IV SA/Wa 1725/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz J. M. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] marca 2015r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2015r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej o mocy do 0,8 MW składającej się z pojedynczej jednostki wytwórczej usytuowanej na działce nr ew. [...] – obręb [...]. Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Po rozpoznaniu wniosku [...]sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] marca 2014r. Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2015 nr [...] (znak: [...]) ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej o mocy 0,8 MW składającej się z pojedynczej jednostki wytwórczej usytuowanej na działce nr ew. [...] – obręb [...]. Inwestycja obejmuje budowę elektrowni wiatrowej z niezbędną infrastrukturą i obiektami towarzyszącymi o mocy maksymalnej 0,8 MW, wysokości wieży nie mniejszej niż 73m n.p.m. i maksymalnej mocy akustycznej 102,5 dB. W decyzji określono warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym (m. in. poprzez wskazanie, że do realizacji przewidziano Wariant I opisany w raporcie i że umiejscowienie turbiny wiatrowej odbędzie się na wysokości nie mniejszej niż 73m n.p.m.) . Ze względu na znaczną odległość od granicy państwa wykluczono możliwość występowania transgranicznego oddziaływania na środowisko i nie przewidziano ustalenia obszaru ograniczonego użytkowania. Stwierdzono konieczność przeprowadzenia monitoringu porealizacyjnego awifauny i nietoperzy przez okres co najmniej 3 lat od momentu uruchomienia farmy, według stosownych wytycznych, a wyniki monitoringu porealizacyjnego w postaci raportów, miałyby być rokrocznie przedstawiane RDOŚ oraz Wójtowi Gminy [...], a po uruchomieniu turbiny stwierdzono konieczność przeprowadzenia kontrolnych pomiarów poziomu hałasu na najbliższych terenach zabudowy mieszkaniowej objętej ochroną akustyczną i przedstawienia wyników pomiarów PPIS oraz Wójtowi Gminy [...]. W decyzji organ I instancji wskazał również, iż przeprowadził, przed wydaniem w/w decyzji, procedurę udziału społeczeństwa i dokonał oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Uzyskano odpowiednie uzgodnienia z innymi organami. Inwestor ustosunkował się do uwag i wniosków wniesionych w ramach konsultacji społecznych a także obszernie ustosunkował się do uwag i zastrzeżeń zgłoszonych przez J.M. kwestionującego zgodność planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym dla tego terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr [...]Rady Gminy [...] (Dz.Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), zmienionego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2011r. (dalej: "mpzp") Zdaniem organu przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana na terenach oznaczonych w planie symbolem R-1 (tereny rolnicze - grunty orne). Zgodnie z § 108 ust. 1 pkt 1 mpzp. na powyższych terenach zakazuje się lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany na podstawie przepisów odrębnych. Z powyższego zakazu wyłączono jednak obiekty obsługi technicznej gminy. Zgodnie z § 5 pkt 1 mpzp. obiektem obsługi technicznej gminy jest, wszelkie zagospodarowanie, zabudowa oraz urządzenia służące do odprowadzania ścieków, dostarczania wody, ciepła, energii elektrycznej, gazu, umożliwiające wymianę informacji oraz inne obiekty techniczne niezbędne dla prawidłowego zaspokajania potrzeb mieszkańców. Zgodnie z § 30 mpzp, dopuszczalna jest lokalizacja masztów elektrowni wiatrowych, spełniających uwarunkowania wynikające z odrębnych przepisów. Wójt Gminy stwierdził zatem zgodność przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uznając, iż planowana inwestycja elektrownia wiatrowa stanowi obiekt infrastruktury i obsługi technicznej gminy i może zostać zlokalizowana na dz. nr [...] - obręb [...]. Organ uznał również, iż sporządzony i przedłożony raport odpowiada treści art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (jt. Dz.U. z 2013r. poz. 1235 z późn. zm – dalej: "u.u.i.ś") a jego ustalenia są spójne, logiczne i przekonujące. Od przedmiotowej decyzji odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] złożyły strony postępowania: J.M., I.U., M.B., S.B., G. R., R. R., G.N., M.N., J.M. zarzucając decyzji organu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 3 ust. 1 pkt 13, art. 66, art. 80 ust.2 u.u.i.