IV SA/Wa 1749/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2017 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej oddala skargę Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] maja 2017roku Nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa po rozpatrzeniu odwołań: J. K. i J. K., K. S. oraz K. G., od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r., o ustaleniu lokalizacji¡ strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej pn.: "Budowa linii 400 kV [...]" w ramach zadania inwestycyjnego pn.: "Budowa linii 400 kV [...]", wraz z niezbędną przebudową infrastruktury technicznej (linii niskiego i średniego napięcia), sprostowanej postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...], I. uchylił w powyższym rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji: - znajdującą się na stronach 2-11 tabelę określającą nieruchomości, na których zlokalizowana będzie ww. inwestycja, w zakresie pozycji 81 (strona 5), dotyczącej działki nr [...] obręb [...]: - znajdującą się na stronach 22-32, w punkcie VIII tabelę określającą nieruchomości, w stosunku do których decyzja ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, w zakresie pozycji 36 (strona 26), dotyczącej działki nr [...] obręb [...] - znajdującą się na stronach 22-33, w punkcie VIII tabelę określającą nieruchomości, w stosunku do których decyzja ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, w zakresie pozycji: 59-63 (strona 28), 68 (strona 28), 70-71 (strona 29), 75 (strona 29), 77-78 (strona 29), 80 (strona 29), 86 (strona 30), 92 (strona 31), 96 (strona 31), i orzekł w tym zakresie poprzez określenie tabelaryczne nowych danych; II. uchylił w powyższym rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji znajdujące się na stronie 19, w pkt III dotyczącym warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków, w tym dotyczących przeciwdziałania poważnym awariom przemysłowym, zapisy stanowiące dotychczasową treść pkt 1.1 lit. a i b, i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchyleń, zapisów stanowiących nową treść pkt 1.1 lit. a i b ustalenie, w miejsce uchyleń, zapisów stanowiących nową treść pkt 1.1 lit. a i b: I. w przedmiocie warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska tj: I. warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich - określone w pkt I.2 decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], z uwzględnieniem zmian ustalonych w pkt 1-3 decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska; II. wymagania dotyczące ochrony środowiska, konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym - określone w pkt I.3 decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], z uwzględnieniem zmian ustalonych w pkt 4 decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. III. W pozostałej części decyzje utrzymał w mocy. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. Wnioskiem z dnia 29 września 2016 r., uzupełnionym pismami z dnia 11 października 2016r; z dnia 18 października 2016r; z dnia 25 października 2016r., z dnia 9 listopada 2016r. z dnia 15 listopada 2016r. oraz z dnia 16 listopada 2016r; spółka P. S.A. z siedzibą w [...], zwana dalej "inwestorem", wystąpiła do Wojewody [...] o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej dla inwestycji pn.: "Budowa linii 400 kV [...]" w ramach zadania inwestycyjnego pn.: "Budowa linii 400 kV [...]", wraz z niezbędną przebudową infrastruktury technicznej (linii niskiego i średniego napięcia). Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie ww. wniosku, Wojewoda [...] wydał w dniu [...] listopada 2016 r. decyzję nr [...] o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej pn.: "Budowa linii 400 kV [...]" w ramach zadania inwestycyjnego pn.: "Budowa linii 400 kV [...]", wraz z niezbędną przebudową infrastruktury technicznej (linii niskiego i średniego napięcia). Od decyzji Wojewody [...] odwołania do Ministra Infrastruktury i Budownictwa wnieśli K. S., J. K., J. K. oraz Pani K. G.. K. S. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody [...] w części dotyczącej usytuowania słupa nr [...] oraz o "oddalenie linii 400 Kv [...] na odcinku od kanału do [...] o kilkaset (min 300) metrów na wysokości zachodniej granicy (...) działki nr [...] w kierunku zachodnim". W jego ocenie ww decyzja Wojewody została wydana z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 11 kpa, bez poszanowania zdania mieszkańców oraz sprzecznie z zasadami zrównoważonego rozwoju. Decyzja ta godzi zdaniem skarżącego w jego interesy oraz osób, które zakupiły grunty na tym terenie w celach mieszkaniowych, a także w podstawowe zasady konstytucyjne uregulowane w art. 5 i 74 Konstytucji RP, zasadę współżycia społecznego, prawo własności i zasadę racjonalnego gospodarowania. Wskazał, że pierwotnie przedmiotowa inwestycja miała przebiegać m.in. przez tereny wsi [...], jednakże lokalizacja ta została w trakcie konsultacji społecznych "zablokowana" przez zawiązane w tym celu Stowarzyszenie Mieszkańców Gminy [...], w wyniku czego bez wnikliwej analizy przyjęto inny wariant i podjęto intensywne prace zmierzające do szybkiego sporządzenia planu. Podniósł, że na wniosek jednej grupy osób przesunięto linię o kilkanaście kilometrów z terenów o niższym stopniu ochrony do rezerwatu w kierunku [...]