IV SA/Wa 176/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (spr.), Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Jarosław Łuczaj, Protokolant ref. staż. Sebastian Niedbalski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców, po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika obywatelki [...] – M. Z. (dalej: Strona, Skarżąca, Cudzoziemka), od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. Nr [...] orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że orzeczenie zapadło wobec następujących uwarunkowań faktycznych i prawnych. [...] lutego 2018 r. p. M. Z. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP. W przedmiotowym wniosku wskazano, że celem pobytu skarżącej jest wykonywanie pracy na rzecz podmiotu [...] POLSKA S. C. ul. [...] w [...], na podstawie umowy o pracę w wymiarze czasu pracy ½ etatu, za wynagrodzeniem 1400 zł brutto miesięcznie, na stanowisku przedstawiciela handlowego do spraw reklamy, w okresie od dnia 2 kwietnia 2018 r. do dnia 1 kwietnia 2021 r. Wojewoda [...] w/w decyzją na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach odmówił udzielenia przedmiotowego zezwolenia. Stwierdził, że cudzoziemka nie spełnia wymogów do udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu i nie wykazała, ze okoliczności, które są podstawa ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniają jej pobyt w Polsce przez czas dłuższy niż 3 miesiące. W odwołaniu powołano m.in. na naruszenia art. 7, 77§ 1 i 107 § 3 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, naruszenie art. 8 § 2 kpa poprzez odstąpienie bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym, naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez brak w decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz naruszenie art. 100 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez wydanie decyzji odmownej w sytuacji, gdy cudzoziemka spełnia przesłanki do udzielenia jej pozwolenia na pobyt czasowy. Organ odwoławczy uzasadnił swoje orzeczenie, przywołując następujące okoliczności faktyczne i uwarunkowania prawne sprawy: - p. M. Z. przekroczyła granice strefy Schengen w Polsce w dniu [...].01.2018 r. na podstawie wydanej przez Konsula [...] w [...] wizy typu C w celu wizyty u rodziny lub przyjaciół we [...] z terminem ważności od dnia 23.01.2018 r. do dnia 23.04.2018 r. na czas pobytu 30 dni, - w toku postępowania przed organem I instancji, pełnomocnik cudzoziemki przedstawił wydaną przez Urząd Pracy [...] w dniu [...] lutego 2018 r. informację Starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy, w której stwierdzono brak możliwości pozyskania pracowników dla podmiotu [...] POLSKA S. C., na stanowisko przedstawiciela handlowego do spraw reklamy/przedstawiciela handlowego, za wynagrodzeniem w wysokości 1400 zł brutto miesięcznie, w wymiarze ½ etatu, - do akt sprawy dołączono również załącznik nr 1 informujący, że cudzoziemka będzie wykonywała pracę na rzecz podmiotu [...] POLSKA S. C., na stanowisku przedstawiciela handlowego do spraw reklamy, za wynagrodzeniem w wysokości 1400 zł miesięcznie, brutto w wymiarze ½ etatu, -oświadczenie z dnia [...].01,2018 r. złożone przez Skarżącą, pod rygorem odpowiedzialności karnej, dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej, wykonywania pracy oraz rozliczania się cudzoziemki z Urzędem Skarbowym, -oświadczenie Skarżącej z [...].01.2018 r., że nie posiada na utrzymaniu innych osób, - oświadczenie z dnia [...].03.2018 r. Pana H. W., że zapewni Skarżącej miejsce zamieszkania pod adresem: Warszawa, ul. [...] m [...] od dnia 19.03.2018 r. na czas nieokreślony, - mając na uwadze powyższe ustalenia, organ odwoławczy podzielił opinię, że zamierzony cel pobytu wnioskodawcy był niezgodny z deklarowanym celem pobytu i nie wykazała, że okoliczności które sa podstawą ubiegania się o to zezwolenie uzasadniają jej pobyt