IV SA/Wa 1739/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (spr.), sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant st. sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców na podstawie art. 148 ust. 1 w zw. z art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 z późn. zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatelkę [...] J. B. (dalej: "skarżąca") od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na pobyt czasowy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i oceny prawne. W dniu [...] kwietnia 2015 r. skarżąca wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy z uwagi na kontynuację stacjonarnych studiów wyższych w Polsce. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2015r. Nr [...], na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1, art. 148 ust. 1 w zw. z art. 144 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach odmówił udzielenia stronie wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, że cudzoziemka nie czyni wystarczających postępów w podjętych przez siebie studiach. Wojewoda wskazał, że skarżąca podjęła studia w 2010 r. i po upływie pięciu lat nadal jest studentką drugiego roku studiów. Organ stwierdził ponadto, że od momentu podjęcia studiów termin ich zakończenia uległ zmianie o cztery lata i został wyznaczony na dzień 30 września 2017 r. oraz, że skarżąca trzykrotnie była skreślana ze studiów z powodów zarówno dydaktycznych jak i finansowych. Ww. decyzja weszła do obrotu prawnego w dniu [...].07.2015 r. W ustawowym terminie cudzoziemka złożyła, za pośrednictwem Wojewody [...], odwołanie od powyższej decyzji do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wnosząc o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy. W uzupełnieniu odwołania z dnia 06.08.2015 r. cudzoziemka podała, że organ I instancji naruszył art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 148 oraz art. 507 ustawy o cudzoziemcach. W ww. piśmie zainteresowana powołała treść art. 148 ww. ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym, poza przypadkami, o których mowa w art. 100 ust. 1, cudzoziemcowi można odmówić udzielenia kolejnego zezwolenia, o którym mowa w art. 144, gdy nie zaliczył roku studiów w określonym terminie. W dalszej części ww. uzupełnienia odwołania zainteresowana podniosła, że poprzednie zezwolenie na pobyt czasowy zostało jej udzielone na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.) oraz, że "w myśl przepisu przejściowego, tj. art. 507, z dniem wejścia w życie ustawy udzielone na podstawie dotychczasowych przepisów zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony - stają się zezwoleniami na pobyt czasowy i zachowują ważność przez okres, na który zostały wydane. Ustawodawca nie wskazał jednak explicite, że poszczególne zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wydane na podstawie dotychczasowej ustawy stają się konkretnymi zezwoleniami na pobyt czasowy, np. iż zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony wydane na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach staje się zezwoleniem na pobyt czasowy wydanym na podstawie art. 144 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach ". W odniesieniu do powyższego skarżąca wskazała, że co prawda posiada zezwolenie na pobyt czasowy, lecz nie zostało ono wydane na podstawie art. 148 ustawy o cudzoziemcach, wobec czego nie może mieć on wobec niej zastosowania. W uzasadnieniu uzupełnienia odwołania cudzoziemka stwierdziła, że główną przyczyną jej wyników w nauce były problemy zdrowotne oraz związane z tym częste wyjazdy do kraju pochodzenia. W wyniku rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy zapadła wskazana na wstępie decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2016 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podzielił stanowisko Wojewody [...], iż wobec Cudzoziemca nie zachodzą przesłanki, uzasadniające udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy w trybie art. 144 ust 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji Wojewody zamiast art. 100 ust. 1 pkt 1, art. 148 ust. 1 w zw. z art. 144 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach właściwe zastosowanie ma art. 148 ust. 1 w zw. z art. 144 ust. 1 powyższej ustawy. Podniósł, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, że wydana została ona w oparciu o przesłanki z art. 100 ust. 1, a uchybienie to nie podważa zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Organ wskazał, że w chwili składania przedmiotowego wniosku skarżąca przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., w trybie art. 53 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 ze zm.), tj. ze względu na odbywanie w Polsce studiów stacjonarnych, z terminem ważności do dnia 28 kwietnia 2015r. Z akt sprawy wynika, że cudzoziemka w przedmiotowym postępowaniu ubiega się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy z uwagi na kontynuowanie studiów stacjonarnych w [...], na kierunku: [...]