IV SA/Wa 1763/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant spec. Iwona Hoga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2016 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia oddala skargę W dniu [...] marca 2016 r. Wójt Gminy R. wydał decyzję Nr [...], ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na modernizacji i rozbudowie istniejącego Gospodarstwa Rolnego - fermy drobiu w systemie ściółkowym (brojler kurzy) o łącznej obsadzie początkowej [...] szt./instalację/cykl ([...] DJP), zdolności produkcyjnej [...] szt./rok w miejscowości R., na terenie nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów numerami : [...] obr. [...]. W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy wskazując, że decyzja organu I instancji jest już kolejną wydawaną w niniejszej sprawie. Wcześniejsze były uchylane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. ( decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] kwietnia 2015 r.. a decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...] uchyliło kolejną decyzję Wójta z [...] października 2015 r.). W dniu [...] marca 2016 r. Wójt Gminy R. wydał decyzję Nr [...], mocą której ustalił środowiskowe uwarunkowania dla w/w przedsięwzięcia. W uzasadnieniu organ I instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i stwierdził, co następuje: 1) planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, przewiduje się obsadę w liczbie [...] DJP (obsada początkowa), 2) działki, na których ma być zlokalizowana inwestycja (oznaczone w ewidencji gruntów numerami : [...]) objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podstawowe przeznaczenie specjalistyczna produkcja zwierzęca, 3) na terenie, na którym ma być zrealizowane przedsięwzięcie znajduje się jeden budynek inwentarski o obsadzie początkowej [...] DJP, budynek gospodarczy i budynek mieszkalny, 4) w związku z realizacją planowanej inwestycji obsada zwiększy się do [...] DJP, zaś teren inwestycji zostanie ogrodzony i oświetlony, 5) nieruchomości mają ok. [...] ha powierzchni całkowitej, powierzchnia zabudowy planowanego przedsięwzięcia wyniesie [...] m2, 6) bezpośrednie sąsiedztwo stanowią tereny rolne, obiekty hodowlane oraz zabudowa mieszkaniowa (niska i rozproszona), 7) w sąsiedztwie zlokalizowane są już dwie fermy drobiu : od strony północnej i od strony południowej (za drogą), 8) planowana inwestycja obejmie następujące obiekty : kurnik nr 1 (istniejący modernizowany), kurnik nr 2 (nowy), kurnik nr 3 (nowy), 3 bezodpływowe zbiorniki na ścieki po jednym przy każdym kurniku, 3 agregaty prądotwórcze wraz ze zbiornikiem na olej napędowy, 3 zbiorniki na gaz płynny, konfiskator sztuk padłych na płycie betonowej oraz wiatę na słomę, 9) emisje substancji do powietrza na etapie budowy (głównie spaliny oraz hałas) będą przejściowe i niewielkie, aby je ograniczyć należy stosować sprzęt o niskim poziomie spalin, sprawny technicznie, eksploatowany i konserwowany w sposób prawidłowy, eliminując jałową pracę silników maszyn i pojazdów. W trakcie eksploatacji przedsięwzięcia źródła emisji do powietrza będą stanowić: praca wentylacji wyciągowej, nagrzewnice, magazynowanie pasz, transport, odbiór obornika, odpadów i ścieków przemysłowych ograniczyć ilość substancji wprowadzanych do powietrza nałożono na Inwestora warunki dotyczące rodzajów, liczby i parametrów wentylatorów. (. . .) Minimalizacja oddziaływania związków złowonnych zapewniona zostanie poprzez odpowiednie sterowanie procesem produkcyjnym (ograniczenie powstawania amoniaku dzięki optymalnemu doborowi pasz). (. . .) Z przedstawionej w raporcie analizy oddziaływania przedsięwzięcia na jakość powietrza wynika, że przy zachowaniu warunków określonych w sentencji niniejszej decyzji, oddziaływani źródeł emisji gazu i pyłu do powietrza nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych wartości zanieczyszczenia powietrza (. . .) poza granicami terenu do którego Inwestor posiada tytuł prawny. Również analiza skumulowanego oddziaływania amoniaku wykazała, że łączna emisja z planowanego przedsięwzięcia i istniejących w sąsiedztwie budynków inwentarskich, nie spowoduje przekroczenia obowiązujących standardów jakości powietrza. ", 10) w celu minimalizacji oddziaływania hałasu (którego źródłem będą głównie wentylatory i ruch pojazdów samochodowych) na inwestora nałożono warunki dotyczące mocy akustycznej wentylatorów zainstalowanych w kurnikach. "Z analizy raportu ooś i jego uzupełnienia wynika, że emisja hałasu nie przekroczy dopuszczalnego poziomu hałasu na terenach chronionych akustycznie. Również analiza skumulowanego oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia z sąsiednimi obiektami inwentarskimi wykazała, że powyższe normy zostaną w tym zakresie dotrzymane ", 11) środowisko wodno-gruntowe zostanie prawidłowo zabezpieczone ferma jest i będzie zaopatrywana w wodę z wodociągu gminnego, ścieki przemysłowe będą gromadzone w bezodpływowych zbiornikach a następnie wywożone do oczyszczalni ścieków, ścieki bytowe będą odprowadzane do sieci kanalizacji sanitarnej, kurniki będą czyszczone metodą zamgławiania, odpady będą gromadzone w szczelnych zbiornikach a następnie przekazywane uprawnionym podmiotom do odzysku lub unieszkodliwienia, obornik (co wynika z raportu) zostanie wykorzystany do nawożenia gleb lub przekazany do odzysku lub unieszkodliwienia, kurniki oraz budynek socjalny będą ogrzewane gazem płynnym, 12) inwestycja ma być zrealizowana poza obszarami chronionymi - Obszarem Specjalnej Ochrony Ptaków Natura 2000 - [...]; chroniony obszar Natura 2000 znajduje się ok. 0,2 km od planowanej inwestycji (w kierunku zachodnim), zaś analiza charakteru i skali planowanej inwestycji wykazała, iż przedsięwzięcie to nie będzie negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, 13) teren planowanej inwestycji jest położony w obrębie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...]; Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), który wprowadza zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przy czym nie dotyczy to przedsięwzięć bezpośrednio związanych z rolnictwem i przemysłem spożywczym, 14) na terenie, na który ma być zrealizowana inwestycja oraz w jego sąsiedztwie nie występują zabytki chronione na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, 15) PPIS w M. negatywnie zaopiniował planowane przedsięwzięcie z uwagi na obawy dotyczące negatywnego wpływu inwestycji na zdrowie mieszkańców, przy czym jest to opinia nie poparta żadnymi dowodami naukowymi, 16) organ wydając decyzję wziął pod uwagę negatywną opinię PPIS oraz protesty mieszkańców, 17) z oceny oddziaływania na środowisko wynika, iż oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia (tak na etapie budowy, jak i na etapie eksploatacji) zamyka się w granicach terenu, do którego inwestorowi przysługuje tytuł prawny. "Oznacza to, że nie dojdzie do przekroczenia standardów jakości środowiska ani negatywnego oddziaływania na środowisko.", 18) brak powszechnie obowiązujących przepisów zezwalających na ograniczenia lokalizacji inwestycji ze względu na uciążliwości odorowe nie pozwala organowi I instancji na tworzenie we własnym zakresie wskazanych ograniczeń. Ponadto Wójt Gminy R. odniósł się do zastrzeżeń do raportu wniesionych przez skarżącego - Pana A. S. stwierdzając, co następuje: Ad. 1.1. Istotą kwalifikacji jest "chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż [...] dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP)". Pominięcie w kwalifikacji przedsięwzięcia instalacji do magazynowania produktów naftowych nie stanowi o błędnej kwalifikacji przedsięwzięcia i nie zmienia istoty kwalifikacji przedsięwzięcia jako mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Ad. 2.1. Na działce nr ewid. [...] obręb [...] znajduje się budynek piętrowy mieszkalny. Przedmiotowa działka objęta jest Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy R. zgodnie z Uchwałą Rady Gminy R. nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 roku, z przeznaczeniem podstawowym - specjalistyczna produkcja zwierzęca. Dopuszcza się funkcję mieszkaniową dla właściciela i obsługi, nie zmieniając jednocześnie przeznaczenia podstawowego działki. Na podstawie art. 113 ustawy Prawo ochrony środowiska ochroną akustyczną objęte są tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową, pod szpitale i domy pomocy społecznej, pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, na cele uzdrowiskowe, na cele rekreacyjno-wypoczynkowe oraz pod zabudowę mieszkaniowo - usługową. Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy R. dopuszcza funkcję mieszkaniową dla właściciela i obsługi na tym terenie. Niemniej jednak zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz przeznaczeniem podstawowym przedmiotowej działki w obowiązującym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy R. jakiekolwiek budynki znajdujące się na działce o nr ewid. [...] nie podlegają ochronie akustycznej. Ponadto według wiedzy organu prowadzącego przedmiotowy budynek wykorzystywany jest przez jego właściciela od wielu lat jako biuro, a nie budynek mieszkalny. 2.2. Po przeanalizowaniu zgromadzonego materiału Wójt Gminy R. stwierdził, że nie dojdzie do przekroczeń dopuszczalnych norm stężenia substancji w powietrzu dla wariantu podstawowego, dodatkowego i alternatywnego. Dodatkowe obliczenia częstotliwości przekroczeń amoniaku na granicy działki potwierdziły, że dla planowanego przedsięwzięcia wynosi 0,15, a zatem zasięg ten nie przekroczy działki inwestycji. Przekroczenie to wystąpiło by gdyby częstość przekroczeń stężeń jednogodzinnych była większa niż 0,2% czasu w roku. Taka bowiem wartość dopuszczalna jest zgodnie z zapisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 roku w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. 2.3. Analiza skumulowanej emisji odorów nie znajduje się w katalogu elementów jakie powinien zawierać raport o oddziaływaniu na środowisko wymienionych wart. 66 udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013r. poz. 1235 z późno zm.). Nie ma podstawy do nałożenia na Inwestora obowiązku umieszczenia w Raporcie OOŚ zapisów na temat skumulowanej emisji odorów. 2.4. Do obliczenia stężenia maksymalnego amoniaku w powietrzu na terenie działki Inwestora oraz stężenia maksymalnego amoniaku dla oddziaływania skumulowanego przyjęto inny (znacznie większy - albowiem oddziaływanie skumulowane) obszar obliczeń. Wariant podstawowy, dodatkowy i alternatywny odnosi się do stężeń maksymalnych amoniaku występujących poza terenem fermy Wnioskodawcy. Stężenie maksymalne amoniaku ze skumulowanego oddziaływania odnosi się do występowania na terenach chronionych, a więc poza terenem ferm z biorących udział w emisji. Wobec powyższego nie jest możliwe porównanie tych stężeń ze sobą, gdyż dotyczą innych miejsc występowania. 2.5. W obliczeniach emisji amoniaku nie ujęto rozwiązań, które zostaną zastosowane w celu ograniczenia emisji do powietrza (substancji i odorów). Są to dodatkowe metody, do stosowania których Inwestor się zobowiązuje. Ich spełnienie nie jest warunkiem dotrzymania stężeń amoniaku w powietrzu atmosferycznym na terenie i poza granicą działki Wnioskodawcy. 2.6. Z Raportu OOS nie wynika wprost czy nowoczesny system przeładunku pasz z paszowozów do silosów magazynowych (z wykorzystaniem zawracania do paszowozu powietrza odprowadzanego z silosów), będzie miał zastosowanie na fermie. Natomiast w ocenie Wójta Gminy R. zawarcie opisu tej technologii w w/w dokumencie przesądza o zamiarze j ej wykorzystania. 2.7. Zarzut ten w ocenie organu prowadzącego nie ma wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Ścieki technologiczne mają być przechowywane w szczelnych zbiornikach bezodpływowych i systematycznie opróżniane i wywożone prze specjalistyczne przedsiębiorstwa. Inwestor uzyska na etapie pozwolenia zintegrowanego stosowne pozwolenie wodno-prawne na odprowadzenie ścieków na urządzenia oczyszczalni z którą podpisze stosowną umowę. Ponadto Raport OOŚ wskazuje, że środek EWABO jest w 100% biodegradowalny. 2.8. Faktyczne zużycie gazu na fermach kształtuje się na poziomie nie większym niż 77% maksymalnego zapotrzebowania. W związku z powyższym nie będzie konieczności zwiększenia ilości autocystern dowożących gaz płynny używany do ogrzewania kurników, w stosunku do parametrów przyjętych na stronie 85 Raportu OOŚ. 2.9. Kwestia kontroli wagi inwentarza żywego oraz zachowania norm obsady znajduje się w kompetencjach powiatowego lekarza weterynarii właściwego ze względu na lokalizację obiektu inwentarskiego, o czym mowa w § 38 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej. W przedmiotowym postępowaniu natomiast badany jest ewentualne negatywne oddziaływania na środowisko. W związku z powyższym zarzut ten nie ma wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. 2.10. Punkt 6.1.2.3.2 Raportu OOS został uzupełniony o opinię lekarskoweterynaryjną dotyczącą zagrożeń sąsiedztwa ferm drobiu na zdrowie i życie ludzkie autorstwa lekarza weterynarii P. G. specjalisty chorób drobiu i ptaków ozdobnych. Drobnoustroje izolowanie przy produkcji kurcząt są w większości drobnoustrojami występującymi powszechnie. Nie stanowią one zagrożenia przez sąsiedztwo z fermą drobiu. W większości przepadków nie są w stanie wywołać objawów chorobowych u ludzi. Obecne instalacje do chowu drobiu wyposażone są w nowoczesne urządzenia i technologie pozwalające na utrzymywanie optymalnego mikroklimat wewnątrz budynku, dzięki czemu zmniejszone jest namnażanie drobnoustrojów i redukcja gazów. Poza tym fermy są ogrodzone, wyposażone w śluzy sanitarne, maty dezynfekcyjne, budynki socjalne (miejsce m.in. do zmiany odzieży). Zastosowanie szczepionek przeciwbakteryjnych na stadach rodzicielskich powoduje, że potomstwo nie izoluje bakterii chorobotwórczych, zatem poziom mikrobów na fermie brojlerów kurzych jest ograniczony. Jak każda ferma również i ta, której dotyczy przedmiotowe postępowanie będzie podlegała kontrolom Inspekcji Weterynaryjnej. Wiązać się będzie to m.in. z regularnym pobieraniem prób do badań laboratoryjnych w celu wykrycia i wyeliminowania ewentualnych chorób. Zastosowanie reżimów sanitarnych w postaci stałej opieki weterynaryjnej, zachowanie przez pracowników wysokich standardów sanitarnych (zmiana obuwia i odzieży wierzchniej) oraz przechowywanie sztuk padłych w konfiskatorach i ich systematyczny odbiór przez uprawnioną firmę pozwoli Inwestorowi ograniczyć do minimum jakiekolwiek zagrożenie rozprzestrzenienia się drobnoustrojów występujących w kurniku poza jego teren. 2.11. W zakresie odorów brak unormowań prawnych (dopuszczalnych norm) określenia wielkości emisji substancji złowonnych i co za tym idzie podejmowania przez organy ochrony środowiska decyzji w zakresie ograniczania wielkości emisji złowonnych, jak również możliwości egzekwowania prawa w zwalczaniu przekroczeń poziomów substancji zapachowych w powietrzu. Wobec braku określonej przepisami metodyki ustalania odorowej uciążliwości instalacji, pkt 12 Raportu OOS jako miarę zasięgu występowania emisji złowonnych wykorzystano ustalenia oceny rozprzestrzeniania się amoniaku. W opracowaniu przygotowanym przez Państwową Inspekcję Ochrony Środowiska pt. Substancje odorotwórcze w środowisku podano za wytycznymi doboru, warunków i eksploatacji stacjonarnych systemów ciągłego pomiaru zanieczyszczeń wprowadzanych do powietrza stężenie progowe wyczuwalności węchowej amoniaku wynosi 50 pg/m3. W opracowaniu autorstwa J. K. i in. (2002) cytowany jest próg węchowej wyczuwalności amoniaku wynoszący aż 0,1 ppm tj. 75pg/m3 i próg rozpoznania 0,5 ppm tj. 375 pg/m3. Prognozowane chwilowe skumulowane stężenie maksymalne l-godzinne amoniaku (substancji odpowiedzialnej za uciążliwość odorową) w powietrzu atmosferycznym wynosić będzie w rejonie terenów chronionych wzdłuż ul. [...] ok. 300 pg/m3 tj. poniżej 0,5 p.p.m. 2.12.Zarzut dotyczący niwelacji terenu mogącej powodować naruszenia zakazów wynikających z ustawy z dnia 18 lipca 200lr. Prawa wodnego zabraniających zmieniania stanu wody na gruncie oraz odprowadzania wód oraz ścieków na grunty sąsiednie nie ma wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Powyższa kwestia nie znajduje się w katalogu elementów jakie powinien zawierać raport o oddziaływaniu na środowisko wymienionych w art. 66 udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 20l3r. poz. 1235 z późno zm.). Nie ma podstawy do nakazaniu ujęcia tej kwestii w Raporcie OOŚ. Ponadto organ pierwszej instancji podkreślił, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie ma charakteru uznaniowego. Organ wydający takie decyzje nie ma swobody działania, a katalog podstaw wydania decyzji negatywnych ma charakter zamknięty. Decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia może być wydana jedynie w przypadkach określonych w art. 80 ust. 1 pkt w związku z art. 77 ust 1, art. 80 ust. 2, art. 81 ust.1 oraz art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013r. poz. 1235 z późn. zm.). W przedmiotowym postępowaniu nie zachodzi żadna z okoliczności stanowiących podstawę do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację niniejszego