IV SA/Wa 1713/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, działając na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (j.t. Dz.U. z 2011 r., Nr 264, pozycja 1573 z późn. zm.) i art. 513 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 roku o cudzoziemcach (Dz.U. z 2013 r., poz. 1650) oraz art. 127 §2 i art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013r., poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatelkę [...], panią L. B., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...] orzekającą o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 18.05.2012 r. pani L. B. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony uzasadniając go nauką języka angielskiego oraz pełnieniem funkcji komplementariusza w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. odmówił udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony stwierdzając, że prowadzona przez nią działalność nie jest korzystna dla gospodarki narodowej, a także, iż nie wykazała ona posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu. W ustawowym terminie, za pośrednictwem organu I instancji, pełnomocnik strony - pan T. B. - wystąpił z odwołaniem od przedmiotowej decyzji do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 7, 77 i 16 kodeksu postępowania administracyjnego oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i udzielenie cudzoziemce przedmiotowego zezwolenia. W uzasadnieniu przedmiotowego odwołania pełnomocnik cudzoziemki podnosi, że dochód z działalności gospodarczej prowadzonej przez panią L. B. w okresie od stycznia 2012 do maja 2012 r. przekroczył o 50 % cały roczny dochód z 2011 roku. W związku z tym wnioskodawczyni wykazała, że jej spółka charakteryzuje się stabilnością ekonomiczną i daje rękojmię generowania korzyści w przyszłości. Do odwołania dołączono pełnomocnictwo udzielone w dniu 7 grudnia 2012 roku panu T. B. do reprezentowania cudzoziemki w przedmiotowej sprawie oraz "Biznesplan [...]". Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy wskazał, że w dniu 1 maja 2014 roku weszła w życie ustawa z dnia 12 grudnia 2013 roku o cudzoziemcach. Zgodnie z art. 513 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy do postępowań administracyjnych, których nie zakończono do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną, a które zostały wszczęte przed tym dniem na podstawie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystną dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. W myśl art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13, 14 i 16-18 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1-3, 3b i 4, jest obowiązany posiadać: 1) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz 2) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w przypadkach, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13 i 14 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 2, 3b i 4. Z kolei art. 53b ust. 5 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, po odliczeniu kosztów zamieszkania, przypadający na każdego członka rodziny pozostającego na utrzymaniu cudzoziemca lub na cudzoziemca, gdy jest osobą samotną musi być wyższy niż wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (j.t. Dz. U. z 2013 r. Nr 182 z późn. zm.). Natomiast zgodnie z treścią art. 9 ust. 8 ustawy o pomocy społecznej, w związku z 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r. poz. 823), prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł i 456 zł dla osoby w rodzinie. Zgodnie z art. 60 ust. 5 pkt 2 powołanej ustawy cudzoziemiec jest obowiązany uzasadnić wniosek, przedstawić ważny dokument podróży oraz dołączyć do wniosku dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Tak więc to na wnioskodawcy spoczywa przede wszystkim obowiązek udokumentowania, iż spełnia określone w ustawie o cudzoziemcach wymogi, od których uzależnione jest udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b. Jak wynika z postanowień art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach na organie prowadzącym postępowanie w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi prowadzącemu na terytorium naszego kraju działalność gospodarczą spoczywa obowiązek oceny, czy działalność ta jest korzystna dla polskiej gospodarki narodowej. Zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej może być udzielone cudzoziemcowi, kiedy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwała na jednoznaczne stwierdzenie, że w momencie podejmowania decyzji w takiej sprawie, działalność ta jest korzystna dla polskiej gospodarki. O tym, że działalność gospodarcza przysparza korzyści naszemu krajowi możemy mówić wówczas, gdy jest ona korzystna nie tylko dla cudzoziemca, ale przede wszystkim dla gospodarki narodowej przyczyniając się do jej rozwoju. Działalność taka powinna przyczyniać się do transferu nowych technologii lub wprowadzania innowacji, tworzyć nowe i stabilne miejsca pracy dla obywateli polskich, przyczyniać się do wzrostu inwestycji na rodzimym rynku. Ponadto podmiot gospodarczy powinien charakteryzować się stabilnością ekonomiczną i dawać rękojmię generowania korzyści w przyszłości. Ww. wyliczenie ma charakter przykładowy, a o korzystności działalności gospodarczej dla gospodarki mogą świadczyć również inne okoliczności, a mianowicie: poziom dochodów uzyskiwanych z jej prowadzenia i związana z nim wysokość odprowadzanego podatku. Z akt sprawy wynika, że w dniu składania przedmiotowego wniosku pani L. B. przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego jej przez Wojewodę [...] w dniu [...].09.2011r. z terminem ważności do dnia [...].06.2012 r. z uwagi na podjęcie nauki w Polsce. Wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemka złożyła w dniu 16.05.2012 r., tj. [...] dni przed upływem legalnego pobytu cudzoziemki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, czyli z uchybieniem terminu wskazanego w art. 61 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z ww. artykułem cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany złożyć wniosek o udzielenie przedmiotowego zezwolenia, co najmniej 45 dni przed upływem okresu pobytu oznaczonego w posiadanej wizie lub przed upływem terminu ważności poprzedniego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W toku postępowania przed organem I instancji Wojewoda [...] ustalił, że pobyt pani L. B. związany jest z chęcią prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Pani L. B. jest założycielem oraz komplementariuszem w [...] L. B. spółka komandytowa powołanej na mocy aktu notarialnego z dnia [...] marca 2008 roku. Spółka została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego w dniu [...].09.2008 roku. Przedmiotem działalności Spółki jest sprzedaż detaliczna wyrobów tekstylnych, odzieży i obuwia prowadzona na straganach i targowiskach. Spółka zatrudnia 1 obywatela polskiego w wymiarze 1/2 etatu. Podstawę odmowy udzielenia pani L. B. wnioskowanego zezwolenia stanowiło stwierdzenie przez organ I instancji, iż strona nie udokumentowała, że prowadzi działalność gospodarczą korzystną dla polskiej gospodarki. W związku z podniesionymi w przedmiotowym odwołaniu okolicznościami pobytu pani L. B. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zgodnie z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego uznał za zasadne dokonanie ponownej analizy całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania przed organem I i II instancji, a w szczególności rachunku zysków i strat wynika, że [...] L. B. spółka komandytowa w 2012 roku zanotowała zysk ze sprzedaży w wysokości [...] zł; zysk z działalności operacyjnej w wysokości [...] zł oraz zysk brutto z działalności gospodarczej w wysokości [...] zł. Po uwzględnieniu kosztów działalności operacyjnej, pozostałych kosztów operacyjnych, kosztów finansowych oraz odprowadzeniu podatku dochodowego w wysokości [...] zł [...] L. B. s.k. w 2012 roku zanotowała zysk netto w wysokości [...] zł. W 2013 roku [...] L. B. s.k. zanotowała zysk ze sprzedaży w wysokości [...] zł; zysk z działalności operacyjnej w wysokości [...] zł oraz zysk brutto z działalności gospodarczej w wysokości [...] zł. Po uwzględnieniu kosztów działalności operacyjnej, pozostałych kosztów operacyjnych oraz kosztów finansowych Spółka w 2013 roku zanotowała zysk netto w wysokości [...] zł. [...] L. B. spółka komandytowa zatrudnia 1 obywatela polskiego na umowę na 1/2 etatu, którego wynagrodzenie brutto miesięcznie wynosi [...] zł (lista płac z 03.2014r.). Uwzględniając powyższe okoliczności organ wskazał, że z postanowień art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach wynika, iż na organie prowadzącym postępowanie w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi prowadzącemu na terytorium naszego kraju działalność gospodarczą spoczywa obowiązek oceny, czy działalność ta jest korzystna dla polskiej gospodarki narodowej, w chwili podejmowania decyzji w sprawie. Oznacza to, że zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej może być udzielone cudzoziemcowi, kiedy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że w momencie podejmowania decyzji w takiej sprawie, działalność ta jest korzystna dla polskiej gospodarki. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie: "prowadzi działalność gospodarczą korzystną dla gospodarki narodowej" wskazuje na to, że organy rozpoznające sprawę oceniają stan działalności, kondycję przedsiębiorstwa, jego pozycję i znaczenie w dniu wydania decyzji i nie mogą brać pod uwagę samych zamiarów, czy planów strony, co do realizacji określonych celów, nie oceniają też samych potencjalnych możliwości przedsiębiorcy na przykład w zakresie generowanych w przyszłości zysków, zamierzonych osiągnięć technologicznych czy tworzenia nowych miejsc pracy. O tym, że działalność gospodarcza przysparza korzyści naszemu krajowi możemy mówić wówczas, gdy jest ona korzystna nie tylko dla cudzoziemca, ale przede wszystkim dla gospodarki narodowej przyczyniając się do jej rozwoju. Działalność taka powinna przyczyniać się do transferu nowych technologii lub wprowadzania innowacji, tworzyć nowe i stabilne miejsca pracy dla obywateli polskich, przyczyniać się do wzrostu inwestycji na rodzimym rynku. Ponadto podmiot gospodarczy powinien charakteryzować się stabilnością ekonomiczną i dawać rękojmię generowania korzyści w przyszłości. Ww. wyliczenie ma charakter przykładowy, a o korzystności działalności gospodarczej dla gospodarki mogą świadczyć również inne okoliczności np. poziom dochodów uzyskiwanych z jej prowadzenia i związana z nim wysokość odprowadzanego podatku. W ocenie organu, pełnomocnik strony nie dołączył do akt żadnych dokumentów pozwalających na stwierdzenie, iż Spółka nawiązała umowy handlowe, czy umowy współpracy z innymi podmiotami, a także, iż jej działalność spotkała się z zapotrzebowaniem na polskim rynku. Mając na uwadze powyższy stan faktyczny, organ odwoławczy podziela stanowisko Wojewody [...] w kwestii braku udokumentowania korzyści z prowadzonej przez panią L. B. działalności gospodarczej. Mając na uwadze całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ stwierdził, że pełnomocnik pani L. B. nie udokumentował, że [...] L. B. spółka komandytowa jest korzystna dla polskiej gospodarki, charakteryzuje się stabilnością ekonomiczną, a w związku z tym daje obecnie rękojmię generowania korzyści w przyszłości. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby pani L. B. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przeprowadziła znaczące inwestycje, uzyskiwała dochody w wymiernej wysokości, jak również wprowadziła korzystne innowacje oraz przyczyniła się do wykorzystania nowych technologii. Ponadto należy wskazać, że zatrudnienie 1 obywatela polskiego na 1/2 etatu przez Spółkę nie wpływa w znaczący sposób na polepszenie sytuacji na lokalnym rynku pracy, tj. do spadku bezrobocia i tworzenia nowych miejsc pracy. W ocenie organu odwoławczego powyższe ustalenia uzasadniają stwierdzenie, że wobec strony zachodzi przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach obligująca organ rozpatrujący sprawę do odmowy udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy odstąpił od badania, czy wobec strony zachodzą przesłanki z art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach stosownie, do których cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13, 14, 16- 18 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1-3, 3b i 4, jest obowiązany posiadać ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w przypadkach, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13 i 14 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2, 3b i 4. Z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach ("cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony...") podjęcie przedmiotowego rozstrzygnięcia jest obligatoryjne. Z uwagi na powyższe oraz fakt, że cudzoziemka kilkukrotnie wjeżdżała i wyjeżdżała z Polski na podstawie