IV SA/Wa 1732/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędziowie asesor WSA Aneta Opyrchał (spr.), asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2006 r. sprawy ze skargi U. M. na uchwałę Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej z dnia [...] lutego 2005 r. nr Uchwała Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do wykonywania zawodu lekarza weterynarii 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. uchyla uchwałę Rady [...] Izby Lekarsko - Weterynaryjnej w P. z dnia [...] września 2004 r.; 3. zasądza od Krajowej Rady Lekarsko Weterynaryjnej na rzecz skarżącej U. M. kwotę 370 ( trzysta siedemdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Rada [...] Izby Lekarsko - Weterynaryjnej w P. uchwałą z dnia [...] września 2004r., nr [...] - na podstawie art. 26e ust. 1, art. 2g ust. 1 i 3, art. 29 ustawy z dnia 21 grudnia 1990r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych (Dz.U. z 2002r., nr 187, poz. 1567, ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071, ze zm.) - odmówiła U. M. przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu Rada wskazała, iż U. M. składając wniosek o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii nie przedstawiła dokumentów potwierdzających autentyczność dyplomu lekarza weterynarii, wyniku zdania egzaminu z języka polskiego, ani wyciągu z rejestru skazanych z kraju pochodzenia. Oznacza to, iż wnioskodawczyni nie dopełniła warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2b, art. 2g ust. 3, art. 2b ust. 3 pkt 2 powołanej ustawy. U. M. wniosła na powyższą uchwałę odwołanie. Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna - po rozpatrzeniu odwołania - uchwałą z dnia [...] lutego 2005r. - podjętą na podstawie art. 39 ust. 1 pkt. 11, art. 2g ustawy z dnia 21 grudnia 1990r. o zawodzie lekarza i izbach lekarsko - weterynaryjnych - utrzymała w mocy uchwałę Rady [...] Izby Lekarsko - Weterynaryjnej z dnia [...] września 2004r. W uzasadnieniu Krajowa Rada podała, iż odwołująca się w dniu 18 sierpnia 2004r. złożyła wniosek o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii, którego Rada - wbrew twierdzeniom odwołującej się - nie uznała za ponaglenie wcześniejszych wniosków. Do wniosku strona dołączyła: dyplom lekarza weterynarii, uwierzytelnione tłumaczenie dyplomu na język polski, uznanie dyplomu za równorzędny przez Biuro Uznawalności Wykształcenia i Wymiany Międzynarodowej ENIC/NARIC Polska, oświadczenie o posiadaniu przez wnioskodawczynię pełnej zdolności do czynności prawnych, oświadczenie o stanie zdrowia pozwalającym na wykonywanie zawodu lekarza weterynarii, oświadczenie wykazujące nienaganną postawę etyczną wnioskodawczyni, oświadczenie o korzystaniu z pełni praw publicznych, oświadczenie o władaniu przez wnioskodawczynię językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza weterynarii. Krajowa Rada Lekarsko - Weterynaryjna wskazała, iż warunki przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii przez lekarza cudzoziemca, niebędącego członkiem państwa Unii Europejskiej, zostały określone w art. 2g ustawy o zawodzie lekarza i izbach lekarsko - weterynaryjnych. Obowiązek zdania egzaminu z języka polskiego wynika z art. 2g ust. 3 cytowanej ustawy. Zaś artykuł 2e ust. 4 cytowanej ustawy - wbrew twierdzeniom wnioskodawczyni - w sprawie nie mógł mieć zastosowania, albowiem wynikający z niego brak podstaw do żądania potwierdzenia autentyczności dokumentu dotyczy lekarza cudzoziemca państwa członka Unii Europejskiej, a wnioskodawczyni nie jest obywatelem takiego państwa. Nadto Krajowa Rada Lekarsko - Weterynaryjna stwierdziła brak zaświadczenia o stanie zdrowia pozwalającym na wykonywanie zawodu lekarza weterynarii. Zaświadczenie winno być wydane przez lekarza medycyny pracy. Ustawa wyłącza stosowanie oświadczenia lekarza co do swojego stanu zdrowia. Zauważyła też, iż z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii wynika, iż pani U. M., jako obywatelka [...], przebywała w Polsce na podstawie zezwolenia wydanego przez Wojewodę [...] na okres do 20 października 2004r. U. M. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Krajowej Rady Lekarsko - Weterynaryjnej z dnia [...] lutego 2005r. wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały i uchwały ją poprzedzającej oraz wydanie uchwały przyznającej prawo do wykonywania zawodu lekarza weterynarii na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Nadto zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa, w szczególności art. 7 K.p.a., art. 35 i 36 K.p.a. oraz art. 2e ustawy z dnia 21 grudnia 1990r. o zawodzie lekarza i izbach lekarsko - weterynaryjnym, poprzez niepodjęcie przez organ odwoławczy wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak również niewyjaśnienie okoliczności związanych z brakiem rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji wniosków złożonych przez nią 7 lipca 2003r. i 22 marca 2004r. Wskazała, iż takie działanie organu doprowadziło ją do niekorzystnej sytuacji, albowiem w międzyczasie doszło do zmiany przepisów odnośnie obowiązku złożenia określonych dokumentów, a niewymaganych przed przepisy obowiązujące w czasie składania wcześniejszych wniosków. W uzasadnieniu skargi podała, iż będąc wzywana do uzupełniana ww wniosków uzupełniała dokumenty, których żądał organ. Podniosła, iż wniosek z dnia 16 sierpnia 2004r.o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii na terenie Rzeczypospolitej Polskiej organ winien potraktować jako uzupełnienie poprzednich wniosków. Przy wniosku tym przedłożyła, zgodnie z treścią ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych (stan prawny na dzień złożenia pierwszego wniosku, tj. 7 kwietnia 2003r.), niezbędne dokumenty. Zatem postąpiła zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z ust. 5 ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych. Organ pierwszej instancji żądając potwierdzenia autentyczności przedłożonego dyplomu - zdaniem skarżącej - uchybił art. 2e ust. 4 ww ustawy. W kwestii zaś nieprzedłożenia wyniku zdania egzaminu z języka polskiego podniosła, iż według stanu prawnego obowiązującego na dzień złożenia pierwszego wniosku obowiązek przedłożenia takiego dokumentu nie istniał, w związku z czym to żądanie organu pierwszej instancji jest pozbawione podstawy prawnej. Organ drugiej instancji utrzymał w mocy uchwałę organu pierwszej instancji pomijając zupełnie w swoim rozstrzygnięciu okoliczności związane z prawidłowo złożonym przez nią wnioskiem z dnia 7 kwietnia 2003r. oraz 22 marca 2004r. Przedstawione działanie organów uniemożliwia jej od dwóch lat wykonywanie zawodu lekarza weterynarii. Krajowa Rada Lekarsko - Weterynaryjna - w odpowiedzi na skargę - wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Wniosek o odrzucenie skargi Rada uzasadniła faktem wniesienia skargi po upływie terminu do jej wniesienia i z naruszeniem art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej: P.p.s.a. (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.). Podniosła, iż skarga nie została wniesiona za pośrednictwem organu, a z Sądu do Rady wpłynęła dopiero w dniu 4 kwietnia 2005r. Natomiast za oddaleniem skargi - w sytuacji gdyby Sąd rozpatrywał ją merytorycznie - przemawia niespełnienie przez skarżącą wymogów formalnych wynikających z ustawy o zawodzie lekarza i izbach lekarsko - weterynaryjnych, a ponadto brak ważnej karty pobytu skarżącej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem organu stan faktyczny sprawy został wyjaśniony szczegółowo i do końca. Na wniosek złożony w dniach 7 lipca 2003r. i 22 marca 2004r. skarżąca otrzymała wyjaśnienie, że sprawa zostanie rozstrzygnięta po złożeniu stosownych i wymaganych ustawą dokumentów stanowiących podstawę do uzyskania prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii na terenie Polski. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 P.p.s.a. sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Z regulacji tej wynika obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Jednocześnie, stosownie do postanowień zawartych w art. 135 P.p.s.a., sąd może podjąć przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z tych względów w pierwszej kolejności należało rozważyć, czy w sprawie niniejszej nie doszło do naruszenia prawa skutkującego uwzględnieniem skargi, którego skarżąca nie podniosła. Sąd, badając legalność zaskarżonej uchwały w oparciu o wyżej powołane przepisy, uznał iż zaskarżona uchwała Krajowej Rady Lekarsko - Weterynaryjnej z dnia [...] lutego 2005r. rażąco narusza prawo, a utrzymana nią w mocy uchwała Rady [...] Izby Lekarsko - Weterynaryjnej w P. z dnia [...] września 2004r. w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Na wstępie, należy wyjaśnić iż wniosek organu o odrzucenie skargi jako wniesionej po terminie, Sąd uznał za bezpodstawny. Zasadą jest, iż skargę do sądu administracyjnego - zgodnie z normą art. 53 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a. - wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Niemniej