. Do przedmiotowego wniosku oraz w toku postępowania przed organem I instancji dołączono m. in. następujące dokumenty: • zaświadczenie wydane w dniu [...].04.2015r. przez [...] w [...] informujące, że skarżąca jest studentką II roku III semestru stacjonarnych studiów I stopnia na ww. uczelni na kierunku [...]. Z ww. zaświadczenia wynika, że cudzoziemka rozpoczęła powyższe studia w dniu 01.10.2010 r., a termin ich zakończenia został wyznaczony na dzień: 31.07.2017r.; • potwierdzenia dokonanych w dniach: 22.10.2014r., 23.03.2015r., 25.03.2015r., 07.04.2015r. wypłat środków finansowych z konta bankowego należącego do cudzoziemki, w wysokości kolejno: 1500 USD, 1050 USD, 250 USD, 300 USD. W toku postępowania przed organem I instancji cudzoziemka dołączyła do akt sprawy min.: • zaświadczenie wydane w dniu [...].05.2015r. przez [...] informujące, że wysokość czesnego dla II roku studiów stacjonarnych I stopnia na kierunku: [...] w roku akademickim 2014/2015 wynosi 4956 zł za semestr, w przypadku wpłat ratalnych czesne za semestr jest o 214 zł wyższe. Z ww. zaświadczenia wynika, że "czesne dla cudzoziemki w semestrze wiosennym roku akademickiego 2014/2015 wynosi 4956 zł, terminy płatności upływa w dniu 10.05.2015r."; • polisy ubezpieczeniowe cudzoziemki [...], z terminem obowiązywania od dnia 12.05.2015 r. do dnia 11.06.2015 r. oraz z terminem ważności od dnia 12.06.2015r. do dnia 11.09.2015 r. W porozumieniu z [...], Wojewoda [...] w dniu [...].06.2015r. ustalił, iż: • skarżąca w roku akademickim 2014/2015 jest studentką II roku III semestru stacjonarnych studiów I stopnia, na kierunku: [...]; • cudzoziemka rozpoczęła studia w dniu 01.10.2010r., natomiast planowane zakończenie studiów zostało wyznaczone na dzień: 31.07.2017r.; • cudzoziemka powtarzała semestr drugi dwa razy: w semestrze jesiennym 2011/2012 (po skreśleniu z listy studentów) i w semestrze wiosennym 2012/2013 (po skreśleniu z listy studentów) oraz trzeci semestr dwa razy: w semestrze wiosennym 2013/2014 i obecnie, w semestrze wiosennym 2014/2015 (po skreśleniu z listy studentów); • powodem zmiany terminu zakończenia studiów oraz tego, że wciąż jest studentką drugiego roku jest to, że trzy razy powtarzała semestr i trzy razy była skreślana z listy studentów z powodów finansowych i dydaktycznych; • w semestrze zimowym 2014/2015 skarżąca nie była studentką ww. uczelni i nie podchodziła do sesji egzaminacyjnej; • wysokość czesnego dla II roku studiów stacjonarnych I stopnia na kierunku [...] w roku akademickim 2014/2015 wynosi 4956 zł za semestr, w przypadku wpłat ratalnych czesne za semestr jest o 214 zł wyższe; • skarżąca ponosi opłaty za studia i powinna uiścić opłatę do dnia 10 maja 2015 r.; • wysokość czesnego dla II roku studiów stacjonarnych I stopnia na kierunku [...] w roku akademickim 2015/2016 wynosić będzie 5870 zł za semestr, w przypadku wpłat ratalnych czesne za semestr jest o 230 zł wyższe, termin płatności czesnego za semestr jesienny upływa 10.09.2015 r.; Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. władze [...] w [...] poinformowały, że: • cudzoziemka była studentką studiów stacjonarnych I stopnia, na kierunku: [...], od dnia 01.03.2015 r. (ponowne przyjęcie na studia, na trzeci semestr, po uprawomocnionym skreśleniu z dnia 17.09.2014 r.) do dnia 14.12.2015 r.; • skarżąca nie posiada statusu studentki [...] i została skreślona z listy studentów w dniu 14.12.2015 r. z powodu niewniesienia opłat związanych z odbywaniem studiów; • cudzoziemka ostatnio była wpisana warunkowo na semestr czwarty z powodu niezaliczenia jednego przedmiotu z semestru trzeciego, jednak z powodu skreślenia nie przystępowała do sesji egzaminacyjnej w semestrze jesiennym 