ś oraz naruszenie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (jt.Dz.U z 2014r. poz. 112 z późn. zm – dalej "rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu"), a także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. Wskazując na powyższe zarzuty strony wniosły o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia lub orzeczenia o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Odwołujący się w uzasadnieniu wskazali na niezgodność planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem powołując się na zapis § 108 ust 1mpzp, zakazujący na terenach oznaczonych symbolami R-1 i R-2 lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko. Podnieśli również, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie może być zaliczane do obsługi technicznej gminy, w myśl § 5 pkt 11 mpzp. Wszelkie obiekty służące zaspokajaniu zbiorowych potrzeb danej społeczności mają charakter inwestycji celu publicznego wymienionych w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r, o gospodarce nieruchomościami (jt. Dz.U. z 2014, poz. 518 z późn. zm.), natomiast przedmiotowa inwestycja nie jest niezbędna do prawidłowego zaspokajania potrzeb mieszkańców danej gminy, a służy realizacji ekonomicznych interesów inwestora przez co nie posiada charakteru inwestycji publicznej. Wskazali również, że przeprowadzona analiza akustyczna został przeprowadzona przy przyjęciu abstrakcyjnych założeń stałego natężenia wiatru 8 m/s, podczas gdy turbina będzie pracować przy prędkościach od 3 m/s do 25 m/s i przy optymalnym wietrze 13 m/s. A zatem przeprowadzone obliczenia nie obrazują maksymalnego oddziaływania i nie dają rzeczywistego obrazu możliwych uciążliwości, gdyż analiza hałasu winna być przeprowadzona dla maksymalnej prędkości wiatru umożliwiającego pracę wiatraka tj. 25 m/s. Powyższe zdaniem odwołujących wskazuje, iż raport nie spełnia wymogów art. 66 ust.1 pkt 6 u.u.i.ś. Podnieśli również, że zostaną przekroczone normy hałasowe, bowiem realizacja kilku wiatraków w promieniu 2 km. Spowoduje znaczne przekroczenie dopuszczalnych norm. Zdaniem skarżących nieprawidłowo organ prowadził postępowania odrębnie w stosunku do pojedynczych jednostek wytwórczych bowiem takie prowadzenie postępowania z pominięciem na dodatek infrastruktury technicznej utrudnia kompleksową ocenę skumulowanego oddziaływania stanowiąc naruszenie art. 3 ust.1 pkt 13 u.u.i.ś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpoznaniu odwołania zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2015r., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...]. W uzasadnieniu decyzji powołało się na obowiązujące w sprawie przepisy oraz podniosło, że zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszcza się możliwość realizacji stacji bazowych telefonii komórkowej oraz masztów elektrowni wiatrowych, spełniających uwarunkowania wynikające z przepisów odrębnych i norm (§ 30 mpzp.). Analizując przebieg postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji Kolegium nie dopatrzyło się wad mogących rzutować na prawidłowość zapadłego rozstrzygnięcia. Uznało, iż zgromadzona dokumentacja była zgodna z prawnymi wymogami, w sprawie przeprowadzono ocenę oddziaływania na środowisko, inwestor przedstawił Raport o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia, który wykazał, że projektowana inwestycja będzie miała wpływ na środowisko, jednakże przy zachowaniu odpowiednich warunków w każdej fazie nie spowoduje przekroczenia norm jakościowych przewidzianych w polskim prawodawstwie. W toku postępowania uzyskano wymagane opinie, w tym także pozytywnie zaopiniowany został Raport przez Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska w [...] oraz przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Zarówno organy opiniujące jak i organ I instancji, zdaniem Kolegium, słusznie uznały, że raport wypełnia ustawowe wymogi, jest spójny i logiczny oraz przekonujący. Zdaniem organu analiza Raportu w zakresie rozprzestrzeniania się hałasu emitowanego podczas fazy eksploatacji planowanego przedsięwzięcia wykazała, iż biorąc pod uwagę zawarte w sentencji skarżonej decyzji warunki środowiskowe – szczególnie w zakresie maksymalnego poziomu mocy akustycznej przewidzianej do zainstalowania turbiny wiatrowej, dopuszczalne poziomy hałasu na terenach chronionych akustycznie zostaną zachowane. Stronom zapewniony został czynny udział w postępowaniu i możliwość zapoznania się z aktami sprawy. Umożliwiono również społeczeństwu udział w postępowaniu i zgłaszanie na stosownym etapie uwag i wniosków. