IV SA/Wa 1763/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (spr.), sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant spec. Joanna Ziółkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia równoważnego poziomu hałasu oddala skargę Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] [...] z [...] kwietnia 2019 r., wydana po rozpatrzeniu odwołania [...] spółka z o.o. spółka k. z siedzibą w [...] (dalej: Skarżąca), od decyzji Starosty [...] Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji. Decyzją Nr [...] z [...] czerwca 2018 r., Starosta [...] określił firmie [...] spółka z o.o. sp. k. z siedzibą przy ul. [...] w [...], [...], prowadzącej Sklep nr [...] przy ul. [...] w [...] równoważny poziom hałasu dla pory nocy (w godzinach 22:00 – 6:00) LAeq – 40 dB poza granicami działki należącej do spółki – dla terenów chronionych akustycznie (terenów zabudowy jednorodzinnej) zlokalizowanych na północ i północny zachód od sklepu nr [...]przy ul. [...] w [...], obejmujących w szczególności działki przy ul. [...] w [...] o nr. Ew. [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] – w odniesieniu do wszystkich operacji i działań związanych z działalnością sklepu. Podstawą prawną decyzji był przepis art. 115a ust. 1, ust. 3 i ust. 4, art. 378 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska oraz § 2 Rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu, decyzja powyższa zapadła po wcześniejszym uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzji tego organu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., ustalającej dopuszczalny poziom hałasu, poza granicami działki należącej do spółki dla terenów chronionych tj. na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zlokalizowanych na północ i północny zachód od sklepu nr [...] przy ul. [...], równoważny poziom hałasu dla pory nocy (w godzinach 22:00 – 6:00) LAeqN – 40 dB. Odwołanie od w/w decyzji wniósł [...] sp. z o.o. sp. k. zarzucając skierowanie decyzji do podmiotu nieistniejącego oraz K. P.. Kolegium decyzją z [...] kwietnia 2017 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta [...] w/w decyzją nr [...] z [...] czerwca 2018 r. określił spółce [...] sp. z o.o. sp. k. równoważny poziom hałasu dla pory nocy, dla terenów chronionych akustycznie zlokalizowanych jw. – w odniesieniu do wszystkich operacji i działań związanych z działalnością sklepu. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji SKO w [...] wskazało, że ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez: utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie, zmniejszenie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany (art. 112 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska). Kolegium przywołało również treść art. 115a ust. 1, ust. 3 i ust. 4 w/w ustawy, art. 113 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy i uznało, że mając na uwadze powyższe przepisy nie doszło do ich naruszenia zaskarżoną decyzją, bowiem decyzję wydano w oparciu o pomiary dokonane przez organ wskazany w treści art. 115a ust. 1 Poś, w odniesieniu do terenów wskazanych w art. 113 ust. 2 pkt 1 Poś. W ocenie SKO w przedmiotowej sprawie jako źródło przekraczające dopuszczalne normy hałasu organ I instancji zidentyfikował pracę agregatów chłodniczych zlokalizowanych na ścianie sklepu. Potwierdza to znajdujące się w aktach sprawy sprawozdanie z pomiarów emisji hałasu do środowiska z terenu obiektu handlowo-usługowego [...] zlokalizowanego przy ul. [...] w [...] z [...] maja 2018 r. Kolegium podniosło, że z tabeli nr 1 stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku wynika, że dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku powodowanego przez poszczególne grupy źródeł hałasu, z wyłączeniem hałasu powodowanego przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych oraz linie elektroenergetyczne, wyrażone wskaźnikami LAeqD lub LAeqN, które to wskaźniki mają zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska, w odniesieniu do jednej doby ustalone zostały dla następujących rodzajów terenu: 1 – a) strefa ochronna "A" uzdrowiska, b) tereny szpitali poza miastem; 2 – a) tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, b) tereny zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, c) tereny domów opieki społecznej, d) tereny szpitali w miastach; 3 – a) tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, b) tereny zabudowy zagrodowej, c) tereny rekreacyjno–wypoczynkowe, d) tereny mieszkaniowo – usługowe; 4 – tereny w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tyś. mieszkańców . Podniosło, że dla grupy 2 (m.in. tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) dopuszczalny poziom hałasu dla innych niż drogi i koleje obiektów oraz działalności będącej źródłem hałasu wyznaczony został w porze nocnej w wysokości LAeqN – 40 dB. Oceniając metodykę przeprowadzonego badania, mając na uwadze zarzuty z odwołania, SKO nie dostrzegło żadnych wadliwości w kontroli poziomu hałasu dokonanej przez [...] sp. z o.o. w toku prowadzonego postępowania. Kolegium wskazało, ze pomiar hałasu przeprowadzono metodą referencyjną opisana w wytycznych zamieszczonych w załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowej lokalizacji punktu pomiarowego wskazało, że punkt ten został zlokalizowany zgodnie z wymogami części B ust. 2 pkt 2 lit. b Załącznika nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska, wobec czego podnoszony zarzut nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Odnośnie zarzutu braku aktualnych świadectw wzorcowania przyrządów służących do dokonania badań emisji hałasu SKO wskazało, że część C Załącznika nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska dotyczy wyłącznie urządzeń służących pomiarowi hałasu a nie wszystkich urządzeń używanych przy dokonywaniu pomiarów, które mają charakter pomocniczy. Oceniając zarzut dokonania pomiarów w terminach innych niż wskazywane w zawiadomieniu Kolegium stwierdziło, ze rozstrzygnięcie oparte zostało wyłącznie na wynikach pomiarów uzyskanych w dniach w których organ poinformował o przeprowadzeniu dowodu, wobec tego zarzut ten również nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Ponadto SKO wskazało, ze Skarżący nie wykazał w żaden sposób jaki wpływ na prawidłowość dokonywanych pomiarów miała jego obecność przy ich dokonywaniu. W konkluzji organ wskazał, że wbrew zarzutom Skarżącej z odwołania pomiary hałasu przeprowadzono prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a co za tym idzie mogą stanowić podstawę wydanego rozstrzygnięcia. W ocenie SKO brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonego badania. W skardze na w/w decyzję Skarżąca zarzuciła naruszenie - przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) naruszenie art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: kpa) w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa oraz w zw. z częścią B ust. 2 pkt 2 lit. a) Załącznika nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów wielkości pobieranej wody (dalej: Rozporządzenie), poprzez uznanie pomiarów emisji hałasu do środowiska z terenu Zakładu wykonanych przez laboratorium badawcze [...] Sp. z o.o. na zlecenie organu I instancji w dniach 21 kwietnia 2018 r. – 28 kwietnia 2018 r. za wiarygodna, prawidłowa i wystarczająca podstawę do wydania decyzji, podczas gdy z treści sprawozdania nr [...] z pomiarów wynika, ze punkt pomiarowy (PP.1), w którym zostało stwierdzone jedyne przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu został zlokalizowany w odległości 2,2 m od elewacji budynku mieszkalnego przy ul. [...] i nie w świetle okna kondygnacji eksponowanej na hałas, a więc w sposób niezgodny z regułami sytuowania punktów po miarowych, które zostały określone w lit. B ust. 2 pkt 2 lit. a) Rozporządzenia, zgodnie z którymi na terenie zabudowanym punkty pomiarowe lokalizuje się przy elewacji budynków objętych ochrona przed hałasem w odległości od 05 m do 2,0 m od elewacji budynków i w świetle okna kondygnacji eksponowanej na hałas, a na wysokości 4 m +/- 0,2 m nad powierzchnia terenu, tylko i wyłącznie gdy nie ma możliwości wykonania pomiarów hałasu w świetle okna na danej kondygnacji, b) naruszenie art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa oraz w zw. z częścią C ust. pkt 4) Załącznika nr 7 do rozporządzenia poprzez uznanie pomiarów za wiarygodna, prawidłową i wystarczającą podstawę