wizy nr [...] wydanej na czas pobytu 180 dni organ odwoławczy odstąpił od badania, czy wobec pani L. B. obecnie zachodzą przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy zgodnie, z którym cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej nielegalnie, gdyż ustalenia te nie miałyby wpływu na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Odnośnie braku rozważenia w przedmiotowej sprawie kwestii słusznego interesu strony i słusznego interesu obywateli, jak również niedostatecznego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 7 i 77 Kpa) oraz naruszenia wyrażonej w art. 80 Kpa zasady swobodnej oceny dowodów, należy podkreślić, iż wynikająca z art. 7 Kpa zasada, zgodnie z którą sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony - doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie w/w zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Również określona w art. 80 Kpa zasada zapewnia organowi prowadzącemu postępowanie możliwość badania sprawy i swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego pod kątem obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej porządku prawnego. Wobec powyższego, w związku z sytuacją wystąpienia w przedmiotowej sprawie przesłanki do odmowy udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia oraz braku naruszenia norm prawa procesowego i zachowania prawidłowych reguł oceny zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego przez organ I instancji, rozpatrywanie powyższych kwestii nie jest zasadne. W ocenie organu, przedmiotowa decyzja zawiera także wszystkie elementy przewidziane w art. 107§3 Kpa. Należy zauważyć, iż negatywne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie pozbawia strony możliwości dalszego, legalnego przebywania i prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosownej wizy pobytowej. Przepisy ustawy o cudzoziemcach przewidują możliwość wydania zainteresowanej przez polskiego konsula wizy pobytowej w celu prowadzenia działalności gospodarczej, bez konieczności wykazywania, iż prowadzona przez nią działalność gospodarcza jest korzystna dla gospodarki narodowej. Powyższe stanowisko zostało wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2004r. (sygn. akt V SA/Wa 627/04), w którym stwierdzono, że: " (...) Sąd podziela pogląd organu odwoławczego, że wydanie stosownej wizy uprawniającej do wykonywania takiej działalności, należy do polskiego konsula właściwego ze względu na miejsce stałego zamieszkania cudzoziemca. Taka wiza może być wydana na okres pobytu jednego roku i nie ma żadnych przeciwwskazań by cudzoziemiec uzyskał kolejną wizę długoterminową u właściwego polskiego konsula. (...) ". Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pani L. B. zarzucając jej: 1. Naruszenie art. 53, 53 a, 57 ustawy o cudzoziemcach poprzez niezasadne przyjęcie, iż skarżąca nie udowodniła celowości zamieszkiwania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej " gdyż prowadzona przezeń firma nie prowadzi działalności gospodarczej korzystnej dla polskiej gospodarki w sytuacji, gdy spółka utrzymuje się na rynku dopiero od sześciu lat, zatrudnia obywatela polskiego, a w 2013 roku zanotowała zysk ze sprzedaży w wysokości [...] zł, co oznacza jej stabilność ekonomiczną jak też rozwój oraz dalsze perspektywy poszerzenia działalności przedstawione w załączonym do sprawy planie rozwoju i zamierzeń spółki 2. Naruszenie art. 53 - 53 b, art. 57 ustawy o cudzoziemcach poprzez pominięcie rozważenia innych okoliczności uzasadniających udzielenie skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; 3. Art. 7 k.p.a. w związku z art. 7 cyt. ustawy o cudzoziemcach poprzez nie dążenie do pełnego wyjaśnienia sprawy, a także naruszenie art. 77 1 " art. 80 i art. 107 3 k.p.a. k.p.a. polegające na wybiórczym zebraniu dowodów oraz uwzględnieniu przy orzekaniu jedynie na podstawie części zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bez wysnucia wniosków zgodnych z zasadami doświadczenia życiowej oraz prawidłami logicznego rozumowania, w szczególności tych zasad, które nakazują organom administracji publicznej uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.) oraz działać w sposób budzący zaufanie do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), co miało istotny wpływ na wynik sprawy, w sytuacji gdy z załączonych do akt sprawy dokumentów wynika, iż : a) W roku 2013 doszło do rozwoju firmy wykazującej znaczny wzrost zysku ze sprzedaży, co już wskazuje na stabilność ekonomiczną i daje rękojmię generowania korzyści w przyszłości chociażby w postaci wzrostu osób zatrudnionych w spółce b) Skarżąca przedstawiła "Biznesplan [...]", co oznacza " iż spółka posiada perspektywy rozwoju w oparciu o [...] działalność skarżącej oraz zgromadzone przezeń środki pieniężne w roku 2013 r. ; W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Wojewody [...] z dnia [...].11. 