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących Raportu a tyczących się nieprawidłowości przy sporządzaniu analizy akustycznej, to zdaniem organu, została ona wykonana zgodnie z obowiązującym w Polsce modelem obliczeniowym, zawartym w normie PN-ISO 9613-2:2002 – "Akustyka-Tłumienie dźwięku podczas propagacji w przestrzeni otwartej Ogólna metoda obliczenia", przy przyjęciu do obliczeń najbardziej niekorzystnych dla środowiska parametrów planowanej elektrowni wiatrowej, tj. współczynnika porowatości gruntu g=0,0 – czyli jak dla powierzchni pokrytej lodem, zapewniającej duży margines. Natomiast co do naruszenia norm hałasu organ wyjaśnił, że należy brać pod uwagę zabudowę mieszkaniową istniejącą w chwili przeprowadzenia oceny na środowisko, a nie ewentualnego przyszłego stanu zagospodarowania. Odnośnie zarzutu nieuprawnionego podziału zamierzenia inwestycyjnego, Kolegium podniosło, iż inwestycja na działce nr [...] nie jest powiązana technologicznie z innymi przedsięwzięciami, planowanymi w sąsiedztwie, jest od nich niezależna i stanowi całość zamierzenia budowlanego. Toczy się też z wniosku odmiennego podmiotu i połączenie jej z innymi postępowaniami toczącymi się w sprawie innych zamierzeń jest niedopuszczalne. Organ wyjaśnił przy tym, że ustawodawca przewidział tego typu sytuacje, nakazując zbadanie i uwzględnienie w Raporcie oceny skumulowanego działania z innymi inwestycjami, co w niniejszej sprawie uczyniono. Kolegium wskazało również że nie został naruszony przez organ I instancji art. 7 k.p.a., gdyż organ ten dogłębnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy oraz załatwił sprawę, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, o czym świadczą nałożone na inwestora obowiązki związane z analizą porealizacyjną i monitoringiem. Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. M. We wniesionej skardze skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa: 1/ materialnego, w szczególności: - art. 3 ust. 1 pkt 13, art. 66 ust.1, art. 80 ust. 2 u.u.i.ś, przez ich niewłaściwą wykładnię lub zastosowanie; - rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu, przez jego niewłaściwe zastosowanie; 2/ procesowego, w szczególności: - art. 7 k.p.a. przez jego niezastosowanie; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego niezasadne zastosowanie; - art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu w szczególności podniesiono w kontekście podnoszonych zarzutów, że: -niniejsze postępowanie dotyczy tylko jednej z kilku jednostek wytwórczych planowanych do realizacji na terenie gminy [...]. A zatem prowadzenie odrębnych postępowań i wydawanie oddzielnych decyzji środowiskowych dla poszczególnych jednostek wytwórczych elektrowni wiatrowych zlokalizowanych w bliskiej odległości i to z pominięciem towarzyszącej im infrastruktury technicznej, stanowi zdaniem skarżącego niedopuszczalny podział zamierzenia inwestycyjnego utrudniający kompleksową ocenę skumulowanego oddziaływania i w rezultacie stanowi naruszenie zasady zawartej w przepisie art. 3 ust.1 pkt 13 u.u.i.ś stanowiącej, że przedsięwzięcia powiązane technologicznie traktuje się jako całość, nawet jeśli są one realizowane przez różne podmioty; -organ nie poddał Raportu jakiejkolwiek weryfikacji przez niezależnego biegłego, a zatem wiarygodność tego dowodu jest wysoce wątpliwa. Nadto wszystkie załączniki do raportu dotyczące oddziaływania akustycznego zostały sporządzone w języku angielskim. Również dołączona do raportu specyfikacja turbin jest sporządzona w tym języku. Tymczasem językiem urzędowym w Polsce jest język polski i w takim języku powinny być sporządzone dokumenty przedkładane przez wnioskodawcę w postępowaniach przed organami administracji. - naruszenie art. 80 ust.2 u.u.i.ś ma miejsce ze względu na fakt, iż planowane przedsięwzięcie pozostaje w sprzeczności z § 106, § 107 oraz § 108 ust 1 pkt 1 w zw. z § 5 pkt 11 oraz § 25 i § 28 mpzp. Zdaniem strony skarżącej, przedsięwzięcie polegające na budowie farmy wiatrowej przez prywatny podmiot w celu realizacji własnej komercyjnej działalności, w żaden sposób nie może być zaliczone do obiektów obsługi technicznej gminy w rozumieniu § 5 pkt 11 mpzp. Podkreślono w tym zakresie również, że zdaniem skarżącego, przedmiotowa elektrownia wiatrowa nie służy zaopatrzeniu mieszkańców w energię elektryczną, nie jest niezbędna dla prawidłowego zaspokajania potrzeb mieszkańców danej gminy, nie służy też świadczeniu usług powszechnie dostępnych. Wyłącznym odbiorcą energii wytworzonej przez elektrownię wiatrową będzie inny przedsiębiorca energetyczny nie zaś społeczność lokalna. Farmy wiatrowe nie mają zatem charakteru inwestycji publicznych (tj. obiektów obsługi technicznej gminy). Nadto gmina [...]jest jedną z najlepiej zelektryfikowanych gmin na [...]. - organ odwoławczy przy wydawaniu decyzji nie wziął pod uwagę danych zawartych w Raporcie a wskazujących na przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w przypadkach skumulowanego oddziaływania. Analiza skumulowanego odziaływania przedstawiona w załączniku H.3 i H.5 – nawet przy przyjęciu zaniżonych danych wyjściowych o prędkości wiatru – wskazuje, zdaniem skarżącego, na przekroczenie dopuszczalnych norm natężenia hałasu na obszarach chronionych akustycznie tj. w rejonie budynków mieszkalnych. W szczególności ma to miejsce dla punktów pomiaru oznaczonych literami D i H (str. 1 zał. H3) oraz punktów oznaczonych literami D,F,G,H( str. 1 zał. H5) poziom hałasu przekroczy dopuszczalne 40dB dla zabudowy zagrodowej lub 45 dB dla zabudowy mieszkalnej. Oznacza to, że realizacja 10 wiatraków (w tym istniejących i takich dla których wydano już środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia) w promieniu 2 km spowoduje przekroczenia dopuszczalnych norm hałas określonych w rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu. Mając na względzie podniesione zarzuty oraz ich uzasadnienie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...] do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w skarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz.U. z 2014r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – jt.Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn.zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1 b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd rozpoznając, bowiem niniejszą sprawę podziela w całości stanowisko tutejszego sądu wyrażone w wyroku z dnia 19 stycznia 2016r. sygn. IV SA/Wa 1724/15 a także w wyrokach z dnia 30 października 2015r. sygn.. IV SA/Wa 1405; z dnia 10 listopada 2015r. sygn.. IV SA/Wa 1369/15 (publ. CBOSA- http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Należy bowiem zauważyć, że w sprawie niesporne jest, że istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy okoliczności zostały ustalone przez organy obu instancji w oparciu o dokumenty zgromadzone w postępowaniu w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej z niezbędną infrastrukturą i obiektami towarzyszącymi o mocy maksymalnej 0,8 MW, wysokości wieży nie mniejszej niż 73 m. n.p.t. i maksymalnej mocy akustycznej 102,5 dB. Do dokumentów tych należy między innymi: raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej składającej się z pojedynczej jednostki wytwórczej usytuowanej na dz. nr [...] – obręb [...], Gmina [...], uzupełnienie do raportu oraz załączniki do raportu. Dokumenty te znajdują się w aktach administracyjnych sprawy, przedłożonych Sądowi przez organy. Uszło jednak uwadze organów obu instancji, że dokumenty znajdujące się w załączniku do raportu, a obejmujące obliczenia rozprzestrzeniania się hałasu dla najbardziej niekorzystnych parametrów elektrowni wiatrowej przedstawione w załącznikach nr: H1, H2, H3, H4, H5 jak dołączone dokumenty do każdego z tych, nie zostały sporządzone w języku polskim, za zatem wymagały przedłożenia ich tłumaczenia na język polski. Zgodnie bowiem z art. 5 ustawy z 7 października 1999 r. o języku polskim (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224 ze zm.), podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Wymóg ten stosuje się odpowiednio do oświadczeń woli, podań i innych pism składanych organom. Powołana regulacja nie wyklucza oczywiście posłużenie się w postępowaniu administracyjnym dokumentem sporządzonym w języku obcym. Warunkiem jednak nadania mocy dowodowej takiemu dokumentowi jest dokonanie jego tłumaczenia na język polski. Zgodnie bowiem z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z załącznikami i uzupełnieniem jest dokumentem podstawowym w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Chociaż jest dokumentem prywatnym oraz opracowanym