IV SA/Wa 1752/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.) Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 września 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu wobec nabycia nieruchomości przez cudzoziemca 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak. spr.[...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, dalej "MRiRW", utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] lutego 2016 r, znak [...], którym organ zgłosił sprzeciw na wydanie zezwolenia na nabycie przez spółkę [...] Spółka z.o.o. z siedzibą w [...] nieruchomości rolnej położonej w miejscowości [...], woj. [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,7755 ha oraz działki ewid. nr [...] w części o pow. 0,0294 ha. Stan sprawy przedstawiał się następująco: Spółka [...] Spółka z.o.o. z siedzibą w [...], obecnie nosząca nazwę [...] z.o.o. z siedzibą w [...], dalej zwana "skarżącą", wnioskiem z 13 października 2015 r., wystąpiła do Ministra Spraw Wewnętrznych o wydanie zezwolenia na nabycie prawa własności nieruchomości składającej się z działek o nr. ew. [...] o pow. 0,0844 ha, [...] o pow. 0,9582 ha, położonych w [...] dla których Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...] a także o nr w. [...] o pow. 0,7755 ha, dla której ten sam sąd prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Właścicielem tych działek jest spółka [...] z.o.o. MRiRW, któremu przysługuje uprawnienie do zgłoszenia sprzeciwu, gdy przedmiotem nabycia ma być nieruchomość rolna, postanowieniem z [...] lutego 2016 r. nr [...] umorzył postępowanie w części dotyczącej wydania zezwolenia na nabycie działki o nr ew. [...] i [...] –uznając, że nie stanowią one nieruchomości rolnych. Postanowieniem z tej samej daty, nr [...], MRiRW zgłosił sprzeciw na nabycie pozostałych nieruchomości. Wskazał, że stanowią one nieruchomości rolne i powinny być wykorzystane zgodnie z tym przeznaczeniem. Organ stwierdził, że wnioskodawcy nie prowadzą działalności rolniczej i nie zamierzają ich rolniczo wykorzystywać. Tym samym zezwolenie na ich nabycie byłoby sprzeczne z interesem rolnictwa i polityką kształtowania ustroju rolnego. Skarżąca wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie art. 7, 77 § 1, 107 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie przeznaczenia nieruchomości w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym nieruchomości objęte wnioskiem przeznaczone są na cele nierolnicze, co skutkuje naruszeniem art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców w związku z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 czerwca 2012 r. o kształtowaniu ustroju rolnego oraz art. 105 § 1 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia zamiast postanowienia o umorzeniu postępowania. Ponadto skarżący wskazał, że organ pominął przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia treść ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę stacji paliw na nieruchomościach objętych wnioskiem jak również pominął że obecnie nieruchomość stanowi własność spółki prawa handlowego i również nie jest wykorzystywana rolniczo a poza tym wcześniej została wydana [...] listopada 2013 r. przez Ministra Spraw Wewnętrznych decyzja zezwalająca na nabycie przez skarżącą tych nieruchomości oraz posiada pozytywną opinię [...] Izby Rolniczej z dnia [...] grudnia 2015 r. Rozpatrując ponownie sprawę MRiRW nie znalazł podstaw do zmiany swej wcześniejszej decyzji. Na podstawie wniosku wnioskodawcy, wypisów z rejestru gruntów, wypisu z [...] października 2015 r. z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 1996 r (D.U. Nr [...] z [...] lutego 1997 r, poz. [...]), organ ustalił że w rejestrach gruntu działka o nr ew. [...] o pow. 0,7755 ha stanowi w części o pow. 0,1730 ha grunty orne I klasy (RI), w części o pow. 0,2339 ha – grunty orne II klasy (RII), w pozostałej części o pow. 0,3686 ha – grunty orne III klasy (RIII). Działka [...] o pow. 0,9582 ha stanowi w części o pow. 0,9288 ha – tereny komunikacyjne, w pozostałej części o pow. 0,0294 ha grunty rolne klasy III (RIIIa). Z wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że działka o nr ew. [...] leży na terenie przeznaczonym pod usługi i administrację, oznaczonym symbolem [...], [...] oraz na terenie przeznaczonym pod projektowaną obwodnicę południową [...], oznaczoną symbolem [...]