IV SA/Wa 1718/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie asesor WSA Paweł Dańczak, sędzia WSA Wojciech Rowiński, Protokolant sekr. sąd. Wioletta Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2019 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na nabycie nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego B. M. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] maja 2019 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej jako: "organ", "MSWiA") odmówił wydania zezwolenia obywatelowi L. M. (dalej "skarżący", "wnioskodawca") na nabycie od A. A. 50 udziałów uprawniających do 50 % głosów na zgromadzeniu wspólników spółki [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...] (dalej również jako: "Spółka"), która stanie się cudzoziemcem w rozumieniu ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Spółka jest właścicielem nieruchomości położonej w obrębie [...], gmina [...], woj. [...], składającej się z działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] o łącznej powierzchni 89,7309 ha (dla nieruchomości tej Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą KW nr [...]) oraz nieruchomości położonej w obrębie [...], gmina [...], woj. [...], składającej się z działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] o łącznej powierzchni 378,8828 ha (dla nieruchomości tej Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą KW nr [...]). Stan sprawy przedstawiał się następująco: W dniu [...] września 2017 r. do organu wpłynął wniosek skarżącego o wydanie przyrzeczenia wydania zezwolenia na nabycie od obywatela polskiego A. A. udziałów w Spółce. Następnie w dniu [...] grudnia 2017 r. skarżący zmodyfikował wniosek o promesę na wniosek o wydanie zezwolenia. W wyniku transakcji sprzedaży udziałów i ich nabycia przez skarżącego [...] sp. z o. o. stanie się spółką kontrolowaną stosownie do art. 3e ust. 1 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz. U. z 2017 r., Nr 167, poz. 2278), dalej także jako: "ustawa". Minister we wskazanej na wstępie decyzji ustalił, że działki oznaczone numerami ewidencyjnymi [...],[...],[...],[...],[...],[...] położone w obrębie [...], gmina [...] oraz działki oznaczone numerami ewidencyjnymi [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] położone w obrębie [...], gmina [...] nie są objęte obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, natomiast zgodnie z wypisem z rejestru gruntów działki te stanowią grunty rolne, dodatkowo zaś działki nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...] stanowią w części nieruchomości leśne w rozumieniu ustawy o lasach. W związku z powyższym przedmiotowe nieruchomości w myśl art. 461 k.c. mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie, w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, nie wyłączając produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej. Skarżący we wniosku podał, że od wielu lat prowadzi działalność gospodarczą w Polsce oraz jest wspólnikiem w podmiotach działających na terenie Polski. Posiada także zezwolenie na pobyt czasowy w Polsce oraz legitymuje się kartą pobytu nr [...] wydaną przez Wojewodę [...], ważną do dnia [...] października 2020 r. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż działki obejmują niskiej klasy grunty rolne, pastwiska, tereny zadrzewione i zakrzewione oraz rowy. Nieruchomość ta od początku jej zakupu przez Spółkę była dedykowana na cele rekreacyjne i wypoczynkowe. Wnioskodawca planuje kontynuować obraną strategię prowadzenia działalności pod firmą [...], przeznaczając posiadane przez Spółkę nieruchomości na cele rekreacyjne i wypoczynkowe, a położone na nieruchomości zabudowania zamierza przebudować w kompleks hotelowy. Organ podniósł, że zezwolenie jest wydawane w drodze decyzji administracyjnej, przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, jeżeli sprzeciwu nie wniesie Minister Obrony Narodowej, a w przypadku nieruchomości rolnych, jeżeli sprzeciwu również nie wniesie minister właściwy do spraw rozwoju wsi. Ponadto stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zezwolenie jest wydawane, jeżeli nabycie nieruchomości przez cudzoziemca nie spowoduje zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, a także nie sprzeciwiają się temu względy polityki społecznej i zdrowia społeczeństwa oraz cudzoziemiec wykaże, że zachodzą okoliczności potwierdzające jego więzi z Polską. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (MRiRW) postanowieniem z [...] września 2018 r. wniósł sprzeciw na wydanie zezwolenia na nabycie przez skarżącego przedmiotowych udziałów. W uzasadnieniu sprzeciwu Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, że na nieruchomościach, których właścicielem jest Spółka, skarżący ma zamiar prowadzić działalność rekreacyjną i wypoczynkową, a położone na nieruchomościach zabudowania przekształcić w kompleks hotelowy. Tymczasem, skoro sporne działki są gruntami rolnymi i leśnym, to powinny być również rolniczo wykorzystywane. Strona zaskarżyła powyższe postanowienie, a pełnomocnik przedłożył dodatkowe dokumenty i informacje, z których wynika, że [...] sp. z o. o prowadzi działalność rolniczą polegającą na hodowli bydła, a skarżący zamierza kontynuować obrany kierunek i rozwijać działalność spółki w tym zakresie. Ponadto na nieruchomości położonej w obrębie [...] prowadzona jest hodowla fermowa [...]. Najnowsza strategia Spółki zakłada wejście na rynek z produktem w postaci dziczyzny. Ponadto działalność jej skierowana jest także na hodowlę zagrodową, rozumianą jako produkcja wysokiej jakości zwierząt hodowlanych w postaci [...] i [...]. Następnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem MRiRW z dnia [...] września 2018 r., uchylił to postanowienie w całości oraz nie zgłosił sprzeciwu w sprawie wydania zezwolenia na nabycie przez cudzoziemca 50 % udziałów spółki. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, że prowadzona działalność na nieruchomościach stanowiących własność Spółki będzie uwzględniała rolniczy charakter tych nieruchomości. Dalej Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zaznaczył, że wystąpił do Burmistrza [...] oraz Burmistrza Miasta [...] o wyrażenie opinii w sprawie nabycia udziałów przez wnioskodawcę w Spółce będącej właścicielem nieruchomości położonych na terenie gminy [...] oraz gminy [...]. W odpowiedzi uzyskano pozytywną opinię Burmistrza [...] oraz negatywną opinię Burmistrza Gminy [...]. W uzasadnieniu swojego stanowiska Burmistrz Gminy [...] wskazał, iż teren obejmujący działki położone w obrębie [...] nie posiada sieci wodociągowo-kanalizacyjnej, w związku z powyższym obsługa kompleksu rekreacyjno-hotelowego bez odpowiedniej infrastruktury technicznej jest niemożliwa. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego poinformował, że obecnie wnioskodawca koncentruje się na prowadzonej na nieruchomości działalności rolniczej polegającej na hodowli bydła i tą też działalność uwzględniającą rozpoczęcie sprzedaży żywca wołowego planuje podtrzymać i wspierać w przyszłości. Istniejąca na nieruchomości infrastruktura techniczna jest wystarczająca na potrzeby takiej działalności. Nieruchomości będą zgodnie z deklaracją wnioskodawcy wykorzystywane na cele działalności rolniczej. W piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. Burmistrz Gminy [...] podtrzymał swoje negatywne stanowisko dotyczące przedmiotowej sprawy. Ponadto MSWiA wskazał, że w niniejszej sprawie Minister Obrony Narodowej nie zgłosił sprzeciwu, a Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego nie wskazała okoliczności, które mogłyby potencjalnie powodować powstanie stanu zagrożenia bezpieczeństwa Państwa. Minister Środowiska zgłosił z kolei uwagi dotyczące możliwości prowadzenia działalności gospodarczej na obszarach podlegających szczególnej ochronie przyrody. Minister Środowiska wskazał, że działka nr [...] w gminie [...] nie jest objęta żadną z form ochrony przyrody Natomiast działki nr [...],[...],[...],[...],[...] w gminie [...] są objęte formą ochrony przyrody w postaci Obszaru Chronionego [...], co wiąże się z zakazami wyszczególnionymi w art. 23 i art. 24 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz rozporządzeniu nr [...] Wojewody [...] z [...] kwietnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego [...]