IV SA/Wa 1729/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej N. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., zwane dalej "SKO", stwierdziło uchybienie przez Wspólnotę Mieszkaniową T. w W., zwaną dalej "skarżącą", terminu do wniesienia odwołania, od decyzji Prezydenta Miasta [...]. Nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia SKO wskazało, że decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Prezydent W. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania dwóch budynków mieszkalnych na funkcję biurową, przewidzianą do realizacji na działce o nr ew. [...] z obrębu [...], położonej w W. przy ulicy [...]. Decyzja ta została doręczona członkom zarządu skarżącej Wspólnoty: J. P., E. T. oraz E. S. w dniu 1 czerwca 2009 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru. W dniu 18 czerwca 2009 r., a zatem po upływie terminu do wniesienia odwołania, skarżąca Wspólnota wniosła odwołanie od powyższej decyzji bezpośrednio w siedzibie organu pierwszej instancji, Z tych przyczyn należało stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez skarżącą. Skarżąca wniosła skargę na postanowienie SKO z dnia [...] sierpnia 2009 r., podnosząc, że dzień złożenia odwołania, czyli 18 czerwca 2009 r., jest dniem mieszczącym się w 14-dniowym terminie do wniesienia odwołania, gdyż w 2008 roku Prezydent Miasta [...] W. poinformował skarżącą, że od terminów procesowych odlicza się dni wolne od pracy i wolne soboty. Jako przykład skarżąca podała, iż dnia 25 lutego 2009 r. wpłynęło do niej pismo od organu, a odpowiedź została przez nią wysłana w dniu 16 marca 2009 r. i została przyjęta przez organ bez zastrzeżeń. W związku z tym skarżąca podniosła, że jeśli wewnętrzne przepisy dotyczące składania odwołań zostały zmienione to powinna zostać o tym pouczona w treści postanowienia. Kierując się błędną informacją udzieloną skarżącej przez organ skarżąca podniosła, że obliczając datę upływu terminu do wniesienia odwołania, od podanego im w pouczeniu terminu odjęli dwie niedziele - 7 czerwca i 14 czerwca oraz święto Bożego Ciała przypadające na dzień 11 czerwca 2009 r. W dalszej części skargi skarżąca podniosła merytoryczne zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, zwanej dalej "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była kwestia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] W. Nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. Tym samym wszelkie zarzuty merytoryczne odnoszące się do decyzji z dnia [...] maja 2009 r., podniesione w skardze, pozostają poza zakresem rozpoznania Sądu w niniejszym postępowaniu. W myśl art. 129 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Sposób obliczania terminów do wniesienia odwołań określa art.57 k.p.a. Zgodnie z art.57§1 k.p.a., jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni (art. 57 § 4 k.p.a.). W myśl powołanych wyżej przepisów termin do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie upłynął w dniu 15 czerwca 2009 r. Doręczenie członkom zarządu skarżącej nastąpiło 1 czerwca 2009 r. Termin 14 dni od tego dnia upłynął z dniem 15 czerwca 2009 r., który to dzień był dniem roboczym. Z art. 57 k.p.a. nie wynika, jak podnosi skarżąca, że przy obliczaniu terminów odlicza się dni wolne od pracy, przypadające w trakcie terminu. Jedynym przepisem, który odnosi się do dni wolnych od pracy przy obliczaniu terminów jest cytowany wyżej art. 57 § 4 k.p.a., jednak dotyczy on jedynie przypadków, gdy ostatnim dniem terminu jest dzień ustawowo wolny od pracy, a nie sytuacji, w których tak jak w niniejszej sprawie, dni wolne od pracy przypadały w trakcie biegu terminu. Materiał dowodowy nie potwierdza, aby w trakcie postępowania administracyjnego skarżący zostali pouczeni o sposobie obliczania terminów do wniesienia odwołania, według którego do terminu dolicza się dni wolne od pracy, przypadające w jego trakcie. Pouczenie zawarte w decyzji stanowi: "Od decyzji przysługuje odwołanie do Wojewody [...] za pośrednictwem organu wydającego decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia.". Z tak sformułowanego zapisu wynika, iż decyzję należy wnieść w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia bez względu na to czy w trakcie biegu tego terminu przypadają dni wolne od pracy czy też nie. Jeżeli skarżąca twierdzi, że takiego wadliwego pouczenia im udzielono, winna w stosownym czasie wnieść o przywrócenie uchybionego terminu w trybie wskazanym w art.58 k.p.a. Taka czynność procesowa nie została przez skarżącą Wspólnotę dokonana. Skarga nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw. Z powyższych przyczyn Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.