przez osoby posiadające wiadomości specjalne to musi być jednak sporządzony w całości w języku polskim. Wymóg ten w sposób oczywisty dotyczy także jego załączników i uzupełnień. Organ II instancji powinien zatem ustalić w drodze weryfikacji wszystkich dokumentów zgromadzonych w sprawie, w sposób prawidłowy i nie budzący wątpliwości, czy w niniejszej sprawie raport spełnia wymagania określone w przepisach prawa. Weryfikacja danych zawartych w raporcie jest procesem ustalania, czy informacja na temat środowiska przekazana organowi przez inwestora, jako część procedury oceny oddziaływania na środowisko, jest wystarczająca, czytelna oraz pełna, aby podjąć decyzję dotyczącą ustalenia środowiskowych uwarunkowań. W związku z tym głównym celem organu dokonującego jego weryfikacji powinno być ustalenia wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia na podstawie dokumentów zawierających tłumaczenia na język polski. Elementy, które powinien zawierać raport określa w szczególności art. 66 u.u.i.ś. Należy podkreślić, że raport powinien uwzględniać oddziaływanie przedsięwzięcia na etapach jego realizacji, eksploatacji lub użytkowania oraz likwidacji (art. 66 ust. 6 u.u.i.ś.). Treść raportu należy oceniać w kategorii wytycznych dotyczących realizacji przedsięwzięcia zgodnie z wymaganiami prawa ochrony środowiska. Dla organu raport powinien być źródłem wiedzy specjalistycznej na temat ograniczenia potencjalnych negatywnych skutków przedsięwzięcia na środowisko. W postępowaniu dotyczącym ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia szczególną rolę powinien odgrywać cel w postaci ograniczenia potencjalnych negatywnych sutków danego przedsięwzięcia na środowisko. Wymóg zgodności z prawem dowodu z dokumentu obcojęzycznego realizowany jest w ten sposób, że czynność urzędowa organu polegająca na badaniu treści tego dokumentu wymaga dokonania jego tłumaczenia. Nie zmienia to jednak faktu, że dowodem będzie nadal treść dokumentu obcojęzycznego, a nie jego tłumaczenie. Tłumaczenie nie zastępuje bowiem dokumentu sporządzonego w języku obcym, lecz służy jedynie ustaleniu, jaka jest treść tego dokumentu (por. wyrok NSA z 9 lutego 2001 r., III SA 2339/99, dostępny w CBOSA). Stwierdzone przez Sąd uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż jak już podano, organy dokonały ustalenia na podstawie wymienionych dokumentów obcojęzycznych istotnych dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy okoliczności (oddziaływanie akustyczne przedsięwzięcia), podczas gdy nie wiadomo jaka jest treść tych dokumentów. Bez uprzedniego dokonania ich tłumaczenia nie jest także możliwe odniesienie się do zarzutów sformułowanych w skardze, a dotyczących naruszenia art. 66 ust. 1 u.u.i.ś. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. Bez prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy za pomocą dowodów zgodnych z prawem nie jest bowiem możliwa, ani ocena poprawności zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego, ani zasadności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednocześnie mając na względzie podniesiony zarzut w zakresie nieprawidłowego uznania przez organ, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z mpzp, Sąd po rozważeniu tej kwestii stoi na stanowisku, że przedsięwzięcie polegające na budowie farmy wiatrowej nie może być zaliczone do obiektów obsługi technicznej gminy. Nie można też tego rodzaju przedsięwzięcia włączyć do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej. Infrastruktura techniczna obejmuje aparaturę związaną z zaspokojeniem różnych potrzeb ludzkich, np. budynki mieszkalne i inne pomieszczenia, wodociągi, kanalizację, linie kolejowe i stacje, linie telefoniczne, urządzenia pocztowe, drogi, mosty, stacje radiowe i telewizyjne (zob. T. Pszczołowski, Mała encyklopedia prakseologii i teorii organizacji, Wrocław, Warszawa, Kraków, Gdańsk 1978, s. 83). W ogólnym znaczeniu urządzenie techniczne to aparat, maszyna, instalacja lub konstrukcja oraz zestaw aparatów, maszyn i konstrukcji (tamże, s. 262). W literaturze wyrażono pogląd, według którego proces kształtowania terenów budowlanych na obszarach wsi jest zdeterminowany wyposażeniem w infrastrukturę przez, którą rozumie się kompleks urządzeń i związanych z nimi jednostek organizacyjnych, powołanych do zaspokojenia potrzeb społecznych i umożliwiających właściwe warunki życia ludności na danym