. Nadto, jak wskazał, inwestycja na tym odcinku zatacza niepotrzebny łuk w kierunku Zielonczyna, co niewątpliwie zwiększa koszty inwestycji, a dodatkowo godzi w interesy skarżących. Taki przebieg linii na tym odcinku stanowi o niegospodarności, powoduje zbędne wydłużenie linii oraz wpływa na ograniczenie rozwoju mieszkalnictwa na tym terenie. K. S. podkreślił także, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji została zmieniona na wniosek mieszkańców [...], wbrew woli mieszkańców i właścicieli działek w [...] oraz bez przeprowadzenia konsultacji na tym terenie. Natomiast inwestor z uwagi na ciążącą na nim presję czasu i konieczność uzyskiwania zgód od właścicieli nieruchomości ignorował zgłaszane przez strony wnioski. Skarżący nie zgodził się również z przebiegiem procedury planistycznej odbywającej się na terenie Gminy [...] gdyż, w jego ocenie, wójt nieprecyzyjnie przedstawiał przebieg linii oraz nie wykluczał możliwość przesunięcia i oddalenia linii o 400 metrów od planowanej zabudowy. generalnie kwestionując przebieg linii 400 kV na tym terenie. Jako istotne wskazał także, że promując ten przebieg inwestycji władze gminne przekonywały o zastosowaniu "małych słupów", które nie będą dominantami architektonicznymi. W rzeczywistości jednak, słup nr [...], o którego przesunięcie wnosił, jest słupem "najwyższym z możliwych" w tym projekcie, tj. nadleśnym o wysokości 97 m. Również, kolejną kwestią poruszoną przez skarżącego, jest fakt pominięcia w trakcie procedury planistycznej statusu działek skarżącego i sąsiadujących, które, mimo iż stanowią grunty rolne, zostały sprzedane w celach budowlanych, zostały bowiem wydane dla nich decyzje o warunkach zabudowy. Powyższa inwestycja natomiast spowoduje obniżenie wartości nieruchomości, a nieruchomości skarżącego o około milion złotych. Do odwołania skarżący dołączył szereg załączników, które w jego ocenie miały potwierdzać przedstawione przez niego kwestie. Skarżący J. i J. małżonkowie K. w odwołaniu zaskarżyli decyzję Wojewody w części dotyczącej działki nr [...] obręb [...]. Wskazali, iż w dniu 5 października 2012 r. wystąpili do Burmistrza Miasta i Gminy [...] z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie zagrodowej na działce nr [...] w obrębie [...], który został pozytywnie rozpoznany przez Burmistrza decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Decyzja ta stała się ostateczna. Skarżący podjęli starania w kierunku budowy domu mieszkalnego i zlecili opracowanie projektu architektoniczno - budowlanego. Przedmiotowa zaś decyzja Wojewody uniemożliwi im uzyskanie pozwolenia na budowę budynku zgodnie z wcześniej uzyskaną decyzją o warunkach zabudowy z uwagi na wpisanie ograniczenia w korzystaniu z ich nieruchomości nr [...]. W ocenie skarżących poniosą także ewidentną stratę z uwagi na konieczność uiszczenia opłaty za wykonanie projektu architektoniczno-budowlanego budynku mieszkalnego, z którego nie będą mogli korzystać oraz nie będą mogli zrealizować inwestycji, do której przygotowywali się od kilku lat. Zdaniem skarżących działka stanowiąca ich własność, po zrealizowaniu przedmiotowej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, stanie się nieprzydatna pod względem budowlanym, a taki ma w tej chwili status prawny. K. G. z kolei wskazała w odwołaniu, iż przedmiotowa decyzja narusza przepis art. 28 kpa oraz art. 7 i 10 specustawy przesyłowej poprzez nieustalenie wszystkich właścicieli nieruchomości objętych przedmiotową inwestycją w zakresie sieci przesyłowych, a w szczególności poprzez brak udziału w postępowaniu wszystkich właścicieli działki nr [...]. Wskazała, iż zawiadomienie o wydaniu zaskarżonej decyzji wysłane zostało do K. G. i K. G., podczas gdy K. G. zmarł w dniu 1 czerwca 2015 r. Zgodnie z postanowieniem Sądu spadkobiercami zmarłego zostali: żona K. G. oraz dzieci P. G., M. L., J. G., A. G.. Tym samym wymienione osoby są współwłaścicielami działki nr [...] i jednocześnie winny być stronami postępowania, które zostało zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji. Decyzji Wojewody [...] zarzuciła również błędy w ustaleniach faktycznych poprzez wskazanie, iż działka nr [...] położona jest w obrębie [...], Gmina [...], podczas gdy winien być wskazany obręb [...], Gmina [...]. Rozpoznając wniesione odwołania Minister Infrastruktury i Budownictwa podniósł, że w myśl art. 34 ust. 2 pkt 2 specustawy przesyłowej, w przypadku gdy lokalizacja strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej przewidziana jest w uchwalonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzji o warunkach zabudowy, inwestor w każdym czasie może wystąpić o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej w trybie specustawy przesyłowej. Jak wskazał, wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej i został złożony zgodnie z art. 4 ust. 1 specustawy przesyłowej gdyż zawierał: I. określenie linii rozgraniczających teren objęty wnioskiem, opracowanych geodezyjnie i przedstawionych na kopii mapy zasadniczej w skali co najmniej 1:1000 przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, II. określenie zmian w dotychczasowym sposobie zagospodarowania i uzbrojeniu terenu, III. analizę powiązania inwestycji z uzbrojeniem terenu, I. charakterystykę planowanej inwestycji obejmującą określenie: I. zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie uzbrojenia terenu, a w razie potrzeby również sposobu zagospodarowywania odpadów, II. planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, III. przedstawione w formie opisowej i graficznej, charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji, IV. decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2016r., ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Budowa linii 400 kV [...], zwaną dalej "decyzją środowiskową", V. decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2016r., udzielającą pozwolenia wodnoprawnego dla przedmiotowej inwestycji, VI. decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] listopada 2015r., zwalniającą od zakazu wykonywania robót na obszarach szczególnego zagrożenia powodziowego, VII. wykaz nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości oraz księgi wieczystej, jeżeli jest prowadzona dla nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. Przed złożeniem wniosku inwestor, zgodnie z art. 4 ust. 2 i art. 4 ust.1 pkt 13 specustawy przesyłowej, uzyskał następujące opinie i uzgodnienia: I. Zarządu Województwa [...] - uchwała nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r., II. Zarządu Powiatu w [...] - z dnia [...] lipca 2016 r; III. Wójta Gminy [...] - z dnia [...] lipca 2016 r; IV. Wójta Gminy [...] - z dnia [...] lipca 2016 r.; V. Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej - z dnia [...] czerwca 2016 r; VI. Ministra Obrony Narodowej - z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] oraz z dnia [...] sierpnia 2016 r., NR [...], VII. Starosty [...] - postanowienie z dnia [...] czerwca 2016 r; VIII. Starosty [...]-Geologa Powiatowego - postanowienie z dnia [...] lipca 2016r; IX. Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] - z dnia [...] sierpnia 2016 r.; X. [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Delegatura w [...] - z dnia [...] lipca 2016 r., XI. P. S.A., Zakład Linii Kolejowych w [...] - z dnia [...] sierpnia 2016 r; XII. P. S.A, Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...] - z dnia [...] sierpnia 2016 r.; XIII. Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego - z dnia [...] lipca 2016 r., XIV. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] - z dnia [...] czerwca 2016 r., XV. Wójta Gminy [...] - z dnia [...] lutego 2016 r. oraz z dnia [...] czerwca 2016 r; XVI. Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2016 r; XVII. Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w [...] - postanowienie z dnia [...] kwietnia 2016 r; XVIII. Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w [...] - decyzja z dnia [...] sierpnia 2015 r; XIX. Zarządu Dróg Powiatowych w [...] - decyzja z dnia [...] maja 2016r; XX. Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] - decyzja z dnia [...] stycznia 2015 r., Ponadto inwestor zwrócił się do Zarządu Powiatu [...], do Wójta Burmistrza Miasta i Gminy [...] oraz do Burmistrza Miasta i Gminy [...] o wydanie opinii/uzgodnienia do wniosku w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Niewydanie właściwych opinii/uzgodnienia w terminie 21 dni od dnia zwrócenia się o nie przez inwestora, w myśl art. 4 ust. 3 specustawy przesyłowej uznał za brak zastrzeżeń ww. podmiotów do wniosku. Minister analizując akta sprawy także wskazał, iż planowana inwestycja - w części objętej wnioskiem - nie przebiega przez obszary, którym został nadany status uzdrowiska albo status obszaru ochrony uzdrowiskowej, nie przebiega przez obszary położone w granicach parku i jego otuliny, nie przebiega przez obszary morskie, na których wznoszone i wykorzystywane będą sztuczne wyspy, konstrukcje i urządzenia, nie przebiega przez tereny górnicze co powoduje, że w przedmiotowej sprawie nie są wymagane opinie ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw energii, ministra właściwego do spraw kultury i dziedzictwa narodowego, ministra właściwego do spraw rybołówstwa, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Obrony Narodowej, dyrektora właściwego urzędu morskiego, właściwego organu administracji geologicznej, dyrektora parku narodowego oraz właściwego organu nadzoru górniczego. Również, z uwagi, iż w ramach inwestycji objętej ww. wnioskiem nie jest przewidziana budowa stacji elektroenergetycznej, inwestor nie był zobowiązany przedłożyć map z projektem podziału nieruchomości, sporządzonych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1197 r. o gospodarce nieruchomościami, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 7 specustawy przesyłowej, a także nie był zobowiązany do wskazania nieruchomości lub ich części (według katastru nieruchomości oraz księgi wieczystej), na których jest planowana budowa stacji elektroenergetycznej, i w stosunku do których przedmiotowa decyzja ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 19 ust. 3 specustawy przesyłowej. Dlatego też inwestor we wniosku nie wskazał ograniczonych praw rzeczowych obciążających nieruchomości, o których mowa w 4 ust. 1 pkt 8 ww specustawy. Ostatecznie, Minister analizując wniosek inwestora uznał, że zawiera on wszystkie elementy wskazane w art. 4 specustawy przesyłowej. W ocenie organu odwoławczego również procedura została przez Wojewodę [...] zachowana a całe postępowanie przeprowadzone prawidłowo zarówno przed jak i po wydaniu przedmiotowej decyzji. Minister stwierdził, iż kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 8 ust. 1 specustawy przesyłowej w związku z art. 34 ust. 2 pkt 3 lit. a i b specustawy przesyłowej jednakże uznał, iż wymaga ona korekty merytoryczno - reformacyjnej w odniesieniu do działki nr [...] z uwagi na śmierci jej współwłaściciela – K. G.. Nadto, analizując dalej ww decyzję Minister dostrzegł że Wojewoda [...] ograniczył w sposobie korzystania z nieruchomości działki o nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb [...], nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb [...], nr [...] obręb [...], nr [...] i [...] obręb [...], które stanowią drogi gminne w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Wskazał, że w specustawie przesyłowej nie zawarto problematyki zajęcia nieruchomości na czas realizacji inwestycji, a zatem uznał, iż intencją ustawodawcy było, aby w przedmiotowej materii stosowane były przepisy ogólnie w zakresie, w jakim specustawa przesyłowa nie uregulowała prawnego trybu zajęcia tych nieruchomości w sposób odrębny. Wobec powyższego w punkcie I Minister uchylił zapisy dotyczące ww. nieruchomości w tabeli określającej nieruchomości, w stosunku do których decyzja ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej mając na uwadze, że na etapie realizacji, szczegóły wykonania prawa do lokalizacji w pasie drogowym urządzeń nie drogowych, ustala się w trybie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (art. 11 ust. 3 specustawy przesyłowej w zw. z art. 40 ustawy o drogach publicznych). Nadto, ze względu na fakt, iż Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydał, na etapie postępowania odwoławczego od ww decyzji Wojewody z dnia [...] kwietnia 2017r., decyzję uchylającą w części i orzekającą w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymującą w mocy decyzję środowiskową, organ odwoławczy zobowiązany był uwzględnić ten fakt, co uczynił w punkcie II zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy dokonując powyższych rozstrzygnięć uznał, że nie naruszają one zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 kpa. Badając natomiast zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji, Minister stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom specustawy przesyłowej oraz że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i ustaloną w punkcie I i II niniejszej decyzji. Odnosząc się do zarzutów J. i J. małżonków K., K. S. oraz K. G. organ odwoławczy stwierdził, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Podniósł, że zarówno Wojewoda orzekający w sprawie jako organ pierwszej instancji, jak i Minister działający jako organ odwoławczy, pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które będąc właściwe do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, nie są jednocześnie uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Niedopuszczalna jest również ocena przez ww. organy racjonalności, czy aspektów ekonomicznych i społecznych koncepcji przedstawionej przez inwestora. To inwestor we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej decyduje o przebiegu inwestycji oraz o wielkości terenu niezbędnego dla realizacji inwestycji. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji podlega jedynie zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy przesyłowej. Minister, pismem z dnia 9 stycznia 2017 r., wezwał inwestora do wypowiedzenia się w sprawie podniesionych przez skarżących zarzutów w przedmiocie lokalizacji planowanej inwestycji, w odpowiedzi na które inwestor odniósł się do zastrzeżeń i uwag skarżących wskazując, iż w jego ocenie nie zasługują one na uwzględnienie. Powyższe stanowisko inwestora organ odwoławczy przesłał skarżącym wraz z informacją o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Z tych uprawnień skarżący nie skorzystali. Odnosząc się do odwołania K. G., Minister w punkcie 1 zaskarżonej decyzji dokonał korekty zapisów decyzji Wojewody [...] w części dotyczącej działki nr [...] obręb [...]. Z uwagi na to, że organ I instancji na żadnym etapie postępowania nie został poinformowany o śmierci K. G. a zawiadomienie o wszczęciu przedmiotowego postępowania zostało odebrane w dniu 2 listopada 2016 r. (z podpisem "G.") Minister uznał, że przedmiotowe postępowanie było prowadzone z poszanowaniem przepisów prawa. W księdze wieczystej KW nr [...], prowadzonej dla ww. nieruchomości, w dacie wszczęcia ww postępowania w przedmiotowej sprawie, jako właściciele nieruchomości nr [...] obręb [...], figurowali K. G. i K. G.. Natomiast za niezasadny uznał zarzut podniesiony przez skarżącą a dotyczący nieprawidłowości w ustaleniach faktycznych poprzez wskazanie, że działka nr [...] położona jest w obrębie [...], Gmina [...], podczas gdy winien być wskazany obręb [...], Gmina [...]. Minister wskazał, że przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest m.in. na dwóch nieruchomościach o nr ewidencyjnym [...]. Działka nr [...] obręb [...], Gmina [...], stanowiąca współwłasność K. G. oraz spadkobierców po zmarłym K. G. i została ograniczona w korzystaniu z uwagi na konieczność budowy linii 400 kV, w tym montaż słupa, przewodów wraz z osprzętem, dojazd do miejsca prowadzenia prac oraz ustawienie maszyn i urządzeń niezbędnych do wykonywania prac. W gminie Sadki, inwestycja zlokalizowana jest natomiast na działce nr [...] obręb [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa w zarządzie P. S.A. z siedzibą w [...], której ograniczenie w korzystaniu jest konieczne z uwagi na budowę linii 400kV, w tym montaż przewodów wraz z osprzętem. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu K. S., za niezasadny Minister uznał zarzut naruszenia art. 7 kpa. W jego ocenie Wojewoda [...] wziął pod uwagę nie tylko stanowisko inwestora, w którym ustosunkował się on do zgłaszanych przez część skarżących zarzutów, ale również wniesione zastrzeżenia i uwagi skarżących. Analizy materiału dowodowego organ pierwszej instancji dokonał zgodnie z art. 80 kpa i wynik tej analizy, łącznie z oceną zebranych dowodów, przedstawił w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie administracyjne. Za niezasadny uznał także zarzut naruszenia art. 8 kpa. W omawianej sprawie bowiem organ I instancji uczynił zadość zarówno przepisom prawa materialnego, jak również procesowego, co jest jednoznaczne z tym, iż decyzja Wojewody [...] została wydana z poszanowaniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 9 kpa, wyrażającego zasadę informowania stron albowiem organ prawidłowo przeprowadził postępowanie zakończone wydaniem decyzji Wojewody [...], pouczając strony tego postępowania o przysługujących im prawach, w tym możliwości wniesienia odwołania. W uzasadnieniu decyzji Wojewody [...], organ jasno przedstawił swój tok rozumowania oraz przesłanki, które przesądziły o wydaniu rozstrzygnięcia. Podobnie Wojewoda nie naruszył przepisu art. 10 kpa. Skarżący powołał się na powyższe naruszenie nie wskazując, jakich czynności procesowych nie mógł dokonać i na czym de facto polegało naruszenie tego właśnie przepisu. Natomiast zgodnie z bardzo szerokim orzecznictwem sądowo-administracyjnym niezbędnym jest przy powoływaniu się na ww naruszenia wskazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, czego skarżący nie uczynił. Również nie mógł zostać uwzględniony zarzut art. 11 kpa. wyrażającego zasadę przekonywania. Zasada ta nakłada na organ obowiązek dołożenia należytej staranności w wyjaśnieniu osobie zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Nie wymaga się zaś od niego osiągnięcia rezultatu, to znaczy faktycznego przekonania osoby do prawidłowości podjętej decyzji. Wojewoda [...] uzasadnił zaskarżoną decyzję, podając jej podstawę prawną oraz argumenty przemawiające za słusznością podjętego rozstrzygnięcia. Również, wbrew twierdzeniu skarżącego, zaskarżona decyzja została wydana z poszanowaniem zdania mieszkańców oraz zgodnie z zasadami zrównoważonego rozwoju. Minister wskazał, że specustawa przesyłowa nie zobowiązuje inwestora do poprzedzenia wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej przeprowadzeniem konsultacji społecznych, które miałyby na celu ustalenie przebiegu projektowanej inwestycji z właścicielami bądź użytkownikami wieczystymi nieruchomości. Jak wynika natomiast z akt przedmiotowej sprawy, strony przedmiotowego postępowania miały zapewnioną przez organy orzekające, na każdym jego etapie, możliwość czynnego w nim udziału, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 10 kpa, z czego skorzystał skarżący składając m.in. zastrzeżenia i uwagi, do których ustosunkował się organ I instancji w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji. Ponadto, możliwość udziału społeczeństwa została zapewniona także w postępowaniu w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Jak wynika bowiem z uzasadnienia decyzji środowiskowej, stronom zapewniono czynny udział w każdym stadium trwania postępowania w sprawie wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia środowiskowego, a przed jego zakończeniem umożliwiono wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego. Odnośnie natomiast zarzutu skarżącego, dotyczącego przesunięcia słupa nr [...] oraz o "oddalenie linii 400 Kv [...] na odcinku od kanału do [...] o kilkaset (min 300 m) metrów na wysokości zachodniej granicy (...) działki nr [...] w kierunku zachodnim", organ podniósł, iż wariantowanie przebiegu przedmiotowej inwestycji odbyło się na etapie postępowania o środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia i to właśnie w tym postępowaniu strony mogły wnosić uwagi, co do trasy projektowanej inwestycji. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej i określone w niej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia są wiążące. A zatem, to na etapie postępowania środowiskowego, nastąpiła ocena oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji, w tym przyjęcie wariantu jej lokalizacji, jak również w tym postępowaniu zostały przeanalizowane wszelkie kwestie dotyczące oddziaływania inwestycji na środowisko i ludzi. Skarżący podczas postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej miał możliwość wniesienia uwag do przyjętego przebiegu przedmiotowej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych i z powyższego uprawnienia skorzystał, jednakże przedstawione przez niego zastrzeżenia nie zostały przez organ środowiskowy uwzględnione. Organ odwoławczy nie stwierdził również naruszenia zapisów art. 5 i 74 Konstytucji RP, zasady współżycia społecznego oraz zasady racjonalnego gospodarowania, wskazane przez K. S.. Mając na uwadze natomiast naruszenie przywołanego przez skarżącego prawa własności nieruchomości, Minister wyjaśnił, iż specustawa przesyłowa ma na celu stworzenie warunków prawnych zapewniających sprawny przebieg realizacji inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Prawo własności jest przedmiotem szczególnej ochrony zawartej w art. 21 ust. 1 Konstytucji RP. Prawo to jednak nie jest prawem bezwzględnym, gdyż w art. 64 ust. 1 Konstytucja RP przewiduje możliwość ograniczenia tego prawa w zakresie, w jakim nie narusza istoty prawa własności. Jej wyjątkowy charakter przejawia się w określeniu specjalnego trybu realizacji zamierzeń inwestycyjnych uzasadnionych celem publicznym w postaci konieczności sprawnego i szybkiego stworzenia nowej oraz usprawnienia i udoskonalenia istniejącej infrastruktury kraju dotyczącej sieci przesyłowych. Minister także ustosunkował się do zarzutu K. S. w kwestii zmiany lokalizacji inwestycji na wniosek mieszkańców [...], wbrew woli mieszkańców działek w [...] oraz bez przeprowadzenia konsultacji na tym terenie, wskazując ponownie, że inwestor, jako podmiot wyspecjalizowany w danej dziedzinie, posiadający odpowiednią wiedzę, decyduje o słuszności i racjonalności realizacji danego przedsięwzięcia, zaś organ architektoniczno-budowlany wydający decyzję w tym przedmiocie nie jest uprawniony do wyznaczenia i korygowania trasy tej inwestycji. Podobnie do zarzutu, uznając go za bezzasadny, dotyczącego odmowy korekty przebiegu przedmiotowej inwestycji z uwagi na przeprowadzone badania geologiczne, których wyniki nie zostały przedstawione. Organ wskazał, że skarżący miał wiedzę o prowadzonym postępowaniu w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie sieci przesyłowej i przy zachowaniu zwykłej staranności mógł zapoznać się m.in. z treścią opinii organów geologicznych, o których mowa powyżej. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących nieprawidłowości w przeprowadzonej procedurze planistycznej w Gminie [...], wyjaśnił, iż przedmiotowa materia nie leży w kompetencji organu orzekającego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. W związku z powyższym za bezzasadny uznał również wspólny zarzut K. S. oraz małżonków K., dotyczący pominięcia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji statusu działek skarżących oraz faktu wydania względem nich decyzji o warunkach zabudowy. Wyjaśnił, że jednym z podstawowych skutków wyłączenia stosowania w sprawach o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie sieci przesyłowej przepisów ustawy o planowaniu, jest brak związania inwestora i organu wydającego decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnośnie natomiast zarzutu obniżenia wartości nieruchomości skarżącego o około milion złotych oraz utrudnień w w jej korzystaniu Minister podkreślił, iż wskazane przez skarżącego kwestie nie są przedmiotem rozważań organów administracji właściwych w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Za niezasadny uznał również zarzut K. S. dotyczący okoliczności, iż przebieg przedmiotowej lokalizacji zdeterminowany był ochroną rezerwatu [...], który w sensie formalnym nie istniał w okresie powstawania koncepcji przebiegu linii w latach 2014-2015, gdyż został powołany do życia dopiero w dniu 2 listopada 2015 r. Organ uznał, że bez znaczenia w przedmiotowej sprawie jest to, na jakie przesłanki powoływał się inwestor w latach 2014 - 2015. Znaczenie w tej sprawie ma bowiem dokument w postaci wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, wniesiony do odpowiedniego organu nie zaś ewentualne wcześniejsze plany i ustalenia. Podobnie za niezasadny uznał zarzut małżonków K., jakoby wpisanie ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości nr [...] obręb [...], uniemożliwiło im uzyskanie pozwolenia na budowę budynku zgodnie z wcześniej uzyskaną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Art. 7 ust. 2 pkt 2 specustawy przesyłowej stanowi, że z dniem zawiadomienia o wszczęciu postępowania o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, w odniesieniu do nieruchomości objętych wnioskiem, do dnia w którym decyzja ta stanie się ostateczna, nie wydaje się decyzji o pozwoleniu na budowę, a toczące postępowania ulegają zawieszeniu z mocy prawa. Z powyższego wynika, że owszem, skarżący nie mogli kontynuować procesu inwestycyjnego związanego z budową budynku mieszkalnego od momentu wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie, aż do wydania decyzji ostatecznej, jednakże uprawnienie to zostaje im przywrócone z chwilą wydania decyzji przez organ II instancji tj. Ministra. Natomiast ewentualna szkoda poniesiona na skutek ww inwestycji a polegająca na poniesieniu kosztów za projektu budynku mieszkalnego, z którego nie będą mogli korzystać oraz nie będą mogli zrealizować inwestycji, nie jest przedmiotem badania przez organy orzekające w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, iż brak jest podstaw do merytorycznego podważania decyzji Wojewody [...], poza wyżej wskazaną uchyloną jego częścią. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie Ministra Infrastruktury i Budownictwa wniósł K.S., zarzucając naruszenie: - art. 7 kpa - zasady uwzględnienia interesu publicznego i słusznego interesu obywateli - art. 8 kpa. - zasady pogłębionego zaufania do organów państwa, - art. 9 kpa. -zasady obowiązku udzielania informacji faktycznej i prawnej stronom, - art. 10 kpa. - zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, art. 11 kpa. - zasada wyjaśniania zasadności decyzji lub postępowania, - art. 5 i 74 Konstytucji RP, że jest niezgodna z zasadą zrównoważonego rozwoju, z zasadą współżycia społecznego i z zasadą racjonalnego gospodarowania, jak i łamie podstawowe prawo własności. Wskazując na powyższe zarzuty, tożsame z przedstawionymi w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wniósł w obszernym uzasadnieniu skargi o uwzględnienie "kosmetycznej poprawki" (tj o zmianę przebiegu planowanej linii o kilkaset metrów) jaka została zaproponowana przez skarżącego i innych uczestników postępowania, a polegająca na przesunięciu kilku słupów na odcinku ok. 2 kilometrów w tereny typowo rolne. Nieuwzględnienie przez Ministra przedstawionej propozycji, zdaniem skarżącego, jest niezrozumiałe i związku z tym wystąpił o wnikliwą analizę przedmiotowej sprawy i uwzględnienie wniesionej skargi. Minister Infrastruktury i Budownictwa w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. Przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją było ustalenie lokalizacji¡ strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej pn.: "Budowa linii 400 kV [...]" w ramach zadania inwestycyjnego pn.: "Budowa linii 400 kV [...]", wraz z niezbędną przebudową infrastruktury technicznej (linii niskiego i średniego napięcia), sprostowanej postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...]. Ustalenie lokalizacji powyższej inwestycji dokonane zostało w postępowaniu przeprowadzonym na zasadach określonych ustawą z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1812, z późn. zm.), która ma charakter szczególny. Przedmiotowa inwestycja mieści się w wykazie strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych określonych w załączniku do powyższej ustawy, w którym pod pozycją nr [...] wskazano inwestycję pn "Budowa linii 400 KV [...]". Zgodnie z art. 5 ust.2 cyt. ustawy, wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej może odnosić się do całości lub części inwestycji. Przedmiotem objęto część ww zadania na terenie województwa [...], powiat [...], gmina [...], oraz powiat [...], gmina [...], gmina [...] oraz gmina [...]