przedsięwzięcia. Wójt Gminy R. stwierdził także, że przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w przedstawionym raporcie ooś oraz uzupełnieniach do niego wykazują brak negatywnego oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Po przeprowadzeniu analizy całości zgromadzonego w toku postępowania dowodowego materiału, przy zachowaniu powszechnie obowiązujących przepisów prawa, Wójt Gminy R. stwierdził brak przesłanek umożliwiających odmowę wydania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W celu poprawy walorów krajobrazowych i stworzenia bariery ochronnej minimalizującej oddziaływanie w zakresie emisji pyłów, nałożono na Inwestora obowiązek wykonania pasa zieleni izolacyjnej wzdłuż granic działki inwestycyjnej, złożonego z gatunków rodzimych drzew i krzewów charakteryzujących się szybkim przyrostem. Przedmiotowe przedsięwzięcie nie pogorszy stanu siedlisk gatunków roślin i zwierząt. Budowa fermy drobiu nie będzie powodować pogorszenia jakości wód pierwszego poziomu wodonośnego. W raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie stwierdzono również oddziaływania instalacji na środowisko gruntowe. Niniejsza inwestycja nie będzie miała oddziaływania na środowisko o znaczeniu transgranicznym. Z uwagi na powyższe oraz na fakt, że planowane przedsięwzięcie ma funkcjonować w sposób bezpieczny i zgodny z istniejącymi przepisami prawa, oraz nie powinno w sposób znaczący negatywnie oddziaływać na środowisko Oran pierwszej instancji postanowił jak w sentencji zaskarżonej decyzji, tj. określił środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. Od decyzji powyższej odwołanie złożył Pana A. S., zarzucając zaskarżonej decyzji wydanie z naruszeniem : 1) art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 1 ooś.; poprzez wydanie decyzji z pominięciem istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy dowodów. Organ I instancji nie dokonał w szczególności oceny wydanej w niniejszej sprawie negatywnej opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. Wójt Gminy R. na stronie 20 zaskarżonej decyzji wskazał co prawda, że podczas badania wzięto pod uwagę negatywną opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M., niemniej jednak organ I instancji w żaden sposób nie wyjaśnił jaki wpływ na treść rozstrzygnięcia miał przedmiotowy dowód. " 2) art. 66 ust. 1 ooś "poprzez jego błędną wykładnię, co przyczyniło się do bezpodstawnego uznania, że załączony przez stronę do wniosku o wydanie decyzji raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko (zwany w dalszej części " raportem OOS") spełnia wymogi, o których mowa we wskazanym powyżej przepisie i jako taki stanowi podstawę do wydania pozytywnej decyzji środowiskowej, pomimo tego, że: - w raporcie błędnie wskazano lokalizację najbliższej zabudowy mieszkalnej, co doprowadziło do niezastosowania § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku i zastosowania do nieprawidłowej kwalifikacji terenów chronionych, a w efekcie doprowadziło do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu przewidzianych dla zabudowy mieszkaniowej, znajdującej się w obrębie działki o nr ew. [...], obręb [...]; - w raporcie naruszono normy znajdujące się w punkcie 3.2 Załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu poprzez błędne wskazanie, że w odległości mniejszej niż 10 h = 71 m od pojedynczego emitora nie znajdują się wyższe niż parterowe budynki mieszkalne lub biurowe, a także budynki żłobków, przedszkoli, szkół, szpitali lub sanatoriów, w związku z czym nie stwierdzono konieczności przeprowadzania obliczeń stężeń substancji w powietrzu na wysokości zabudowy; mając bowiem na uwadze fakt, że budynek mieszkalny, znajdujący się na działce o nr ew. [...] jest dwukondygnacyjny oraz znajduje się w odległości mniejszej niż 71 m od pojedynczego emitora niezbędne było wykonanie obliczenia stężeń substancji na wysokości zabudowy; 3) art. 114 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez jego niezastosowanie. "Powyższy przepis przewiduje obowiązek ochrony przed hałasem m.in. zabudowy mieszkaniowej, polegający na stosowaniu rozwiązań technicznych zapewniających właściwe warunki akustyczne w budynkach. Przedłożony przez Inwestora raport DOS nie przewiduje rozwiązań technicznych, które miałyby zapewnić właściwą ochronę zabudowy mieszkaniowej przed hałasem. Odwołujący podkreślił również, iż organ nie zwrócił się do inwestora o uzupełnienie raportu pomimo istnienia wskazanych powyżej nieprawidłowości, co w konsekwencji spowodowało naruszenie art. 59 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 ooś, poprzez stwierdzenie braku konieczności przeprowadzania ponownej oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia. Poza tym skarżący zwrócił uwagę, iż organ I instancji wydał zaskarżona decyzję z pominięciem wytycznych i zaleceń organu II instancji, objętych decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., a w konsekwencji tego wydanie zaskarżonej niniejszym odwołaniem decyzji z powieleniem błędów i' nieprawidłowości, które stanowiły podstawę do uchylenia uprzedniej decyzji z dnia [...] października 2015 r. W treści uzasadnienia do decyzji kasatoryjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wskazało konkretne okoliczności, jakie organ I instancji powinien wziąć pod uwagę podczas ponownego rozpatrywania przedmiotowej sprawy. Wytyczne organu I instancji zostały w części pominięte 1 zbagatelizowane przez Wójta Gminy R. Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium po rozpoznaniu odwołania A. S., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania na realizację określonego w sentencji tej decyzji przedsięwzięcia. Kolegium wskazało że podstawę materialno - prawną do rozpoznania przedmiotowej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 353), zwanej dalej w skrócie "ooś" oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem". Planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy ooś oraz w § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia tj. "polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu przedsięwzięć realizowanych lub zrealizowanych wymienione w § 3 ust. 1, jeżeli to rozbudowa, przebudowa lub montaż spowoduje osiągnięcie progów określonych w ust. l, o ile progi te zostały określone" w związku z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia, tj." chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż [...] dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP- przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza); współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na DJP są określone w załączniku do rozporządzenia.". Planowane przedsięwzięcie polega na modernizacji i rozbudowie istniejącego Gospodarstwa Rolnego - Fermy Drobiu do ściółkowego chowu drobiu - brojlera kurzego o łącznej obsadzie początkowej [...] szt./instalację/cykl ([...] DJP), zdolności produkcyjnej [...] szt/rok, w miejscowości R. w granicach działek oznaczonych w ewidencji gruntów numerami: [...]. W ramach planowanego przedsięwzięcia powstaną: kurnik nr 1 (istniejący, modernizowany), kurnik nr 2 i kurnik nr 3 (planowane), 3 bezodpływowe zbiorniki na ścieki po jednym przy każdym kurniku, 3 agregaty prądotwórcze wraz ze zbiornikiem na olej napędowy, 3 zbiorniki na gaz płynny, konfiskator sztuk padłych na płycie betonowej oraz wiata na słomę. Projektowane kurniki mają stanowić budynki wolnostojące, parterowe, niepodpiwniczone, ze szczelnie wybetonowanymi podłogami. Budynki mają się składać z jednonawowej hali produkcyjnej oraz pomieszczenia technicznego. Wrota wjazdowe będą się znajdować w ścianie szczytowej. Wszystkie kurniki zostaną wyposażone w instalacje: wentylacyjną, grzewczą, elektryczną, wodną, kanalizacyjną i odgromową. Całkowita powierzchnia objęta omawianym przedsięwzięciem wynosi ok. [...] ha, łączna powierzchnia zabudowy wyniesie [...] m 2. W chwili obecnej na terenie, na którym ma być zrealizowana planowana inwestycja posadowiony jest jeden budynek inwentarski (obsada początkowa [...] DJP), budynek mieszkalny oraz budynek gospodarczy. Wskutek modernizacji i rozbudowy obsada zostanie zwiększona do [...] DJP; teren inwestycji zostanie ogrodzony i oświetlony. Bezpośrednie sąsiedztwo terenu planowanego przedsięwzięcia stanowią tereny rolne, obiekty hodowlane oraz niska, rozproszona zabudowa mieszkaniowa. W bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się: teren rolny z budynkami inwentarskimi - istniejąca ferma drobiu - odchów (od strony północnej), droga, następnie teren rolny z budynkami inwentarskimi - istniejąca