terenie. Szczególne znaczenie infrastruktury wynika z faktu, że integruje ona określone potrzeby społeczne poprzez zespół urządzeń i instytucji obsługujących działanie podstawowych jednostek przestrzennych. Infrastruktura wsi wpływa na proces kształtowania terenów budowlanych poprzez swój techniczny i społeczny zakres oddziaływania (zob. P. Czechowski, Kształtowanie terenów budowlanych na obszarach wsi. Zagadnienia prawno-organizacyjne, Warszawa 1980, s. 122). W ocenie Sądu, farma wiatrowa nie jest obiektem obsługi technicznej gminy, ani urządzeniem infrastruktury technicznej niezbędnym dla prawidłowego zaspokojenia potrzeb mieszkańców gminy. Tym samym elektrownie wiatrowe nie należą do urządzeń wymienionych w art. 61 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 199). Należy wskazać, że urządzenia infrastruktury technicznej są bezpośrednio związane z funkcją zaspokajania potrzeb społecznych. Infrastruktura techniczna podobnie jak obiekty obsługi technicznej gminy są elementem bieżącego i nieprzerwanego zaspokajania potrzeb mieszkańców gminy. Jest to konsekwencją fizycznej zależności między istnieniem infrastruktury technicznej oraz obiektów obsługi technicznej gminy i ciągłym dostarczaniem dóbr oraz zaspokajaniem potrzeb ludności oraz realizacji ich podstawowych funkcji życiowych lub gospodarczych. Potencjał i funkcje elektrowni wiatrowych są określane przez możliwość generowania przez nie energii elektrycznej. Farma wiatrowa określana jest jako jednostka wytwórcza lub zespół tych jednostek wykorzystujących do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru, przyłączonych do sieci w jednym miejscu przyłączenia (zob. S.M. Szukalski, S. Malinowski, M. Zdzienicka, W. Witkowski Charakterystyka odnawialnych źródeł energii i ich rozwój w krajach Unii Europejskiej, [w:] S. M. Szukalski, S. Malinowski (red.), Energia odnawialna. Technologia, ekonomia, finansowanie, Poddębice 2013, s. 58). Z przedstawionej charakterystyki ww. pojęć wynika jednoznacznie, że farma wiatrowa nie może być zaliczona, zarówno do infrastruktury technicznej jak i do obiektów obsługi technicznej gminy. Należy również wskazać, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony został pogląd, według którego "inwestycja polegająca na budowie elektrociepłowni na biogaz nie stanowi urządzenia infrastruktury technicznej". Planowana inwestycja rozpatrywana zgodnie z wnioskiem, jako całość - jak słusznie wskazał sąd wojewódzki - jest przedsiębiorstwem służącym do produkcji energii elektrycznej i cieplnej. Energia ta bowiem jest produktem finalnym, który opuszcza zakład produkcyjny. Nie zmienia tego fakt, że w tym wypadku elektrociepłownia wytwarza tę energię wskutek przetworzenia w procesie spalania uprzednio wyprodukowanego biogazu rolniczego. Pogląd ten dominuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyroki: NSA z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1303/13, z dnia 7 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 372/13 z 10 października 2014 r. sygn. akt II OSK 811/13, WSA w Gdańsku z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 248/13, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Go 316/14). Należy, zatem podzielić stanowisko wyrażone w skardze, według którego przedmiotowa elektrownia wiatrowa nie służy zaopatrzeniu mieszkańców w energię elektryczną, nie jest niezbędna dla prawidłowego zaspokajania potrzeb mieszkańców danej gminy, nie służy też świadczeniu usług powszechnie dostępnych. Wyłącznym odbiorcą energii wytworzonej przez elektrownię wiatrową jest inny przedsiębiorca energetyczny, nie zaś społeczność lokalna. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy uwzględnią zatem ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu co do konieczności dokonania tłumaczenia na język polski wymienionych dokumentów, a następnie stosownie do wyniku badania treści tych dokumentów ocenią zasadność wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowanych dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej oraz co do zarzutu strony skarżącej dotyczącego naruszenia art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. przy uwzględnieniu oceny wyrażonej w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji zostały wydana z naruszeniem prawa i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję poprzedzającą. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.