IV SA/Wa 174/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Kaja Angerman Sędziowie sędzia WSA Monika Barszcz (spr.) sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. M. G. (dalej także: Skarżący), reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 19 listopada 2021 r., nr WSO-I.621.1.72.2021, utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...], [...] w przedmiocie wymeldowania Skarżącego z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w [...]. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco: Na wniosek A. G., L. G., A. G. i A. G., w dniu 15 czerwca 2020 r. Burmistrz Miasta [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania M. G. z pobytu stałego w budynku przy ul. [...] w [...]. Pismem z dnia 18 lipca 2020 r. M. G. został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymeldowania jego osoby z miejsca pobytu stałego pod ww. adresem. Pismem z dnia 28 sierpnia 2020 r. profesjonalny pełnomocnik Skarżącego zgłosił swój udział w postępowaniu, przedstawiając dokument pełnomocnictwa i wnosząc o udostępnienie akt administracyjnych sprawy. Pismem z dnia 18 września 2020 r. organ I instancji wezwał M. G. do stawienia się w Urzędzie Miasta [...] i do złożenia wyjaśnień w prowadzonym postępowaniu. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik Skarżącego w piśmie z dnia 28 września 2020 r. przedstawił usprawiedliwienie nieobecności reprezentowanej strony, wskazując, że niemożność stawiennictwa była spowodowana chorobą i dołączył kopię zaświadczenia lekarskiego o niezdolności Skarżącego do pracy w dniach od 18 września do 17 października 2020 r. W odpowiedzi na zawiadomienie organu I instancji o przeprowadzeniu oględzin lokalu wyznaczonych na dzień 27 października 2020 r. zostało przedstawione zwolnienie lekarskie Skarżącego od dnia 16 października do 14 listopada 2020 r. Oględziny zostały przeprowadzone w obecności A. G. i A. G.. Pismem z dnia 17 listopada 2020 r. strony zostały zawiadomione w trybie art. 10 § 1 K.p.a. Pełnomocnik Skarżącego otrzymał zawiadomienie dnia 2 grudnia 2020 r., a 10 grudnia 2020 r. osoba upoważniona przez pełnomocnika Skarżącego zapoznała się z dokumentacją zgromadzoną w sprawie i wykonała fotokopie akt. Pismem z dnia 16 grudnia 2020 r. pełnomocnik Skarżącego złożył wniosek dowodowy o zwrócenie się do Poczty Polskiej S.A. o udzielenie informacji czy pod adresem ul. [...], [...] doręczane są przesyłki polecone adresowane do M. G., czy M. G. osobiście odbiera korespondencję i przeprowadzenie dowodu z uzyskanej informacji na okoliczność, iż M. G. przejawia zamiar stałego pobytu pod ww. adresem i dalszego realizowania w tym miejscu swoich podstawowych czynności życiowych. W odpowiedzi na wezwanie (pismo z 5 stycznia 2021 r.) Poczta Polska S.A. poinformowała, że przesyłki polecone są doręczane na wskazany adres, część z nich została odebrana przez M. G. w placówce poczty po uprzednim awizowaniu, inne zwrócono do nadawcy jako niepodjęte w terminie, kilka oczekiwało na odbiór. Przesyłki nierejestrowane oraz zawiadomienia o przesyłkach rejestrowanych pozostawiano w skrzynce oddawczej umieszczonej pod ww. adresem. M. G. nie złożył żądania dosyłania przesyłek pod inny adres. W piśmie z 4 lutego 2021 r. A. G. złożyła dodatkowe wyjaśnienia. Według Wnioskodawczyni M. G. deklarował gotowość do wymeldowania się z pobytu stałego pod ww. adresem i wykazywał opieszałość w podejmowaniu kroków mających na celu dokonanie wymeldowania, to jednak nie przejawiał i nie deklarował zamiaru ponownego zamieszkania pod adresem ul. [...] w [...] i realizowania w tym miejscu swoich podstawowych czynności życiowych. Powołała się też na treść otrzymanej od Skarżącego wiadomości e-mail (której wydruk dołączono do pisma), w której została poinformowana, iż M. G. ustanowił pełnomocnika ponieważ stan zdrowia uniemożliwia mu uczestniczenie w postępowaniu, a nie chce opóźniać procesu. W toku postępowania dołączono do akt administracyjnych dokumenty: informację z dnia 24 lipca 2020 r. o osobie z Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego przy Ministerstwie Sprawiedliwości, informację z dnia 5 stycznia 2021 r., udzieloną przez Pocztę Polską S.A. dotyczącą losów korespondencji adresowanej do M. G. na adres ul. [...], [...], wydruki korespondencji SMS pomiędzy A. G. i M. G., pismo wnioskodawców z dnia 4 lutego 2021 r. do Poczty Polskiej S.A. z prośbą o zaprzestanie dostarczania korespondencji kierowanej do Skarżącego na ww. adres, ponadto dokonano oględzin lokalu przy ul. [...] w [...], przesłuchano świadków M. K. i W. D., Policja przekazała Burmistrzowi informację, o tym że Dzielnicowy podczas