. Na zakończenie MSWiA stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi negatywna przesłanka do wydania zezwolenia na nabycie przez cudzoziemca udziałów w spółce [...] sp. z o. o. Organ wskazał, że skarżący zmienił deklarowany cel nabycia udziałów dopiero w momencie wniesienia sprzeciwu przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Pierwotnie grunty te były dedykowane na cele rekreacyjne i wypoczynkowe. Następnie nastąpiła zmiana deklarowanego sposobu wykorzystania nieruchomości spółki – na cele rolnicze, w toku opiniowania przez Ministra Rolnictwa. W ocenie MSWiA zmiana celu została dokonana przez skarżącego wyłącznie na potrzeby prowadzonego postępowania przed Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi jako organie współuczestniczącym przy wydawaniu pozwolenia. Z tego powodu organ uznał, że modyfikacja tego zamiaru w toku postępowania miała jedynie na celu uzyskanie decyzji pozytywnej. Wydanie zezwolenia na nabycie przez skarżącego udziałów w spółce [...] sp. z o. będzie stało w sprzeczności z względami polityki społecznej. Skargę na powyższą decyzję wniósł B. M., reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie przesłanek podjęcia decyzji o zadeklarowanym we wniosku celu nabycia udziałów i planowanej na nieruchomości działalności oraz powodów zmiany przez skarżącego tego celu, koncepcji i strategii prowadzenia działalności gospodarczej po nabyciu udziałów w Spółce, co było przyczyną wydania decyzji odmownej; b. art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w pominięciu i odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności dokumentom przedłożonym przez skarżącego, potwierdzającym posiadanie hodowli fermowej [...], rozwoju hodowli krów, takich jak zaświadczenie z dnia [...] lipca 2017 r. o zarejestrowaniu siedziby stada, wydane przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Biuro Powiatowe w [...], czy decyzji nr [...] Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z [...] stycznia 2016r., na podstawie której ferma [...] należąca do Spółki została objęta nadzorem, i nadającej Spółce weterynaryjny numer identyfikacji [...] pomimo, iż dokumenty te mają moc dokumentu urzędowego, z czym wiąże się domniemanie istnienia faktów w nim stwierdzonych, co w konsekwencji doprowadziło do uznania okoliczności przedstawionej przed skarżącego na okoliczność prowadzenia działalności rolniczej i chęci jej kontynuowania za nieudowodnioną i niezgodną z rzeczywistym zamiarem skarżącego co do późniejszego przeznaczenia nieruchomości; c. art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewskazanie faktów, które Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz niewyjaśnianie dlaczego wydanie zezwolenia na zakup przez skarżącego przedmiotowych udziałów jest sprzeczne ze względami polityki społecznej, i jaki negatywny wpływ taka decyzja mogłaby wywołać; d. art. 7 i art. 79a k.p.a., przez niewskazanie przesłanek, które nie zostały na dzień wystosowania pisma o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów spełnione lub wykazane, co spowodowało wydanie decyzji niezgodnej z żądaniem skarżącego. Podniesiono także zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez błędne przyjęcie, iż wydanie zezwolenia na nabycie przez skarżącego udziałów będzie w sprzeczności z względami polityki społecznej. W związku z powyższym, skarżący wniósł: - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz lit. a p.p.s.a., o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji administracyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi; - na podstawie art. 200 p.p.s.a., o zasądzenie od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie zapadło z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy nabycie nieruchomości przez cudzoziemca wymaga zezwolenia. Zezwolenie wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, jeżeli sprzeciwu, w formie postanowienia, nie wniesie Minister Obrony Narodowej, a w przypadku nieruchomości rolnych - Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Jednocześnie z przepisu art. 1a ust. 1 ww. ustawy wynika, że zezwolenie, o którym mowa w art. 1 ust. 1, jest wydawane na wniosek cudzoziemca, jeżeli nabycie nieruchomości przez cudzoziemca nie spowoduje zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, a także nie sprzeciwiają się temu względy polityki społecznej i zdrowia społeczeństwa (pkt 1) oraz wykaże, że zachodzą okoliczności potwierdzające jego więzi z Rzeczpospolitą Polską. Rozstrzygnięcia te oparte są na uznaniu administracyjnym, co nie oznacza zgody na dowolne, arbitralne rozstrzyganie przez organ administracji publicznej i zwolnienie go z przestrzegania reguł procedury administracyjnej oraz wymogu wnikliwego i logicznego uzasadnienia zajętego w sprawie stanowiska (por. wyrok SN z dnia 19 grudnia 1990 r., sygn. akt I PR 170/90 "Wokanda" 1991 Nr 7, wyrok NSA z dnia 19 lipca 1982 r., sygn. akt II SA 883/82 PiP, Nr 6 str. 141). W ocenie Sądu, zwłaszcza odmowa udzielenia zgody