ferma drobiu (od strony południowej), ul. [...], za którą w odległości ok. 40 m posadowione są tereny zabudowy mieszkaniowej (od strony wschodniej) oraz tereny rolne, a za nimi w odległości ok. 100 m zabudowa mieszkaniowa (od strony zachodniej). W aktach sprawy znajduje się raport oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko przedłożony przez inwestora i następnie na wezwanie RDOŚ uzupełniony. Ponadto organ orzekający w sprawie w pierwszej instancji uzyskał wymagane przepisem art. 77 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ooś uzgodnienie dla planowanego przedsięwzięcia od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W., który to organ jednocześnie uzgodnił warunki, pod którymi przedsięwzięcie to może być realizowane oraz opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. (opinia negatywna). Kolegium uznało również, iż organ pierwszej instancji prawidłowo prowadził postępowanie z udziałem społeczeństwa, informując o wszystkich podejmowanych czynnościach na każdym etapie postępowania. W przywołanych aspektach postępowanie w sprawie wydania zaskarżonej decyzji jest zatem zgodne z obowiązującym prawem. Kolegium wskazało, że przepisy ooś wskazują wprost, jakie są warunki konieczne do spełnienia w celu uzyskania decyzji określającej uwarunkowania środowiskowe (np. art. 80 ust. 2) . Podkreśliło, że to na Wójcie Gminy R. jako organie właściwym do wydania decyzji środowiskowej, ciążył zgodnie z dyspozycją art. 61 ust. 2 ooś obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, zaś pod pojęciem oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się, stosownie do regulacji przyjętej w art. 3 ust. 1 pkt 8 ooś, w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b )uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Z kolei przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 1 ooś, obliguje organ do zawarcia w uzasadnieniu wydanej decyzji,· niezależnie od wymagań określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego: a) informacji o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, b)informacji, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: - ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, - uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78, - wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, c) uzasadnienie stanowiska, o którym mowa wart. 82 ust. 1 pkt 4; Wskazano, że uzgodnienie dokonane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. ma dla organu orzekającego w sprawie "środowiskowej" charakter wiążący. Wydanie postanowienia w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia wiąże organ wydający decyzję w zakresie kwestii środowiskowych i praktycznie tę decyzję kształtuje. Konieczność uzasadnienia tego postanowienia podkreśla przy tym merytoryczny charakter takiego postanowienia, rozstrzygającego faktycznie sprawę, co do istoty. Kolegium wskazało, że organy współdziałające mogą działać w różnych formach, możliwe jest bowiem zarówno wyrażenie opinii, zgody lub wyrażenie stanowiska w innej formie (tak jak w przypadku RDOŚ w drodze postanowienia), jednakże owo zajęcie stanowiska może mieć różną moc prawną. W ramach współdziałania organ wyraża opinię lub uzgodnienie. Rozróżnienie to jest o tyle ważne, iż uzgodnienie, w przeciwieństwie do opinii jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ decydujący w postępowaniu głównym. Treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydawana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący. Stanowisko takie jest szeroko podzielane tak przez doktrynę, jak i judykaturę i nie budzi już wątpliwości brak mocy wiążącej opinii organu w ramach współdziałania. A skoro tak, to opinia taka nie musi być zbieżna z poglądem organu, który wystąpił o jej wydanie, ani wnioskiem strony postępowania. A więc reasumując opinia wydawana w toku postępowania środowiskowego przez PPIS ma charakter niewiążący, zaś uzgodnienie RDOIŚ charakter wiążący. W przedmiotowej sprawie planowane przedsięwzięcie zostało uzgodnione pozytywnie przez RDOŚ w W., tak więc jego treść powinna zdeterminować przyjęte przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie. Opinia zaś (opinia negatywna) PPIS w M. (jak to wskazano powyżej) nie mogła mieć decydującego wpływu na podjęte orzeczenie. Ponadto należy podkreślić, iż myśl unormowania przyjętego wart. 80 ust. 2 ooś, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli plan ten został uchwalony. Teren na którym planowana jest realizacja wskazanej wyżej inwestycji objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwała Rady Gminy R. z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...]. W planie tym (stanowiącym akt prawa miejscowego) dla nieruchomości, na których ma powstać planowane przedsięwzięcie jako przeznaczenie podstawowe określono "specjalistyczną produkcję zwierzęcą". Planowane przedsięwzięcie jest zatem zgodne z obowiązującym planem. Ponadto w stosunku do wpływu inwestycji na obszar [...] Natura 2000 stwierdzono, że teren planowanego przedsięwzięcia znajduje się w odległości ok. 0,2 km w kierunku zachodnim od terenu planowanej inwestycji; jest to Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków Natura 200 - [...]. Jak ustalono w toku postępowania, planowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000. Nie stwierdzono również niezgodności planowanej inwestycji z przepisami szczególnymi. Inwestycja ma być zlokalizowana w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Rozporządzenie w tej sprawie, tj. rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] ze zm.) zakazuje realizacji na wskazanym terenie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Zakaz ten nie dotyczy jednak przedsięwzięć bezpośrednio związanych z rolnictwem i przemysłem spożywczym, a z takim typem inwestycji mamy niewątpliwie do czynienia w niniejszej sprawie. Zdaniem organu nie zaistniała również sytuacja, w której organy współdziałające odmówiłyby uzgodnienia warunków realizacji - w przedmiotowej sprawie została wydana opinia PPIS w M. (chociaż negatywna) zaś RDOŚ w W. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki realizacji inwestycji. Nie miał również miejsca przypadek, w którym organ zaproponowałby inwestorowi realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, zaś wnioskodawca by się na to nie zgodził. Ponadto z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza. Tak więc w ocenie SKO w sprawie nie wystąpiły przesłanki negatywne uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia określone w prawie materialnym, dlatego też Kolegium postanowiło orzec jak w sentencji, biorąc pod uwagę przede wszystkim to, iż po pierwsze nie zaistniała jakakolwiek z negatywnych przesłanek określonych w ooś, która mogłaby stanowić podstawę do wydania przez organ I instancji decyzji odmawiającej uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, po drugie zaś Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. (a więc organ wyspecjalizowany, którego wiedza pozwoliła na wszechstronną analizę kluczowego dowodu w sprawie, tj. raportu oddziaływania inwestycji na środowisko) uzgodnił warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji. Ponadto Kolegium wskazało, że dokonało szczegółowej analizy koronnego dowodu w sprawie, tj. raportu oddziaływania na środowisko oraz uzupełnień do raportu i stanęło na stanowisku, iż realizacja planowanej inwestycji nie będzie negatywnie wpływać na środowisko. Kolegium podejmując niniejsze rozstrzygnięcie wzięło również pod uwagę fakt, iż organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie z udziałem społeczeństwa. Ponadto Kolegium podkreśliło, iż jednym z zarzutów skarżącego w stosunku do decyzji organu I instancji jest wydanie tej decyzji " ... z pominięciem wytycznych i zaleceń organu II instancji, objętych decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., sygn. [...]. Odnosząc się do przywołanego zarzutu organ odwoławczy pragnie przypomnieć, iż we wskazanej decyzji skład orzekający podkreślił, że rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę Wójt Gminy R. powinien : wypełnić zalecenia określone w decyzji Kolegium z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] (chodzi tu o dokonanie weryfikacji raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko), ustosunkować się w uzasadnieniu decyzji do uwag zawartych w "opinii do raportu ooś" wniesionych przez Pana A. S., przeanalizować fakt istnienia na działce nr [...] większego niż parterowy budynku mieszkalnego, odrzucić warunek "pełnej hermetyzacji" (w raporcie oraz w uzgodnieniu RDOŚ jest bowiem mowa o "zhermetyzowanym procesie" a ponadto rygor "pełnej hermetyzacji" jest w istocie nie do spełnienia) oraz rozpatrzeć i ocenić w zaskarżonej decyzji cały zgromadzony materiał dowodowy. Zdaniem Kolegium organ powinien również rozważyć, czy nie zachodzi konieczność uzupełnienia raportu i jego ponownego uzgodnienia, zgodnie z wymogami wynikającymi z unormowań określonych w art. 77 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ooś. Odnosząc się do powyższego skład orzekający w niniejszej sprawie jest zdania, iż wskazania organu odwoławczego określone w decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. zostały wykonane. Po pierwsze bowiem Wójt Gminy R. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (zgodnie ze wskazaniami organu odwoławczego wyrażonymi w tak w tej decyzji, jak i w uprzednio wydanej decyzji kasacyjnej) dokonał analizy raportu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, m.in. poprzez to, że szczegółowo odniósł się do szereg konkretnych uwag skarżącego zgłaszanych wobec oceny oddziaływania na środowisko. Po drugie ( o czym była już mowa powyżej) wydając zaskarżoną decyzję organ I instancji szczegółowo odniósł się do uwag, które skarżący - Pana A. S. zgłosił wobec planowanej inwestycji w "opinii do raportu" (str. 21 -24 decyzji). Po trzecie Wójt Gminy R. w uzasadnieniu swej decyzji (str. 21 - punkt 2.1) ustosunkował się do istnienia na działce nr [...] większego niż parterowy budynku mieszkalnego. Organ podniósł, iż na wymienionej wyżej nieruchomości posadowiony jest budynek piętrowy mieszkalny (właściciel wykorzystuje go od wielu lat na cele biurowe, a nie mieszkaniowe). Zgodnie z zapisami w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wskazana nieruchomość ma określoną (jako podstawową) funkcję - specjalistyczna produkcja zwierzęca. Dopuszcza się funkcję mieszkaniową dla właściciela i obsługi (bez zmiany podstawowej funkcji). "Na podstawie art. 113 ustawy Prawo ochrony środowiska ochroną akustyczną objęte są tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową, pod szpitale i domy pomocy społecznej, pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, na cele uzdrowiskowe, na cele rekreacyjno-wypoczynkowe oraz pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. " Skoro zatem prawo miejscowe (obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego) przewiduje jako funkcję podstawową specjalistyczną produkcję zwierzęcą, a jedynie dopuszcza funkcję mieszkaniową dla właściciela i obsługi, to budynek zlokalizowany na działce nr [...] nie podlega ochronie akustycznej, tym bardziej, że nie jest on wykorzystywany do celów mieszkaniowych lecz biurowych. Po czwarte organ pierwszej instancji wziął pod uwagę stanowisko Kolegium co do "pełnej hermetyzacji" , warunek ten został usunięty z sentencji decyzji. Po piąte, co wynika z zaskarżonej decyzji, organ pierwszej instancji rozpatrzył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy i dokonał jego wyczerpującej oceny. Tak że w powyższych aspektach należy uznać, iż wskazania Kolegium zawarte w decyzji kasacyjnej zostały wykonane. Podkreślono, że wątpliwości składu orzekającego w niniejszej sprawie wzbudziło jednak to, iż organ I instancji rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę nie dokonał tego w kontekście uregulowań wynikających z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87). Dlatego też Kolegium postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. wystąpiło do, Wójta Gminy R. o uzupełnienie we wskazanym zakresie. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. organ I instancji wskazał, iż budynek posadowiony na działce nt [...] nie jest użytkowany jako budynek mieszkalny, o czym świadczą: zdjęcie z tablicą informacyjną, z której wynika, iż w budynku tym znajduje się Biuro Fermy Drobiu R., zaświadczenie z ZWiK w R., w którym stwierdza się, iż odbiorcą wody z tegoż budynku jest Ferma Drobiu S. A., zaświadczenie z ZWiK, iż Pan A. S. jako osoba fizyczna jest odbiorcą wody pod adresem – R., ul. [...], zaświadczenie, iż dla posesji pod adresem R., ul. [...] nie została złożona deklaracja o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi ("Gminny system odbioru odpadów w gminie R. obejmuje jedynie nieruchomości zamieszkałe przez mieszkańców. Nieruchomość znajdująca się pod ww. adresem jest siedzibą firmy w związku z powyższym jej właściciel nie był zobowiązany do złożenia deklaracji jak wyżej"), zaświadczenie o złożeniu deklaracji na odbiór odpadów przez Pana A. S. na adres R., ul. [...], oświadczenie Pana M. S. (syna Pana A. S.), że mieszka razem z żoną i dziećmi w M., wydruki z KRS, z których wynika, iż w budynku przy ul. [...] są zarejestrowane firmy prowadzone przez H. i M. S. oraz A. i M. S. "Opisane wyżej dowody jednoznacznie wskazują, że budynek znajdujący się na działce nr ew. [...] w miejscowości R. nie jest użytkowany jako budynek mieszkalny oraz, że wykorzystywany jest jako siedziba firm, określonych w załączonych odpisach z KRS. Kolegium wskazało, iż teren działki m [...] jest traktowany jako teren zakładu produkcyjnego - "Instalacja do chowu drobiu - kur reprodukcyjnych w m. R. - Przy Domu na dz. nr [...]" (dowód: zgłoszenie do Starostwa Powiatowego w M. z dnia [...] marca 2008 r.).Ponadto organ I instancji wyjaśnił, iż wymagania akustyczne dotyczące dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku określa załącznik do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 112 ze zm.). Zgodnie z obowiązującym planem tak działki przeznaczone pod planowaną inwestycję, tj. działka nr [...] oraz działka sąsiednia, tj. działka nr [...] położone są na terenie oznaczonym symbolem [...], podstawowe przeznaczenie - specjalistyczna produkcja zwierzęca. art. 114 ust. 3 ustawy - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 z późno zm.) stanowi, iż jeśli na terenach przeznaczonych do działalności produkcyjnej, składowania i magazynowania znajduje się zabudowa mieszkaniowa, ochrona przed hałasem polega na stosowaniu rozwiązań technicznych zapewniających właściwe warunki akustyczne w budynkach. Skoro zatem (co wykazał organ) budynek zlokalizowany na działce m [...] nie jest budynkiem mieszkalnym, to nie podlega on ochronie akustycznej, o której stanowi przywołane wyżej rozporządzenie o dopuszczanych poziomach hałasu w środowisku. Powyższa sprawa była rozważana tak w raporcie oddziaływania na środowisko, jak i w jego uzupełnieniu. Ponadto organ pierwszej instancji wskazał, iż "Zasięg oddziaływania emitowanych substancji określono zgodnie z obowiązującą referencyjną metodyką modelowania poziomów substancji w powietrzu określoną w załączniku nr 3 rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu." Uznano (zgodnie z metodyką), że wartość odniesienia substancji w powietrzu uśredniona do jednej godziny, określona w załączniku nr 1 do rozporządzenia zostanie dotrzymana, jeśli nie przekroczy więcej niż przez 0,274 % czasu w roku dwutlenku siarki oraz więcej niż 0,2 % w roku dla pozostałych substancji. W załączniku nr 2 i nr 3 uzupełnienia do raportu znalazły się poza tym obliczenia uzupełniające, które dotyczą przekroczeń stężeń maksymalnych amoniaku i siarkowodoru w punktach na granicy działki oraz w punktach na elewacji budynku wskazanego jako 2-kondygnacyjny mieszkalny na wysokości 3, 4, 5 i 6 m. "Z załączonych obliczeń wynika, że w żadnym punkcie na granicy terenu działki nr [...] oraz na elewacji budynku usytuowanego na działce nr [...] nie wystąpią przekroczenia wartości odniesienia jednogodzinnego oraz średniorocznych substancji: amoniaku i siarkowodoru." Kolegium wskazało, iż skarżący tak w poprzednim odwołaniu, jak i obecnie zarzuca, iż raport oddziaływania na środowisko przygotowany dla potrzeb planowanej inwestycji narusza unormowania wynikające z punktu 3.2 załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87), " ... poprzez błędne wskazanie, że w odległości mniejszej niż 10 h - 71 m od pojedynczego emitora nie znajdują się wyższe niż parterowe budynki mieszkalne lub biurowe (. . .), w związku z czym nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia obliczeń stężeń substancji w powietrzu na wysokości zabudowy; mając bowiem na uwadze fakt, że budynek mieszkalny, znajdujący się na działce o nr Ew. [...] jest dwukondygnacyjny oraz znajduje się w odległości mniejszej niż 71 m od pojedynczego emitora niezbędne było wykonanie obliczenia stężeń substancji na wysokości zabudowy. " Przywołany pkt 3.2 załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87) stanowi, co następuje: Jeżeli w odległości od