kilkakrotnie podejmowanych czynności kontrolnych nie skontaktował się z M. G. pod ww. adresem. Decyzją z [...] marca 2021 r., nr [...], na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2019 r., poz. 1397 z późn. zm.) Burmistrz Miasta [...] orzekł o wymeldowaniu M. G. z powyższego adresu. Odwołanie od ww. decyzji do Wojewody Mazowieckiego, wniósł pełnomocnik M. G.. Z uwagi na zebranie przez organ I instancji dowodów z uchybieniem art. 79 K.p.a., w toku postępowania odwoławczego zostało przeprowadzone uzupełniające postępowanie dowodowe: przesłuchanie świadków W. D. i M. K., ze wskazaniem pytań przez organ II instancji w piśmie z dnia 26 kwietnia 2021 r. (protokoły przesłuchań z 12 maja 2021 r.), przeprowadzenie oględzin lokalu (protokół oględzin lokalu z dnia 17 maja i 17 września 2021 r.). Zawiadomienia zostały odebrane przez pełnomocnika Skarżącego i pozostały bez odpowiedzi. Decyzją z dnia 19 listopada 2021 r. (nr jak wyżej) Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Podstawę decyzji stanowiły przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: K.p.a.) w związku z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2021 r., poz. 510 ze zm., dalej: ustawa o ewidencji ludności). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż A. G., L. G., A. G. i A. G. uzasadniając wniosek o wymeldowanie wskazali, że M. G. od około 18 lat nie mieszka w budynku przy ul. [...] w [...] i miejsce pobytu stałego opuścił dobrowolnie. Wnioskodawcy nie znają obecnego miejsca zamieszkania M. G.. W piśmie z 4 lutego 2021 r. A. G. dodała, że M. G. nigdy nie przejawiał ani nie deklarował zamiaru ponownego zamieszkania w ww. budynku. Z informacji przekazanej przez Posterunek Policji w [...] wynika, że funkcjonariusze policji pomimo kilkukrotnych kontroli budynku przy ul. [...] w [...] nie zastali w nim M. G.. Nie ustalono także jego obecnego miejsca zamieszkania. Pismem z 5 stycznia 2021 r. Poczta Polska poinformowała, że przesyłki nadawane do M. G. na adres [...], ul. [...] z uwagi na nieobecność adresata są awizowane. Część z nich wymieniony odbiera w placówce pocztowej, a część zwracana jest do nadawcy. Natomiast K. C. w piśmie z 17 maja 2021 r. wyjaśniła, że chociaż od 2002 r. nieprzerwanie mieszka w budynku przy ul. [...] w [...] i zna wszystkie osoby zamieszkujące na tej ulicy, to nigdy nie widziała M. G.. Wojewoda Mazowiecki, na podstawie art. 136 § 1 K.p.a. dwukrotnie zwracał się do organu I instancji z prośbą o ponowne przesłuchanie świadków oraz przeprowadzenie oględzin w budynku przy ul. [...] w [...]. Ostatecznie Wojewoda Mazowiecki nie uwzględnił dowodów z przesłuchania świadków W. D. i M. K. oraz oględzin przeprowadzonych 27 października 2020 r. i 17 maja 2021 r. ponieważ dowody te zostały przeprowadzone z naruszeniem art. 79 § 1 K.p.a., ponieważ strony nie zostały zawiadomione o miejscu i terminie ich przeprowadzenia przynajmniej siedem dni przed terminem. Wojewoda Mazowiecki zaznaczył, że oględziny budynku przy ul. [...] w [...], przeprowadzone przez organ I instancji 17 września 2021 r., wykazały, że w pokoju, który wcześniej zajmował M. G. ani w żadnym innym pomieszczeniu ww. lokalu nie stwierdzono rzeczy należących do Skarżącego. Obecna przy przeprowadzaniu oględzin A. G. oświadczyła, że obecnie w przedmiotowym budynku poza nią mieszka jej córka – A. G.. Natomiast M. G. dobrowolnie opuścił miejsce stałego pobytu w 2000 r. i od tego czasu w nim nie nocował ani do niego nie przyjeżdżał. Ostatni raz w jego okolicach był w czerwcu 2020 r. A. G. nie potrafiła wskazać, czy M. G. posiada klucze do ww. budynku. W uzasadnieniu Wojewoda Mazowiecki powołał się na brzmienie art. 33 ust. 1 i art. 35 ustawy o ewidencji ludności i stwierdził, że przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało, że M. G. opuścił miejsce pobytu stałego w budynku przy ul. [...] w [...], w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności. W ocenie Wojewody Mazowieckiego wszystkie poczynione ustalenia dowodzą, że M. G. wyprowadził się z budynku przy ul. [...] w [...]. Nie posiada tam rzeczy osobistych i nie prowadzi gospodarstwa domowego. Wprawdzie w toku postępowania nie zostało ustalone, gdzie obecnie M. G. zamieszkuje, jednak z całą pewnością nie jest to budynek przy ul. [...] w [...]. Ponadto organ II instancji wskazał na całkowicie bierną postawę M. G. w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego. Pomimo bowiem prawidłowego doręczenia mu zawiadomienia o wszczęciu postępowania, nie ustosunkował się do zawartego w nim wezwania i nie złożył żadnych wyjaśnień w sprawie wymeldowania. Pełnomocnik M. G. w piśmie z 16 grudnia 2020 r. wskazywał, że jego mocodawca ma zamiar stałego pobytu w budynku przy ul. [...] w [...]