IV SA/Wa 1734/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. G. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w sprawie ze skargi M.G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] M. G. (dalej jako: "skarżący"), wniósł skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] o odmowie nadania mu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie w skardze tej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji "i przedłużenie mojego pobytu w Polsce po 30.04.2015 r. do czasu wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w mojej sprawie". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu wynika, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści tego wniosku. Nie jest dopuszczalna zatem, samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez sąd. Ponadto, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.) stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W niniejszej sprawie w skardze na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2015 r., skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej. Wniosek ten nie mógł być jednak przez Sąd uwzględniony w świetle przesłanek wynikających z art. 61 § 3 ppsa, bowiem wnioskując o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący, poza zarzutami dotyczącymi zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, nie wskazał na konkretne okoliczności, które uzasadniałyby złożony wniosek. Argumenty podniesione w skardze dotyczące meritum sprawy – tj. wadliwości postępowania prowadzonego w sprawie i wydanych w tym postępowaniu decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy– nie mogły stanowić uzasadnienia wniosku złożonego w niniejszej sprawie w trybie art. 61 § 3 ppsa., z uwagi na odmienność przesłanek umożliwiających uwzględnienia takiego wniosku przez sąd administracyjny. Jednocześnie wskazać należy, iż w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności strona nie wykaże okoliczności uzasadniających stwierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz za brak przesłanek ochrony tymczasowej przez sąd uzasadniający oddalenie wniosku (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wydanie 3, 2008 r., str. 219). W tej sytuacji należało stwierdzić, ze skarżący nie wykazał przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, dlatego też Sąd na podstawie powołanego przepisu, orzekł jak w sentencji.