na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 miesiące. - świadczył o tym, zdaniem organu I instancji, również fakt, że zainteresowana nie przebywa w Polsce na podstawie wizy wydanej w celu wykonywania pracy, w związku z czym nie może legalnie wykonywać pracy w Polsce. Posiadana przez nią wiza wydana w celu odwiedzin nie upoważnia do świadczenia pracy, a tym samym nie wykazała ona, że dysponuje źródłem stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania. Dokonując ponownej analizy złożonego wniosku i podniesionych w odwołaniu zarzutów, a więc całego materiału dowodowego Szef Urzędu do spraw Cudzoziemców wskazał, że: - stosownie do postanowień art. 25 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium RP obowiązany jest m. in. uzasadnić cel i warunki planowanego pobytu (pkt 1), natomiast zgodnie z art. 60 ust. 1 cyt. ustawy, wizę Schengen lub krajową wydaje się m. in. w celu turystycznym (pkt 1), odwiedzin u rodziny lub przyjaciół (pkt 2), wykonywania pracy (pkt 5, 5a i 6), zatem samowolna zmiana celu wjazdu i pobytu stanowi próbę obejścia przepisów ustawy o cudzoziemcach, - zgodnie z art. 5 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy państwem członkowskim właściwym do rozpatrzenia wniosku o wydanie wizy jednolitej i podjęcia decyzji w jej sprawie jest: a) państwo członkowskie, którego terytorium stanowi jedyne miejsce docelowe wizyty lub wizyt; b) jeżeli wizyta obejmuje więcej niż jedno miejsce docelowe – państwo którego terytorium stanowi główne miejsce docelowe wizyty lub wizyt pod względem długości lub celu pobytu; c) jeżeli nie można określić głównego miejsca docelowego miejsca wizyty – państwo członkowskie, którego granicę zewnętrzną osoba ubiegająca się o wizę zamierza przekroczyć w celu wjazdu na terytorium państw członkowskich. - w dniu złożenia wniosku Skarżąca przebywała w Polsce na podstawie wydanej przez Konsula [...] w [...] wizy Schengen typu C wielokrotnego wjazdu z terminem ważności od dnia 23.01.2018 r. do dnia 23.04.2018 r. na czas pobytu 30 dni, wydaną w celu odwiedzin u rodziny i przyjaciół we [...]; w dniu 29.01.2018 r. przekroczyła granicę strefy Schengen w Polsce, w dniu 1.02.2018 r. wystąpiła do Wojewody [...] o udzielenie pozwolenia na pobyt czasowy i pracę, a następnie w dniu 2.02.2018 r. opuściła terytorium RP, zatem zdaniem organu ubiegając się o wizę, miała świadomość ze przekroczy granicę Schengen w Polsce i tu złoży wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w celu podjęcia pracy, zatem jej pobyt posłuży innemu celowi niż ten wynikający z wizy, - zgodnie z w/w przepisami jeżeli wizyta obejmuje więcej niż jedno miejsce docelowe państwem członkowskim właściwym do rozpoznania wniosku o wizę jednolitą winno być państwo, którego terytorium stanowi główne docelowe miejsce wizyty lub wizyt pod względem długości pobytu lub celu pobytu’ - zadeklarowanym, docelowym miejscem pobytu w krajach strefy Schengen była [...], celem podróży odwiedziny u rodziny i przyjaciół, natomiast Skarżąca wjechała na terytorium strefy Schengen w Polsce, zatem planowała przyjazd do Polski i podjęcie tu pracy, mimo innej deklaracji złożonej przed Konsulem [...], na co wskazuje bardzo krótki okres czasu w jakim poczyniono wysiłki celem zalegalizowania pobytu Skarżącej w Polsce w związku z zamiarem podjęcia tutaj pracy, licząc od dnia jej wjazdu na terytorium RP, - w ocenie organu II instancji nie ma tu znaczenia fakt, że zatrudnienie (podjęcie przez nią pracy) miałoby nastąpić nawet (faktycznie) po upływie okresu pobytu wynikającego z w/w wizy, bowiem cele, w jakich wydaje się wizy Schengen zostały określone jako okoliczności zgeneralizowane i zasadniczo odbiegające od siebie, a zatem pewien obszar aktywności cudzoziemców mieszczący się zakresie pojęcia celu wyznaczonego przez wizę można odróżnić od pozostałych form aktywności, - podjęcie działań bezpośrednio zmierzających do uzyskania