IV SA/Wa 1753/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.), Protokolant Andrzej Malinowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2006 r. sprawy ze skargi I. G. i A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania I. G. i A. O. od decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] grudnia 2005 r. ustającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części budynku garażowego usytuowanego na działce nr ew. [...] w obr. 6 w O. na warsztat samochodowy-mechanika pojazdowa i blacharstwo ( 2 stanowiska ) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż z uwagi na brak planu miejscowego wydanie decyzji jest niezbędne, jednakże z uwagi na fakt, iż decyzja dotyczy jedynie zmiany funkcji istniejącej inwestycji to nie ma potrzeby ustalania szczegółowych parametrów zabudowy, istotna jest również jedynie analiza funkcji zabudowy sąsiadującej. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji złożony w dniu 19 września przez S. O. odpowiada wymogom art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeprowadzona w sprawie analiza funkcji i cech zagospodarowania terenu, w myśl § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. nr 164, poz. 1588 ), wykazała, iż w sąsiedztwie znajdują się budynki wykorzystane na cele handlowe i produkcyjne. Nadto Kolegium dodało, iż wydanie decyzji nie przesądza o pozwoleniu na budowę a zarzuty podniesione przez I. G. i A. O. dotyczą kwestii niemieszczących się w zakresie postępowania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I. G. i A. O., zwani dalej skarżącymi, podnieśli, iż nie wyrażają zgody na użytkowanie garażu w formie warsztatu samochodowego, w swoim domu odczuwają hałasy i drgania a właściciele działki wybudowali garaż w ostrej granicy z ich działką. Wnieśli o wnikliwe rozpatrzenie powyższych argumentów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji nie zaś według kryteriów słusznościowych. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270 ze zm. dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwaną dalej ustawą, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 52. ust. 1. w zw. z art. 64 ust. 1 w/w ustawy ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, przy czym ust 2 określa treść wniosku. O treści decyzji o warunkach zabudowy stanowi art. 54 w zw. z art. 64 ust 1 cyt ustawy zgodnie z którym decyzja określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, a) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, a) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, b) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e)ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Tak więc należy stwierdzić, iż podstawę rozstrzygnięcia stanowi opis inwestycji zawarty we wniosku, przy czym treść decyzji winna nawiązywać także do merytorycznego rozpoznania sprawy. Warunkiem koniecznym ale i wystarczającym do wydania przedmiotowej decyzji jest zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującego, a jego spełnienie lub niespełnienie determinuje działanie organu. Jeśli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu ( art. 54 pkt 2 ), to organ ma obowiązek wydać pozytywną decyzję stosownie do art. 56 ustawy, opierając ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu na normach prawnych. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż złożony przez inwestora wniosek jest kompletny i odpowiada przepisom wynikającym z przedmiotowej ustawy a decyzja dotyczy zmiany przeznaczenia części budynku garażowego na budynek warsztatowy -mechanika pojazdowa i blacharstwo samochodowe. A więc decyzja stanowi o zmianach w istniejącym obiekcie nie zaś o tworzeniu nowej zabudowy. Z akt sprawy wynika, że organ przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla zmiany objętej wnioskiem zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. nr 164, poz. 1588 ). W obszarze analizowanym oznaczonym na załączniku graficznym literami ABCDEFGA znajdują się obiekty budowlane o zróżnicowanej funkcji. I tak-od strony zachodniej i południowej przedmiotowej nieruchomości występuje zabudowa mieszkaniowa, od wschodniej granicy, na terenie działki [...], zabudowa produkcyjno-usługowa a na terenie działek [...] i [...] zabudowa handlowo-usługowa. Należy więc stwierdzić, iż na działkach sąsiednich prowadzona jest działalność gospodarcza. Odmowa ustalenia warunków zabudowy dla wskazanej wyżej zmiany byłaby możliwa jedynie w przypadku gdyby na analizowanym obszarze taka działalność nie byłaby realizowana a wszystkie okoliczne działki byłyby przeznaczone wyłącznie na budownictwo jednorodzinne. Jak wskazano wyżej taka sytuacja nie występuje w rozpatrywanej sprawie. O ocenie Sądu organ orzekający w sprawie zasadnie uznał, iż sprawa została wyjaśniona w stopniu wystarczającym na etapie postępowania kończącego się wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu a zarzuty podnoszone przez skarżących nie dotyczą kwestii mieszczących się w zakresie prowadzonego postępowania. Niejako na marginesie Sąd zauważa, iż w przypadku konieczności przebudowania garażu na warsztat, przy zmianie jego przeznaczenia, konieczne jest uzyskanie przez inwestora niezbędnych zezwoleń przewidzianych przepisami prawa. Reasumując powyższe rozważania Sąd uznał za nietrafne zarzuty podniesione w skardze, nie stwierdził także z urzędu naruszenia prawa, które miałoby wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji.