IV SA/Wa 1763/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Dopierała, Sędziowie Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2010 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki - oddala skargę - IV SA/Wa 1763/09 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska, zwany dalej "GIOŚ", utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], prostujące z urzędu oczywistą pomyłkę w decyzji GIOŚ oznaczonej datą [...] maja 2008 r. i nr [...], utrzymującej w mocy decyzję GIOŚ z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...]. Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym. Decyzją oznaczoną datą [...] maja 2008 r. i numerem [...], zwaną dalej "decyzją", GIOŚ utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] o wykreśleniu z rejestru prowadzonego na podstawie art.6 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym przedsiębiorcę E. Sp. z o.o. z siedzibą w C., [...] C., zwanego dalej "skarżącym", w zakresie prowadzenia działalności w zakładzie przetwarzania zużytego sprzętu mieszczącego się przy ulicy [...], [...] R. w zakresie daty w nagłówku oraz znaku decyzji. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. GIOŚ sprostował decyzję w następujący sposób: 1) zamiast daty "[...].05.2008 r." w nagłówku data "[...].05.2009 r.", 2) zamiast znaku "[...]" w nagłówku znak "[...]". W terminie siedmiu dni od dnia otrzymania postanowienia skarżący wniósł do organu pismo zatytułowane "skarga", w którym podniósł, że postanowienie z dnia [...] lipca 2009 r. winno zostać wydane nie z urzędu, a na wniosek skarżącego. W piśmie skarżący podniósł również zarzuty merytoryczne przeciwko sprostowywanej decyzji. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. organ utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lipca 2009 r. Odnosząc się do kwestii formalnych organ podniósł, że pismo skarżącego traktuje – pomimo błędnego oznaczenia - jako zażalenie na postanowienie z dnia [...] lipca 2009 r. Odnosząc się do istoty sprawy organ podniósł, że w dniu [...] czerwca 2009 r. wpłynęła do niego skarga skarżącego na decyzję będącą przedmiotem sprostowania. W skardze podniesiono m.in., że decyzja posiada datę i znak z 2008 r. Powyższe stanowiło podstawę do sprostowania decyzji w stosownym zakresie na podstawie art.113§1 k.p.a. W ocenie organu zarzuty zażalenia nie są trafne. Po pierwsze, sprostowanie decyzji zostało prawidłowo dokonane z urzędu, a nie na wniosek skarżącego, albowiem skarżący nigdy nie złożył wniosku w tym przedmiocie. Po drugie, zarzuty zażalenia odnośnie meritum decyzji, której dotyczy sprostowanie nie mogą być rozważane w postępowaniu o dokonanie tego sprostowania, albowiem powyższe wykraczałoby poza jego przedmiot. W skardze na postanowienie GIOŚ z dnia [...] sierpnia 2009 r. skarżący podtrzymał zarzuty formułowane w postępowaniu administracyjnym. Skarżący ponownie zatem podniósł, że postępowanie w przedmiocie sprostowania decyzji winno toczyć się na wniosek, a wykreślenie zakładu skarżącego z rejestru prowadzonego na podstawie art.6 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym odbyło się z naruszeniem przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd rozpoznał skargę na postanowienie GIOŚ z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które przysługuje zażalenie (art.3§2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a." ). Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżone postanowienie nie uchybia prawu w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżone postanowienie GIOŚ zapadło nie na skutek rozpoznania przez organ skargi, czy też zażalenia od postanowienia z dnia [...] lipca 2009 r., a na skutek rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (127§3 w związku z art.144 k.p.a. – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 696/99, publ. LEX nr 55750). W przywołanym orzeczeniu mowa jest wprawdzie o postanowieniach wydanych przez organy naczelne, niemniej powyższe stosuje się do wszystkich podmiotów spełniających kryteria wskazane w art.5§2 pkt 4 k.p.a., a zatem także do organu orzekającego w sprawie. W konsekwencji powyższego wskazać należy, że w postanowieniu z dnia [...] lipca 2009 r. zawarte zostało błędne pouczenie o środkach zaskarżenia, błędnie również zakwalifikował organ pismo skarżącego w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] sierpnia 2009 r. Uchybienie w tym zakresie przepisom postępowania administracyjnego nie wpłynęło jednakże w żaden sposób na wynik sprawy, stąd w myśl art.145§1 pkt 1 lit.c nie mogło prowadzić do wyeliminowania wskazanych wyżej orzeczeń z obrotu prawnego przez Sąd. Zgodnie z art.113§1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W ocenie Sądu tryb sprostowania decyzji przez organ nie budzi wątpliwości. Z brzmienia cytowanego przepisu wynika wprost, że sprostowanie decyzji administracyjnej dopuszczalne jest zarówno na wniosek strony postępowania, jak i z urzędu. Słusznie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że nie mógł dokonać sprostowania decyzji na wniosek skarżącego, albowiem wniosek taki nie został przez niego złożony. Powyższe potwierdza analiza akt sprawy. Podkreślić należy, że nie jest tożsame ze złożeniem takiego wniosku przez skarżącego podniesienie przez niego zarzutu popełnienia przez organ omyłek w decyzji z dnia [...] maja 2009 r. w skardze na tę decyzję skierowaną do Sądu. Również fakt, że jak przyznał sam organ, wszczął on postępowanie w przedmiocie sprostowania decyzji po tym, jak zapoznał się z treścią wspomnianej skargi, nie upoważnia do uznania, że postępowanie w przedmiocie sprostowania zostało wszczęte, czy też winno zostać wszczęte wyłącznie na wniosek strony. Rozstrzygające w tej sytuacji jest to, kto wystąpił z formalną inicjatywą wszczęcia postępowania w przedmiocie sprostowania. W braku takiego wystąpienia skarżącego, wszczęcie stosownego postępowania z urzędu było w świetle art.113§1 k.p.a. w pełni dopuszczalne. Nie budzi również zastrzeżeń Sądu zakres, w jakim decyzja została sprostowana, tj. sprostowanie omyłkowo oznaczonej daty jej wydania oraz jej znaku (numeru). Z materiału dowodowego sprawy wynika w sposób niewątpliwy, że zarówno w dacie, jak i w znaku (numerze) omyłkowo podano 2008 r., zamiast 2009 r. Zasadności tych poprawek nie kwestionuje sam skarżący. W postępowaniu w przedmiocie sprostowania decyzji nie można było natomiast uwzględnić zarzutów skarżącego skierowanych przeciwko merytorycznej treści tej decyzji, albowiem powyższe wykraczałoby poza zakres postępowania w przedmiocie sprostowania orzeczenia administracyjnego. Jak słusznie zauważa się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia (np. wyrok NSA z dnia 4 maja 1988 r., III SA 1466/87, OSP 1990, z. 11, poz. 398, w którym stwierdzono, że: "1. Nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji (art. 113 § 1 k.p.a.), które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego. 2. Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu administracji lub mylne zastosowanie przepisu prawnego. 3. Wydane w trybie art. 113 k.p.a. postanowienie o sprostowaniu decyzji (będące reakcją organu I instancji na odwołanie strony), nie noszące jednak cech sprostowania, potraktowane natomiast przez organ jako "integralna część zaskarżonej decyzji", uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji przez NSA". Skarga nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.