pojedynczego emitora lub któregoś z emitorów w zespole, mniejszej niż 10 h, znajdują się wyższe niż parterowe budynki mieszkalne lub biurowe, a także budynki żłobków, przedszkoli, szkół, szpitali lub sanatoriów, to należy sprawdzić, czy budynki te nie są narażone na przekroczenia wartości odniesienia substancji w powietrzu lub dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu. W tym celu należy obliczyć maksymalne stężenia substancji w powietrzu dla odpowiednich wysokości. Rozróżnia się następujące przypadki: 1) gdy geometryczna wysokość najniższego emitora W zespole jest nie mniejsza niż wysokość ostatniej kondygnacji budynku Z, obliczenia stężeń wykonuje się dla wysokości Z; 2) gdy geometryczna wysokość najniższego emitora w zespole jest mniejsza niż wysokość ostatniej kondygnacji budynku Z, obliczenia stężeń wykonuje się dla wysokości zmieniających się co 1m, począwszy od geometrycznej wysokości najniższego emitora do wysokości: a) Z, jeżeli Hmax ł Z, b) Hmax, jeżeli Hmax < Z - gdzie: Hmax - oznacza najwyższą efektywną wysokość emitora w zespole z obliczonych dla wszystkich sytuacji meteorologicznych. Zdaniem Kolegium przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy powyższa regulacja nie została naruszona. Skoro bowiem w załączniku nr 2 i 3 do uzupełnienia raportu oddziaływania na środowisko zawarto uzupełniające obliczenia częstości przekroczeń maksymalnych amoniaku i siarkowodoru tak na punktach na granicy działki, jak na punktach elewacji budynku dwukondygnacyjnego na wysokości: 3, 4, 5 i 6 m (tj. co jeden metr), to należy uznać, iż wypełnia to dyspozycję wskazaną w przywołanej normie (słusznie przyjęto, iż geometryczna wysokość najniższego emitora w zespole jest mniejsza niż wysokość ostatniej kondygnacji budynku). Organ podkreślił, że wobec tego, co powiedziano powyżej należy uznać, iż istnienie na działce nr [...] budynku dwukondygnacyjnego z punktu widzenia przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku byłoby istotne jedynie wówczas, gdyby chodziło o budynek mieszkalny, co jednak jak wykazał organ I instancji w niniejszej sprawie nie ma miejsca (Kolegium przekonały przedłożone dowody, z których wynika, iż ów budynek jest wykorzystywany na cele biurowe). Wskazać także należy, iż co wynika z zaświadczenia Wójta Gminy R. z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] (załącznik nr l do uzupełnienia raportu), działka [...] położona w miejscowości R. nie podlega ochronie akustycznej w myśl przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu. Z kolei z punktu widzenia przepisów załącznika nr 3 (pkt 3.2) do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu, skład orzekający w niniejszej sprawie uznał, iż obliczenia dla budynku dwukondygnacyjnego zostały wykonane prawidłowo. Z załącznika nr 2 uzupełnienia raportu z dnia [...] czerwca 2015 r. (" Obliczenia częstości przekroczeń stężeń jednogodzinnych amoniaku i siarkowodoru '') oraz załącznika nr 3 uzupełnienia Raportu ("Obliczenia częstości przekroczeń stężeń jednogodzinnych oraz średniorocznych amoniaku, siarkowodoru na granicy z działką nr [...]'') jednoznacznie wynika, że obliczenia we wskazanym zakresie były dokonywane tak w punktach na granicy działki, jak i dla wysokości zabudowy odpowiednio : 3 m, 4 m, 5 m i 6 m, co świadczy, że zarzut skarżącego we wskazanym zakresie należy uznać za nieuprawniony. Uznać zatem należy, iż kolejne wskazanie w decyzji kasacyjnej Kolegium z dnia [...] grudnia 2015 r. również zostało wykonane. Organ odwoławczy sugerował bowiem, że przywołane powyżej kwestie powinny zostać rozpatrzone, zaś organ pierwszej instancji winien rozważyć ewentualną konieczność uzupełnienia raportu i ponownego uzgodnienia oceny z organami uzgadniającymi. Skoro jednak Wójt Gminy R. (jak wykazano powyżej słusznie) uznał, iż konieczność taka nie zachodzi, to zdaniem Kolegium odstąpienie od uzupełnienia raportu nie może być uznane tak za naruszenie prawa, jak i na niewykonanie zaleceń organu odwoławczego. Odnoszący się do pozostałych zarzutów odwołania, SKO wskazało, że : 1) nie potwierdził się zarzut naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 77 § 1 i z art. 80 ust. 1 pkt 1 ooś. Wbrew twierdzeniom skarżącego, w uzasadnieniu decyzji organ po pierwsze uzyskał wymaganą przez ooś opinię PPIS w M. (chociaż negatywną), po drugie zaś odnosi się do niej nie tylko na str. 20 decyzji, ale również na stronach: 8 i 13. Natomiast na wspomnianej przez skarżącego stronie 20 organ odnosi się do owej negatywnej opinii PPIS w sposób jednoznaczny stwierdzając, iż : "W opinii [...] podnoszone są kwestie negatywnego wpływu przedmiotowej inwestycji na zdrowie okolicznych mieszkańców. Planowana inwestycja będzie źródłem zarówno emisji odorów, jak i hałasu, których oddziaływania nie da się ograniczyć jedynie do terenu będącego własnością Inwestora. W ocenie organu opiniującego przedsięwzięcie pogorszy standardy życia ludzi mieszkających w sąsiedztwie. Twierdzenia zawarte w opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. nie zostały poparte żadnymi dowodami naukowymi w postaci n. wyników badań czy dostępnych publikacji dowodzących prawdziwości takiej opinii". Ze stanowiskiem organu pierwszej instancji we wskazanym zakresie należy się zgodzić, a ponadto należy po raz kolejny podkreślić, iż opinia PPIS w M. (jak sama nazwa wskazuje) nie ma, w przeciwieństwie do uzgodnienia RDOŚ mocy wiążącej dla organów orzekających w sprawach środowiskowych, 2) nie można się zgodzić ze stanowiskiem skarżącego, iż decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem art. 66 ust. 1 ooś; przedłożony przez inwestora raport oddziaływania na środowisko (dwukrotnie uzupełniony na żądanie RDOŚ) zawiera bowiem wszystkie wymagane ustawą elementy. W stosunku natomiast do wskazywanych naruszeń przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku oraz przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (wobec istnienia na działce nr [...] budynku dwukondygnacyjnego), skład orzekający w niniejszej sprawie odniósł się już szczegółowo w poprzedniej części rozważań, 3) za nieuprawniony należy uznać również zarzut naruszenia przez organ I instancji w zaskarżonej decyzji art. 114 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity: dz. U. z 2013 r., poz. 1232) "poprzez jego niezastosowanie". Przywołana norma stanowi, iż jeśli na terenach zamkniętych oraz na terenach przeznaczonych do działalności produkcyjnej, składowania i magazynowania znajduje się zabudowa mieszkaniowa, szpitale, domy pomocy społecznej lub budynki związane ze stałym albo czasowym pobytem dzieci i młodzieży, ochrona przed hałasem polega na stosowaniu rozwiązań technicznych zapewniających właściwe warunki akustyczne w budynkach. Po pierwsze należy zaznaczyć iż podstawę materialno prawną decyzji mogła stanowić wyłącznie ustawa ooś, nie zaś ustawa - Prawo ochrony środowiska. Po drugie (co szczegółowo wykazał organ I instancji) dwukondygnacyjny budynek posadowiony na działce nr [...] nie może być uznany za budynek mieszkalny, jako że od dawna takich funkcji nie pełni. Po trzecie zaś przywołana norma dotyczy zupełnie innego postępowania, tj. postępowania przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zaś postępowania o wydanie decyzji w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. Ponadto Kolegium podkreśliło, że powyższy problem skarżący poruszył też w piśmie z dnia 9 maja 2016 r. (data wpływu do Kolegium: 11 maja 2016 r.). Ze stanowiskiem powyższym nie sposób się zgodzić. Jak bowiem podkreślił organ odwoławczy w poprzedniej części swych rozważań, art. 114 ust. 3 ustawy - Prawo ochrony środowiska mieści się w jednostce redakcyjnej art. 114, która dotyczy tylko i wyłącznie sporządzania planów zagospodarowania przestrzennego, nie odnosi się natomiast do postępowania w sprawie wydania decyzji "środowiskowej". Dlatego też zdaniem Kolegium, argument skarżącego, iż poprzez brak określenia przez inwestora "rozwiązań technicznych zapewniających właściwe warunki akustyczne w budynku mieszkalnym, znajdującym się na działce o nr ew. nr [...]" została naruszona przywołana norma należy uznać za nieuprawniony . Poza tym (o czym była już powyżej mowa), budynek na wskazanej nieruchomości nie pełni funkcji budynku mieszkalnego; w wystarczający sposób udowodnił to organ I instancji, jak i inwestor stwierdzając w raporcie, iż jest to nieruchomość traktowana jako teren zakładu. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. S., zarzucając jej naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. poprzez jego zastosowanie, pomimo tego, że w przedmiotowej sprawie zachodziły podstawy do wydania decyzji kasatoryjnej przez organ II instancji, bowiem decyzja organu I instancji - jako decyzja wadliwa - podlegała wyeliminowaniu z obrotu prawnego; 2. art. 7 k.p.a. w zw. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia przez organ I instancji czynności niezbędnych do załatwienia sprawy oraz dopuszczenie się błędnej i dowolnej oceny dowodów, wykraczającej poza zakres przyznanej organowi swobody; 3. art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (zwanej w dalszej części "ooś"), poprzez jego błędną wykładnię, co przyczyniło się do bezpodstawnego uznania, że załączony przez inwestora do wniosku o wydanie decyzji raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko (zwany w dalszej części "raportem OOŚ") spełnia wymogi, o których mowa we wskazanym powyżej przepisie i jako taki stanowi podstawę do wydania pozytywnej decyzji środowiskowej, pomimo tego, że: a. W raporcie błędnie wskazano lokalizację najbliższej zabudowy mieszkalnej, co doprowadziło do niezastosowania § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku i zastosowania do nieprawidłowej kwalifikacji terenów chronionych, a w efekcie doprowadziło do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu przewidzianych dla zabudowy mieszkaniowej, znajdującej się w obrębie działki o nr ew. [...], obręb [...]; b. w raporcie naruszono normy znajdujące się w punkcie 3.2 Załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu poprzez błędne wskazanie, że w odległości mniejszej niż 10 h = 71 m od pojedynczego emitora nie znajdują się wyższe niż parterowe budynki mieszkalne lub biurowe, a także budynki żłobków, przedszkoli, szkół, szpitali lub sanatoriów, w związku z czym nie stwierdzono konieczności przeprowadzania obliczeń stężeń substancji w powietrzu na wysokości zabudowy; mając bowiem na uwadze fakt, że budynek mieszkalny, znajdujący się na działce o nr ew. [...] jest dwukondygnacyjny oraz znajduje się w odległości mniejszej niż 71 m od pojedynczego emitora niezbędne było wykonanie obliczenia, stężeń substancji na wysokości zabudowy; Mając na uwadze powyższe zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) p.p.s.a. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz w trybie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazała, że II sporządzony w przedmiotowej sprawie raport OOŚ zawiera błędy, co sprawia, że dokument ten nie spełnia wymogu, o którym mowa wart. 66 ust. 1 ooś. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w sposób nieuzasadniony pominęło bowiem fakt, że organ I instancji powołuje się nieprawdziwe okoliczności, jakoby planowana inwestycja miała być zlokalizowana w odległości nie mniejszej niż 40 m od zabudowy mieszkaniowej. W istocie bowiem - co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy - najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajduje się w odległości znacznie mniejszej niż wskazywane 40 m, co potwierdza usytuowanie budynków znajdujących się na działce gruntu o nr ew. [...]. Faktyczna lokalizacja budynków położonych na w/w działce oraz dopuszczalny sposób ich wykorzystywania ma istotny wpływ na ocenę raportu OOŚ w zakresie jego rzetelności i prawdziwości danych nim objętych. Powyższa okoliczność nie została w sposób dostateczny wyjaśniona i przeanalizowana przez organ I instancji, co stwarzało konieczność uchylenia decyzji przez SKO w C. i przekazanie sprawy Wójtowi Gminy R. celem uzupełnienia materiału dowodowego sprawy. Ograniczanie się przez organy administracji publicznej do analizy tylko podstawowej funkcji działki o nr ew. [...] traktować należy jako błąd. Położenie działki o nr ew. [...] na terenie, który zgodnie z MPZP jest przeznaczony do prowadzenia specjalistycznej produkcji zwierzęcej nie przesądza o tym, że znajdujący się na niej budynek mieszkalny traci swoją funkcję mieszkaniową i nie podlega ochronie. Sam fakt, że powyższy budynek nie jest w dacie wydawania zaskarżonej decyzji wykorzystywany w celach mieszkaniowych nie wyłącza konieczności uwzględnienia, że w każdej chwili może być na takie cele przeznaczony, co dopuszczają postanowienia obowiązującego planu miejscowego. Organy administracji publicznej powinny rozpatrywać powyższą kwestię w sposób szerszy, nie ograniczając się tylko i wyłącznie do stwierdzeń, że skoro obecnie budynek położony na działce o nr [...] nie jest zamieszkiwany, bowiem urządzono w nim pomieszczenia biurowe, to nie korzysta on z ochrony akustycznej. Ponadto w raporcie OOŚ - na co wielokrotnie zwracał uwagę skarżący w toku postępowania przez organami administracyjnymi - naruszono również normy znajdujące się w punkcie 3.2 Załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu poprzez błędne wskazanie, że w odległości mniejszej niż 10 h = 71 m od pojedynczego emitora nie znajdują się wyższe niż parterowe budynki mieszkalne lub biurowe, a także budynki żłobków, przedszkoli, szkół, szpitali lub sanatoriów, w związku z czym nie stwierdzono konieczności przeprowadzania obliczeń stężeń substancji w powietrzu na wysokości zabudowy. Wobec faktu, że budynek mieszkalny, znajdujący się na działce o nr ew. [...] jest dwukondygnacyjny oraz znajduje się w odległości mniejszej niż 71 m od pojedynczego emitora niezbędne wydaje się wezwanie inwestora do uzupełniani raportu w tym zakresie. Skarżący wskazał także, że organ II instancji utrzymując w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] marca 2016 r. pominął jednocześnie fakt, że organ I instancji nie wyjaśnił w jaki sposób wziął pod uwagę protesty społeczności lokalnej oraz dowód w postaci opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. Skarżący - wbrew stanowisku SKO w C. - nie twierdzi, że organ I instancji związany był treścią opinii Inspektora Sanitarnego, niemniej obowiązkiem Wójta było wskazanie w treści wydanej decyzji przyczyn nieuwzględnienia powyższego dowodu. Obowiązkiem organu administracji każdorazowo jest kompleksowa analiza całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a nie ograniczenie się do sygnalizowania, że określony dowód (w tym przypadku opinia) znajduje się w aktach sprawy. Powyższa okoliczność stanowi w istocie samodzielną przesłankę uchylenia decyzji organu I instancji, co zostało niesłusznie zbagatelizowane przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze okoliczności faktyczne i prawne przedmiotowej sprawy zauważyć należy, że błędy, jakich dopuścił się Wójt Gminy R. winny powodować wydanie rozstrzygnięcia kasatoryjnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. Przepisy, które zostały naruszone oraz okoliczności, których nie wyjaśniono w należyty sposób mają istotny wpływ na sposób rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że podstawę materialno-prawną rozpoznania przedmiotowej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016r., poz. 353), zwaną dalej "ooś" i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397), zwany dalej "rozporządzeniem". Planowane przedsięwzięcie jak słusznie ustaliły orzekające w sprawie organy należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia. Oznaczało to konieczność przeprowadzenia przez Wójta, w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 59 ust. 1 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ooś). Wnioskodawca zobligowany był zatem do przedłożenia raportu oddziaływania na środowisko, co też w niniejszej sprawie uczynił. W sprawie nie budzi zatem wątpliwości okoliczność przeprowadzenia przez organ I instancji oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przedmiotem sporu, jak wynika z treści skargi są przyjęte w toku postępowania przed organami ustalenia faktyczne i wyciągnięte na ich postawie przez organy wnioski co do dopuszczalności wydania zaskarżonych decyzji. W ocenie Sądu poczynione przez organy ustalenia znajdują jednak potwierdzenie z aktach sprawy. I tak odnosząc się do poszczególnych zarzutów podniesionych w skardze należy wskazać, że organy opierając się nie tylko na raporcie ale i ustaleniach poczynionych we własnym zakresie słusznie przyjęły, że znajdujący się na działce ew. [...], obręb [...] budynek nie pełni obecnie funkcji budynku mieszkalnego. Nie kwestionując okoliczności, iż w dacie jego budowy i przez pewien czas być może funkcjonował on jako budynek mieszkalny, jednak utracił ten charakter z woli właściciela na skutek poczynionych przez niego inwestycji tj. budowa fermy i przekształcenie budynku na biuro. Z akt sprawy w tym m.in. ustaleń organu I instancji sposób nie budzący wątpliwości wynika bowiem, że obecnie na w/w działce w spornym budynku