IV SA/Wa 175/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Wnioskiem z dnia 15 marca 2011 r. "G." Spółka jawna wystąpiła o zezwolenie na usunięcie 27 drzew (nr inwentaryzacyjne - [...]) z terenu nieruchomości gruntowej położonej w O., przy ul. [...], w skład której wchodzą działki o nr ew. [...],[...] i [...] z obr. [...], ze względu na kolizję z planowaną inwestycją budowlaną. Do wniosku załączono m.in.: 1) wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego dla wskazanej nieruchomości gruntowej, z którego wynika, że w obszarze objętym planem postuluje się ochronę drzewostanu sosnowego oraz ustala "ochronę zadrzewień przyulicznych oraz wartościowych pojedynczych drzew, szczególnie sosny powyżej 30 lat, poprzez zakaz wycinki" ze wskazaniem, że "usunięcie drzewostanu musi być rekompensowane nowymi nasadzeniami w uzgodnieniu z właściwym organem", 2) kopię decyzji Starosty O. nr [...] z dnia [...] marca 2010 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę na wskazanej nieruchomości budynku mieszkalnego wielorodzinnego składającego się z dwóch segmentów. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku, decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. Prezydent Miasta O. zezwolił Spółce na usunięcie 7 drzew (nr [...]), ze względu na kolizję z planowaną inwestycją budowlaną, ustalając jednocześnie opłatę w wysokości 102.239,73 zł, oraz zezwolił na usunięcie 6 drzew (nr [...]) ze względu na kolizję z planowaną inwestycją budowlaną, uzależniając zgodę od zastąpienia usuniętych drzew nowymi nasadzeniami, ustalając opłatę w wysokości 93.074,77 zł oraz odraczając termin uiszczenia tej opłaty na okres 3 lat od dnia wydania zezwolenia, ponadto nie zezwolił na usunięcie 14 drzew (nr [...]). Odwołanie od powyższej decyzji wniosło P., dopuszczony do udziału w niniejszym postępowaniu na prawach strony, podnosząc, że decyzja ta jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który wyraźnie zakazuje wycinania drzew sosnowych powyżej 30 lat oraz wskazując, iż zwróciło się do Wojewody [...] o unieważnienie decyzji Starosty O. nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu powyższego odwołania od decyzji Prezydenta Miasta O. nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 83 ust. 1 i 3 oraz art. 84 ust. 4, 5 i 5a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r., Nr 151, poz. 1220, z późn. zm.) uchyliło pkt I, II, V i VI zaskarżonej decyzji i w tym zakresie : I. zezwoliło spółce "G." Sp. j. na usunięcie siedmiu sosen pospolitych oznaczonych numerami [...], rosnących na terenie nieruchomości położonej w O., przy ul. [...], w skład której wchodzą działki o nr ew. [...],[...] i [...] z obr. [...], kolidujących z planowaną inwestycją budowlaną, w terminie do 1 miesiąca od dnia kiedy niniejsza decyzja stanie się ostateczna, pod warunkiem zastąpienia ich nowymi nasadzeniami w terminie do dnia 30 kwietnia 2014 r.; o terminie rozpoczęcia i zakończenia nasadzeń drzew należy niezwłocznie zawiadomić Wydział GGRL i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta O.", II. ustaliło dla spółki "G." Sp. j. opłatę za usunięcie drzew wymienionych w pkt I zgodnie z załączoną specyfikacją (załącznik nr 2) w wysokości 102.239,73 zł (słownie: sto dwa tysiące dwieście trzydzieści dziewięć złotych siedemdziesiąt trzy grosze), V. odroczyło termin uiszczenia opłat ustalonych w pkt II i IV na okres 3 lat od dnia wydania zezwolenia; jeżeli nasadzenia nie zostaną dokonane w terminie wyznaczonym w pkt I i III, wnioskodawca jest zobowiązany do uiszczenia naliczonej opłaty; w takim przypadku opłatę należy uiścić niezwłocznie poprzez wpłatę na konto Miasta O. nr [...] w Banku S., VI. wskazało, że jeżeli posadzone drzewa i krzewy po upływie trzech lat od dnia ich posadzenia zachowają żywotność lub nie zachowają jej z przyczyn niezależnych od posiadacza nieruchomości, należność z tytułu ustalonych w pkt II i IV opłat za usunięcie drzew lub krzewów podlega umorzeniu przez Prezydenta Miasta O. w drodze decyzji; jeżeli posadzone drzewa po upływie trzech lat od dnia ich posadzenia nie zachowają żywotności z przyczyn zależnych od posiadacza nieruchomości, posiadacz