuszczenia jest spełniona kiedy ma ono charakter trwały i jest dobrowolne. O opuszczeniu miejsca pobytu stałego można mówić tylko wtedy, gdy dana osoba fizyczna nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia go na stałe, a zamiar ten jest związany z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny poprzez złożenie stosownego ośwaidczenia lub w sposób dorozumiany- poprzez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Zdaniem organu odwoławczego B. S. nie opuściła miejsca swojego stałego pobytu. Zamieszkuje tam wspólnie z dziećmi i prowadzi gospodarstwo domowe. Kilkunastodniowe jej niezamieszkiwanie w lokalu spowodowane było odwiedzinami u znajomych w innej miejscowości. Taki stan rzeczy w ocenie organu jednoznacznie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Został on potwierdzony wyjaśnieniami stron, zeznaniami świadków oraz informacją z Komendy Powiatowej Policji w L. Organ odnosząc się do wniosku skarżącego o dopuszczenie z dowodu z zeznań świadków zauważył, że zgodnie z art.78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Wnioski dowodowego składane przez L. K. zmierzały do wykazania, że uczestniczka zachowuje się w miejscu zamieszkania niemoralnie. Okoliczność ta zdaniem organu nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł L. K. Skarga ma charakter opisowy, gdzie skarżący podnosi, że przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Zarzucał, że brak decyzji o wymeldowaniu B. S. spowoduje, że zostanie rozkradziony jego majątek. Podnosił, że nie zgadza się na robienie z jego domu miejsca gdzie spożywa się alkohol i odbywają się spotkania naruszające przyjęte normy zachowania. Zarzucał, że informacja uzyskana przez organ od policji na temat zachowania się B. S. jest nieprawdziwa. Uważa, że organ bezprawnienie nie dopuścił dowodów z przesłuchania zawnioskowanych świadków, ponieważ dowody te były istotne w całokształcie sprawy. Z tych też powodów w ocenie L. K. skarga jego zasługuje na uwzględnienie. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumenty dotychczas zaprezentowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga L. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych [ DZ.U nr 153 , poz.1269 ] oraz art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej p.p.s.a. [ DZ.U nr 153, poz.1270, ze zmianami] sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Jak stanowi przepis art.134 § 1 p.p.s.a. Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja nie zawiera wad, które wskazywałyby na potrzebę eliminacji jej z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 15 ust.2 ustawy na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce stałego pobytu i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić tylko wtedy, gdy dana osoba fizyczna nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu osobistych i majątkowych interesów. W toku postępowania administracyjnego przeprowadzonego w przedmiotowej sprawie ustalono, iż uczestniczka B. S. nie opuściła miejsca swojego stałego zameldowania. Zamieszkuje tam razem z dziećmi i jest widywana przez sąsiadów. Stanowisko to należy zaakceptować ponieważ zostało ono oparte na niewadliwych ustaleniach faktycznych. Należy podnieść, że nawet skarżący w toku postępowania nigdy nie kwestionował, iż uczestniczka faktycznie zamieszkuje w M. i tam jest jej centrum życiowe. Pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem, z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów{ art. 10 ust.1 w związku z art.6 ust.1 ustawy oraz art. 25 kodeksu cywilnego}. Wychodząc z powyższego założenia należy przyjąć, iż miejsce stałego pobytu danej osoby, to miejsce gdzie dana osoba realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania{ odzież, żywność, meble}, przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. Miejscem stałego pobytu jest jednocześnie miejsce w pobliżu którego stara się zameldowany koncentrować miejsce nauki, pracy, robienia zakupów, korzystania z usług, opieki medycznej( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 maja 2001 roku, syg. akt V SA 1496/00, LEX nr 54454). Podnoszone przez skarżącego zarzuty w żaden sposób nie podważają prawidłowych ustaleń faktycznych organów oraz prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Organy prawidłowo uznały, że podnoszone przez skarżącego zarzuty, co do zachowania uczestniczki, w tym niemoralnego prowadzenia się, nadużywania alkoholu, czy niszczenia majątku, nie miały żadnego istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy i nie wymagały przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Prawidłowo organ odmówił przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez skarżącego, ponieważ nie miały one istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu organy zebrały pełny materiał dowodowy w sprawie, oraz na jego podstawie poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne. Ustaleniom faktycznym w sprawie nie można postawić zarzutu sprzeczności z treścią zebranego w sprawie materiału. Taka sprzeczność zachodzi wtedy, gdy powstaje dysharmonia pomiędzy materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, a konkluzją do jakiej dochodzi organ na podstawie tego materiału. Dokonanej ocenie poddane zostały wszystkie zgromadzone dowody, a ocena ta pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. W sytuacji gdy nie zachodziły przesłanki określone w art.15 ust.2 ustawy, organy prawidłowo odmówiły wymeldowania uczestniczki z pobytu stałego w miejscowości M. Podnoszone przez skarżącego kwestie majątkowe nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie. Z tego też względu Sąd biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.