IV SA/Wa 1735/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Marian Wolanin (spr.), Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia T. we W. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia - oddala skargę - Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. Nr [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdził niedopuszczalność zażalenia Stowarzyszenia T,, z siedzibą we W. na postanowienie [...] Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. uzgadniające projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie szlaku rowerowego wzdłuż Wisły na obszarze W, "[...]", wraz z niezbędnymi elementami służącymi do jej prawidłowego funkcjonowania, przy ul. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...], w [...],[...] i [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano m.in., że stosownie do art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ konserwatorski dokonuje uzgodnienia w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Postępowanie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego podlegającej uzgodnieniu z organem ochrony konserwatorskiej w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem Miasta W. z dnia [...] grudnia 2010 r. dlatego tylko Miastu W., jako inwestorowi, przysługuje prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2011 r. Natomiast zażalenie na to postanowienie wniosło stowarzyszenie nie będące inwestorem omawianego zamierzenia. Zażalenie to zostało zatem wniesione przez podmiot, który nie posiada w tej sprawie legitymacji do jego złożenia, co wynika wprost z normy prawnej art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Okoliczność ta stanowi podmiotową przesłankę do stwierdzenia niedopuszczalności złożenia zażalenia w trybie art. 134 w zw. z art. 144 kpa. W skardze na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2011 r. Stowarzyszenie T. z siedzibą we W. zarzuciło naruszenie: - art. 28 kpa przez nieuwzględnienie Stowarzyszenia T., jako strony postępowania w sytuacji, gdy Stowarzyszenie posiada interes prawny w sprawie, uzasadnione jest to jego celami statutowymi i przemawia za tym interes społeczny, - art. 53 ust 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 28 kpa przez błędne przyjęcie przez organ, że zażalenie od decyzji przysługuje wyłącznie inwestorowi, - art. 4 ust. 1 2, 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w okolicznościach, w których planowany szlak rowerowy przebiegający przez teren objęty ochroną konserwatorską i wpisany do rejestru zabytków spowoduje uszczerbek dla wartości zabytku, - art. 25 ust. 3 ustawy o ochronie zabytków w okolicznościach, w których brak jest uzgodnionego z wojewódzkim konserwatorem zabytków programu zagospodarowania zabytku nieruchomego wraz z otoczeniem, - art. 7 kpa, konstytuującego zasadę uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, poprzez nieuwzględnienie stanowiska Stowarzyszenia w niniejszym postępowaniu, a w konsekwencji zaniechanie działań zmierzających do ochrony interesu społecznego. W uzasadnieniu skargi stwierdzono m.in., że Stowarzyszenie - zarówno we wniosku z dnia [...] maja 2011 r. jak i w piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r. uzupełniającym wniosek - zdecydowanie wykazało merytoryczno-prawne powiązanie przedmiotu niniejszego postępowania z celami i zakresem jego działalności. Skoro bowiem celem działalności Stowarzyszenia jest m.in. ochrona i kształtowanie obszarów naturalnych i środowiska, ochrona i kształtowanie przestrzeni urbanistycznej i architektonicznej oraz ochrona i dbałość o zachowanie zabytkowych założeń architektury i Stowarzyszenie prowadzi faktyczną działalność w tym zakresie, zaś przedmiotem niniejszego postępowania jest inwestycja realizowana na obszarze objętym ochroną Konserwatora Zabytków (jako wpisana do Rejestru Zabytków) dodatkowo stanowiącym obszar objęty specjalną ochroną przyrodniczą (jako obszar Natura 2000), zatem faktyczne powiązanie przedmiotu niniejszego postępowania z celami Stowarzyszenia zostało usankcjonowane prawnie zapisami jego Statutu - jako aktu konstytuującego prawnie możliwości i faktyczny zakres działania Stowarzyszenia Faktyczne powiązanie celów i zakresu działania Stowarzyszenia z przedmiotem niniejszego postępowania w pełni korzysta w tym przypadku z ochrony prawnej, co uzasadnia także powiązanie merytoryczne w aspekcie prawnym. W myśl art. 53 ust 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ konserwatorski dokonuje uzgodnień w trybie art. 106 kpa. Przywołane normy prawne, wbrew temu, co podnosi w swym postanowieniu MKIDN, nie zawężają prawa do wniesienia zażalenia wyłącznie w stosunku do inwestora. Prawo to przysługuje każdej stronie postępowania zgodnie z art. 28 kpa. W świetle wywodów W. Dawidowicza - zawartych w "Zarysie procesu administracyjnego" str. 32 - "Organizacja społeczna przystępując do postępowania winna wykazać dopuszczalność żądania oraz zasadność udziału w postępowaniu". Dopuszczalność żądania przystąpienia do udziału w toczącym się postępowaniu Stowarzyszenie wykazało przedkładając do wniosku stosowny wypis z KRS zaś zasadność udziału w postępowaniu uzasadniło zapisami art. 3 Statutu. W związku z tym należy uznać, że Stowarzyszenie posiada przymiot strony w toczącym się postępowaniem i przysługuje mu prawo do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu skargi podniesiono również argumentację mającą uzasadniać uwzględnienie pozostałych zarzutów skargi w zakresie ochrony budowli zabytkowej, braku uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków programu zagospodarowania zabytku nieruchomego wraz z otoczeniem, oraz niepełnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w konsekwencji zaniechania działań zmierzających do ochrony interesu społecznego. W odpowiedzi na skargę organ orzekający wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Z art. 53 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) wynika, że uzgodnienia do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje się m.in. z organem ochrony konserwatorskiej w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Skarżące Stowarzyszenie nie jest inwestorem przedmiotowej inwestycji w sprawie, dlatego w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo orzeczono o niedopuszczalności zażalenia tego Stowarzyszenia na postanowienie wydane w trybie powołanego art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe zarzuty skargi nie mają żadnego znaczenia w sprawie ponieważ przedmiotem zaskarżonego postanowienia nie mogły być jakiekolwiek inne okoliczności poza ustaleniem i oceną dopuszczalności złożenia zażalenia przez skarżące Stowarzyszenie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.