znajduje się biuro i siedziba dwóch spółek. Budynek zaś nie jest użytkowany jako mieszkalny. Jest on traktowany jako teren zakładu produkcyjnego. Powyższe oznacza, że organ dokonując oceny wpływu planowanej inwestycji na środowisko zasadnie nie uznał w/w budynku za mieszkalny, co miało wpływ na poczynione przez niego ustalenia. Za niezasadny zatem należy uznać zarzut niezastosowania w sprawie § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U z 2012r. poz. 112). Z akt sprawy wynika bowiem, że zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania przestrzennego Gminy R. - Uchwała nr [...] z [...] grudnia 2005r. teren przeznaczony po inwestycję oraz w/w działka [...] oznaczone są jako [...] o przeznaczeniu podstawowym - specjalistyczna produkcja zwierzęca. Zgodnie zaś z art. 114 ust. 3 ustawy prawo ochrony środowiska, jeżeli na terenach zamkniętych oraz na terenach przeznaczonych do działalności produkcyjnej, składowania i magazynowania znajduje się zabudowa mieszkaniowa, szpitale, domy pomocy społecznej lub budynki związane ze stałym albo czasowym pobytem dzieci i młodzieży, ochrona przed hałasem polega na stosowaniu rozwiązań technicznych zapewniających właściwe warunki akustyczne w budynkach. Przyjęte ustalenie, że na działce [...] nie znajduje się budynek mieszkalny oznacza, jak słusznie przyjęły organy, że nie podlega on ochronie akustycznej. Ponadto w celu minimalizacji hałasu w decyzji określono warunki dotyczące mocy akustycznej wentylatorów zainstalowanych w kurnikach. Z raportu wynika także, że emisja hałasu w tym również skumulowanego z sąsiednimi obiektami, nie przekroczy dopuszczalnego poziomu na terenach chronionych akustycznie. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia w sprawie normy znajdującej się w punkcie 3.2 Załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu Dz. U 2010 Nr 16 poz. 87 ) poprzez błędne wskazanie, że w odległości mniejszej niż 10 h = 71 m od pojedynczego emitora nie znajdują się wyższe niż parterowe budynki mieszkalne lub biurowe, a także budynki żłobków, przedszkoli, szkół, szpitali lub sanatoriów, w związku z czym nie stwierdzono konieczności przeprowadzania obliczeń stężeń substancji w powietrzu na wysokości zabudowy. Należy wskazać, że z akt sprawy wynika, że w uzupełnieniu do raportu (zał. nr 2 i 3) zawarto uzupełniające obliczenia częstości przekroczenia max amoniaku i siarkowodoru wykonane na granicy działki [...] i na elewacji znajdującego się tam budynku na wysokości 3,4,5 i 6 m, przyjmując przy tym, że najniższa wysokość emitora w zespole jest mniejsza niż wysokość ostatniej kondygnacji budynku. Sąd podzielił zatem stanowisko SKO zawarte w zaskarżonej decyzji co do braku podstaw do uznania, iż w sprawie doszło do naruszenia w/w regulacji. Podkreślić także należy, że w toku postępowania ustalono, iż w żadnym punkcie na granicy terenu w/w działki oraz na elewacji znajdującego się na niej budynku nie wystąpią przekroczenia wartości odniesienia jednogodzinnego oraz średniorocznych substancji amoniaku i siarkowodoru. Tym samym wbrew zarzutom skargi brak jest podstaw do uznania, aby w sprawie doszło do naruszenia art. 66 ust. 1 ooś, z uwagi na błędne sporządzenie raportu w powyższym zakresie. Ponadto należy wskazać, że kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd nie dopatrzył się także naruszenia innych niż wskazane przez stronę skarżącą przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu zasadnie organ odwoławczy uznał, że decyzja organu I instancji odpowiada prawu. Zawiera ona niezbędne elementy określone w art. 82 oraz 85 ooś. Przed jej wydaniem organ uzyskał także wymagane prawem uzgodnienia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. oraz Państwowej Powiatowej Inspekcji Sanitarnej w M. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, powołując się na wyrok NSA, wątpienia uzgodnienie dokonane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. miało dla organu orzekającego w sprawie "środowiskowej" charakter wiążący. Organ I instancji w ocenie Sądu wyjaśnił także, dlaczego nie uwzględnił w sprawie negatywnej opinii PPIS. Tym samym spełnił warunki określone w art. 85 ust. 2 pkt 1 lit b tir. 2 ooś. W ocenie bowiem Sądu, skoro organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach w świetle powyższego przepisu ma obowiązek uzasadnić w jaki sposób wziął pod uwagę i w jakim zakresie uwzględnił stanowiska organów uzgadniających, to w przypadku opinii, która nie ma mocy wiążącej organ zobowiązany jest podać w uzasadnieniu powody dla których odmówił uwzględnienia takiej opinii. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zawiera stanowisko organu w powyższym zakresie. Ponadto należy podkreślić, iż w myśl unormowania przyjętego w art. 80 ust. 2 ooś, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli plan ten został uchwalony. W przedmiotowej sprawie organy ustaliły, że teren na którym planowana jest realizacja wskazanej wyżej inwestycji objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwała Rady Gminy R. z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...]. W planie tym (stanowiącym akt prawa miejscowego) dla nieruchomości, na których ma powstać planowane przedsięwzięcie jako przeznaczenie podstawowe określono "specjalistyczną produkcję zwierzęcą". W konsekwencji zasadnie przyjęto, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z obowiązującym planem. Organy odniosły się także do wpływu inwestycji na obszar [...] Natura 2000 stwierdzając, że teren planowanego przedsięwzięcia znajduje się w odległości ok. 0,2 km w kierunku zachodnim od terenu planowanej inwestycji; jest to Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków Natura 200 - [...]. Jak ustalono toku postępowania, planowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000. W sprawie nie stwierdzono również niezgodności planowanej inwestycji z przepisami szczególnymi. Inwestycja ma być zlokalizowana w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Rozporządzenie w tej sprawie, tj. rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] ze zm.) zakazuje realizacji na wskazanym terenie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Zakaz ten nie dotyczy jednak przedsięwzięć bezpośrednio związanych z rolnictwem i przemysłem spożywczym, a z takim typem inwestycji mamy niewątpliwie do czynienia w niniejszej sprawie. W sprawie nie zachodziły także przesłanki określone w art. 81 ooś, obligujące organ do odmowy wydania decyzji. Organy dokonały również szczegółowej analizy raportu oddziaływania na środowisko oraz jego uzupełnień. Dodać także należy, iż nieuprawnione jest stanowisko skarżącego, jakoby Kolegium utrzymując w mocy decyzję Wójta Gminy R. pominęło fakt, że organ I instancji nie wskazał, w jaki sposób wziął pod uwagę protesty społeczne. Jak wynika z akt sprawy organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie z udziałem społeczeństwa (prawidłowe obwieszczanie, udostępnianie akt, m. in. w formie elektronicznej), udzielał wszelkich odpowiedzi i wyjaśniał wszelkie wątpliwości, a biorąc pod uwagę liczne sprzeciwy i protesty mieszkańców w dniu [...] marca 2015r. przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem mieszkańców. Należy wskazać, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Ustawa ooś, wymienia wprost przypadki, kiedy organ może odmówił wnioskodawcy jej wydania. Zapewnienie zaś udziału społeczeństwa w toku postępowania ocennego ma na celu doprowadzenie do pewnego kompromisu, np. poprzez nałożenie na inwestora określonych obowiązków, zastosowania nowoczesnych technologii (BAT). Nie oznacza to jednak, że organ może odmówić wydania decyzji, tylko z tej przyczyny, że nie ma zgody społeczeństwa na jej realizację. Sąd nie dopatrzył się również w postępowaniu organów naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia treści art. 7 k.p.a., art. 12 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. i 15 k.p.a. Wyjaśnić należy, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. i zawarty w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem strony. Słusznie więc organy oparły się na materiałach dowodowych zarówno raporcie dostarczony przez wnioskodawcę, jak też zgromadzonych przez organ. W ocenie Sądu organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Zgodnie z wymogiem przepisu art. 85 ooś, jak i art. 107 § 3 k.p.a., zaskarżone decyzje zostały wyczerpująco uzasadnione, a strony miały zapewniony w niej czynny udział. Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji. W konsekwencji na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.