możliwości zatrudnienia wprost wskazuje na zmianę celu pobytu Skarżącej w Polsce (i na terytorium państw obszaru Schengen), a działania takie nie są aspektem ubocznym, nieistotnym z punktu widzenia celu wynikającego z wizy; deklarowany cel wjazdu wynika z charakteru wizy jaka została wydana, a proces porównania faktycznego i deklarowanego celu pobytu prowadzi do wniosku o istnieniu niezgodności, - powyższe wskazuje na próbę obejścia przez Skarżącą przepisów dotyczących udzielenia pozwolenia na pobyt czasowy, poprzez deklarowanie innego celu pobytu niż ten, który stanowił podstawę wjazdu na terytorium strefy Schengen, bowiem cudzoziemka ubiegając się o wydanie wizy deklarowała cel wjazdu, którego następnie nie zrealizowała, - wobec liberalizacji przepisów migracyjnych, ma miejsce znaczny napływ cudzoziemców chcących zalegalizować swój pobyt na terytorium RP, co stanowi pole do nadużyć procedury legalizacji pobytu w Polsce, co jest istotne o tyle iż uzyskanie tytułu pobytowego w jednym z państw Schengen umożliwia podróżowanie i pobyt na terytorium całej strefy Schengen. Mają miejsce sytuacje, w której przepisy mające na celu łatwiejsze uzupełnianie niedoborów kadrowych na krajowym rynku pracy przez cudzoziemców są wykorzystywane w innym celu np.: stwarzaniu fikcji zatrudnienia w Polsce, służącym jedynie do uzyskania tytułu pobytowego i wykorzystania go niezgodnie z przeznaczeniem, co stanowi zagrożenie dla porządku prawnego RP, gdyż dochodzi do prób wyłudzenia zezwoleń pobytowych dla całej strefy Schengen w której te tytuły pobytowe mogą być wykorzystywane, co nie leży w interesie RP, - zgodnie z art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach celem zezwolenia na pobyt czasowy jest umożliwienie cudzoziemcowi pobytu na terytorium Polski i wykonywanie pracy, co do zasady na terytorium Polski, - zasadniczą konstrukcję podstawy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy określa art. 98 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach zgodnie z którym zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi udziela się – albo w przypadkach o których mowa w art. 160, art. 181 i art. 187 – można udzielić na jego wniosek, jeżeli spełnia wymogi ze względu na deklarowany cel pobytu, a okoliczności które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniają jego pobyt na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 miesiące, - ustalenie przez organ, iż okoliczność która jest podstawą ubiegania się o zezwolenie na pobyt czasowy nie uzasadnia zamieszkiwania cudzoziemca na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 miesiące obliguje organ do wydania decyzji odmownej na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy – gdyż nie są spełnione wymogi o których mowa w art. 98 ust. 1 cyt. ustawy – a podjęcie rozstrzygnięcia ma charakter obligatoryjny wobec kategorycznego sformułowania normy zawartej w art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy, - organ odstąpił od badania czy Skarżąca spełnia wymogi z art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wobec nie wykazania przez nią, że posiada cel uzasadniający jej pobyt na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 miesiace, - wobec powyższego, wynikająca z art. 7 K.p.a. zasada, że sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony - doznaje istotnego ograniczenia – jej zastosowanie nie może prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego; zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego; powyższy pogląd jest ugruntowany zarówno w doktrynie (G. Łaszczyca, C. Martysz i A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Zakamycze 2005 s. 130 - 131), jak również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA o sygn. akt II SA 3126/00 opubl. lex nr 81779, i o sygn. akt II OSK 297/06; niepubl.) - odnosząc się do zarzutów z odwołania organ nie stwierdził naruszeń