jednak przepis art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271, ze zm.) wprowadził wyjątek, stanowiąc iż w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. do 1 stycznia 2006r.), skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 P.p.s.a., sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 P.p.s.a. Stosownie do przedstawionej regulacji, skargę U. M. należało uznać za wniesioną w terminie ustawowym określonym w art. 53 § 1 P.p.s.a. Z akt sprawy wynika, iż zaskarżoną uchwałę skarżąca otrzymała w dniu 28 lutego 2005r. (potwierdzenie odbioru - akta adm.). Skargę wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (czyli z pominięciem Krajowej Rady Lekarsko - Weterynaryjnej) w dniu 29 marca 2005r., nadając ją w urzędzie pocztowym - listem poleconym (koperta z pieczęcią nadawczego urzędu pocztowego - k. 6 akt sąd.), zaś termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 30 marca 2005r. Stosownie do ustawy z dnia 21 grudnia 1990r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko - weterynaryjnych (Dz.U. z 2002r., nr 187, poz. 1567 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu podejmowania uchwały przez Krajową Radę Lekarsko - Weterynaryjną (jako że organ odwoławczy rozpoznaje i rozstrzyga ponownie sprawę administracyjną rozstrzygniętą aktem organu pierwszej instancji w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania aktu ostatecznego) zadaniem samorządu lekarzy weterynarii jest w szczególności przyznawanie prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii (art. 10 ust. 1 i 2 pkt 1). Do uchwał w sprawach m. in. przyznawania prawa wykonywania zawodu stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych (art. 7 ust. 1 cytowanej ustawy). Stąd też uchwały te powinny spełniać wszystkie wymogi dotyczące decyzji administracyjnych, jakie zawarte są w art. 107 § 1-3 K.p.a. Do koniecznych elementów decyzji należy m. in. podpis, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydawania decyzji. W przypadku, gdy organ podejmujący akt administracyjny ma charakter kolegialny, wszyscy członkowie tego organu biorący udział w jego podjęciu obowiązani są go podpisać, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Kwestia podpisywania decyzji administracyjnych wiąże się bowiem bezpośrednio z ustawowym uprawnieniem do wydawania decyzji. Takie stanowisko zajął Sąd Najwyższy w uchwale Składu Siedmiu Sędziów z dnia 30 września 1992 r., III AZP 17/92, OSNCP z 1993r., nr 3, poz. 25. Uchwały organów samorządu - zgodnie z art. 14 cytowanej ustawy - podejmowane są zwykłą większością głosów, przy obecności co najmniej połowy członków danego organu. Zaskarżona uchwała podjęta w sprawie przez Krajową Radę Lekarsko - Weterynaryjną w dniu [...] lutego 2005r. podpisana została jedynie przez Prezesa KRL-W i Sekretarza KRL-W. W ocenie Sądu - skoro KRL-W w dniu podejmowania uchwały (jak wynika z oświadczenia jej pełnomocnika złożonego do protokołu rozprawy) liczyła 31 członków, a podczas podejmowania uchwały było obecnych 27 członków - uchwała winna zostać podjęta i podpisana stosownie do treści art. 14 wyżej cytowanego. Krajowa Rada Lekarsko - Weterynaryjna uprawnienie do podpisania zaskarżonej uchwały przez Przewodniczącego Rady i jej Sekretarza wywiodła z § 3 pkt 8 uchwały Nr 24/92/I Krajowej Rady Lekarsko - Weterynaryjnej z dnia 25 kwietnia 1992r. w sprawie zasad podejmowania uchwał przez organy samorządu lekarsko -weterynaryjnego (podjętej na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 7 cytowanej ustawy), nie zauważając iż powołany paragraf dotyczy uchwał podejmowanych wyłącznie w sprawach dotyczących organizacji oraz zasad i trybu działania organów samorządu lekarsko - weterynaryjnego, a także obowiązków i uprawnień członków samorządu (wymienionych w § 2 pkt 1 tejże uchwały), a nie uchwał w indywidualnych sprawach lekarzy weterynarii, do których należy zaliczyć sprawę skarżącej, co potwierdził - do protokołu rozprawy - pełnomocnik Rady. Uchwała ta nie spełnia zatem warunków określonych w ustawie o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko - weterynaryjnych i w Kodeksie postępowania administracyjnego. Akt podpisany tylko przez niektórych członków składu orzekającego rażąco narusza prawo (art. 107 § 1 K.p.a.), zatem jest dotknięty wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Takie stanowisko, podzielone przez skład orzekający w sprawie