2013 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a. ), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane ustawie. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji i w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa wyeliminowanie takiego aktu z obrotu prawnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W dniu 15 maja 2012 r. skarżąca zwróciła się do Wojewody [...] o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. We wniosku wskazała, iż powodem, który uzasadnia jej dalszy pobyt w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące, jest prowadzona przez nią działalność gospodarcza. Wojewoda w wyniku rozpoznania niniejszego wniosku odmówił zainteresowanej udzielenia wnioskowanego zezwolenia, a następnie Szef Urzędu Do Spraw Kombatantów, decyzją będącą przedmiotem skargi, utrzymał to rozstrzygniecie w mocy. Jako podstawa materialno-prawna zaskarżonego orzeczenia wskazany został art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. Przepis ten enumeratywnie wymienia szereg przesłanek, których zaistnienie powoduje obligatoryjnie odmowę udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w tym również na które powołał się organ w zaskarżonej decyzji uznając, że cudzoziemcowi należy odmówić udzielenia zezwolenia albowiem nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53 (pkt 1). Niewątpliwie art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach należy do kategorii przepisów dla organu wiążących, a to oznacza, że jeżeli ustalony stan faktyczny sprawy odpowiada treści przepisu, skutek jest określony w przepisie, a organ nie ma wyboru co do treści rozstrzygnięcia. W art. 53 ust. 1 ww. ustawy, w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania skarżonej decyzji, wymienione zostały te okoliczności, które powodują, że organ zobligowany jest udzielić cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Stosownie do treści art. 53 ust. 1 pkt 2 zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystną dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy. Przesłankę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie w/w przepisu może zatem stanowić tylko taka działalność gospodarcza, która jest korzystna dla gospodarki narodowej. Jakkolwiek pojęcie "działalność korzystna dla gospodarki narodowej" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, to wymienione w przepisie przykładowe cechy takiej działalności - przyczynianie się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzanie korzystnych innowacji i tworzenie nowych miejsc pracy - stanowią wskazówkę interpretacyjną, która wymaga wykazania związku pomiędzy prowadzoną działalnością gospodarczą a konkretnymi korzyściami dla gospodarki narodowej (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2005 r., sygn. akt II OSK 201/05, ONSAiWSA 2006, Nr 4, poz. 112). Jak wynika z przytoczonych powyżej przepisów, nie każda prowadzona przez cudzoziemca działalność gospodarcza przesądza (automatycznie) o istnieniu podstawy do udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Ustawodawca wskazał bowiem jedynie przykładowe cechy, którymi winna charakteryzować się działalność korzystna dla gospodarki narodowej, zatem wymieniony przepis posługujący się "wyrażeniem nieostrym", oparty jest w pewnym stopniu na uznaniu administracyjnym. Do organu prowadzącego postępowanie należy zatem ocena czy prowadzona przez cudzoziemca działalność jest korzystna dla gospodarki Polski, czy też nie spełnia tego warunku, a w świetle powyższego przepisu ocena ta ma charakter uznaniowy. Kontrola Sądu w tym zakresie polega w tej sytuacji na zbadaniu czy organ orzekający w sprawie prawidłowo ustalił stan faktyczny postępując przy tym zgodnie z regułami postępowania