. Z kolei działka o nr ew. [...] usytuowana jest także na terenie przeznaczonym pod usługi i administrację, oznaczonym symbolem [...], na terenie przeznaczonym pod projektowaną obwodnicę [...], oznaczoną symbolem [...]. Symbol [...] oznacza tereny rolne. W konsekwencji, zdaniem organu, skoro w ewidencji gruntów oraz w planie zagospodarowania przestrzennego działki we wskazanej części stanowią tereny rolne – grunty orne o wysokich klasach bonitacyjnych, stanowią więc nieruchomości rolne. W związku z tym organ uznał za niezasadny wniosek o umorzenie postępowania. Dalej organ wskazał, że jedynym udziałowcem ubiegającej się o zezwolenie spółki jest spółką prawa [...] - [...] S.A. z siedzibą w [...]. Przeważającym przedmiotem działalności gospodarczej tej spółki jest sprzedaż detaliczna paliw. Na działkach tych spółka zamierza wybudować stację paliw wraz ze stacją tankowania gazem (LPG), obiektami towarzyszącymi, infrastrukturą techniczną, układem drogowym i związanymi z tym obiektami handlowymi i usługowymi. Biorąc to pod uwagę organ uznał, że rozmiar zamierzonej inwestycji wskazuje na to, że skarżący nie zapewni wykorzystania gruntów zgodnie z ich przeznaczenie rolniczym. Nie jest także preferowanym nabywcą gruntów rolnych, zgodnie z przepisami ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego a więc rolnikiem indywidualnym. Wydanie zezwolenia byłoby sprzeczne z interesem rolnictwa i interesem społecznym. Czyni to, zdaniem organu, niezasadnym zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. Odnosząc się do zarzutu pominięcia opinii [...] Izby Rolniczej z [...] listopada 2015 r. organ stwierdził, że nie jest tą opinią związany. Organ powinien ten dowód ocenić w granicach prawa do swobodnej oceny dowodów. Decydującymi dowodami w tej sprawie były natomiast: rolny charakter objętej wnioskiem nieruchomości wynikający z danych z ewidencji gruntów i kwalifikacja działek w planie miejscowym. Deklarowany przez nabywcę cel nabycia nieruchomości nie jest związany w ogóle z prowadzeniem działalności rolniczej. Objęta wnioskiem nieruchomość jest nieruchomością rolną i powinna być wykorzystana zgodnie z jej przeznaczeniem. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiodła skarżąca spółka. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 7, 77 § 1, 107 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie przeznaczenia nieruchomości w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym nieruchomości objęte wnioskiem przeznaczone są na cele nierolnicze, co skutkuje naruszeniem art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców w związku z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 czerwca 2012 r. o kształtowaniu ustroju rolnego oraz art. 105 § 1 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia zamiast wydania postanowienia o umorzeniu postępowania. -art. 7, 77 § 1 i 107 K.p.a. polegające na pominięciu przez organ treść ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę stacji paliw na nieruchomościach objętych wnioskiem; okoliczności, że obecnie nieruchomość stanowi własność spółki prawa handlowego i również nie jest wykorzystywana rolniczo oraz że wcześniej została wydana [...] listopada 2013 r. przez Ministra Spraw Wewnętrznych decyzja zezwalająca na nabycie przez skarżącą tych nieruchomości oraz spółka posiada pozytywną opinię [...] Izby Rolniczej z dnia [...] grudnia 2015 r. Naruszenia te skutkowały błędnym przyjęciem, że wydanie sprzeciwu na nabycie nieruchomości chroni ją przed jej przeznaczeniem na cele inne niż rolne a w konsekwencji nie może osiągnąć zamierzonych celów tj. kształtowania ustroju rolnego zgodnie z preferencjami polityki rolnej prowadzonej przez Ministra Rolnictwa przy jednoczesnym naruszeniu słusznego interesu strony w uzyskaniu zezwolenia na nabycie. Mając powyższe na względzie skarżąca spółka wniosła o uchylenie obu