IV SA/Wa 1725/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 25 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań postanawia: oddalić wniosek. J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] określającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej. W skardze został złożony wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. We wniosku podniesiono, że w przypadku niewstrzymania wykonania tej decyzji inwestor będzie mógł złożyć wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, co umożliwi przeprowadzenie inwestycji. Skarżący wskazał, że "w szczególności dojdzie do: kontynuacji w decyzjach administracyjnych błędnej oceny charakteru i wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko; trwałej zmiany sposoby zagospodarowania terenu; naruszenia przepisów z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Skarżący zwrócili także uwagę na skutki realizacji planowanej inwestycji. Sąd zważył, co następuje: Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.], jest, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. dopuszcza na wniosek skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonania może jednak dotyczyć wyłącznie tych zaskarżonych do sądu aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, str. 295). W dalszej kolejności należy także zauważyć, że z treści powołanego art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, iż to strona, która żąda "ochrony tymczasowej" jest zobowiązana do wskazania przesłanek jej zastosowania. Oczywiście, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia sąd powinien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia nie stanowi wymogu formalnego, lecz jest materialnoprawną argumentacją wniosku. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, natomiast jest oceniana z punktu widzenia zasadności wniosku. Na gruncie rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie dotyczyło decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia. Decyzja ta niewątpliwie wywołuje określone konsekwencje prawne, niemniej jednak trudno w tym przypadku mówić o następstwach mogących wywołać skutki o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W szczególności określenie środowiskowych uwarunkowań dla określonego przedsięwzięcia lub stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie oznacza automatycznie zgody na podjęcie jakichkolwiek robót budowlanych związanych z jego realizacją. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest jednym z dokumentów wymaganych przez ustawodawcę do ubiegania się o uzyskanie pozwolenia na budowę [art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.)]. Dopiero kolejne etapy tego procesu inwestycyjnego mogą prowadzić do uzyskania rozstrzygnięć, których wykonanie będzie mogło się wiązać z uzyskaniem przez strony postępowania konkretnych uprawnień lub nałożeniem na nie obowiązków. Wówczas jednak stronom przysługiwać będą odrębne środki zaskarżenia. W odniesieniu do argumentów skarżących zawartych we wniosku należy ponadto zauważyć, że instytucja ochrony tymczasowej nie przewiduje generalnej ochrony przed naruszeniem przepisów prawa, w tym ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przyszłych, odrębnych od przedmiotowego postępowania, postępowaniach administracyjnych, nawet w ramach tego samego procesu inwestycyjnego. Taka wykładnia nieodwracalnych skutków i znacznej szkody, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., jest niedopuszczalna. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.