dowodowo-wyjaśniającego, wziął pod uwagę wszelkie występujące w sprawie okoliczności, również podnoszone przez stronę, i w sposób logiczny odniósł się do nich w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, wskazując faktyczne przesłanki swojego rozumowania. W kontrolowanej przez Sąd sprawie skarżąca w toku postępowania administracyjnego przedstawiła dokumentację obrazującą zarówno sytuację finansową prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, jak również swoją sytuację prawną i materialną w Polsce. W ocenie Sądu wszystkie podniesione przez skarżącą okoliczności mogące mieć znaczenie dla sprawy w świetle ustawy o cudzoziemcach, wykazane stosownymi dokumentami, zostały uwzględnione przez organy orzekające w obu instancjach. Również wnioski wyciągnięte na podstawie znajdujących się w aktach sprawy dokumentów są w ocenie Sądu prawidłowe. Jak wynika z akt sprawy przedmiotem działalności [...] L. B. spółka komandytowa jest działalność handlowa, polegająca na handlu obwoźnym artykułami przemysłowymi-odzieżą, a więc nie inwestycyjna, nie związana z transferem technologii, czy też wprowadzaniem korzystnych innowacji, a te okoliczności w szczególności mogłyby świadczyć o jej korzystnym wpływie na gospodarkę Polski. Z uwagi więc na przedmiot tej działalności organy orzekające w sprawie prawidłowo dokonały jej oceny, szukając korzyści jakie działalność ta może przynosić gospodarce Polski- w jedyny możliwy w tej sytuacji sposób, to jest biorąc pod uwagę ilość pracowników firmy, oraz jej wpływ na gospodarkę Polski. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż Spółka zatrudnia na 1/2 etatu obywatela polski. Dlatego też Sąd podziela stanowisko organu, który uznał, iż poziom zatrudnienia w Spółce prowadzonej przez skarżącą trudno ocenić jako korzystny dla Polski i przyczyniający się do spadku bezrobocia. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi wskazujących na nieuwzględnienie przez organ wyniku finansowego, jaki uzyskała spółka na koniec roku 2012 i 2013 oraz planów jej rozwoju, wskazać należy, że dodatni wynik finansowy uzyskiwany z działalności gospodarczej nie koniecznie musi przesądzać za uznaniem tej działalności za spełniającą warunek jaki przewidział ustawodawca w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Przykładowe cechy zapisane w ww. artykule sugerują raczej, że podstawowe znaczenie dla pozytywnej oceny działalności prowadzonej przez cudzoziemca w kontekście tego przepisu winien mieć przedmiot tej działalności, pozytywnie oddziaływujący na gospodarkę Polski, a nie jej dochodowość. Warto także wskazać na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentujące pogląd, zgodnie z którym sam fakt wywiązania się z obowiązków podatkowych, osiąganie dodatniego wyniku finansowego czy długi czas prowadzonej działalności świadczą jedynie o kondycji podmiotu gospodarczego i nie są tożsame z prowadzeniem działalności gospodarczej korzystnej dla gospodarki narodowej (v. wyrok NSA z 30.06.2005 r., II OSK 201/05, niepubl.). W związku z powyższym Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 53 ustawy o cudzoziemcach. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 7, 77 i art. 80 i 107§3 k.p.a. poprzez dokonanie sprzecznych z materiałem dowodowym ustaleń, niezgodnych z zasadami logicznego rozumowania. Organy orzekające w sprawie dokonały ustaleń w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący. Swoją ocenę oparły na przekonywujących podstawach i dały temu wyraz w uzasadnieniu. Oceny działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą, mając na uwadze dyspozycję art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, dokonały w oparciu o wszystkie -jak wskazano powyżej- okoliczności mogące mieć znaczenie w sprawie, a nie jedynie niektóre z nich. W tej sytuacji w ocenie Sądu nie można stwierdzić naruszenia kodeksowej zasady swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 80 k.p.a. Konkludując, zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo ocenił, iż brak jest podstaw do uznania działalności prowadzonej przez skarżącą za korzystną dla gospodarki narodowej, co musiało skutkować, odmownym rozpatrzeniem wniosku w oparciu o art. 57 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o cudzoziemcach. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.