postanowień i umorzenie postępowania oraz zwrot kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła te same okoliczności, które wskazywała we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, wskazując na przeznaczenie działek w planie miejscowym pod działalność inną niż rolnicza, pominięcie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (decyzja starosty Powiatu [...] nr [...] z dnia [...].07.2013 r zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę planowanej inwestycji) – co świadczy o tym, że zagospodarowanie terenu jest zgodne z ustaleniami planu miejscowego ale i przesądzone w świetle decyzji o pozwoleniu na budowę, wskazaniem że obecny właściciel nie wykorzystuje tej nieruchomości rolniczo, nie uwzględnieniu pozytywnej opinii [...] Izby Rolniczej a raczej pominięcie tej opinii. Wskazała także, że ustawa o kształtowaniu ustroju rolnego w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez Ministra nie miała zastosowania do nieruchomości będących przedmiotem wniosku. Naruszenie art. 7, 77 § 1, 107 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie przeznaczenia nieruchomości w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym nieruchomości objęte wnioskiem przeznaczone są na cele nierolnicze, co skutkuje z kolei naruszeniem art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców w związku z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 czerwca 2012 r. o kształtowaniu ustroju rolnego oraz art. 105 § 1 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia zamiast postanowienia o umorzeniu postępowania. Ponadto skarżący wskazał, że organ pominął przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia treść ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę stacji paliw na nieruchomościach objętych wnioskiem jak również pominął, że obecnie nieruchomość stanowi własność spółki prawa handlowego i nie jest wykorzystywana rolniczo. Nie uwzględnił także że wcześniej została wydana [...] listopada 2013 r. przez Ministra Spraw Wewnętrznych decyzja zezwalająca na nabycie przez skarżącą tych nieruchomości oraz pozytywna opinia [...] Izby Rolniczej z dnia [...] grudnia 2015 r. Nieruchomości objęte wnioskiem nie wchodzą w skład gospodarstwa rolnego. Brak było zatem przesłanek wskazujących na konieczność "zapewnienia prowadzenia działalności rolniczej przez osoby o odpowiednich kwalifikacjach ponieważ kwalifikacje takie wymagane są jedynie dla prowadzenia indywidualnych gospodarstw rolnych. Z uwagi na powierzchnię działki nie stosuje się do nich prawo pierwokupu Agencji Nieruchomości Rolnych. Mając to na względzie, zdaniem skarżącej, ustawa o kształtowaniu ustroju rolnego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania postanowienia nie mogła stanowić podstawy normatywnej dla wydania sprzeciwu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie z dnia [...] lutego 2015 r. została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje regulacja art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przepis ten, zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), ma zastosowanie również do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie nowelizacji p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku skarg na określone wyżej postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja czy postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Stosowanie zaś do art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawą do wydania zaskarżonego postanowienia były przepisy ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (t.j. Dz.U.2016.1061). Przepisy tej ustawy nakładały na cudzoziemca generalny obowiązek uzyskania zezwolenia na nabycie nieruchomości w Polsce (art. 1 ust. 1). W odniesieniu do nieruchomości rolnych minister właściwy ds. rozwoju wsi mógł zgłosić sprzeciw do wniosku o nabycie nieruchomości przez cudzoziemca. Przepisy tej ustawy w art. 8 w sposób szczególny określiły obowiązek udzielenia zezwolenia gdy nabywcą jest obywatel lub przedsiębiorca państwa członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego. W odniesieniu do tych podmiotów