IV SA/Wa 1731/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędzia WSA Marian Wolanin (spr.), Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi B. M. i W. M. "M." na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji - oddala skargę - Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] czerwca 2008 r. o odmowie wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. budowa odcinka [...] od km 14+350 do km do km 18+851 o długości 4501 m (od węzła "D." do węzła "G.") oraz budowa odcinka [...] - przebudowa ul. [...] droga krajowa nr [...] w ciągu ul. [...] w P. (na odcinku od ul. [...] do al. [...]). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przedstawiony został dotychczasowy stan faktyczny w sprawie z odniesieniem się do zarzutów zawartych w zażaleniu W. M. i B. M. z dnia [...] lipca 2008 r. złożonego na postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] czerwca 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wskazało m.in., że w wyniku czterokrotnego uchylenia sprawy i przekazania jej do ponownego rozpoznania organowi I instancji, organ ten uzupełnił postępowanie dowodowe we wskazanym przez organ wyższego stopnia zakresie i obecnie kwestionowane postanowienie organu pierwszej instancji zawiera uzasadnienie, które odpowiada wymogom art. 124 w zw. z art. 152 §1 kpa. Organ pierwszej instancji po kilkukrotnym rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przeprowadził wielokrotne postępowanie w tym przedmiocie, oceniając, iż decyzja środowiskowa została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, procedura została przeprowadzona w sposób prawidłowy, zatem nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Żalący się nie zostali pozbawieni udziału w postępowaniu zakończonym decyzją środowiskową z dnia [...] marca 2006 r. Skoro bowiem liczba stron w postępowaniu dot. decyzji środowiskowej przekroczyła 20 osób, dlatego zgodnie z 46a ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez zastosowanie art. 49 kpa, organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody zawiadomił strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym oraz o wydanej decyzji poprzez obwieszczenia i komunikaty na tablicy ogłoszeń w UM P., w BIP-ie oraz w miejscu inwestycji. Z powodu braku prowadzonego archiwum publikowanych obwieszczeń i komunikatów nie jest jednak możliwe przedstawienie komputerowego wydruku potwierdzającego fakt publikacji wymienionych dokumentów BIP. Nie można zatem uznać, aby strony bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu, gdyż strony zostały zawiadomione o toczących się postępowaniu od chwili jego wszczęcia aż do zakończenia poprzez wydanie decyzji. Wobec zarzutu żalących się dotyczącego montażu ekranów akustycznych na wysokości obiektu, w którym prowadzą działalność gospodarczą, organ drugiej instancji opisał cały stan faktyczny okoliczności zapoznawania się pracowników żalących się z projektem planu miejscowego oraz uzyskania informacji przez W. M. o kończącym się montażu takich ekranów na placu budowy. Wskazano, iż żalący się oraz ich pracownicy w żadnym postępowaniu administracyjnym nie byli zapoznani z dokumentacją projektową. Konieczność montażu ekranów ochrony akustycznej określona została w raporcie o oddziaływaniu na środowisko z grudnia 2003 r. i z przeprowadzonych następnie ustaleń i uzgodnień nie wynikała możliwość zaniechania montażu tych ekranów na wysokości obiektu żalących się. Skoro jednak ekrany te zostały zamontowane na początku lipca 2007 r., to organ orzekający uznał wstrzymanie wykonania decyzji środowiskowej w tym zakresie za niezasadne i bezprzedmiotowe. Wobec zarzutu o nieprawidłowo sporządzonym raporcie o oddziaływaniu na środowisko organ orzekający stwierdził, iż raport ten został uznany za prawidłowy i wystarczający przez organy uzgadniające projekt decyzji środowiskowej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2008 r. wnieśli W. M. i B. M. "M." zarzucając naruszenie prawa, w szczególności poprzez błędne uznanie uzasadnienia postanowienia za wyczerpujące, w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji środowiskowej, a także przez nieuwzględnienie zarzutu strony, iż sporządzony w sprawie raport oddziaływania na środowisko swoim zakresem nie odpowiada