IV SA/Wa 1720/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wąsikowska Sędziowie Sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.) Sędzia WSA Wojciech Rowiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2022 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu odwołania D. S., zastępowanej przez kuratora B. S. od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2021 r. Nr [...], orzekającej o czasowym odebraniu wszystkich zwierząt należących do D. S., przebywających wraz z właścicielką na terenie Rodzinnych Ogrodów Działkowych przy skrzyżowaniu ul. [...] i [...] w [...] i przekazaniu ich nieodpłatnie S. B., celem zapewnienia im właściwej opieki: - uchyliło ww decyzję w całości; - orzekło co do meritum tj. o odebraniu 11 sztuk kóz (10 samic, 1 samiec), 31 sztuk gęsi, 119 sztuk kur (104 kury, 15 kogutów), 38 sztuk młodych kur, 3 sztuk królików należących do D. S. i przekazaniu ich nieodpłatnie pod opiekę S.B. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniu 29 czerwca 2021 r. do Burmistrza Dzielnicy [...] wpłynął wniosek Fundacji [...] o wydanie decyzji w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt należących do D. S., przebywających na ww nieruchomości - na terenie Rodzinnych Ogródków Działkowych. Do wniosku załączono: - notatkę z interwencji przeprowadzanych w dniach 19.06.2021 r. oraz 18.01.2021 r.; - plik dokumentacji fotograficznej; - opis lekarsko weterynaryjny; - oświadczenie S. B., zamieszkałego w [...] (gmina [...]) przy ul. [...], o wyrażeniu zgody na przyjęcie zwierząt, - wydruki zamieszczanych przez mieszkańców w mediach społecznościowych informacji, na podstawie których Fundacja podjęła interwencję w sprawie. We wniosku z dnia 29 czerwca 2021 r. wskazano, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się kilkadziesiąt zwierząt gospodarskich, które nie znajdują się pod opieką lekarza weterynarii, zwierzęta trzymane są w komórkach, które nie zapewniają im dostępu do światła i nie chronią przed warunkami atmosferycznymi. Zwierzęta nie mają dostępu do wody, a właścicielka nie jest w stanie utrzymywać zwierząt, co potwierdza fakt, iż wywiesza ogłoszenia z których wynika, że nie posiada jedzenia dla zwierząt. Posesja, na której znajdują się zwierzęta, nie jest ogrodzona w sposób uniemożliwiający zwierzętom wydostanie się z posesji, dlatego też psy oraz zwierzęta gospodarskie regularnie opuszczą ww teren stwarzając zagrożenie dla zdrowia okolicznych mieszkańców oraz zagrożenie w ruchu drogowym. Na nieruchomości znajdują się złom, odpady i inne pozostałości stanowiące realne zagrożenie zranienia i poważnego urazu zwierzęcia. Ponadto ilość zwierząt utrzymanych na posesji nie daje możliwości zapewnienia im adekwatnej opieki. Zwierzęta mnożą się w sposób niekontrolowany, w związku z zaniechaniem kastracji i sterylizacji zwierząt. Powyższe potwierdza również załączona do akt dokumentacja fotograficzna. Z załączonej dokumentacji wynikało, iż: zwierzęta nie znajdują się pod opieką weterynaryjną, właścicielka na własną rękę próbowała wykastrować gumką recepturką dwa roczne kozły, na skutek czego wdała się infekcja oraz martwica, co zdaniem organu, nosi znamiona znęcania się opisane w art. 6 ust. 2 pkt 1 oraz pkt 8 ustawy o ochronie zwierząt; zwierzęta nie mają dostępu do wody, co z kolei zdaniem organu nosi znamiona znęcania się opisane w art. 6 ust. 2 pkt 19 ww ustawy; właścicielka utrzymuje zwierzęta bez dostępu do odpowiedniego pokarmu, co wypełnia dyspozycję art. 6 ust. 2 pkt 19 ww ustawy; zwierzęta utrzymywane są w komórkach, które nie zapewniają im dostępu do światła, nie chronią przed warunkami atmosferycznymi, a teren nieruchomości na którym zwierzęta są utrzymywane (nieogrodzona działka wypełniona złomem i odpadami) stanowi zagrożenie doznania urazu i poważnego zranienia, co zdaniem organu nosi znamiona znęcania się opisane w art. 6 ust.2 pkt 10 i pkt 17 cyt. ustawy. W tych okolicznościach organ I instancji ustalenia Fundacji uznał za wiarygodne a przedmiotowy wniosek za zasadny. Zadaniem Zarządu Dzielnicy [...], zgromadzony materiał dowodowy jednoznaczne potwierdził traktowanie zwierząt w sposób opisany w art. 6 ust. 2 ww ustawy. Tym samym ww decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. z urzędu orzekł o czasowym odebraniu wszystkich zwierząt skarżącej i nieodpłatne ich przekazanie S. B., który na ich przyjęcie i objęcie opieką wyraził w dniu 29 czerwca 2021 r. zgodę. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wyjaśnił, iż przedstawione we wniosku okoliczności świadczą o całkowitym braku sprawowania właściwej opieki nad zwierzętami. Na skutek rozpoznania wniesionego przez skarżącą odwołania, uzupełnionego pismami z dnia 19, 20, 25, 31 sierpnia 2021 r. oraz z dnia 2 września 2021 r., zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] września 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] orzekło o uchyleniu ww decyzji Zarządu, jednak uznając co do zasady powyższe rozstrzygnięcie za zasadne, wydało decyzję co do meritum. Skarżąca w odwołaniu zarzuciła naruszenie: art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że utrzymywane zwierzęta nie posiadają opieki weterynaryjnej, nie ma dostępu do wody i pokarmu oraz przetrzymywane są w pomieszczeniach nie zapewniających im dostępu do światła, art. 7 ust. 1 u.o.z. poprzez czasowe odebranie zwierząt opiekunowi w sytuacji gdy nie zaistniała żadna z przesłanek określonych w art. 6 ust. 2 u.o.z., naruszenie art. 8 § 1, 7, 9, 11 k.p.a. oraz art. 30 § 1 i 2 i art. 40 § 1 k.p.a. oraz art. 15 i 17 k.c. poprzez wykonywanie czynności częściowo ubezwłasnowolnionej (skarżącej) bez obecności i powiadomienia kuratora jej osoby i doręczenie jej decyzji. Rozpoznając ww odwołanie, SKO pismem z dnia 21 lipca 2021 r. działając na podstawie art. 136 k.p.a. zwróciło się do organu pierwszej instancji o przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego i uzupełnienie materiału dowodowego poprzez ustalenie czy S. B., do którego miałyby trafić ww zwierzęta, dysponuje odpowiednimi warunkami bytowymi i zapewni im właściwą opiekę. A także wskazano, iż z notatki służbowej z dnia 2 lipca 2021 r. podczas interwencji odebrane zostały: kozy: 11 sztuk (10 samic, 1 samiec), gęsi: 31 sztuk kury 119 sztuk kur (104 kury, 15 kogutów), kury młode 38 szt., króliki 3 sztuki. Z uwagi na fakt, że w zaskarżonej decyzji nie określono ilości odebranych zwierząt, stąd też zdaniem organu odwoławczego, zasadnym było uchylenie w całości decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2021 r. i orzeczenie o odebraniu konkretnej ilości zwierząt dokładnie określonej w ww notatce tj.: 11 sztuk kóz (10 samic, 1 samiec), 31 sztuk gęsi, 119 sztuk kur (104 kury, 15 kogutów), 38 sztuk młodych kur, 3 sztuk królików należących do D. S. Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 28 lipca 2021 r. ustalono, że S. B. zapewni odebranym zwierzętom należytą opiekę. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego niedoręczenia zaskarżonej decyzji kuratorowi skarżącej organ II instancji wskazał, że wprawdzie ww. decyzja nie została kuratorowi skarżącej doręczona to jednak, Kolegium pismem z dnia 17 sierpnia 2021 r. na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., zawiadomiło strony postępowania, w tym też kuratora. We wniesionej na powyższą decyzję SKO w [...] skardze, D. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o nakazanie niezwłocznego zwrotu odebranych zwierząt. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 7 k.p.a. w związku z art. 75 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. i z art. 80 k.p.a. w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 2a, 3 k.p.a. w związku z art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt poprzez niepodjęcie przez organ administracyjny wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz polegające na braku rozpatrzenia oraz przeprowadzenia oceny całego materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie wszelkich niezbędnych czynności wyjaśniających i przyczyn dla których Zarząd Urzędu Dzielnicy [...] odebrał skarżącej zwierzęta, a także nieprzeprowadzenie koniecznych w sprawie dowodów min. z dokumentów - dokumentacji lekarsko-weterynaryjnej, dowodu z opinii biegłego weterynarii, również dowodu z dokumentacji dotyczącej podlegania odebranych zwierząt w miesiącu lutym i kwietniu ocenie Powiatowego Lekarza Weterynarii w związku z postępowaniem dotyczącym zakolczykowania 11 kóz. Ponadto, nie przeprowadzono żadnych dowodów zeznań świadków, w tym rodziny i sąsiadów skarżącej, pozwalających dokonać całościowej oceny czy odebrane zwierzęta były traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 ustawy, a w konsekwencji czy zachodziły przesłanki do orzeczenia czasowego odebrania zwierząt; 2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 2 ww ustawy poprzez jedynie formalne uchylenie orzeczenie organu I instancji i wydanie identycznej decyzji o odebraniu skarżącej zwierząt, pozostając w błędnym przekonaniu tak jak organ I instancji, że odebrane zwierzęta skarżącej nie posiadały opieki weterynaryjnej, nie posiadały właściwej paszy i dostępu do wody, nie posiadały schronienia oraz stanowiły zagrożenie dla innych osób przebywających w sąsiedztwie działki skarżącej, podczas gdy wszystkie niezbędne do bytowania warunki wszystkich odebranych zwierząt były spełnione. Powiatowy lekarz weterynarii był w stałym kontakcie ze skarżącą i nie zgłaszał jakichkolwiek zastrzeżeń do dobrostanu zwierząt, a apele skarżącej miały jedynie zachęcić ludzi do nie mrnowania pożywienia i przeznaczania nadwyżek na rzecz zwierząt. Organy I i II instancji nie dokonały żadnych ustaleń pozwalających na stwierdzenie dopuszczenia się czynów określonych w art. 6 ust. 2 ustawy ani tym bardziej nie wykazały aby w niniejszej sprawie zachodził przypadek niecierpiący zwłoki (art. 7 ust. 3 ust.) skutkujący koniecznością natychmiastowego odbioru zwierząt; zwierzęta były w dobrym stanie a początek lata sprzyjał dokonaniu niezbędnych prac w gospodarstwie skarżącej aby warunki życia zwierząt były jeszcze lepsze, a tym samym nie było podstaw do orzeczenia czasowego odbioru zwierząt; 3. art. 140 k.p.a. poprzez odrzucenie wszystkich wniosków dowodowych skarżącej złożonych w toku postępowania i błędną ocenę innych dowodów spreparowanych przez Fundację przy składaniu wniosku (wniosek z dnia 19 sierpnia 2021 r.); 4. art. 15 k.p.a. w związku z art. 127 § 1 i 2 k.p.a. i art. 136 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ II instancji, przed wydaniem rozstrzygnięcia, samodzielnego postępowania wyjaśniającego, niezależnego od postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ I instancji, tym samym należy uznać, że organ II instancji swoim postępowaniem de facto pozbawił skarżącą dwuinstancyjności postępowania zagwarantowanej w treści art. 15 k.p.a; 5. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez niewskazanie w treści uzasadnienia decyzji faktów, które uznał organ za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności poprzez niewskazanie żadnych dokumentów złożonych dwukrotnie przez skarżącą potwierdzających dobry stan zwierząt i gospodarstwa w którym przebywały, w szczególności zapasów paszy i warzyw oraz swobodnego dostępu do wody i szopy w której mogły schronić się przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. Organ II instancji nie odniósł się do żadnego z zarzutów podniesionych w odwołaniu, kwitując je jednym zdaniem jako bezpodstawne; 6. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wyrażonej w art. 8 i art. 11 k.p.a. przez zaniechanie zgromadzenia jakichkolwiek dowodów niezbędnych do poczynienia ustaleń faktycznych i przeprowadzenie postępowania dowodowego w szczątkowym zakresie, w szczególności pomijając fakt kontroli Powiatowego Lekarza Weterynarii, który nie dopatrzył się w najmniejszym stopniu okoliczności nakazujących złożenie zawiadomienia, o którym mowa w art. 7 ust. 3 ustawy mimo wizytowania gospodarstwa skarżącej w miesiącach wiosennych; 7. art. 6 ust. 2 ustawy poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że warunki utrzymania zwierząt gospodarskich spędzających większość dnia na swobodnym wypasie należy zapewnić warunki jak dla zwierząt domowych; 8. art. 7 ust. 1 ustawy poprzez czasowe odebranie zwierząt opiekunowi, w sytuacji gdy nie zaistniała żadna z przesłanek określonych w art.6 ust. 2 ww ustawy; 9. art. 30 § 1 i 2 i art. 40 § 1 k.p.a. oraz art. 15 i art. 17 k.c. - poprzez wykonywanie czynności przez organ I instancji wobec osoby częściowo ubezwłasnowolnionej bez obecności i powiadomienia kuratora tej osoby i wręczenie jej decyzji, która została doręczona skarżącej bezskutecznie, która tym samym w ogóle nie weszła do obrotu prawnego. W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżąca stanowczo zaprzeczyła wszelkim twierdzeniom organów. Podniosła min., iż odebrane zwierzęta miały zapewnione odpowiednie warunki bytowania i ich dobrostan nie był nigdy zagrożony. Wszystkie zwierzęta, w szczególności 11 kóz, 31 gęsi i 157 kur (starych i młodych) oraz 3 króliki, miały zawsze dostęp do wody i pokarmu w postaci siana, zboża i świeżych warzyw zgromadzonych przez skarżącą na terenie działki, pozostając cały dzień na zewnątrz i będąc zamykane w szopie wyłącznie na noc lub w przypadku złych warunków atmosferycznych, co potwierdzają zdjęcia dołączone do akt niniejszego postępowania. Zwierzęta w ciągu dnia były puszczone wolno, chodziły po ogrodzie gdzie mogły swobodnie się pożywiać, dodatkowo miały dostęp do świeżej wody oraz otrzymywały pasze przygotowaną przez właścicielkę, która pozyskuje świeże warzywa z pobliskiego targowiska w postaci resztek zieleniny pozostałej po sprzedaży roślin bulwiastych oraz niesprzedanych warzyw. Ponadto, na terenie działki jest zgromadzonych ok. 20 bel siana, a w zadaszonej altanie 400 kilogramów ziarna (pszenicy oraz kukurydzy). Szopy/altany zbite z materiałów budowlanych pozyskanych z odzysku stanowią dostateczne schronienie dla zwierząt na noc oraz przed deszczem, chłodem czy słońcem. Wszystkie szopy były wyściełanie słomą i zapewniały cyrkulację świeżego powietrza oraz możliwość odpoczynku. W miesiącach lutym i kwietniu 2021 r. w sprawie zwierząt były prowadzone postępowania przez Inspekcję Weterynaryjną Powiatowego Lekarza Weterynarii, który poza brakiem zakolczykowania kóz nie stwierdził żadnych nieprawidłowości w utrzymaniu zwierząt, (decyzje i dokumenty z postępowania prowadzonego przez Inspekcję Weterynaryjną w aktach sprawy). Skarżąca podkreśliła, iż dostarczała im odpowiedni pokarm i bieżącą czystą wodę do picia, w miarę potrzeb sprzątała ich szopy oraz zabezpieczała przed chorobami, a w chorobie zapewniała opiekę weterynaryjną, poświęcała im swoją uwagę, troskę i pełne zaangażowanie. Skarżąca jest osobą częściowo ubezwłasnowolnioną (postanowienie Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] Rodzinny i Nieletnich z dnia [...] stycznia 2019 r. W sprawie o sygn akt [...] ), której kuratorem jest jej syn B. S. (zaświadczenie w aktach sprawy adm. z dnia 23 kwietnia 2019 r.). Kurator, pismem z dnia 4 lipca 2021 r. potwierdził czynności skarżącej związane z wniesieniem przez nią odwołania od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2021 r., a także wniesioną przez nią do tut. Sądu skargę na decyzję SKO w [...] z dnia [...] września 2021 r. (k. 11 akt sąd.), którą, wg. rozpiski, otrzymał od organu II instancji (k. 5 decyzji SKO oraz zwrotne poświadczenie odbioru ww decyzji prze kuratora skarżącej). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do meritum, Sąd wskazuje, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2020 r., poz. 638) zwierzę jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą. Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu, organy administracji publicznej podejmują działania na rzecz ochrony zwierząt, współdziałając w tym zakresie z odpowiednimi instytucjami i organizacjami krajowymi i międzynarodowymi. Sposób traktowania zwierząt uprawniający organ do wydania decyzji o ich czasowym odebraniu właścicielowi lub opiekunowi określony został przez ustawodawcę w art. 6 ust 2 ustawy. Stosownie do tego przepisu przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień. Zawarte w 19 punktach wyliczenie form znęcania się nad zwierzętami ma jedynie charakter przykładowy, co oznacza, iż przepis ten nie zawiera zamkniętego katalogu takich zachowań, dlatego też jego interpretacja dla potrzeb orzeczniczych winna być dokonywana z uwzględnieniem unormowań ogólnych, odzwierciedlających ratio legis ustawy "o ochronie zwierząt". Między innymi formą znęcania się nad zwierzętami jest utrzymywanie ich w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa oraz w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji (art. 6 pkt 10 ust. 2), czy też utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku (art. 6 ust. 2 pkt 19). Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "niewłaściwe warunki bytowania", które należy rozumieć w odniesieniu do zdefiniowanych w art. 4 pkt 15 ustawy "właściwych warunków bytowania" rozumianych jako zapewnienie zwierzęciu możliwości egzystencji, zgodnie z potrzebami danego gatunku, rasy, płci i wieku. Pkt 11 art. 4 ww ustawy zawiera nadto definicję "rażącego zaniedbania" przez co rozumie się drastyczne odstępstwo od określonych w ustawie norm postępowania ze zwierzęciem, a w szczególności w zakresie utrzymywania zwierzęcia w stanie zagłodzenia, brudu, nieleczonej choroby, w niewłaściwym pomieszczeniu i nadmiernej ciasnocie. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt, zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie lub ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. W myśl art. 7 ust. 1a ustawy decyzja, o której mowa w ust. 1, podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu (art. 7 ust. 2 ustawy). Z przepisów powyższych wynika, że w sytuacji opisanej w art. 7 ust. 1 ustawy odebranie zwierząt następuje po wydaniu decyzji administracyjnej orzekającej o odebraniu czasowym zwierząt. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, iż wskazane przez Fundację [...] we wniosku z dnia 29 czerwca 2021 r. o czasowe odebranie od skarżącej zwierząt okoliczności, znalazły pełne potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowy, w tym w dołączonej do akt sprawy dokumentacji fotograficznej, opisie lekarsko weterynaryjnym jak i w przeprowadzonej na ww nieruchomości wizji lokalnej. Dowody te niezbicie wskazują, iż zwierzęta utrzymywane były w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym w stanie rażącego zaniedbania i niechlujstwa, trzymane były w komórkach, które nie zapewniały im dostępu do światła i nie chroniły przed warunkami atmosferycznymi, utrzymywane były bez wody i odpowiedniego pokarmu a także pozbawione opieki weterynaryjnej, przy zastosowaniu przez skarżącą własnych metod powodujących zagrożenie życia zwierząt. Zdaniem Sądu, zostały zatem wypełnione przesłanki opisane w art. 6 ust. 2 pkt 10 i 19 ustawy o ochronie zwierząt. To z kolei stanowi o zasadności ich odebrania, w oparciu o przepis art. 7 ust. 1 ww ustawy. Nie budzi żadnych watpliwości Sądu fakt, iż właścicielka, nawet przy najlepszych intencjach, nie była w stanie utrzymać samodzielnie zwierząt zarówno z uwagi na kwestie finansowe, skarżąca nie dysponuje bowiem odpowiednimi środkami, jak i warunkami bytowymi ale także z uwagi na brak stosownej wiedzy w zakresie sprawowania fachowej i właściwej nad nimi opieki. To wszystko powoduje, iż w aktualnym stanie rzeczy dalsze przebywanie zwierząt pod opieką skarżącej, z uwagi na ich dobro, nie było możliwe. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się żadnych uchybień proceduralnych, które skutkować by mogły uchyleniem kwestionowanego rozstrzygnięcia. W tym także okoliczność braku właściwej reprezentacji skarżącej przez kuratora albowiem podjęte przez nią czynności zostały przez niego potwierdzone. Zarzuty skargi jako bezpodstawne, należało zatem uznać za niewykazane. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.