2015/2016; • zaległości cudzoziemki za rok akademicki 2014/2015 wynoszą 3476,74 zł, a za rok akademicki 2015/2016 - 4247 zł.. Organ II instancji podniósł, że Wojewoda [...] zasadnie odmówił udzielenia stronie wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, że cudzoziemka nie czyni postępów w podjętych przez siebie studiach. Skarżąca rozpoczęła studia w [...] w [...] w dniu 1.10.2010 r. Powtarzała II semestr studiów dwa razy (w semestrze zimowym roku akademickiego 2011/2012 i w semestrze letnim 2012/2013) oraz semestr trzeci również dwa razy (w semestrze letnim roku akademickiego: 2013/2014 i 2014/2015). W toku postępowania odwoławczego ustalono, że cudzoziemka była wpisana warunkowo na semestr czwarty z powodu niezaliczenia jednego przedmiotu z semestru trzeciego oraz, że w wyniku skreślenia jej z listy studentów w dniu 14.12.2015 r. nie przystępowała do sesji egzaminacyjnej w semestrze zimowym roku akademickiego 2015/2016. Ponadto ustalono, że zaległości skarżącej za rok akademicki 2014/2015 wynoszą 3476,74 zł, natomiast za rok akademicki 2015/2016 - 4247 zł. W ocenie organu II instancji, w przypadku, gdy powtarzanie studiów ma miejsce po raz pierwszy w historii studiów cudzoziemca nie powinna być rozważana możliwość wydania decyzji negatywnej w sprawie o udzielenie kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy. Z kolei sytuacje, w których powtarzanie studiów ma miejsce już po raz drugi lub więcej nakazują, aby przyjrzeć się sytuacji cudzoziemca i rozważyć ewentualną odmowę udzielenia kolejnego zezwolenia z uwzględnieniem przyczyn takiego stanu rzeczy. Bez badania powyższych okoliczności, cudzoziemcy powtarzający dwa lub więcej razy rok studiów mogliby – posiadając środki na pobyt - studiować w Polsce i legalizować swój pobyt nawet przez wiele lat ponad standardowy czas studiów, a to z kolei rodziłoby wątpliwości co do rzeczywistego celu ich pobytu w Polsce. W interesie społecznym jest z jednej strony dodatkowe zasilenie polskiego rynku pracy o osoby wysoko wykwalifikowane, a z drugiej strony uniemożliwienie pobytu tym, którzy legalizację pobytu traktują jedynie instrumentalnie, ukrywając rzeczywisty cel pobytu w Polsce. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że słuszny interes skarżącej nie zasługuje na ochronę, gdyż jej status jako studentki od dnia 1.10.2010 r., tj. od momentu rozpoczęcia studiów do chwili wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia nie uległ zmianie. Cudzoziemka wielokrotnie powtarzała semestr studiów oraz cztery razy była skreślana z listy studentów z powodów dydaktycznych i finansowych. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J. B. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, kwestionowanej decyzji zarzuciła: naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn. zm., dalej: k.p.a.) poprzez niedopełnienie ciążącego na organie administracji obowiązku wyczerpującego zebrania i dokładnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, tym samym naruszając mój słuszny interes; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których organ odmówił wiarygodności dowodów przeze mnie wnioskowanych, a dotyczących okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy; - art. 8 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, naruszając wymóg sprawiedliwego i praworządnego prowadzenia postępowania. - art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. 2013, poz. 1650, z późń zm.), poprzez niezastosowanie przepisów tej ustawy. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.), przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły tego rodzaju wady i uchybienia. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Kontroli Sądu podlegała decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. orzekającą o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na pobyt czasowy. Podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. art. 144 ust. 1 w zw. z art. 148 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem zezwolenia na pobyt czasowy w celu kształcenia się na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia lub jednolitych studiach magisterskich albo studiach trzeciego stopnia udziela się cudzoziemcowi, gdy celem jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest podjęcie lub kontynuacja stacjonarnych studiów wyższych lub studiów