na czynność nabycia winna zostać wnikliwie, wszechstronnie uzasadniona i wywiedziona w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy. Zasada przekonywania ustanowiona w art. 11 k.p.a. nakłada na organ takie wyjaśnienie sprawy, aby strona miała przekonanie, że skierowana do niej decyzja jest słuszna i zgodna z prawem, choć nie realizuje celów wyznaczonych przez stronę. Aby to osiągnąć konieczne jest rozważenie całości dowodów i argumentów, a następnie odzwierciedlenie całego procesu oraz rezultatu tych czynności w drodze prawidłowo sporządzonego uzasadnienia. W rozpatrywanej sprawie skarżący wystąpił o udzielenie zezwolenia na nabycie od drugiego udziałowca udziałów uprawniających do 50 % głosów na zgromadzeniu wspólników spółki [...] sp. z o. o. z siedzibą w Warszawie, która stanie się cudzoziemcem w rozumieniu ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Spółka ta jest właścicielem 7 działek w gminie [...] o łącznej pow. 89,7009 ha oraz 6 działek w gminie [...] o łącznej powierzchni 378,8828 ha. Działki te nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, natomiast zgodnie z wypisem z rejestru gruntów przedmiotowe działki stanowią grunty rolne, dodatkowo zaś działki nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] stanowią w części nieruchomości leśne w rozumieniu ustawy o lasach. Skarżący pierwotnie wskazał, że chce przeznaczyć posiadane przez Spółkę nieruchomości na cele rekreacyjne i wypoczynkowe, a położone na nieruchomości zabudowania przeznaczyć na kompleks hotelowy. Po złożeniu sprzeciwu przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (postanowienie z dnia [...] września 2018 r.), skarżący zmienił cel zagospodarowania nieruchomości. Podkreślił, że Spółka od początku powstania prowadzi działalność rolniczą polegającą na hodowli [...] i [...]. W tej sytuacji skarżący zamierza kontynuować obrany kierunek (działalność rolniczą) po nabyciu 50% udziałów będących przedmiotem wniosku. MRiRW w ramach postępowania w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, uchylił postanowienie z dnia [...] września 2018 r. w całości oraz nie zgłosił sprzeciwu w sprawie wydania zezwolenia na nabycie przez skarżącego 50 % udziałów spółki, stwierdzając, że z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wynika, że prowadzona działalność na nieruchomościach stanowiących własność Spółki będzie uwzględniała ich rolniczy charakter. Organ w takim stanie faktycznym i procesowym uznał, że zachodzi negatywna przesłanka do wydania zezwolenia na nabycie przez skarżącego udziałów w spółce, tj. zezwolenie to stałoby w sprzeczności z względami polityki społecznej. W ocenie Ministra zmiana w toku postępowania deklarowanego sposobu wykorzystywania nieruchomości spółki z rekreacyjno-wypoczynkowego na rolniczy, nastąpiła wyłącznie na potrzeby postępowania przed organem współuczestniczącym w wydaniu zezwolenia. Ze zmiany stanowiska wnioskodawcy organ wyprowadził jednoznaczny wniosek, że nastąpiła zmiana strategii jedynie na potrzeby uzyskania decyzji pozytywnej. Z tego wyprowadził dalszy wniosek, że wydanie zezwolenia będzie stało w sprzeczności z względami polityki społecznej. Organ oparł swoje stanowisko jedynie na zakwestionowaniu wiarygodności oświadczenia skarżącego. Był to jedyny argument, który organ uznał za wystarczający do podjęcia decyzji odmownej ze względu na sprzeczność z polityką społeczną. Tym samym jedynie ze względu na przyjętą hipotezę, że wnioskodawca będzie jednak prowadzić działalność o profilu rekreacyjnym i hotelowym, uznał sprzeczność udzielenia zezwolenia z celami polityki społecznej. Uzasadnienie w tym zakresie jest bardzo lakoniczne, a teza o niewiarygodności skarżącego niepoparta żadnymi dodatkowymi rozważaniami i argumentami. Tym samym Sąd ocenia ją jako przedwczesną. Takie stanowisko nie oznacza, że organ podjął rozstrzygnięcie niewłaściwe. Jedynie należy stwierdzić, że przyjęta hipoteza o niewiarygodności inwestora, oparta wyłącznie na fakcie zmiany koncepcji zagospodarowania nieruchomości w toku postępowania, bez powiązania z pozostałymi argumentami oraz przedłożonymi dokumentami, była niewystarczająca do podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia – zarówno pozytywnego, jak i negatywnego. Otóż strona do chwili wydania decyzji jest uprawniona do modyfikowania wniosku. Jednocześnie organ nie może stawiać jednoznacznej tezy, bez analizy innych zgromadzonych materiałów, że owa modyfikacja nie odpowiada prawdzie, jest tendencyjna i ma służyć wprowadzeniu organu w błąd. Jeżeli organ przyjął za podstawę orzekania stan faktyczny polegający na przypisaniu skarżącemu zamierzenia innego od ostatecznie zadeklarowanego, miał obowiązek wykazać – a nie tylko a priori przyjąć – że oświadczenie skarżącego nie odpowiada rzeczywistemu zamiarowi. Zważywszy, że ustalenie to pozostaje w sprzeczności z ustaleniem poczynionym przez organ współdziałający tj. Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Organ ten nie wyraził ostatecznie sprzeciwu, gdyż za podstawę swojego rozstrzygnięcia przyjął zagospodarowanie rolnicze działek. W ocenie Sądu lakoniczne stwierdzenie, że rzeczywistym zamiarem skarżącego jest prowadzenie na przedmiotowych nieruchomościach działalności rekreacyjno-wypoczynkowej, bez głębszej analizy tej kwestii czyni, iż zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o uznanie administracyjne noszące cechy dowolności, a nie zapisanej w art. 80 k.p.a. zasady swobody w podejmowaniu decyzji. W ocenie Sądu, odmowa udzielenia zezwolenia, będąca wynikiem zakwestionowania wiarygodności oświadczenia skarżącego o kontynuowaniu działalności rolniczej, musi być szczegółowo uzasadniona i opierać się na ocenie konkretnych okoliczności tej sprawy, zważywszy, że wnioskodawca przedłożył szereg dokumentów, których celem było wykazanie, że działalność rolnicza jest przez Spółkę prowadzona i rozwijana. Stawianie hipotezy, bez rzetelnej analizy okoliczności sprawy, że zamierzenie wskazane we wniosku nie jest rzeczywistym zamiarem, jest przedwczesne. Uprzednio organ musi dokonać ustalenia stanu faktycznego, bezspornie i rzetelnie, aby dalej prowadzić rozważania odnośnie subsumpcji normy prawa materialnego. W ocenie Sądu odmowa wydania zezwolenia bazująca wyłącznie na zakwestionowaniu wiarygodności skarżącego była przedwczesna i nie poprzedzona analizą całości materiału dowodowego. Organ w ogóle nie wyjaśnił na jakich przesłankach i dowodach oparł się odmawiając wiarygodności oświadczenia skarżącego o rezygnacji z budowy kompleksu hotelowo-rekreacyjnego i kontynuacji prowadzenia działalności rolniczej (tak m. in. w piśmie z skarżącego z [...] kwietnia 2019 r.). Skarżący zarzucił m. in., że organ pominął złożone przez niego dowody (dokumenty urzędowe) potwierdzające prowadzenie hodowli na przedmiotowych nieruchomościach. Rzeczywiście z treści rozstrzygnięcia nie wynika, czy MSWiA wziął pod uwagę dotychczas prowadzoną na nieruchomościach działalność Spółki i ewentualnie czy/jakie ma to znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ w bardziej szczegółowy sposób odniósł się do powyższych kwestii w odpowiedzi na skargę, wskazując m. in., że nie kwestionował prowadzonej dotychczas działalności hodowlanej na przedmiotowych nieruchomościach. W tym miejscu należy dostrzec, że brak odpowiedniego uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie mógł zostać konwalidowany późniejszymi wyjaśnieniami organu, zawartymi w odpowiedzi na skargę. Odpowiedź na skargę jest pismem procesowym skierowanym do Sądu i nie stanowi uzupełnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia, ani też nie służy wyjaśnieniu motywów rozstrzygnięcia, które powinny znaleźć się w jego uzasadnieniu. W związku z tym nie może zastępować uzasadnienia w tym znaczeniu, że rozważania zawarte w odpowiedzi na skargę nie mogą zostać potraktowane jako element uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stanowić przedmiotu kontroli Sądu. Organ w rozpatrywanej sprawie nie poczynił zatem konkretnych ustaleń faktycznych, które w wystarczający sposób uzasadniałyby odmowę wydania zezwolenia. Tym samym w rozpatrywanej sprawie naruszone zostały przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec stwierdzenia powyższych uchybień prawa procesowego – w ocenie Sądu przedwczesne byłoby odnoszenie się w niniejszym wyroku do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy. W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzonego naruszenia przez organ przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1 sentencji). O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji) orzeczono natomiast na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a., a na zasądzone koszty złożyły się: kwota wpisu sądowego w wysokości 300 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.) oraz należna opłata skarbowa od złożonego pełnomocnictwa – 17 zł.