. O zamiarze stałego pobytu nie może jednak samodzielnie przesądzać fakt doręczania tam wymienionemu korespondencji. Zauważyć w tym miejscu należy, że z informacji przekazanej przez Pocztę Polską wynika, że żadna z przesyłek kierowanych do M. G. na ww. adres nie została przez niego odebrana w miejscu stałego pobytu, lecz dopiero po awizowaniu w urzędzie pocztowym, a niektóre przesyłki nie zostały przez niego w ogóle podjęte. Z kolei we wniesionym odwołaniu pełnomocnik M. G. nie przedstawił żadnego argumentu przemawiającego za nieopuszczeniem przez jego mocodawcę budynku przy ul. [...] w [...]. W związku z tym nie można podzielić stanowiska odwołującego, że M. G. przebywa i przejawia zamiar pobytu w miejscu stałego zameldowania. Zaskarżając powyższą decyzję organu odwoławczego w całości, Skarżący zarzucił Wojewodzie Mazowieckiemu: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ zebrania, a także rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i niepodjęcia przez organ z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a w szczególności zaniechania ustalenia obecnego miejsca zamieszkania Skarżącego i przesłuchania M. G. na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i oparcie zaskarżonej decyzji wyłącznie na zeznaniach świadków; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie przez organ II instancji dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skutkującej wymeldowaniem Skarżącego M. G. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w [...], podczas gdy prawidłowa ocena dowodów nie pozwala na przyjęcie, że zachodzą przesłanki uzasadniające wymeldowanie Skarżącego z jego miejsca zameldowania, a opuszczenie przez Skarżącego miejsca stałego pobytu ma charakter trwały i dobrowolny oraz rozstrzygnięcie przez organ II instancji na podstawie niepełnego materiału dowodowego, co skutkowało poczynieniem przez organ błędnych ustaleń faktycznych, że w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka określona w art. 35 ustawy o ewidencji ludności, a M. G. opuścił miejsce stałego pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się, a miejsce to nie jest ośrodkiem, w którym koncentrują się jego sprawy życiowe, podczas gdy Skarżący nie przebywając w miejscu zameldowania każdocześnie miał zamiar powrotu do tego miejsca, a opuszczenie miejsca zameldowania nie miało charakteru trwałego i nie było od Skarżącego zależne; 3) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji [...] Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2021 r., nr [...], podczas gdy organ II instancji winien był, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylić zaskarżoną decyzję w całości i umorzyć postępowanie przed organem I instancji w całości. W konsekwencji Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 19 listopada 2021 r w całości i rozważenie uchylenia w całości decyzji nr [...] Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2021 r. oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi przedstawiono rozwinięcie postawionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak formalny tego pisma procesowego, tj. niedołączenie do skargi dokumentu pełnomocnictwa dla występującego w sprawie adwokata. Brak formalny skargi został skutecznie uzupełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2021 r., poz.137 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 35 ustawy o ewidencji ludności organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności (właściwy ze względu na położenie nieruchomości), wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2 omawianej ustawy (posiadających tytuł prawny do lokalu), decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zgodnie zaś z art. 25 ust. 1 powołanej ustawy, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. O opuszczeniu miejsca pobytu stałego można więc mówić wówczas, gdy osoba, której wniosek o wymeldowanie dotyczy, fizycznie nie przebywa w lokalu, w którym dotychczas miała zorganizowane centrum życiowe. Obowiązkiem organów administracji prowadzących postępowanie w sprawie o wymeldowanie jest więc ustalenie - w oparciu o zebrany materiał dowodowy - okoliczności faktycznych, tj. tego czy dana osoba trwale oraz dobrowolnie opuściła lokal, w którym była zameldowana na pobyt stały. Przesłankami wymeldowania są więc tylko okoliczności faktyczne, nie zaś kwestie materialnoprawne, których rozstrzygnięcie mogłoby być przedmiotem postępowania przed sądem lub innym organem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2528/16). Przy ustalaniu przesłanek wymienionych w tym przepisie, należy mieć na uwadze, że tak zameldowanie jak i wymeldowanie z miejsca stałego pobytu ma charakter wyłącznie ewidencyjny i rejestrowy. Jeżeli osoba opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego i nie dopełnia obowiązku wymeldowania się, decyzję w tej sprawie musi podjąć właściwy organ gminy. Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne, a o opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić tylko wtedy, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe. W przedmiotowej sprawie kontroli Sądu poddano decyzję Wojewody z dnia 19 listopada 2019 r. (znak sprawy WSO-I.621.1.72.2021) utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2021 r. (nr [...]) dotyczącą wymeldowania M. G. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w [...]. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W toku postępowania administracyjnego przeprowadzono szereg czynności dowodowych mających na celu potwierdzenie stanowiska wnioskodawców o nieprzebywaniu M. G. w lokalu przy ul. [...] w [...]. Z uzyskanych w toku postępowania wyjaśnień sąsiadki K. C., protokołu oględzin lokalu z dnia 17 września 2021 r., informacji przekazanych przez Policję oraz operatora pocztowego - Pocztę Polską S.A. wynika, że Wojewoda Mazowiecki prawidłowo ustalił stan faktyczny - Skarżący nie przebywa pod wskazanym adresem i nie jest to czasowa nieobecność. Z drugiej strony brak jest dowodów, że Skarżący przebywa w tym lokalu z zamiarem stałego pobytu – strona skarżąca nie przedstawiła dowodów na poparcie tej tezy i Skarżący przejawiał raczej bierność w wyjaśnianiu okoliczności sprawy – nie stawił się na wezwanie organu I instancji z powodu choroby, ale też nie zwrócił się do organu o wyznaczenie innego terminu wizyty w celu złożenia wyjaśnień w jego sprawie. W odpowiedzi na zarzut skargi o nieustaleniu nowego miejsca pobytu Skarżącego, należy zaznaczyć, że celem postępowania w sprawie o wymeldowanie nie jest ustalenie aktualnego miejsca pobytu osoby fizycznej, a stwierdzenie, że dana osoba nie zamieszkuje pod wskazanym adresem. Wyjaśnienia Skarżącego o okolicznościach opuszczenia lokalu i nawet prawdopodobny jego powrót do lokalu na krótki czas w 2003 r. nie podważają faktu niezamieszkiwania przez M. G. pod wskazanym adresem. Zdaniem Sądu, zarzuty skargi nie mogą odnieść zamierzonego skutku, tj. uchylenia zaskarżonej decyzji. Twierdzenia Skarżącego są niewiarygodne, nie znajdują podstaw w zgromadzonym materiale dowodowym, a interpretacja wyrwanych z kontekstu zdań świadków i Wnioskodawców sprowadza się do zwykłej polemiki z treścią zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego. Sąd podziela stanowisko organu, że ewidencja ludności służy rejestracji danych o miejscu rzeczywistego pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Uregulowanie to ma na celu podkreślenie wyłącznie rejestracyjnej funkcji ewidencji ludności, która nie rodzi prawa do mieszkania, a jedynie ustala istnienie i rodzaj pobytu pod danym adresem. Zatem dla zapewnienia zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a zapisami w ewidencji ludności niezbędne jest, aby organy meldunkowe mogły wymuszać pewne czynności służące rejestracji danych o miejscu rzeczywistego pobytu osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu lub też poprzez rozstrzygnięcia własne - zastępować takie czynności w celu uzyskania zgodności pomiędzy ewidencją, a istniejącym stanem rzeczy. Sąd nie stwierdził naruszenia w niniejszej sprawie przepisów postępowania. W ocenie Sądu organy procedowały zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, mając na względzie interes społeczny, a także słuszny interes obywatela. Podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Materiał zebrany w toku postępowania administracyjnego był wystarczający, a sposób jego rozpatrzenia nie budzi zastrzeżeń Sądu. Uchybienia organu I instancji naruszające przepis art. 79 § 1 K.p.a. nie miały wpływu na wynik sprawy, gdyż organ II instancji przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe i nie wziął pod uwagę wadliwie dokonanych czynności. Reasumując należy stwierdzić, iż Wojewoda Mazowiecki prawidłowo uznał, iż w stosunku do Skarżącego mają zastosowanie przesłanki wymienione w art. 35 ustawy o ewidencji ludności. W toku przeprowadzonego postępowania dowodowego Skarżący nie przedstawił wiarygodnych dowodów, na okoliczność, że opuszczenie przez niego domu przy ul. [...] w [...], w którym był zameldowany na pobyt stały nie nastąpiło trwale ani dobrowolnie. Tym samym uznając, iż skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.