doktoranckich, zwanych dalej "studiami", także wtedy, gdy studia te stanowią kontynuację lub uzupełnienie studiów podjętych przez cudzoziemca na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, oraz gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) cudzoziemiec przedłoży: a) zaświadczenie jednostki prowadzącej studia o przyjęciu na studia lub o kontynuacji studiów, b) dowód uiszczenia opłaty, jeżeli podejmuje lub kontynuuje studia odpłatne; 2) cudzoziemiec posiada: a) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, b) wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów utrzymania i podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo kosztów tranzytu do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, oraz kosztów studiów. Stosownie do art. 148 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach poza przypadkami, o których mowa w art. 100 ust. 1, cudzoziemcowi można odmówić udzielenia kolejnego zezwolenia, o którym mowa w art. 144, gdy nie zaliczył roku studiów w określonym terminie. Przyczyną odmowy udzielenia skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony było właśnie zaistnienie przesłanki z art. 148 ustawy o cudzoziemcach w chwili wydawania zaskarżonej decyzji. Skarżąca – jak prawidłowo ustalił organ odwoławczy - nie zaliczyła kolejnych lat studiów w określonym terminie. Okoliczność ta jest bezsporna w sprawie niniejszej. Prawidłowe są też ustalenia organów obu instancji, że cudzoziemka nie czyni postępów w podjętych przez siebie studiach. Nie zaliczyła ona studiów w określonym terminie. Zauważyć bowiem należy, iż skarżąca rozpoczęła 3 - letnie studia w [...] w [...] w dniu 1 października 2010 r. i nie ukończyła ich do daty rozpoznania niniejszej skargi. Powtarzała II semestr studiów dwa razy (w semestrze zimowym roku akademickiego 2011/2012 i w semestrze letnim 2012/2013) oraz semestr trzeci również dwa razy (w semestrze letnim roku akademickiego: 2013/2014 i 2014/2015). Władze [...] poinformowały, że powodem zmiany terminu ukończenia studiów był fakt, że skarżąca trzy razy powtarzała semestr i trzy razy była skreślana z listy studentów z powodów finansowych i dydaktycznych. W toku postępowania odwoławczego ustalono, że cudzoziemka była wpisana warunkowo na semestr czwarty z powodu niezaliczenia jednego przedmiotu z semestru trzeciego oraz, że w wyniku skreślenia jej z listy studentów w dniu 14 grudnia 2015 r. nie przystępowała do sesji egzaminacyjnej w semestrze zimowym roku akademickiego 2015/2016. Ponadto ustalono, że zaległości skarżącej za rok akademicki 2014/2015 wynoszą 3476,74 zł, natomiast za rok akademicki 2015/2016 - 4247 zł. Z informacji uzyskanych przez organ odwoławczy w dniu [...] kwietnia 2016 r. wynika, że cudzoziemka złożyła odwołanie od ww. decyzji z dnia [...].12.2015r. o skreśleniu jej z listy studentów i ponownie jest studentką [...] w [...]. W przypadku skarżącej studia 3 – letnie trwają już 6 lat, zaś przyczyny tego stanu rzeczy tkwią w sprawach finansowych i dydaktycznych. Sama skarżąca przyczyny takiego stanu rzeczy upatruje w problemach zdrowotnych, co zdaniem Sądu mieści się w przyczynach natury dydaktycznej. Nie powinno być zatem wątpliwości, że niezależnie od przyczyn, w tej konkretnej sytuacji, nie można dać prymatu interesowi jednostki w relacji do interesu społecznego. W przeciwnym razie należałoby przyznać, iż cudzoziemcy mogą bez żadnych ograniczeń legalizować swój pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z okolicznością, która może być przez nich "sztucznie" przedłużana, bez względu na powody. Wszystko to dowodzi, że ziściły się przesłanki z art. 148 ust. 1 ustawy, co mogło skutkować odmową udzielenia kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy. Wobec ustalenia przesłanki do odmowy udzielenia stronie skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, określonej w art. 148 ustawy o cudzoziemcach słusznie organ odstąpił od badania czy wnioskodawca spełnia przesłanki określone w art. 144 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, gdyż ustalenia te i tak nie miałyby wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Należy zauważyć, że decyzja wydana na podstawie art. 148 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach jest decyzja uznaniową. Wobec tego sąd administracyjny badając zgodność z prawem decyzji wydanej w granicach uznania administracyjnego nie wnika w celowość zawartego w niej rozstrzygnięcia, lecz kontroluje, czy jej wydanie było poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, tj. czy organ podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w szczególności do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.). Uznaniowość bowiem nie oznacza całkowitej i niekontrolowanej dowolności organu. Należy wskazać, że uznanie administracyjne nie powinno i nie może oznaczać dowolności. Oznacza to, że wybór kierunku rozstrzygnięcia może być swobodny ale winien wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Konsekwencją takiego stanowiska jest obowiązek organu administracji publicznej szczególnie starannego prowadzenia postępowania, tak aby czyniło ono zadość obowiązkom płynącym z art. 7, 77 § 1 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przeprowadzając postępowanie i wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organy obu instancji dopełniły powyższych obowiązków, biorąc pod uwagę wszystkie istotne elementy stanu faktycznego. W efekcie podjęły prawidłowe decyzje zasadne uznając, że słuszny interes skarżącej nie zasługuje na ochronę, gdyż jej status jako studentki od dnia 1.10.2010 r., tj. od momentu rozpoczęcia studiów do chwili wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia nie uległ zmianie. Cudzoziemka wielokrotnie powtarzała semestr studiów oraz cztery razy była skreślana z listy studentów z powodów dydaktycznych i finansowych. Zaskarżona decyzja odpowiada warunkom określonym w art. 107 kpa. Zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne oraz ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Zostało prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym, co ma szczególne znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 kpa. Należy też wskazać, że Wojewoda [...] decyzją z [...].04.2014 r. udzielił skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w trybie art. 53 ust. 1 pkt 16 ustawy z 13.06.2003 r. o cudzoziemcach, z terminem ważności do dnia 28.04.2015 r. Cytowany wyżej przepis stanowi, że zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony udzielane było cudzoziemcowi, który przybywał lub przebywał na terytorium RP w celu podjęcia lub kontynuacji stacjonarnych studiów wyższych lub doktoranckich na tym terytorium (...). W dniu 1.05.2014 r. weszła w życie ustawa z 12.12.2013 r. o cudzoziemcach, a zgodnie z art. 507 tej ustawy zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony – stają się zezwoleniami na pobyt czasowy zachowując ważność na okres na który zostały wydane. Natomiast zgodnie z przywołanym wyżej art. 148 ust. 1 obecnie obowiązującej ustawy, poza przypadkami o których mowa w art. 100 ust. 1, cudzoziemcowi można odmówić kolejnego zezwolenia o którym mowa w art. 144, gdy nie zaliczył roku studiów w określonym terminie. Używając w art. 148 ustawy z 12.12.2013 r. sformułowania: "o których mowa w art. 144" ustawodawca nie odniósł się do konkretnej podstawy prawnej ale do okoliczności uzasadniających pobyt cudzoziemca na terytorium RP, a w tym przypadku jest to kontynuacja stacjonarnych studiów wyższych ujęta jako cel pobytu zarówno w nieobowiązującej ustawie z 13.06.2003 r. (art. 53 ust. 1 pkt 16) jak i w art. 144 obecnie obowiązującej ustawy o cudzoziemcach. Tak więc, wbrew twierdzeniom skarżącej, zarówno zezwolenie na pobyt czasowy wydane w oparciu o przesłanki z art. 53 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 13.06.2003 r. jak i udzielone w trybie art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 12.12.2013 r. dotyczą tożsamych okoliczności faktycznych tj. odbywania przez wnioskodawcę stacjonarnych studiów wyższych na terytorium RP, a nie konkretnej normy prawnej. Przenosząc powyższe zapatrywania w realia rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że analiza zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż organy administracji wywiązały się ze wskazanych wyżej obowiązków, nie przekraczając przy tym granic uznania administracyjnego. Analiza akt postępowania administracyjnego i wydanej w tej sprawie decyzji wskazuje, że organy administracji publicznej prowadząc postępowanie w sposób właściwy zastosowały przepisy procedury administracyjnej, jak również przepisy prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku ----------------------- 2