IV SA/Wa 1721/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska – Bigiej po rozpoznaniu w dniu 10 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. L. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi L. L. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: przyznać radcy prawnemu M. L. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 82,20 (osiemdziesiąt dwa 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2015 r. referendarz sądowy przyznał L. L. (dalej: "skarżąca") prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] wyznaczyła w niniejszej sprawie pełnomocnikiem z urzędu radcę prawnego M. L. Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Pełnomocnik skarżącej wniósł o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Pismem z dnia 16 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej poinformował Sąd o sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. Przedmiotową opinię dołączył do pisma i poinformował, że wysłał ją skarżącej. W dniu 28 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczył, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub w części. Oświadczył, że pomoc prawna z urzędu polegała na reprezentowaniu strony skarżącej w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji oraz na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczególne zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynosi w rozpatrywanej sprawie 240 zł (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c). Przepis § 14 ust. 2 pkt 2) lit. b rozporządzenia stanowi, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki określonej w pkt 1), a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Natomiast stosownie do treści § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przed radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W niniejszej sprawie, mając na uwadze wyżej powołane przepisy uznano, że pełnomocnikowi należy przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 360 zł, tj. 240 zł za reprezentowanie skarżącej w postępowaniu przed sądem w pierwszej instancji i 120 zł za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, podwyższając powyższe kwoty o stawkę podatku od towarów i usług. Wobec powyższego, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.