przepisów prawa proceduralnego czy materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy, w toku postępowania pełnomocnik był informowany o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym jak również o możliwości wypowiedzenia się co do niego, z czego nie skorzystał. W skardze na decyzję Skarżąca sformułowała zarzuty naruszenia: - art. 40 § 2 kpa przez jego błędne zastosowanie oraz naruszenie art. 129 § 2 kpa przez jego błędną wykładnię przez przyjęcie, że decyzja w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy została skutecznie doręczona i tym samym rozpoczął się bieg terminu do wniesienia odwołania od decyzji, podczas gdy w niniejszej sprawie organ II instancji winien stwierdzić niedopuszczalność wniesienia odwołania, - art. 7, 77 kpa poprzez rozpoznanie sprawy bez uwzględnienia wszelkich istotnych jej elementów i wydanie orzeczenia naruszającego słuszny interes strony i oparcie się na przypuszczeniach, w sytuacji gdy w toku postepowania organy administracji publicznej winny stać na straży praworządności i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, nadto winny w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, - art. 8, 12, 35 § 1 i 3 kpa poprzez wadliwą i wybiórczą interpretację stosowanych przepisów ustawy o cudzoziemcach, a także ogólnych zasad postępowania, w szczególności zasad które nakazują działać "wnikliwie i szybko", w sposób budzący zaufanie do organów państwa i uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli jak również innych przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 15 kpa przez wydanie przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji bez dokładnego ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy, co w konsekwencji narusza zasadę dwuinstancyjnego postępowania, zgodnie z którą sprawa winna być dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, - art. 107 § 3 kpa poprzez sporządzenie uzasadnienia wydanej decyzji w sposób uniemożliwiający poznanie motywów jej wydania, jak i przesłanek faktycznych którymi kierował się organ na skutek braku odniesienia się w treści uzasadnienia do całokształtu okoliczności faktycznych mających znaczenie w niniejszej sprawie, - art. 138 § 1 pkt 1 kpa polegający na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji kiedy prawidłowe byłoby jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości ewentualnie o uchylenie decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa. W sprawie generalnie niesporne są fakty (deklarowany - w celu uzyskania wizy – odwiedziny u rodziny lub przyjaciół - cel przyjazdu, podjęcie w trzecim dniu po przyjeździe czynności dla uzyskania zezwolenia na pobyt czasowy z uwagi na zamiar podjęcia pracy). W tej sytuacji, ponowne przytaczanie za organem tych okoliczności wobec wcześniejszego ich zreferowania byłoby zbędne. Niesporne są również uwarunkowania prawne, stąd zbędne jest ponowne przytaczanie wymienianych przez organ administracji regulacji normatywnych. Spór sprowadza się do tego, czy wobec ustalonych faktów trafna była ocena, że cel wjazdu lub pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest lub będzie inny niż deklarowany, co stanowiło przesłankę odmowy wydania zezwolenia, w myśl art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Należy stwierdzić, że wobec ustalonych (niespornych) okoliczności zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania (patrz zasada swobodnej oceny dowodów – art. 80 kpa) musiały prowadzić do wniosku, że cel przyjazdu cudzoziemki do Polski był inny niż deklarowany, co jest jedną z przesłanek odmowy. W uchylonym z dniem 1 maja 2014 r. art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy użyto zwrotu cel "wjazdu lub pobytu". Zastosowanie alternatywy łącznej oznacza, że spełnienie już jednego z warunków – tu co do celu przyjazdu – oznacza ziszczenie się hipotezy normy prawnej. Zadeklarowanie określonego celu pobyty dla potrzeb uzyskania wizy nie wyklucza możliwości (rozumianej, jako brak zagrożenia sankcjami administracyjnymi) zmiany planów w późniejszym czasie. Gdy sytuacja taka ma jednak miejsce przed przyjazdem (wykorzystaniem wizy) konieczne byłoby zweryfikowanie celu przyjazdu i uzyskanie wizy innego rodzaju. Nie można także wykluczyć zmiany zamierzeń w czasie przebywania już w Polsce, na podstawie posiadanej wizy, jednak okoliczności przedmiotowej sprawy – podjęcie czynności dla zalegalizowania dłuższego przebywania w związku z zamiarem podjęcia pracy już w trzecim dniu po przyjeździe do Polski w deklarowanych celach odwiedzin rodziny i przyjaciół we [...] - pozwala wykluczyć - jako niewiarygodną - koncepcję zmiany intencji Strony. Zwłaszcza, gdy w toku postępowania takie twierdzenia nie były formułowane ani nie przytoczono wiarygodnych faktów (zdarzeń), które mogłyby uprawdopodobnić obiektywnie zmianę przez Stronę planów na przyszłość już w tak krótkim czasie po przybyciu do Polski. Występując o wizę na określony czas Cudzoziemka deklarowała, że jej zamiarem jest przebywanie we [...] nie więcej niż 30 dni w celu odwiedzin rodziny i przyjaciół. Z kolei celem pobytu w Polsce, o którym świadczy treść wniosku złożonego na trzeci dzień po przyjeździe, było pozostanie i wykonywanie pracy w okresie również wykraczającym poza termin ważności uzyskanej wizy. Zasady doświadczenia życiowego każą uznać, że cel uzewnętrzniony wniesieniem podania przyświecał Skarżącej już w czasie przekraczania granicy na podstawie wizy uzyskanej w celu odwiedzin. W istocie deklarowany cel (przyjazd w celach odwiedzin na 30 dni) był inny od zamierzonego – przyjazd nie tylko w celach odwiedzin, lecz także wykorzystany do legalizowania pobytu w celu wykonywania pracy również po skończeniu ważności uzyskanej wizy. Konkluzja taka jest uprawniona wobec bezspornych okoliczności faktycznych – podjęcie czynności już trzeciego dnia po przyjeździe. Podkreślenia wymaga, że ma rację skarżąca, że obowiązujący obecnie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach nie zawiera odpowiednika art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003 r., jednak zdaniem Sądu również zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami nie jest dopuszczalna sytuacja, w której cudzoziemiec uzyskuje wizę aby wjechać do Polski w określonym w niej celu jednak jego wjazd następuje już z zupełnie innych przyczyn aniżeli te podane podczas ubiegania się o jej wydanie. Należy też zwrócić uwagę, że wynikające z art. 25 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach cele, w jakich wydaje się wizy Schengen lub krajowe, określone zostały jako okoliczności zgeneralizowane i zasadniczo odbiegające od siebie. Zatem pewien obszar aktywności cudzoziemców mieszczący się w zakresie pojęcia celu wyznaczonego przez wizę można odróżnić od pozostałych form aktywności. Podjęcie tuż po przyjeździe działań bezpośrednio zmierzających do możliwości uzyskania zatrudnienia wprost wskazuje na zmianę celu pobytu Skarżącej na terytorium państw obszaru Schengen i takiego działania nie można uznać za aspekt poboczny sprawy, nieistotny z punktu widzenia celu wynikającego z wizy. Nie można też tracić z pola widzenia, że zgodnie z obowiązującym obecnie art. 302 ust. 1 pkt 15 ustawy o cudzoziemcach decyzję o zobowiązaniu do powrotu wydaje się, gdy warunki i cel pobytu cudzoziemca na terytorium RP są niezgodne z deklarowanymi, chyba że przepisy prawa dopuszczają ich zmianę. Przepis tej treści nie obowiązywał w stanie prawnym obowiązującym do dnia 1 maja 2014 r. Deklarowany cel pobytu , o którym mowa w art. 98 ustawy to cel zgodny z obowiązującymi przepisami prawa, akceptowany przez ustawodawcę. Z reguły wykonywanie pracy stanowi taki zgodny z przepisami prawa cel. W stanie faktycznym sprawy niniejszej cudzoziemka wjechała do Polski na podstawie wizy wydanej w