nieruchomości zobowiązany będzie do uiszczenia opłat ustalonych w pkt lI i IV w terminie 14 dni po protokolarnym stwierdzeniu powyższego; jeżeli posadzone drzewa lub krzewy nie zachowały żywotności w terminie do 3 lat od dnia ich posadzenia, posiadacz nieruchomości jest obowiązany niezwłocznie do uiszczenia opłat ustalonych w pkt II i IV; oraz utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy. Wskazał, iż stosownie do art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r., Nr 151, poz. 1220, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą", usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić (..) po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości Wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, może być uzależnione - w myśl ust. 3 wymienionego artykułu - od przesadzenia drzew lub krzewów w miejsce wskazane przez wydającego zezwolenie albo zastąpienia ich innymi drzewami lub krzewami, w liczbie nie mniejszej niż liczba usuwanych drzew lub krzewów. Takie ujęcie daje podstawę do stwierdzenia, że udzielenie zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości pozostawione zostało uznaniu administracyjnemu wymienionych w przytoczonym przepisie organów; uznaniowości tej nie można rzecz jasna utożsamiać z dowolnością w orzekaniu. W wyroku z dnia 10 listopada 2009 r. (sygn. akt II SA/Ol 885/09, Lex nr 528406) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie podkreślił, iż decyzja w sprawie wycinki drzew zależy od uznania organu, którego obowiązkiem jest szeroko rozumiana dbałość o przyrodę, jednakże nie można przyjąć, że jest to uznanie bezgraniczne. Organ zobowiązany jest do poszukiwania rozwiązań korzystnych zarówno dla interesu publicznego jak i dla inwestora, co oznacza że wniosek określonego podmiotu o zezwolenie na usunięcie drzewa z nieruchomości winien być wszechstronnie rozważony i to zarówno w kontekście interesu wnioskodawcy, jak i interesu publicznego, przy czym przepisy ustawy o ochronie przyrody ani żadne inne przepisy nie dają wprost podstaw do przyjęcia prymatu interesu publicznego nad interesem właściciela nieruchomości. Zdaniem Kolegium, okoliczności sprawy nie dają podstaw do uznania, że organ pierwszej instancji dopuścił się w niniejszej sprawie niedopuszczalnej dowolności przy jej rozstrzyganiu. Brak jest w szczególności podstaw do uznania, że interes społeczny utożsamiany z ochroną przed usunięciem drzew rosnących na terenie planowanej przez inwestora inwestycji budowlanej powinien w tym przypadku przeważyć nad słusznym interesem wnioskodawcy-inwestora, zamierzającego zrealizować rzeczoną inwestycję, zgodnie z obowiązującymi w tej mierze przepisami prawa budowlanego. W sprawie niniejszej właściciel nieruchomości gruntowej, na której rosną drzewa wymienione w złożonym przezeń wniosku z dnia 15 marca 2011 r., zainteresowany jest ich usunięciem, gdyż uniemożliwiają mu one prawidłowe korzystanie z owej nieruchomości, a w szczególności - realizację zaplanowanej inwestycji budowlanej, na co uzyskał wymagane pozwolenie właściwego organu administracji. Co prawda faktycznie, obowiązujący dla terenu, z którego mają zostać usunięte przedmiotowe drzewa, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Rady Miasta O. Nr [...] z dnia [...] maja 2001 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), ustala m. in. obowiązek ochrony wartościowych pojedynczych drzew, szczególnie sosny powyżej 30 lat, poprzez zakaz wycinki, z ustalenia tego jednak nie wynika, że żadne drzewo w wieku powyżej 30 lat nie może zostać wycięte, dla objęcia bowiem owym zakazem konkretnego drzewa konieczne jest jeszcze uznanie takiego drzewa za wartościowe. Zakaz tego rodzaju byłby zresztą praktycznie niewykonalny, ponieważ bez trudu wyobrazić sobie można sytuacje, w których usunięcie takich drzew byłoby konieczne, na przykład ze względu na konieczność zapobieżeniu zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego albo dla zapobieżenia powstaniu znacznej szkody w mieniu. Tymczasem zebrany w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że drzewa, na wycięcie których zezwolił organ pierwszej instancji, są w wieku