wydania decyzji, podczas gdy ze sprawozdania nr [...] z Pomiarów wynika, że przyrządy jakimi posługiwano się przy badaniach poziomu emisji hałasu posiadały świadectwo wzorcowania starsze niż 24 miesiące, podczas gdy rozporządzenie wyraźnie wymaga aby urządzenia te posiadały świadectwo nie starsze niż 24 miesiące, c) naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu organów obu instancji do zarzutów stawianych przez Stronę, w tym w szczególności do kwestii związanej z niewłaściwą lokalizacją urządzeń służących pomiarowi poziomu hałasu oraz kwestii sprawności urządzeń za pomocą których dokonywano stosownych pomiarów, - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: d) art. 115 a ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez wydanie decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu dla Zakładu w porze nocy w oparciu o wadliwe przeprowadzone pomiary tj. w sposób niezgodny z elementarnymi zasadami ich przeprowadzania określonymi w rozporządzeniu. Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji i zasadzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi rozwinął poszczególne zarzuty. Wskazał m.in., że lokalizacja punktu pomiarowego na terenach otaczających budynki objęte ochroną przed hałasem jest możliwa jedynie wtedy, gdy nie ma możliwości zlokalizowania punktów pomiarowych na zasadach przewidzianych w części B ust. 2 pkt 2) lit. a) Załącznika nr 7, w przeciwnym razie postanowienia części B ust. 2 pkt 2) lit. a) Załącznika należałoby uznać za zbędne w załączniku, wobec możliwości dowolnego ustawiania punktów pomiarowych na zasadach przewidzianych w części B ust. 2 pkt 2) lit. b) cyt. Załącznika, co podważałoby racjonalność ustawodawcy. Jednocześnie wskazał, że istniała możliwość zlokalizowania punktów pomiarowych w sposób zgodny z częścią B ust. 2 pkt 2) lit. a) Załącznika, co potwierdza sprawozdanie nr [...] z pomiarów okresowych hałasów w środowisku z 29 kwietnia 2016 r. przeprowadzonych przez WIOŚ na terenie posesji przy ul. [...] w [...], kiedy to zlokalizowano punkt pomiarowy w odległości 0,84 m od elewacji budynku. W przypadku posesji przy ul [...] WIOŚ był w stanie zlokalizować punkt pomiarowy w odległości 1,1 m od elewacji budynku objętego ochroną przed hałasem, co potwierdza sprawozdanie nr [...] z [...] kwietnia 2015 r. z pomiarów okresowych hałasu w środowisku przedłożonych Staroście [...] przez [...]WIOŚ przy piśmie z 11.05.2015 r. Z powyższego Skarżący wywodzi, że zasadą jest lokalizowanie (o ile to możliwe) punktów pomiarowych na zasadach przewidzianych w części B ust. 2 pkt 2) lit. a) Załącznika nr 7. Wadliwe usytuowanie punktu pomiarowego PP.1 mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje brakiem możliwości uznania pomiarów za wiarygodny dowód umożliwiający wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Jedyne stwierdzone przekroczenie wyniosło 3,5 dB, zaś jeśli różnica Lasr –Lat jest mniejsza niż 3 dB ocena źródła hałasu nie jest możliwa. Z tego względu wysoce prawdopodobnym jest, że w przypadku prawidłowego zlokalizowania punktu pomiarowego PP.1 tj. w odległości nieprzekraczającej 2,0 m od elewacji budynku emitowany hałas odpowiadałby normom dopuszczalnego poziomu hałasu. Nie wyjaśniono też, z jakiej przyczyny punkt pomiarowy PP.1 umieszczony został na wysokości 4 m nad powierzchnią terenu, a nie w świetle okna kondygnacji eksponowanej na hałas, podczas gdy taka lokalizacja punktu pomiarowego była możliwa tylko i wyłącznie w przypadku braku możliwości wykonania pomiarów hałasu w świetle okna danej kondygnacji, co jest kolejnym argumentem przemawiającym za tym, że pomiary przeprowadzono wadliwie i nie mogły być one podstawa wydania decyzji. Stwierdzone przekroczenia (3,5 dB) są nieznacznymi przekroczeniami, co dodatkowo potwierdza konieczność ponownego, zgodnego z przepisami rozporządzenia, przeprowadzenia pomiarów emisji hałasu. Podniósł, że świadectwo wzorcowania dla stacji meteorologicznej wykorzystanej podczas pomiarów było starsze niż 24 miesiące, bo wydano je w 2012 roku, zatem pomiary dokonane przez to urządzenie nie mogą być uznane za wiarygodne. Nie wskazano świadectw wzorcowania dla użytego przy pomiarach dalmierza laserowego oraz odbiornika GPS, co uniemożliwia stwierdzenie czy aparatura spełniała warunki określone w Rozporządzeniu. Nie wskazano też, czy aparatura spełniała warunki określone w części C pkt 1), 2), 5) i 6). Wskazał, ze organ nie odniósł się do kwestii dotyczącej wadliwej lokalizacji punktów pomiarowych przyjmując za prawidłowe stanowisko organu I instancji, przytaczając przepisy które w ocenie Strony zostały naruszone, a kwestia ważności świadectw wzorcowania aparatury służącej do pomiaru hałasu pozostała bez uzasadnienia. Odpowiadając na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie znajduje uzasadnienia. Materialnoprawną podstawę przedmiotowego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 281, dalej: u.o.ś.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Środowisku z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 112, dalej: rozporządzenie). W myśl z art. 115a ust. 1 u.o.ś., w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Przy czym za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeqD lub LAeqN. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu w decyzji tej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeqD lub LAeqN w odniesieniu do rodzajów terenów, na które oddziałuje zakład. Natomiast, jak stanowi art. 112a pkt 1 i 2 u.o.ś., przez wskaźniki hałasu rozumie się parametry hałasu określone poziomem dźwięku wyrażonym w decybelach (dB), w tym wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby: a) LAeqD - równoważny poziom hałasu dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6:00 do godz. 22:00), b) LAeqN - równoważny poziom hałasu dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22:00 do godz. 6:00). Należy zauważyć, iż według art. 113 ust. 1 i ust. 2 u.o.ś. tylko określone tereny zostały objęte szczególną ochroną ustawodawcy i dla terenów tam wyszczególnionych dopuszczalne poziomy hałasu określają przepisy ww. rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Dopuszczalne wartości natężenia dźwięku uzależniono od sposobu zagospodarowania terenu. To, czy zmierzone wartości natężenia dźwięku można uznać za dopuszczalne lub przekroczone uzależnione jest od wartości dopuszczalnego poziomu hałasu. W przedmiotowej sprawie istotne znaczenie ma obszar, który należy uwzględnić ustalając faktyczne zagospodarowanie i wykorzystanie terenów sąsiednich o którym mowa w art. 115 u.o.ś. Zgodnie z art. 114 i 115 tej ustawy, sposób zagospodarowania terenu, a w ślad za tym dopuszczalne normy hałasu określa się w planach zagospodarowania przestrzennego. Tereny wyszczególnione w art. 113 ust. 2 pkt 1 posiadają różny dopuszczalny poziom hałasu dlatego też wymagane jest dokonanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozróżnienia terenów, aby móc je skutecznie chronić. Natomiast, gdy dla danego obszaru nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 właściwy organ dokonuje kwalifikacji tegoż terenu z uwzględnieniem faktycznego jego zagospodarowania i wykorzystywania oraz wykorzystania terenów sąsiednich. Nadto, jak stanowi art. 114 ust. 2 ustawy, jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone dla przeważającego rodzaju terenu. Wracając do art. 115a u.o.ś. należy zauważyć, że decyzją wydaną w oparciu o ten przepis właściwy organ nie nakłada na zakład nowych obowiązków, lecz jedynie stwierdza, iż zakład w związku ze swoją działalnością emituje hałas, który poza terenem zakładu przekracza dopuszczalny poziom hałasu dla określonego terenu objętego prawną ochroną, o którym mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 u.o.ś. Organ stwierdza zatem pewien stan faktyczny i prawny, przyporządkowując konkretnemu zakładowi, określone w powołanym rozporządzeniu dopuszczalne normy hałasu, które muszą zostać spełnione poza zakładem. Wobec powyższego przesłanką podjęcia takiej decyzji jest ustalenie przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia faktu przekroczenia przez zakład dopuszczalnych poziomów hałasu. Przepis art. 115a ust. 1 u.o.ś. obliguje organ do wydania decyzji w przedmiocie dopuszczalnego poziomu hałasu w sytuacji przekroczenia określonych wskaźników bez względu na to czy przekroczenie miało charakter jednorazowy czy stały, a więc wystarczy jednorazowe przekroczenie norm, by mogła być wydana decyzja w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu (zob. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2014 r., II OSK 370, 13, wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., II OSK 6/10, wyrok WSA z dnia 4 marca 2011 r., II SA/Łd 83/11, wyrok WSA z dnia 5 kwietnia 2011 r., II SA/Po 909/10). Zasada ta ma zastosowanie tylko wówczas, gdy pomiary zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy i w takich samych warunkach, a więc gdy ich wyniki są wiarygodne. Nie budzi wątpliwości, i tego nie kwestionuje także Skarżący, że zmierzony 28 kwietnia 2018 r. przez biegłego z zakresu emisji hałasu do środowiska -akredytowane laboratorium badawcze [...] Sp. z o.o. hałas, emitowany przez zakład prowadzony przez skarżącego, znajdujący się na terenach oznaczonych w planie miejscowym symbolem 1MNi – tereny zabudowy jednorodzinnej intensywnej, przekraczał dopuszczalny poziom wyznaczony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112, ze zm.). W punkcie pomiarowym nr 1 w porze nocy o 3,5 dB, przy poziomie dopuszczalnym wynoszącym 40 dB. Źródłem powodującym przekroczenie była praca agregatów chłodniczych zlokalizowanych na ścianie sklepu. Potwierdza to znajdujące się w aktach administracyjnych sprawozdanie z pomiarów emisji hałasu do środowiska z terenów obiektu handlowo-usługowego [...] zlokalizowanego przy ul. [...] w [...] z [...] maja 2918 r. Sąd nie podziela zarzutów skargi tak co do niewłaściwego wyznaczenia punktów pomiaru hałasu, jak i pomiaru poziomu hałasu przy wykorzystaniu niewłaściwej aparatury (posiadającej odpowiednie świadectwa), przeprowadzenia czynności dowodowych w dniach 20 i 29-30 kwietnia 2018 r. bez zawiadomienia Skarżącego uniemożliwiając wzięcie udziału w zaplanowanych czynnościach. Pomiar poziomu hałasu przy zastosowaniu metodyki referencyjnej opisanej w wytycznych zamieszczonych w załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r. poz. 1542), metodą próbkowania. Jeśli chodzi o kwestię wyznaczenia punktów pomiaru, trzeba zauważyć, że lokalizacja punktów pomiarowych jest zależna od charakterystyk i lokalizowania źródeł hałasu (instalacji i urządzeń) oraz własności pochłaniających i odbijających terenu oraz zagospodarowania terenu, przy czym punkty pomiarowe należy lokalizować na terenach objętych ochroną przed hałasem w ten sposób, aby przeprowadzone w nich pomiary pozwoliły na ustalenie miejsca o największym oddziaływaniu źródeł hałasu, których pomiary dotyczą (Załącznik nr 7 część B ust. 1 i 2). Na terenie zabudowanym punkty pomiarowe lokalizuje się bądź przy elewacji budynków objętych ochroną przed hałasem, w związku z wypełnianiem funkcji, dla których realizacji teren został objęty ochrona przed hałasem, w odległości 0,5-2 m od elewacji tych budynków (załącznik nr 7 część B ust. 2 pkt 2 lit. a), bądź na terenach otaczających budynki o których mowa w lit. a, na wysokości 4 m ± nad powierzchnią terenu (cyt. załącznik część B ust. 2 pkt 2 lit. b). Kwestionowana lokalizacja punktów pomiarowych zgodna jest z uregulowaniem zawartym w załączniku część B ust. 2 pkt 2 lit. b), zatem zarzut ten, jako niezasadny, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Jednocześnie, nie ma racji Skarżący wywodząc, iż zasadą jest lokalizowanie (o ile to możliwe) punktów pomiarowych na zasadach przewidzianych w części B ust. 2 pkt 2 lit. a) Załącznika nr 7, ponieważ co innego wynika z przywołanych wyżej kryteriów lokalizacji punktów pomiarowych. To nie możliwość lokalizacji punktów pomiarowych w odległości zgodnej ze wskazaniami z załącznika nr 7 część B ust. 2 pkt 2 lit. a winny być wyznacznikami kryterium lokalizacji punktów pomiarowych, a charakterystyka i lokalizowanie źródeł hałasu oraz własności pochłaniających i odbijających terenu, zagospodarowania terenu. Zauważyć też trzeba, że skoro punkty pomiarowe należy lokalizować na terenach objętych ochroną przed hałasem w ten sposób, aby przeprowadzone w nich pomiary pozwoliły na ustalenie miejsca o największym oddziaływaniu źródeł hałasu, których pomiary dotyczą, co miało to miejsce przy kwestionowanych pomiarach (w porównaniu z wynikami pomiarów przywołanymi w skardze) to i z tego powodu nie można wywodzić niezgodnej z prawem lokalizacji punktów pomiarowych. Nie jest zasadny zarzut niewiarygodnych pomiarów z uwagi na wykorzystanie aparatury bez ważnego świadectwa wzorcowania. Do pomiarów wykorzystano dwa skalibrowane zestawy przyrządów pomiarowych - dwa analizatory dźwięku [...] o numerach [...] i [...], dwa przedwzmacniacze [...] o nr [...] i [...], i dwa mikrofony [...] nr [...] i [...] o numerze [...]. Do kalibracji użyto kalibratora akustycznego [...] nr [...], świadectwo wzorcowania [...] z [...].08.2017 r. wystawione przez Laboratorium Wzorcujące [...] (posiadający certyfikat akredytacji laboratorium wzorcującego NR [...], wydany przez Polskie Centrum Akredytacji). Miernik poziomu dźwięku nr [...] posiada świadectwo wzorcowania [...] z [...].12.2017 r., zaś przedwzmacniacz [...] nr [...] legitymuje się świadectwem wzorcowania [...] z [...].12.2017 r. wystawione przez Laboratorium wzorcujące [...]. Drugi miernik poziomu dźwięku (o nr [...]) posiada świadectwo wzorcowania [...] z [...].12.2017 r. a współpracujący z nim przedwzmacniacz ma świadectwo wzorcowania [...] z [...].12.2017 r. też wystawione przez w/w Laboratorium. Ponadto w pomiarach uzyto kalibratora akustycznego [...] nr [...] posiadającego świadectwo wzorcowania [...] z [...].08.2017 r. wystawione przez Laboratorium Wzorcujące [...]. Wszystkie świadectwa wzorcowania w dacie przeprowadzonych pomiarów (kwiecień 2018 r.) nie przekraczały 24 miesięcy zatem zarzut użycia przyrządów pomiarowych bez ważnych świadectw wzorcowania nie zasługuje na uwzględnienie. Część C załącznika nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska dotyczy wyłącznie urządzeń służących pomiarowi hałasu, a nie wszystkich urządzeń używanych przy dokonywaniu pomiarów, które mają charakter pomocniczy. Do takich urządzeń nie służących pomiarowi hałasu należy stacja meteorologiczna [...] świadectwo wzorcowania [...] z [...].10.2012 r., [...] z [...].10.2012 r., [...] z [...].10.2012 r. rejestrująca parametry pogody, dalmierz laserowy [...] nr [...] służący wyznaczaniu odległości, odbiornik [...] nr [...] rejestrujący lokalizację w terenie. Jak stanowi część I pkt 10 lit b) cyt. załącznika wymóg podania w protokole z pomiarów danych identyfikacyjnych świadectw legalizacji przyrządów dotyczy jedynie tych dla których istnieje obowiązek posiadania tego typu dokumentów i świadectw wzorcowania. Nie jest zaś sporne, że przyrządy pomiarowe i wzorcujące posiadały świadectwa wzorcowania nie starsze niż 24 miesiące. Odnośnie zarzutu, że kontrola emisji hałasu zaplanowana została w dniach 21 – 28 kwietnia 2018 r. i o przeprowadzeniu pomiarów tylko i wyłącznie w tych dniach powiadomiono Skarżącego, zaś czynności z 20 i 29 - 30 kwietnia 2018 r. przeprowadzono bez zawiadomienia Skarżącego, uniemożliwiając mu wzięcie w nich udziału zarzut - nie jest zasadny. Zarejestrowany 20 kwietnia 2018 r. w porze nocy hałas w punkcie PP.2 przekraczający poziom dopuszczalny o 8,7 dB spowodowany dostawą do sklepu nie był wzięty pod uwagę przy wydawaniu kontrolowanej decyzji. Ze względów technicznych sprzęt pomiarowy rozstawiono 20 kwietnia 2018 r., uruchomiono i sprawdzono. Nota bene, zarejestrowany w tym czasie poziom hałasu daje pogląd na skalę emitowanego hałasu powodowanego dostawami i rozładunkiem towarów, a Skarżący nie wykazał jaki wpływ na prawidłowość dokonywanych pomiarów miała jego ewentualna obecność przy ich dokonywaniu. Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 107 § 3 kpa poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu do zarzutów stawianych przez Stronę. SKO, jak wynika to z uzasadnienia decyzji, a wbrew stawianym zarzutom, wskazało dlaczego nie podziela argumentacji Strony. W świetle powyższego również zarzut naruszenia przepisów postępowania wymienionych w skardze nie jest prawidłowy. Reasumując, w ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia art. 115 a ust. 1 u.o.ś., bowiem pomiary dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku przeprowadzono zgodnie z warunkami rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2014 r. Z tych względów Sąd skargę oddalił - art. 151 p.p.s.a. ----------------------- 11