celu odwiedzin rodziny i przyjaciół we [...] i wjazd ten nastąpił jedynie czy głównie w celu wykonywania pracy, bez zamiaru realizacji celu wskazanego w wizie, to udzielenie zezwolenia prowadziłoby do obejścia przepisów regulujących zasady wjazdu i pobytu cudzoziemców w Polsce i w strefie Schengen, co stanowiłoby nadużycie prawa. Nadużycie to polega na podaniu podczas procedury wizowej nieprawdziwych informacji odnośnie rzeczywistego celu przyjazdu i następnie wjeździe do Polski, podczas gdy następnie deklarowanym wobec polskich władz celem tego wjazdu okazuje się długoterminowy pobyt o charakterze zarobkowym, nie ujawniony podczas starań o wydanie wizy. W tej sytuacji zasadnie organy uznały, że doszło do próby obejścia przez Skarżącą przepisów dotyczących udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, poprzez wykorzystanie posiadanej wizy do innego celu pobytu niż deklarowany. Skarżąca mimo świadomości wjazdu na terytorium Polski w celu podjęcia pracy wykorzystała posiadana już wizę wydaną w celu odwiedzin, rezygnując jednocześnie z wystąpienia do konsula o wydanie wizy zgodnej z nowym celem pobytu to jest w celu wykonywania pracy. Nieakceptowana przez przepisy prawa zmiana deklarowanego celu wjazdu lub pobytu jest równoznaczna z niewykazaniem okoliczności uzasadniających pobyt cudzoziemki przez okres powyżej 3 miesięcy. Ustalenie powyższego obligowało organ do wydania decyzji odmownej na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy, wobec nie spełnienia wymogów z art. 98 ust. 1. Wobec wskazanych uwarunkowań nietrafne są wywody skargi, jakoby sprawa nie została właściwie wyjaśniona (naruszenie art. 7, 77 kpa). Wskazane okoliczności faktyczne zostały także w sposób jasny i komunikatywny opisane w uzasadnieniu orzeczenia, przez co nie jest zasadny zarzut naruszania wymagań w tym zakresie oraz zasad ogólnych – 8, 12 i 107 § 3 kpa. Trafna ocena stanu faktycznego i subsumpcja w kontekście treści normy prawnej – art. 100 ust. 1 pkt 1 czyni z kolei niezasadnym zarzut naruszenia prawa materialnego – przepisów ustawy o cudzoziemcach oraz art. 15 kpa. Odnosząc się do argumentacji Skarżącego, wypada wskazać: - nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko o niedoręczeniu stronie skarżącej decyzji organu I instancji. W piśmie z 2.03.2018 r. (pierwsza strona pisma) pełnomocnik skarżącej wniósł o doręczanie mu wszelkiej korespondencji pocztowej na adres: D. K., [...] m. [...], [...], natomiast na drugiej stronie pisma wyraził zgodę na doręczanie mu korespondencji za pośrednictwem środków elektronicznych oświadczając, że posiada zaufany profil ePUAP. Pismo zawiera zatem dwa wykluczające się oświadczenia, co do sposobu doręczania korespondencji. Wobec takiej treści pisma nie było w ocenie Sądu błędem organu doręczenie pism i decyzji na podany adres siedziby kancelarii, za pośrednictwem poczty. Kluczowym jest, że decyzję doręczono pod w/w adres wskazany również przez pełnomocnika, decyzja została odebrana, a strona skarżąca mogła złożyć odwołanie od kwestionowanej decyzji, co zresztą uczyniła. Zauważyć też należy, że strona nie kwestionowała wcześniej takiej formy doręczenia decyzji, - zwalczaniu ewentualnej bezczynności bądź przewlekłości postępowania kończącego się wydaniem decyzji służy odrębny środek prawny, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270); natomiast podnoszone kwestie w ramach niniejszej skargi dotyczące naruszenia art. 12, 35 kpa nie mogą być rozważane, bowiem nie mają wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji, - odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, należy wskazać, że Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które by skutkowały wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Z tych względów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega - na podstawie art. 151 P.p.s.a. - oddaleniu. ----------------------- 10