powyżej 30 lat, a jeśli nawet wiek ten osiągnęły - że są wartościowe na tyle, by powinny zostać objęte ochroną przewidzianą planem. Plan zagospodarowania przewiduje natomiast, że każdorazowe usunięcie drzewostanu musi być rekompensowane nowymi nasadzeniami w uzgodnieniu z właściwym organem. Możliwość uzależnienia wydania zezwolenia na usunięcie drzew od zastąpienia ich innymi drzewami przewiduje zresztą art. 83 ust. 3 ustawy. Tymczasem z niejasnych przyczyn (prawdopodobnie - ograniczając się do projektu nasadzeń przedstawionego przez wnioskodawcę) organ pierwszej instancji uzależnił wydanie zezwolenia na usunięcie jedynie w stosunku do części drzew (pkt III I IV zaskarżonej decyzji); zdaniem Kolegium, obowiązek taki powinien zostać nałożony na wnioskodawcę również w stosunku do drzew, o których mowa w pkt I decyzji, co musiało skutkować odpowiednią modyfikacją owego punktu oraz - konsekwentnie - kolejnych jej postanowień. Jednocześnie organ wskazał, iż sam fakt złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nie może zablokować postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew, nawet jeśli wniosek o udzielenie takiego zezwolenia uzasadniony jest koniecznością usunięcia drzew pozostających w kolizji z inwestycją, której dotyczy decyzja mająca zostać poddana ocenie pod kątem zgodności z prawem. W szczególności, brak jest podstaw do zawieszenia w takiej sytuacji postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew, jego wynik bowiem nie zależy od wyniku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P., zarzucając jej, iż wydana została z naruszeniem postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta O. Nr [...] z dnia [...] maja 2001 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), który ustała m. in. obowiązek ochrony wartościowych pojedynczych drzew, szczególnie sosny powyżej 30 lat, poprzez zakaz jej wycinki. Skarżący wskazał, iż jest kolejny wniosek inwestora w niniejszej sprawie oraz, że wystąpił o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. zwanej w dalszej części "p.p.s.a" ), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 ustawy Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a, Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja z dnia [...] listopada 2011 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., rozstrzygająca w przedmiocie usunięcia drzew, kolidujących z inwestycją budowlaną na działkach o nr ew. [...],[...] i [...] z obr. [...], w O. Zgodnie z art. 83 ust 1 i 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r., Nr 151, poz. 1220, z późn. zm.) Usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek: 1) posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości; 2) właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego - jeżeli drzewa lub krzewy zagrażają funkcjonowaniu tych urządzeń. 3. Wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, może być uzależnione od przesadzenia drzew lub krzewów w miejsce wskazane przez wydającego zezwolenie albo zastąpienia ich innymi drzewami lub krzewami, w liczbie nie mniejszej niż liczba usuwanych drzew lub krzewów. Norma ta nie określa żadnych szczegółowych przesłanek określających przypadki, które obligują organ administracji do udzielenia takiego pozwolenia lub odmowy jego wydania. Rozstrzygnięcie sprawy odbywa się w tym przypadku w granicach tzw. uznania administracyjnego. Organ administracji działając w granicach uznania administracyjnego winien rozważyć, które spośród prawnie dopuszczalnych rozstrzygnięć jest w danym wypadku celowe. W judykaturze przyjmuje się, iż granice uznania administracyjnego wyznacza art. 7 k.p.a., co oznacza, że organ administracyjny podejmując rozstrzygnięcie powinien uwzględnić interes społeczny i słuszny interes obywatela, (wyrok NSA z dnia 21 lipca 1998 r. sygn. II SA 506/98 Lex Nr 41383, wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1999 r. sygn. II SA 303/99. Lex Nr 46768). W przypadku rozstrzygnięcia zawierającego elementy uznania administracyjnego kontrola sądowa sprowadza się do oceny, czy organ przed wydaniem decyzji prawidłowo przeprowadził postępowanie, czy podjął wszystkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czy organ właściwie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia i nie przekroczył granic swobodnego uznania administracyjnego, czy rozstrzygnięcia takie nie posiadają cech dowolności, czy w sposób należyty zostały wyważone interesy społeczne i uzasadnione interesy stron postępowania, (wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1999 r. sygn. II SA 303/99 Lex Nr 46768, wyrok NSA z dnia 22 lutego 2001 r. sygn. V SA 2135/00 Lex Nr 50156). Analizując prawidłowość wydanej w niniejszej sprawie decyzji uznaniowej uwzględnić należy cel uregulowania art. 83 ust. 1 ustawy. Cel ten wynika z unormowań ustawy. Ustawa o ochronie przyrody określa zgodnie z art. 1 - cele, zasady i formy ochrony przyrody żywej i nieożywionej oraz krajobrazu. Ochrona przyrody w rozumieniu ustawy polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody, w tym zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień (art. 2 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy). Z art. 5 pkt 27 ustawy wynika, iż drzewa, wraz z terenem, na którym występują i pozostałymi składnikami szaty roślinnej tego terenu, jako roślinne elementy przyrody spełniają cele ochronne, produkcyjne lub społeczno-kulturowe. Ustawodawca w ustawie o ochronie przyrody zamieścił szereg przepisów, których celem jest ochrona drzew - art. 83, 85 i 88 ustawy. Postulat zachowania substancji drzew, poza art. 83 ust. 1 przewidującym konieczność uzyskania zezwolenia na wycięcie drzewa, znalazł swój wyraz także w art. 83 ust. 3 ustawy, który przewiduje, iż wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, może być uzależnione od przesadzenia drzew lub krzewów w miejsce wskazane przez wydającego zezwolenie albo zastąpienia ich innymi drzewami lub krzewami, w liczbie nie mniejszej niż liczba usuwanych drzew lub krzewów. Jednocześnie w art. 85 ust. 1 i 2 ustawy przewidziano, iż za usunięcie drzew wymierza się opłatę na podstawie stawki zależnej od obwodu pnia i gatunku drzewa Z przepisów tych wynika, iż ochrona drzew przewidziana w ustawie jest zatem ochroną zdecydowanie ukierunkowaną na zachowanie tego elementu przyrody, związaną z możliwością uzależnienia przez organ zgody na usunięcie drzewa od jego przesadzenia, lub zastąpienia inny drzewem, wiążącą się ze znacznymi opłatami i wysokimi sankcjami w razie naruszenia obowiązującego zakazu usunięcia drzewa. Z uregulowań ustawy wynika, iż przewidziane w art. 83 ust. 1 ustawy zezwolenie na wycięcie drzew jest wyjątkiem od reguły zachowania drzew jako podlegającego ochronie prawnej elementu przyrody,. W art. 83 ust. 4 pkt 6 ustawy wskazano, iż wniosek o wydanie zezwolenia powinien zawierać przyczynę zamierzonego usunięcia drzewa. Zezwolenie na wycięcie drzew nastąpić może jedynie w sytuacji, gdy przyczyna taka zostanie przez organ uznana za przyczynę ważną, uzasadniającą rezygnację z przewidzianej ustawą ochrony drzew. Nadto wskazać należy, iż z uregulowań ustawy i aktu wykonawczego - rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004 r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz. U. Nr 228, poz. 2306 z późn. zm.) wynika, iż ustawodawca obejmując drzewa ochroną zróżnicował ją w zależności od wieku drzewa oraz gatunku drzewa, co do zasady obejmując zwiększoną ochroną drzewa starsze oraz drzewa uznane za bardziej gatunkowo wartościowe. Świadczy o tym zwolnienie z uzyskania pozwolenia drzew, których wiek nie przekracza 5 lat (art. 83 w ust. 6 ustawy) i przewidziany w art. 85 ust. 2 ustawy wielokrotny wzrost maksymalnej opłaty w zależności od obwodu drzewa (związanego z jego wiekiem) oraz zróżnicowanie stawek za 1 cm obwodu pnia drzewa w rozporządzeniu dla różnych gatunków drzew. W ocenie Sądu, organy wydające zaskarżoną decyzję nie rozważyły wszystkich istotnych kwestii związanych z niniejszą sprawą, przez co przekroczyły granice uznania administracyjnego, a wydane przez nie decyzje noszą cechy dowolności, co stanowi naruszenie art. 7, 77, 80 i 107 §3 k.p.a w stopniu mogącym mieć istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Po pierwsze należy wskazać, iż słusznie skarżący podnosi, iż ustalając stan faktyczny i prawny sprawy organy winny były uwzględnić ustalenia wynikające z prawa miejscowego tj. uchwały Rady Miasta O. Nr [...] z dnia [...] maja 2001 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), który w ustalenia ogólnych w zakresie ochrony i kształtowania środowiska przyrodniczego w pkt. 2 postuluje ochronę drzewostanu sosnowego zaś w pkt. 3 ustala obowiązek ochrony wartościowych pojedynczych drzew, szczególnie sosny powyżej 30 lat, poprzez m.in zakaz jej wycinki. W ocenie Sądu organy nie odniosły się do postanowień powyższej uchwały, nie rozważyły, czy sosny o wycięcie których wnioskował inwestor spełniają lub nie przesłankę kwalifikującą je do objęcia ochroną wynikającą z zapisów planu- zakaz wycinki. Po drugie analiza akt sprawy wskazuje, iż rozpoznawany w niniejszym postępowaniu wniosek inwestora jest kolejnych wnioskiem, w którym na przestrzeni niespełna roku zwraca się on do organu I instancji o wyrażenie zgody na usunięcie drzew z terenu nieruchomości gruntowej położonej w O., przy ul. [...], w skład której wchodzą działki o nr ew. [...],[...] i [...] z obr. [...]. W konsekwencji rozpoznania wniosku z dnia 1 kwietnia 2010r. w przedmiocie wycinki drzew jako kolidujących z nową inwestycją, decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...] organ rozstrzygnął m.in w zakresie tożsamych co w niniejszej sprawie drzew tj. [...]. W uzasadnieniu tej decyzji odniósł się zaś do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazując które w jego ocenie drzewa należy zaliczyć do drzew wartościowych objętych zakazem wycinki wynikającym z planu. Po wydaniu powyższej decyzji wnioskiem z dnia 4 stycznia 2011 r, inwestor zwrócił się do organu o wydanie mu zezwolenia na wycięcie na w/w działkach drzew wskazanych powyżej oraz dodatkowo nr [...] jako zagrażający bezpieczeństwu. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] organ pierwszej instancji uznał, iż wszystkie wnioskowane do wycięcia sosny rosną w naturalnie ukształtowanych grupach, i wprawdzie nie są w idealnym stanie zdrowotnym, z uwagi na swój wiek, położenie w mieście, ale nie zagrażają one bezpieczeństwu dla życia ludzi i mienia. Ponadto wskazano, iż stanowią one wartościowe obiekty przyrodnicze podlegające maksymalnej ochronie wynikającej z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wydając zaskarżone w sprawie decyzje organy winny były zatem w pierwszej kolejności ustalić, czy sprawa niniejsza w odniesieniu m.in do drzew tj. [...] nie została już wcześniej rozstrzygnięta ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2010r. Nr [...], co stanowi zgodnie z art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a rażące naruszenie prawa. Wstępna analiza akt sprawy (w aktach znajdują się jedynie fragmenty akt- kopie z poprzednich postępowań ) wskazuje bowiem, iż zaskarżona w sprawie decyzja jest kolejną decyzją załatwiającą sprawę wycinki powyższych drzew jako kolidujących z inwestycją budowlaną. Sprawy te bez wątpienia dotyczą tego samego przedmiotu i stanu prawnego, występują w nich te samy podmioty. Obowiązkiem organu będzie zatem w sytuacji gdy uzna, iż również zmianie nie uległ stan faktyczny sprawy umorzyć postępowanie w odniesieniu do w/w drzew i rozpoznać wniosek w pozostałym zakresie tj. jedynie w odniesieniu do drzew, które nie zostały objęte w/w decyzją. Wskazać bowiem należy, iż bez wątpienia podejmowane przez inwestora działania ukierunkowane są na uzyskanie zgody na wycięcie zdecydowanej większości drzew znajdujących się na terenie objętym planowaną przez niego inwestycją budowlaną. Ewentualna kolizja interesu inwestora z interesem społecznym jakim jest ochrona przyrody musi być jednak przez organ właściwie wyważona i rzetelnie rozstrzygnięta. W tym celu organ zobligowany jest do działania w zakresie przysługujących mu uprawnień, zakresu posiadanej przez niego wiedzy, a przede wszystkim w oparciu o przepisy prawa w tym również prawa miejscowego. Z powyższych względów Sąd na podstawie art.145§1 ust.1 lit. c) p.p.s.a orzekł jak w pkt. 1 sentencji. Rozstrzygnięcie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji oparto o art. 152 p.p.s.a .