. Analiza akt postępowania administracyjnego wskazuje, że prawidłowe są ustalenia Ministra Infrastruktury co do spełnienia wszelkich wymogów formalnych i materialnoprawnych ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji strategicznej. Jak prawidłowo wywodzi organ odwoławczy, złożony przez inwestora wniosek jest kompletny, zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 4 specustawy przesyłowej. Przed złożeniem wniosku inwestor, zgodnie z art. 4 ust. 2 oraz art. 4 ust. 1 pkt 13 specustawy przesyłowej, uzyskał wskazane powyżej opinie i uzgodnienia. Inwestor zwrócił się także do wskazanych powyżej podmiotów o wydanie opinii lub uzgodnień do przedmiotowego wniosku, których nie wydanie w terminie 21 dni od dnia zwrócenia się o nie, zgodnie z treścią art. 4 ust. 3 specustawy przesyłowej, prawidłowo odczytał jako brak zastrzeżeń ww. podmiotów do treści wniosku. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie Ministra Infrastruktury i Budownictwa należy uznać za prawidłowe. Trzeba przypomnieć, iż do wniosku została dołączona decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r., ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla ww przedsięwzięcia. Fakt jej uchylenia przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska został prawidłowo uwzględniony w zaskarżonej decyzji, poprzez dokonanie stosownej korekty w zakresie uwarunkowań środowiskowych (art. 8 ust. 1 pkt 3 specustawy przesyłowej - ww decyzja zawiera m.in. warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska). Natomiast, należy w tym miejscu wskazać, iż wszelkie zarzuty dotyczące lokalizacji sieci przesyłowej, podnoszone przez skarżącego zarówno w odwołaniu jak i skardze, winny były być podnoszone właśnie w toku postępowania przed RDOŚ. Wariantowanie przebiegu przedmiotowej inwestycji odbywa się bowiem na etapie postępowania o środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia i to właśnie w tym postępowaniu strony mogą wnosić uwagi, co do trasy projektowanej inwestycji. Na etapie postępowania środowiskowego, zakończonego wydaniem decyzji środowiskowej, nastąpiła ocena oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji, w tym przyjęcie wariantu jej lokalizacji, jak również w tym postępowaniu zostały przeanalizowane wszelkie kwestie dotyczące oddziaływania inwestycji na środowisko i ludzi. Na marginesie należy podnieść, iż skarżący podczas postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej miał możliwość wniesienia uwag do przyjętego przebiegu przedmiotowej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych i z powyższego uprawnienia skorzystał, jednakże przedstawione przez niego zastrzeżenia nie zostały przez organ środowiskowy uwzględnione z przyczyn w uzasadnieniu decyzji skrupulatnie wyjaśnionych. Odnosząc się dalej do powyższego zarzutu skargi dodatkowo należy wskazać, jak słusznie organ odwoławczy wskazał rozpoznając odwołanie skarżącego, że to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, decyduje o przebiegu inwestycji oraz o wielkości terenu niezbędnego dla realizacji inwestycji. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji podlega zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy przesyłowej. W ocenie Sądu wszelkie warunki wynikające z ww regulacji ustawowej zostały spełnione. Niezasadny jest powołany zarzut naruszenia art. 8 kpa. Z zasady wyrażonej w art. 8 kpa wynika wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Zdaniem Sądu organy uczyniły zadość zarówno przepisom prawa materialnego, jak również procesowego, co jest jednoznaczne, iż decyzje obu organów zostały wydane z poszanowaniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Podobnie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 9 kpa, wyrażającego zasadę informowania stron. W ocenie Sądu, organy prawidłowo prowadziły postępowanie, pouczając strony o przysługujących im prawach, w tym o możliwości ich zaskarżenia. Organy obu instancji w sposób zrozumiały przedstawiły swój tok rozumowania oraz przesłanki, które przesądziły o wydaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 kpa polegający na nie zawiadomieniu strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się w ich przedmiocie i barku możliwości składania dalszych wniosków, może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest bowiem wykazanie, że takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i ten obowiązek spoczywa na stronie stawiającej taki zarzut. Zatem, koniecznym jest udowodnienie przez stronę, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 kpa (min. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 2 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1320/08). Skarżący natomiast, poza prostym wskazaniem na naruszenie powyższego przepisu nie podjął nawet próby przedstawienia, jakich czynności procesowych nie mógł w związku z tym dokonać. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 11 kpa, wyrażającego zasadę przekonywania. Zaznaczyć w tym miejscu bowiem należy, iż zasada przekonywania sprowadza się do wyjaśnienia osobie, że adresowana do niej decyzja wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparta o przepisy obowiązującego prawa, to znaczy, że w istniejącym stanie prawnym i faktycznym wydanie innej decyzji było niemożliwe. Organ odpowiada za naruszenie tej zasady, jeżeli nie podejmie lub bezpodstawnie odstąpi od czynności mających przekonać osobę o zasadności decyzji, np. odstąpi od uzasadnienia decyzji. Zasada ta nakłada na organ obowiązek dołożenia należytej staranności w wyjaśnieniu osobie zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Nie wymaga się zaś od niego osiągnięcia rezultatu, to jest faktycznego przekonania osoby do prawidłowości podjętej decyzji (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 631/13 opubl. LEX nr 1387627). Podkreślić należy, iż zarówno Wojewoda [...] jaki Minister Infrastruktury i Budownictwa uzasadnili wydane decyzje, podając ich podstawę prawną oraz argumenty przemawiające za słusznością podjętego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu także, za bezzasadne należy uznać twierdzenie skarżącego, iż zaskarżona decyzja została wydana bez poszanowania zdania mieszkańców oraz sprzecznie z zasadami zrównoważonego rozwoju. Ww specustawa przesyłowa nie zobowiązuje inwestora do poprzedzenia wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej przeprowadzeniem konsultacji społecznych, które miałyby na celu ustalenie przebiegu projektowanej inwestycji z właścicielami bądź użytkownikami wieczystymi nieruchomości. Jednocześnie jednak, strony przedmiotowego postępowania miały zapewnioną przez organy orzekające, na każdym jego etapie, możliwość czynnego w nim udziału, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 10 kpa, z czego skorzystał skarżący składając m.in. zastrzeżenia i uwagi, do których ustosunkował się organ I instancji w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego przesunięcia słupa nr [...] oraz o oddalenie ww linii 400 Kv o kilkaset (min 300m) metrów, zauważyć należy, zgodnie z powyższymi wywodami, iż okoliczności te (wariantowanie przebiegu przedmiotowej inwestycji) strony mogły wnosić na etapie postępowania o środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia i to właśnie w tym postępowaniu dochodzić swoich racji. Przy czym, co również zostało już przedstawione, organy są związane zakresem wniosku i zajmują się jedynie jego badaniem pod względem formalnym, nie wchodząc w meritum rozstrzygnięcia. Podkreślić trzeba jednocześnie, że ustalenie lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób i innych podmiotów, których prawa lub interesy mogą być zagrożone lub naruszone w związku z realizacją takiej inwestycji. Granice tych praw i interesów określają przepisy specustawy przesyłowej lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Niejednokrotnie, inwestor szukając najdogodniejszego miejsca dla przebiegu linii, projektuje ją w miejscu, gdzie zbliża się ona do najmniejszej liczby domów na najmniejszą z możliwych odległość. Również, wbrew twierdzeniu skarżącego, nie doszło do naruszenia prawa własności, chronionego Konstytucją a tym samym do naruszenia wskazanych przez skarżącego art. 5 i 74 Konstytucji. Należy mieć bowiem na uwadze, że specustawa przesyłowa ma na celu stworzenie warunków prawnych zapewniających sprawny przebieg realizacji inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Wyjątkowy jej charakter wyrażony jest nie tylko w jej tytule, ale wynika też z całokształtu uregulowań stanowiących uproszczenie postępowania administracyjnego celem ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Wprowadzenie do porządku prawnego szczególnych przepisów tzw. "specustawy" i określenie specjalnego trybu realizacji zamierzeń inwestycyjnych uzasadnione jest celem publicznym w postaci konieczności sprawnego i szybkiego stworzenia nowej oraz usprawnienia i udoskonalenia istniejącej infrastruktury kraju dotyczącej sieci przesyłowych. Dlatego też prawo własności, podnoszone przez skarżącego, niewątpliwie jako przedmiot szczególnej ochrony zawartej w art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, nie jest jednak prawem bezwzględnym, gdyż w art. 64 ust. 1 Konstytucja RP przewiduje możliwość ograniczenia tego prawa, w drodze ustawy w zakresie, w jakim nie narusza to istoty własności. Wywłaszczenie nieruchomości zgodnie art. 21 ust. 2 Konstytucji RP jest możliwe gdy dokonywane jest na cel publiczny, za słusznym odszkodowaniem i w poszanowaniu zasady proporcjonalności, przewidzianej art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Natomiast skarżący nie wykazał w żaden sposób, na czym powołane naruszenia miałyby polegać. W istocie wskazał na utratę wartości jego nieruchomości, niemniej jednak, zarówno w odwołaniu jak i w skardze, poza gołosłownym podniesieniem tej okoliczności, skarżący nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na rzeczywistą utratę wartości jego nieruchomości o 1 000 000 zł, wskutek realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Reasumując wskazać należy, że zarówno Wojewoda orzekający w sprawie jako organ pierwszej instancji, jak i Minister Infrastruktury i Budownictwa działający jako organ odwoławczy nie naruszyli prawa w sposób skutkujący wyeliminowaniem z obrotu prawnego wydanych przez ww organy decyzji. W ocenie Sądu, Minister Infrastruktury i Budownictwa wystarczająco i należycie odniósł się do wszystkich argumentów jak i zarzutów podniesionych w odwołaniu skarżącego wniesionym od decyzji Wojewody jak i należycie dopełnił obowiązków płynących z ww przepisów ustawy. Zdaniem Sądu wydanie zaskarżonej decyzji w konkretnym jej kształcie uwzględniało zapewnienie wystąpienia możliwie najmniejszego konfliktu pomiędzy interesem publicznym a interesem jednostek, których przebieg planowanej linii sieci przesyłowych dotyczył. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.