ustawa w art. 8 wprowadza szczególne wyjątki zwalniające od obowiązki uzyskania zezwolenia. Brzmienie art. 8 w tym zakresie jest efektem negocjacji Polski z UE w zakresie okresów przejściowych w odniesieniu do obrotu nieruchomościami. Warunki tych okresów zostały określone w Załączniku XII Aktu Przystąpienia do Unii Europejskiej. Europejski Obszar Gospodarczy utworzony został na podstawie umowy z 2 maja 1992 r., która weszła w życie 1 stycznia 1994. (D.U.E.l 1994.1.L.3 ze zm). W chwili obecnej do porozumienia przystąpiły wszystkie 15 państwa UE a także Lichtenstein, Norwegia oraz Islandia. Po rozszerzeniu w ramach Europejskiego Obszaru Gospodarczego znajdą się nowe kraje UE. Stroną porozumienia jest Królestwo Danii. Art. 8 ust. 2 w odniesieniu do obywateli oraz przedsiębiorców państw należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego stanowi, że podmioty te nie muszą uzyskiwać zezwolenia na nabywanie nieruchomości, ani udziałów lub akcji w spółce będącej właścicielem lub wieczystym użytkownikiem nieruchomości, z wyjątkami określonymi w kolejnych ustępach art. 8. Wyjątki te dotyczą nieruchomości rolnych, leśnych oraz nabycia drugich domów. W odniesieniu do nieruchomości rolnych okres, w którym wymagane było zezwolenie na nabycie nieruchomości to 12 lat licząc od 1 maja 2004 r. czyli do 1 maja 2016 r. W związku z tym w dacie wyrokowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny cudzoziemiec spełniający wyżej wskazane kryteria pochodzenia (także spółka prawa obcego) nie musi już uzyskiwać zezwolenia na nabycie nieruchomości rolnych a tym samym brak jest podstaw prawnych do wniesienia sprzeciwu i w ogóle prowadzenia postępowania o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości przez cudzoziemca. Tym niemniej w dacie wydawania decyzji przez organ II instancji postanowienia czyli [...] kwietnia 2016 r. obowiązywała jeszcze procedura zezwalająca o jakiej mowa w ustawie o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Dlatego Sąd dokona oceny legalności zaskarżonego postanowienia. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 1 ust. 1 a ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 czerwca 2012 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (D.U. 2012, poz. 803). Z art. 1 a pkt 6 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców wynika, że nabywanie nieruchomości rolnej przez cudzoziemca następuje z zachowaniem przepisów ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego. Przepis art. 2 pkt 1 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego określa pojęcie nieruchomości rolnej. Ustawodawca rozumie przez to nieruchomość rolną w rozumieniu Kodeksu cywilnego, z wyłączeniem nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele inne niż rolne. A więc nieruchomość, która w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest na inny cel niż rolny, nie mieści się w pojęciu nieruchomości rolnej co do której minister właściwy ds. rolnictwa może wyrazić sprzeciw na wydanie zezwolenia na jej nabycie. (Sąd Najwyższy w wyroku o sygn. akt III CSK 32/13 w Lex). Zastosowana konstrukcja prawna umożliwia więc bezzezwoleniowe nabywanie przez cudzoziemców nieruchomości, które zgodnie z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego są przeznaczone pod inne niż rolne przeznaczenie. Na gruncie niniejszej sprawy organ co prawda zwrócił uwagę na obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jednakże, brew przepisowi art. 1 ust. 1 a ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 czerwca 2012 r o kształtowaniu ustroju rolnego nie ocenił prawidłowo postanowień planu tj. uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] grudnia 1996 r. (D,U Nr [...] z [...] lutego 1997, poz. [...]) Z tych natomiast wynika, że działka ewidencyjna nr [...] leży w terenie przeznaczonym pod usługi i administrację, oznaczonym symbolem [...], RP oraz na terenie przeznaczonym pod projektowaną obwodnicę południową [...] oznaczonych symbolem [...]