IV SA/Wa 1712/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2010 r., sygn. akt IVSA/Wa 1712/10 w sprawie ze skarg Z. S. na decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2010 r. o numerach: [...], [...], [...], [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: - przywrócić termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik Z. S. w dniu 16 marca 2011 r. za pośrednictwem urzędu pocztowego, złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2010 r., sygn. akt IVSA/Wa 1712/10 oddalającego skargi Z. S. na decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2010 r. o numerach: [...], [...], [...], [...]. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, iż z uwagi na splot niekorzystnych dla skarżącego okoliczności, skarżący bez własnej winy uchybił terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku. Pełnomocnik podniósł, iż skarżący jest osobą samotną, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, co skutkuje brakiem pomocy w sytuacjach kryzysowych, a z taką sytuacja, w ocenie pełnomocnika, mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy. Wskazano, iż skarżący od dawna cierpi na dolegliwości związane z chorobą kręgosłupa oraz układu pokarmowego. W połowie stycznia 2011 r. nastąpiło zaostrzenie objawów chorobowych. W dniu 18 stycznia 2011 r. skarżący został skierowany do szpitala na oddział chirurgiczny w związku z intensywnymi bólami brzucha. W szpitalu skarżący przebywał do dnia 24 stycznia 2011 r. U skarżącego zdiagnozowano poważne schorzenie jelita grubego, które wymagało dalszego leczenia, także chirurgicznego. Z początkiem lutego 2011 r. u skarżącego zaostrzyły się bóle kręgosłupa wymagające leczenia oraz rehabilitacji. Ból kręgosłupa sprawił ponadto, iż skarżący miał trudności z poruszaniem się i w praktyce zmuszony był pozostać w domu do czasu ustąpienia objawów choroby. Dolegliwości skarżącego skutkowały pozostawaniem na zwolnieniu lekarskim od dania 3 stycznia 2011 r. do dnia 4 lutego 2011 r., a następnie od dnia 5 lutego 2011 r. do dnia 4 marca 2011 r. Skarżący wyjaśnił, iż z uwagi na przedłużający się stan chorobowy i brak pomocy osób trzecich nie był w stanie podjąć czynności zmierzających do wniesienia skargi kasacyjnej z zachowaniem ustawowego terminu. Jedyną osobą, która mogła udzielić skarżącemu pomocy była córka, jednakże nie miała ona możliwości podjęcia czynności mających na celu wniesienie skargi, bowiem wymagały one osobistego udziału skarżącego. Skarżący ponadto podkreślił, iż w chwili poprawy ogólnego stanu zdrowia podejmowała niezbędne działania, które skutkować miały wniesieniem skargi kasacyjnej, w szczególności gromadził dokumentację będącą podstawą zaskarżenia. Z uwagi na konieczność intensywnego leczenia schorzenia jelita grubego i rehabilitacji kręgosłupa lekarz pierwszego kontaktu stwierdził, iż skarżący pozostaje niezdolny do pracy w okresie od dnia 5 marca 2011 r. do dnia 28 marca 2011 r. Dnia 9 marca 2011 r. skarżący stawił się w przychodni w S. w celu wykonania zabiegu chirurgicznego. Ograniczone możliwości skarżącego sprawiły, iż dopiero w dniu 15 marca zdołał on złożyć w kancelarii radcy prawnego kompletną dokumentację, niezbędną do wniesienia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik niezwłocznie sporządził skargę kasacyjna i przedmiotowy wniosek. Skarżący podniósł ponadto, iż dnia 15 marca 2011 r. orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS przyznano mu świadczenie rehabilitacyjne na okres 3 miesięcy licząc od daty wyczerpania zasiłku chorobowego. W świetle powyższych okoliczności, w ocenie pełnomocnika przedmiotowy wniosek uznać należy za uzasadniony, gdyż skarżący bez własnej winy nie mógł w terminie wnieść skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 3 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Jak wynika z treści art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej jako P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jak wynika z akt sądowych sprawy odpis zaskarżonego wyroku z dnia 3 grudnia 2010 r. wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 26 stycznia 2011 r. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku upływał bezskutecznie w dniu 25 lutego 2011 r. Przedmiotową skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącego wniósł dopiero w dniu 16 marca 2011 r., czyli z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie istotne zatem było wykazanie, że złożenie skargi kasacyjnej po terminie nastąpiło bez winy skarżącego. Z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu oraz dołączonych do wniosku dokumentów, tj. zaświadczeń lekarskich oraz karty informacyjnej leczenia szpitalnego Z. S. wynika, iż skarżący od dnia 3 stycznia 2011 r. do dnia 28 marca 2011 r. nieprzerwanie przebywał na zwolnieniu lekarskim. W związku z pogorszeniem się ogólnego stanu zdrowia i zaostrzeniem objawów chorobowych skarżący w dniu 18 stycznia 2011 r. został skierowany do szpitala, w którym przebywał do dnia 24 stycznia 2011 r. Wobec dalszych dolegliwości kręgosłupa skarżący miał trudności w poruszaniu się, co skutkowało koniecznością pozostania w domu i brakiem możliwości podjęcia stosowych działań związanych z wniesieniem skargi kasacyjnej. Następnie wnioskodawca w dniu 9 marca 2011 r. został poddany zabiegowi chirurgicznemu, co dawało podstawę do dalszego pozostania na zwolnieniu lekarskim do dnia 28 marca 2011 r. Biorąc zatem pod uwagę pogarszający się w okresie od dnia 3 stycznia 2011 r. do dnia 28 marca 2011 r. stan zdrowia skarżącego oraz konieczność leczenia szpitalnego należy stwierdzić, iż opóźnienie we wniesieniu skargi kasacyjnej nastąpiło bez jego winy. Dodatkowo należy wskazać, iż skarżący uprawdopodobnił, iż nie mógł posłużyć się pomocą innych osób w złożeniu przedmiotowej skargi w ustawowym terminie. Czynności, które wnioskodawca obowiązany był podjąć w celu wniesienia przedmiotowej skargi, polegające na przygotowaniu dokumentacji będącej podstawą zaskarżenia, wymagały jego osobistego udziału. Nie można zatem uznać, iż skarżący dla zachowania ustawowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej mógł posłużyć się pomocą córki, prowadzącej oddzielne gospodarstwo domowe. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż niezachowanie ustawowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiło z przyczyn całkowicie niezależnych od skarżącego, a czynności skarżącego zmierzające do wniesienia skargi podejmowane były bez zbędnej zwłoki. Wobec powyższego, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.