zakresowi, jaki wymagany jest przez przepisy Prawa ochrony środowiska oraz zarzutu o naruszeniu prawa w trakcie procedury związanej z wydaniem decyzji środowiskowej i wprowadzenia skarżących - jako strony postępowania administracyjnego w błąd. W uzasadnieniu skargi stwierdzono m.in., iż wbrew ocenie organu drugiej instancji nie sposób uznać, aby Prezydenta Miasta P. wskazując po raz kolejny taką samą podstawę odmowy wstrzymania wykonania decyzji spełnił ustawowe wymogi szczegółowego ustosunkowania się do zarzutu skarżących wystąpienia przesłanki wznowienia, co należy uznać za naruszenie art 107 §3 kpa. Organ I instancji nie uzasadnił, iż okoliczności wydania decyzji nie wskazują na prawdopodobieństwo jej uchylenia w wyniku ponownego rozpoznawania sprawy, a organ II instancji podzielił tę ocenę. Brak jest jednak podstaw do uznania, aby obwieszczenia o toczącym się postępowaniu administracyjnym zostały ujawnione w siedzibie Urzędu Miasta P. oraz w miejscu inwestycji, co mogło być udokumentowane np. zdjęciem fotograficznym. Brak jest także dowodu o ogłoszeniu przed wykazaniem decyzji w BIP. Wbrew stanowisku SKO w P., dla potwierdzenia umieszczenia stosownych obwieszczeń w BIP nie może wystarczać pisemna adnotacja, bez daty mówiącej o wpłynięciu komunikatu do Oddziału Teleinformatyki UM P., albowiem taki dokument można stworzyć w każdym czasie na użytek każdego postępowania. Brak wiedzy przez skarżących o toczącym się postępowaniu administracyjnym wynikał z uchybień w procesie informowania stron przez organ administracji. Natomiast organ II instancji swoje ustalenia dotyczące tej materii oparł jedynie na dokumentach sporządzonych przez pracowników tj. osób, których wynikiem niewykluczonych zaniedbań, mogło być nienależyte informowanie stron. Wątpliwości budzić musi zatem taki sposób argumentacji, oparty jedynie na dowodach sporządzonych przez osoby, których obiektywność może pozostawiać wątpliwości. Brak jest natomiast dowodów obiektywnych. W uznaniu skarżących, raport oddziaływania na środowisko, swoim zakresem nie odpowiada zakresowi określonemu w art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska, ponieważ raport ten nie zawiera w szczególności analizy możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem, jak również analizy różnych wariantów przedsięwzięcia w zakresie ochrony przed hałasem. Nie jest również prawdą twierdzenie organu I instancji, że przy ul. [...] na wysokości salonu [...] można było zastosować wyłącznie ekrany akustyczne z panelami pochłaniającym wykonanymi z płyt warstwowych z rdzeniem styropianowym, skoro zgodnie z wytycznymi określonymi w Raporcie o oddziaływaniu na środowisko na str. 29 zostało wskazane, że ekrany winny zapewniać izolacyjność akustyczną nie mniejszą niż 28 dB. Jest zatem oczywiste, a decyzja środowiskowa nie przewiduje innego wariantu, że dopuszczalne było zastosowanie ekranów akustycznych przezroczystych zgodnie z opinią E. M. - tego samego specjalisty, która opracowywała raport oddziaływania na środowisko dla odcinka [...]. Raport nie odnosi się także do badania konfliktów społecznych, jak również nie zawiera alternatywnych rozwiązań dotyczących ekranów akustycznych. W związku z finansowaniem przedmiotowego przedsięwzięcia ze środków pochodzących z budżetu Wspólnoty Europejskiej w zakresie realizacji projektu należało zapewnić przeprowadzenie postępowania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko uwzględniając zasadę pierwszeństwa prawa wspólnotowego oraz obowiązek prowspólnotowej wykładni przepisów prawa krajowego. W sprawie nie zostały uwzględnione wszystkie elementy raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagane przez dyrektywę Rady nr 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, a w szczególności treść raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie odpowiada wymogom określonym w art. 5 ust. 3 dyrektywy OOŚ oraz w jej Aneksie IV. Również konsultacje ze społeczeństwem zostały przeprowadzone niezgodnie z art. 6 ust. 2-6 powołanej dyrektywy. Sam fakt, iż Prezydent Miasta P. poddał wskazany raport konsultacjom z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w P. oraz Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków, nie może sankcjonować uchybień raportu w stosunku do wymagań ustawowych nałożonych ustawą Prawo ochrony środowiska. Ponadto, decyzja środowiskowa nie zawiera analizy oddziaływania jedynego wybranego wariantu wybranych ekranów akustycznych na dobra materialne osób trzecich. Przedstawione okoliczności - w ocenie skarżących - wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji środowiskowej, w wyniku ponownego rozpoznawania sprawy w tym zakresie. Organ II instancji błędnie nie uwzględnił zarzutu wprowadzenia skarżących w błąd przez organ I instancji. Pracownicy skarżących byli w Urzędzie Miasta P. aby rozeznać sprawę dotyczącą przebudowy ul. [...] w P. Bez znaczenia przy tym winno być ustalenie, czy chodziło wyłącznie o projekt planu zagospodarowania przestrzennego, czy też o inną dokumentację, bowiem to organ administracji winny był udzielić informacji, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków. Pracownicy ci zapoznali się z dokumentacją planistyczną dotyczącą obszaru, który swym zasięgiem obejmuje teren, na którym prowadzona była inwestycja, przy czym brak wówczas było wskazania o planowaniu na wysokości salonu samochodowego skarżących montażu jakichkolwiek ekranów akustycznych. Ponadto, w piśmie z dnia 30 czerwca 2008 r. stwierdzono, iż "do tej pory plan miejscowy dla spornego obszaru to jest tej części ul. [...], która obejmuje firmę skarżących nie został uchwalony". Natomiast w piśmie z dnia 17 lipca 2008 r. wyjaśniono, że "projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawierał ustalenia w zakresie projektowanych ekranów akustycznych wzdłuż dróg dojazdowych do II przeprawy mostowej i ul. [...], w tym na wysokości salonu samochodowego ". Powyższą sytuację należy uznać za niedopuszczalną jako ewidentne naruszenie przepisów prawa m.in., art. 7 i art. 8 kpa. Podczas osobistego spotkania skarżącego z kierownikiem budowy w celu zapoznania się z projektem uzyskano informację, iż "na ukończeniu jest projekt budowy ekranów" a nie jak błędnie wskazał organ II instancji, "że na ukończeniu jest budowa ekranów", co potwierdza, iż budowa ekranów nie była przewidziana na ówczesną chwilę w żadnej dokumentacji związanej z przedmiotową inwestycją, dlatego skarżący nie miał możliwości podjąć odpowiednich działań, a utwierdzało to skarżących w błędnym przekonaniu, iż inwestycja objęta późniejszą decyzją środowiskową nie ogranicza ich praw jako właścicieli nieruchomości sąsiadującej z inwestycją. Skarżący zwracał się przy tym do Prezydenta Miasta P. o doręczenie raportu o oddziaływaniu na środowisko, co spotkało się z odmową, która znacznie utrudniła należyte zapoznanie się ze sprawą, a także stanowi naruszenie art. 9 kpa. Pojęcie "informowania" zawarte w art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady nr 85/337/EWG wymaga od organów administracji publicznej faktycznego i bezpośredniego przekazania społeczności przedmiotowych informacji. Za niewystarczający należy uznać sposób informowania społeczności o skutkach planowanej inwestycji, gdy polskie prawo nakazuje jedynie umieszenie tych informacji w publicznym wykazie i ogólnodostępnym miejscu. Tymczasem ważne jest, by społeczność miała możliwość bezpośredniego zapoznania się z wynikami raportu o oddziaływaniu na środowisko. Organ wydający decyzję środowiskową nie może ograniczyć się jedynie do podania informacji na temat dostępności raportu o oddziaływaniu na środowisko w publicznym rejestrze danych, ale także powinien informować społeczeństwo za pośrednictwem innych kanałów o raporcie - o tym, gdzie można go znaleźć i do kiedy można się z nim zapoznać. Zgodnie z ustaleniami Wydziału Urbanistyki i Architektury Miasta P., wyłożony do publicznego wglądu w 2006 r. projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla P., zawierał ustalenia w zakresie projektowanych ekranów akustycznych wzdłuż dróg dojazdowych do II przeprawy mostowej i ul. [...], w tym na wysokości salonu samochodowego [...]. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdza, że "w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zamieszcza się informacji w zakresie projektów indywidualnych inwestycji tj. ekrany akustyczne". Powyższą sytuację należy uznać za rażące naruszenie art. 8 kpa podważające zaufanie obywateli do organów Państwa oraz wprowadzanie w błąd. W skardze zarzucono również niezgodność art. 52 ust. 1d ustawy Prawo ochrony środowiska z postanowieniami zarówno dyrektywy Rady nr 85/337/EWG, jak i dyrektywy Rady nr 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory. Organy administracji publicznej w niniejszej sprawie zobowiązane były – w ocenie skarżących - do bezpośredniego stosowania norm prawnych dyrektywy, gdy prawo krajowe jest z nią niezgodne, czego podczas realizacji przedmiotowej inwestycji nie uczyniono, a co należy uznać za działania sprzeczne z prawem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie wskazując na argumenty mające przemawiać za niezasadnością zawartych w niej zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Na wstępie należy wskazać na brak podstaw do uwzględnienia wniosku skarżących – zgłoszonego na rozprawie w dniu 29 stycznia 2009 r. – o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu ostatecznego zakończenia postępowania wznowieniowego stosowną decyzją, ponieważ rozstrzygnięcie wydawane na podstawie art. 152 §1 kpa, będące przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego posiada samodzielny byt prawny i Sąd zobowiązany jest do oceny jego legalności w kontekście okoliczności istniejących przed wydaniem stosownej decyzji w sprawie wznowieniowej. Zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2008 r. wydane zostało w drugiej instancji, ale w warunkach określonych w art. 152 §1 kpa, według którego organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Powołany art. 152 §1 kpa określa szczególny środek prawny służący zabezpieczeniu stron przed skutkami wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej, wobec której podejmowane są czynności dotyczące wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją. Ustawowym warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest prawdopodobieństwo jej uchylenia w wyniku wznowienia postępowania. Prawdopodobieństwo to musi być jednak wykazane przez organ mający wstrzymać wykonanie decyzji. Nie wystarczy bowiem w tym względzie subiektywne przekonanie stron o istnieniu takiego prawdopodobieństwa, nawet gdy przekonanie to strony popierają stosownymi zarzutami i okolicznościami wydania decyzji, wobec której żądają wznowienia postępowania. Wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej jest bowiem środkiem prawnym podważającym wykonalność ostatecznej decyzji administracyjnej, przez co wpływa w istocie na trwałość jej skutków prawnych wywołanych w obrocie prawnym, dlatego też może być stosowne wyjątkowo, przy ścisłym rozumieniu przesłanek określonych w art. 152 §1 kpa. Jednocześnie, postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej nie może zastępować w zakresie swojego uzasadnienia właściwego rozstrzygnięcia co do istnienia podstaw do uchylenia decyzji, wobec której wznowiono postępowanie. Odnosząc powyższe do zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2008 r. należy stwierdzić, iż okoliczności mające w ocenie skarżących przemawiać za wstrzymaniem wykonania kwestionowanej przez nich decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, są sporne w ocenie organu orzekającego. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w P. nie podzieliło bowiem oceny skarżących, aby decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2006 r. była dotknięta takimi wadliwościami, które wskazują na prawdopodobieństwo jej uchylenia w wyniku wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją. Jakkolwiek zatem merytorycznej ocenie zaistnienia podstaw do uchylenia decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2006 r. organ orzekający w sprawie wznowienia postępowania musi dać wyraz dopiero w stosownej decyzji, to na etapie oceny dopuszczalności wstrzymania wykonania powołanej decyzji z dnia [...] marca 2006 r. organ orzekający nie musi podzielać zarzutów formułowanych wobec tej decyzji przez skarżących, jeżeli powołuje w tym względzie okoliczności mogące przeczyć zgłaszanym zarzutom albo prowadzić do odmiennej oceny faktów zgłaszanych przez skarżących. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie w wystarczający sposób wskazuje - dla potrzeb braku zaistnienia prawdopodobieństwa w rozumieniu art. 152 §1 kpa uchylenia decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2006 r. - na okoliczności prowadzące do odmiennej oceny faktów wskazanych przez skarżących, na tle których skarżący sformułowali zarzuty podważające prawidłowość decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2006 r. Nie przesądzając na obecnym etapie postępowania prawidłowości decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2006 r., należy jedynie wskazać, iż zarzuty podniesione przez skarżących nie są w świetle ocen i okoliczności przedstawionych przez organ orzekający na tyle jednoznaczne lub oczywiste, aby przemawiały za ustawowym prawdopodobieństwem z art. 152 §1 kpa uchylenia powołanej decyzji z dnia [...] marca 2006 r. To z kolei oznacza, iż wyjątkowość dopuszczalności stosowania art. 152 §1 kpa przemawia za brakiem podstaw do zastosowania tego przepisu, jeżeli te same okoliczności mogą być odmiennie oceniane przy zastosowaniu zasad racjonalnego i logicznego myślenia. Zaskarżonemu postanowieniu nie można zatem przypisać naruszenia prawa tylko dlatego, iż zawiera odmienną ocenę okoliczności, które w przekonaniu skarżących podważają prawidłowość wydania decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2006 r. Mając na uwadze zakres orzekania przez organ administracji wyznaczony w rozpatrywanej sprawie art. 152 §1 kpa, zarzuty skargi nie mogą być uwzględnione, skoro zmierzają w istocie do podważenia samej decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2006 r., co jest przedmiotem odrębnej oceny organów orzekających we wznowionym postępowaniu. Sąd dokonał oceny tych zarzutów jedynie w kontekście spełnienia się przesłanek do zastosowania przez organy orzekające art. 152 §1 kpa, ponieważ przedmiotem zaskarżenia jest rozstrzygnięcie wydane w ramach tej podstawy prawnej. Nie mógł więc Sąd dokonywać oceny prawidłowości wydania samej decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2006 r. w zakresie wykraczającym poza ustalenie zaistnienia przesłanek określonych w art. 152 §1 kpa. W kontekście ustalenia braku spełnienia przesłanek z art. 152 §1 kpa do wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2006 r., nie mają więc znaczenia zarzuty skargi dotyczące zakresu treści sporządzonego w sprawie raportu oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko, skoro za przyczynę wznowienia skarżący wskazali brak zapewnienia im udziału w postępowaniu (art. 145 §1 pkt 4 kpa). Jakkolwiek więc, po wznowieniu postępowania organ administracji zobowiązany jest do oceny także innych okoliczności istotnych dla wydania decyzji, to jednak w zaskarżonym postanowieniu w wystarczający sposób dla potrzeb ustalenia zaistnienia podstaw do zastosowania w sprawie art. 152 §1 kpa zostało wykazane, iż zarzuty dotyczące wadliwości tego raportu nie spełniają przesłanki okoliczności uprawdopodobniającej uchylenie decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2006 r. Również w wystarczający sposób dla potrzeb zastosowania art. 152 §1 kpa zostały ocenione przez organy orzekające okoliczności dotyczące publicznego ogłoszenia o wszczęciu postępowania i wydania decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2006 r. Odrębną natomiast kwestią jest szczegółowe wyjaśnienie tej okoliczności, ale to należy już do przedmiotu decyzji wydawanej po wznowieniu postępowania. Także zarzuty skarżących o wprowadzeniu ich w błąd przez pracowników organu I instancji nie mają znaczenia w kontekście oceny dopuszczalności zastosowania art. 152 §1 kpa, skoro zarzuty te dotyczą kwestii związanych ze sposobem projektowania lokalizacji ekranów akustycznych w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast zarzuty skarżących dotyczące niezgodności art. 52 ust. 1d ustawy Prawo ochrony środowiska z dyrektywami unijnymi przytoczonymi w skardze wykraczają poza zakres oceny zaskarżonego postanowienia wydanego w ramach art. 152 kpa. Nie bez znaczenia w sprawie jest również okoliczność, iż skarżący domagają się wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia realizacji inwestycji drogowej, podczas gdy z akt sprawy wynika, iż w dniu wydania zaskarżonych postanowień organów obu instancji inwestycja ta - na wysokości nieruchomości skarżących - została już zrealizowana, co przyznano także na rozprawie przed Sądem. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.