niniejszej, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w wielu orzeczeniach, m. in. w wyroku z 1 czerwca 2001r., sygn. akt SA 520/00, publ. Lex 77659; 18 kwietnia 2000r., sygn. akt I SA 1119/99, publ. Lex 53749; 1 września 2001r., sygn. akt I SA 2415/00, publ. Lex 53947. Z przedstawionego stanu sprawy wynika, iż przedmiotem rozpoznania, w efekcie podjęcia uchwały przez Krajową Radę Lekarsko - Weterynaryjną, jak i [...] Radę Lekarsko - Weterynaryjną był wniosek skarżącej z dnia 16 sierpnia 2004r. (wpływ 18 sierpnia 2004r.). Do wniosku skarżąca dołączyła: - dyplom lekarza weterynarii, - uwierzytelnione tłumaczenie dyplomu na język polski, - uznanie dyplomu za równorzędny przez Biuro Uznawalności Wykształcenia i Wymiany Międzynarodowej ENIC/NARIC Polska, - oświadczenie o posiadaniu przez wnioskodawczynię pełnej zdolności do czynności prawnych, oświadczenie o stanie zdrowia pozwalającym na wykonywanie zawodu lekarza weterynarii, - oświadczenie wykazujące nienaganną postawę etyczną wnioskodawczyni, - oświadczenie o korzystaniu z pełni praw publicznych, oświadczenie o władaniu przez wnioskodawczynię językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza weterynarii. Odmawiając skarżącej przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii organy stwierdziły, iż wnioskodawczyni nie przedstawiła dokumentu potwierdzającego autentyczność dyplomu, wyniku zdania egzaminu z języka polskiego, wyciągu z rejestru skazanych z kraju pochodzenia, zaświadczenia o stanie zdrowia zgodnego z wymogami ustawowymi, tj. wydanego przez lekarza medycyny pracy. Zdaniem Sądu żądanie przedstawienia dokumentu potwierdzającego autentyczność dyplomu, jak również zaświadczenia o stanie zdrowia w formie wymaganej przez organy nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Według art. 2g ust. 1 ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko - weterynaryjnych lekarzowi weterynarii niebędącemu obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej (co ma miejsce w przypadku skarżącej) okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna może przyznać prawo wykonywania zawodu na czas nieokreślony lub na czas określony, jeżeli spełnia warunki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2-6. Jednym z podstawowych dokumentów - stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy - jest dyplom lekarza weterynarii, który skarżąca przedstawiła. Natomiast z brzmienia tego artykułu nie można wywieść, jak to czyni organ, żądania przedstawienia dokumentu potwierdzającego autentyczność dyplomu, gdyż przepis ten mówi (niezależnie od pochodzenia wnioskodawcy) o posiadaniu dyplomu lekarza weterynarii lub innego dokumentu potwierdzającego formalne kwalifikacje lekarza weterynarii. W pojęciu "innego dokumentu potwierdzającego kwalifikacje" - w ocenie Sądu - nie mieści się dokument potwierdzający autentyczność dyplomu, ponadto przedstawienie innego dokumentu jest alternatywne, na co wskazuje wyrażenie "lub". Słusznie więc skarżąca podniosła, w trakcie postępowania, że Rada nie miała podstaw do żądania potwierdzenia autentyczności dyplomu. Powołała się w tej kwestii na treść art. 2e ust. 4 cytowanej ustawy. Przepis ów - wbrew twierdzeniom organu - znajduje odpowiednie zastosowanie do lekarza weterynarii niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej z mocy art. 2g ust. 1 powołanej ustawy. Z kolei za dokumenty wystarczające do wykazania posiadania stanu zdrowia pozwalającego na wykonywanie zawodu lekarza weterynarii należy uznać dokumenty odnoszące się do stanu zdrowia wymagane do wykonywania zawodu lekarza weterynarii w państwie, którego obywatelem jest lekarz weterynarii lub z którego lekarz weterynarii przybywa; w przypadku gdy dokumenty tego rodzaju nie są wymagane, za wystarczające uważa się dokumenty wydane w tym państwie, odnoszące się do stanu zdrowia (art. 2g ust. 1, art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 2b ust. 3 pkt 1 cytowanej ustawy). Na gruncie przedstawionej regulacji organ winien więc rozważyć, czy omawianym dokumentem winno być zaświadczenie wystawione przez lekarza medycyny pracy. Powyższe wywody świadczą o tym, iż stanowisko organu podejmującego uchwałę odnośnie nieprzedstawienia przez skarżącą konkretnych dokumentów, nie znajduje w pełni oparcia w obowiązujących w dniu orzekania przepisach ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych. Stosownie do art. 2e ust. 1 ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko - weterynaryjnych przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii albo odmowa jego przyznania przez okręgową radę lekarsko - weterynaryjną powinny być dokonane niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 3 miesięcy od dnia złożenia wszystkich dokumentów i oświadczeń wymaganych ustawą. Oznacza to, iż skoro przedmiotem rozpoznania organu (i przy przyjęciu w tej kwestii jego wyjaśnień) był wniosek skarżącej z dnia 16 sierpnia 2004r. to istotnie organ rozpoznał go w terminie przewidzianym ustawą. Nadto, z brzmienia zacytowanego przepisu należy wywieść, iż niedołączenie do wniosku o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii wszystkich wymaganych prawem dokumentów, nie stanowi okoliczność przesądzającej o negatywnym rozpoznaniu wniosku. Za taką interpretacją tego przepisu przemawia sformułowanie "nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia złożenia wszystkich dokumentów i oświadczeń wymaganych ustawą". Zatem jeżeli wniosek odpowiada wymogom formalnym to organ winien podjąć uchwałę niezwłocznie. W sytuacji zaś, gdy wniosek w sprawie przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii nie spełnia wymogów pod względem wymagań ustawowych, odnośnie dokumentacji niezbędnej do przyznania tego prawa, organ uprawniony do podjęcia uchwały winien wezwać zainteresowany podmiot do uzupełnienia wymaganych prawem dokumentów. Mając na względzie powyższe wywody, Sąd doszedł do przekonania, iż Rada [...] Izby Lekarsko - Weterynaryjnej niedokładne wyjaśniła stan faktyczny sprawy. Oznacza to, iż przedwcześnie podjęła uchwałę o odmowie przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii skarżącej. W ocenie Sądu, skoro pismo skarżącej z dnia 16 sierpnia 2004r. (wpływ do Rady 18 sierpnia 2004r.), potraktowała jako nowy wniosek o przyznanie prawa wykonywania zawodu, winna wezwać skarżącą - jak to czyniła w przypadku wcześniejszych wniosków strony - do uzupełnienia przedmiotowego wniosku o konkretne dokumenty, czy oświadczenia, wymagane ustawą o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko - weterynaryjnych w jej aktualnym brzmieniu, różniącym się - jak zauważyła skarżąca - pod względem uregulowań odnośnie wymaganych dokumentów do uzyskania prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii od regulacji wcześniejszej, czyli przed zmianą tej ustawy, która zyskała moc obowiązującą z dniem uzyskania przez Polskę członkostwa w Unii Europejskiej. Dopiero w przypadku niezastosowania się przez skarżącą do wezwania, albo nienadesłania odpowiednich dokumentów, winna podjąć stosowną uchwałę. Rada [...] Izby Lekarsko - Weterynaryjnej - przy ponownym rozpoznawaniu sprawy - winna uwzględnić podniesienie wyżej okoliczności i wydaną uchwałę podjąć zgodnie z przepisami ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko - weterynaryjnych oraz uzasadnić zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. Odnoście żądania skarżącej, skierowanego do Sądu, o przyznanie prawa do wykonywania zawodu lekarza weterynarii, należy zauważyć iż sąd administracyjny nie ma kompetencji ustawowych do merytorycznego rozpoznawania sprawy, czyli co do jej istoty. Sąd - rozpoznając skargę strony - dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem legalności, to jest zgodności z prawem zarówno materialnym, jak i procesowym i w zależności od wyniku kontroli skargę oddala - na podstawie art. 151 P.p.s.a. (jeżeli uzna, że zaskarżony akt nie narusza prawa) lub uchyla zaskarżony akt, stwierdza nieważność lub wydanie z naruszeniem prawa zaskarżonego aktu - na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. (jeżeli uzna, iż zaskarżony akt narusza prawo). Nadto należy zauważyć, iż zarzut w kwestii bezczynności organu miałby rację bytu, gdyby przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego była skarga na bezczynność Rady [...] Izby Lekarsko - Weterynaryjnej. W tym stanie rzeczy, Sąd wobec uznania, że w stosunku do uchwały Krajowej Rady Lekarsko - Weterynaryjnej zachodzi przyczyna określona w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. stwierdził - na mocy art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. - nieważność zaskarżonej uchwały, zaś uchwałę Rady [...] Izby Lekarsko - Weterynaryjnej - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a w zw. z art. 135 P.p.s.a. - uchylił, jako naruszającą przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zwrot kosztów postępowania sądowego, od organu na rzecz skarżącej, zasądzono zgodnie z art. 200 i art. 205 P.p.s.a.