. Z kolei działka o nr ew. [...] również usytuowana jest pod usługi i administrację, symbol [...], [...] również przeznaczona jest pod tę obwodnicę. W niewielkiej części znajduje się na terenie przeznaczonym pod trwałe użytki zielone. W ocenie Sądu organ nie uwzględnił zapisów planu co do charakteru przeważającej części nieruchomości, posługując się wyłącznie wypisami z rejestru gruntów, które rzeczywiście wskazują na rolniczy charakter tych działek. Przyjął także że nabycie niewielkiej części nieruchomości, co do której postanowienia planu stanowią o jej rolniczym przeznaczeniu (część działki o nr ew.[...]) przesądza o skuteczności sprzeciwu, podczas gdy nieruchomość ta wykorzystywana jest obecnie przez inny podmiot na prowadzenie działalności gospodarczej nie o charakterze rolniczym (również stacja paliw). W ocenie WSA usytuowanie tej części z działki nr ew.[...] pomiędzy gruntami przeznaczonymi do zagospodarowania innego niż rolnicze, przemawia za brakiem podstaw do wyrażenia sprzeciwu. Żaden interes publiczny nie przemawia za pozbawieniem ubiegającego się o zezwolenie możliwości nabycia tej części nieruchomości. Uniemożliwienie nabycia nieruchomości nie wzmocni ani nie ochroni czy też nie doprowadzi do rozwoju gospodarstwa rolnego jako stanowiącego podstawę ustroju rolnego ( preambuła i art. 1 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego). Fakt, że skarżący planuje na tym terenie wybudowanie stacji paliw nie oznacza, że części tego terenu nie wykorzysta zgodnie z jej przeznaczeniem tj. trwałe użytki zielone. W ocenie sądu organ w uzasadnieniu decyzji wskazał jedynie na interes społeczny związany z koniecznością ochrony gruntów rolnych natomiast w ogóle nie rozważył interesu skarżącego, który ma prawo i w jego granicach do zagospodarowania działki zgodnie z przeznaczeniem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, po uprzednim jej nabyciu. Naruszył więc organ art. 7 K.p.a. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 105 § 1 K.p.a. gdyż w dacie wydawania kontrolowanego rozstrzygnięcia obowiązywały przepisy dotyczące ograniczeń w nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Fakt, że część nieruchomości przeznaczona była pod działalność rolniczą nie dawał podstawy do umorzenia postępowania ale do uznania, że brak jest podstaw prawnych do wyrażenia sprzeciwu. Udzielenie pozwolenia na budowę pozostaje bez wpływu na ocenę przesłanek do wyrażenia sprzeciwu. Pozwolenie to wydawane jest na podstawie przepisów prawa budowlanego a więc zupełnie innych niż przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Także kwestia związana z uzyskaniem, decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r., zezwolenia na nabycie nieruchomości nie ma pierwszoplanowego znaczenia choć należy zgodzić się ze skarżącym, że zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa zawarta w art. 8 K.p.a. powinna być rozumiana w ten sposób, że w takich samych okolicznościach faktycznych obywatel ma prawo oczekiwać tożsamego rozstrzygnięcia. Oceniając zarzut nie uwzględniania pozytywnej opinii [...] Izby Rolniczej, należy zgodzić się z organem, że nie ma ona charakteru wiążącego. Z uzasadnienia rozstrzygnięcia organu wynika jednak że nie ma ona żadnego znaczenia. Gdyby tak było to niecelowym byłoby w ogóle zasięganie takiej opinii a ustawodawca nie nałożyłby na organ obowiązku jej zasięgnięcia. Organ powinien odnieść się do tej opinii, która jest jednym z dowodów w sprawie i wskazać w sposób przekonujący dlaczego nie podziela jej treści i co przemawia za jej nieuwzględnieniem. W związku z utratą z dniem 1 maja 2016 r. mocy art. 8 ust. [...] maja 2016 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji umorzył z urzędu jako bezprzedmiotowe postępowanie z wniosku [...] Spółka z.o.o. z siedzibą w [...] o wydanie zezwolenia na nabycie opisanych na wstępie nieruchomości. W ocenie jednak Sądu umorzenie tego postępowania nie eliminuje z obrotu prawnego wydanego i zaskarżonego postanowienia, które zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego. Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c P.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. wyda rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania.