IV SA/Wa 1766/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, asesor WSA Aneta Opyrchał (spr.), Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi "R." Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania wstrzymania pracy stacji bazowej telefonii komórkowej I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w części rozpoznającej odwołanie "R." Sp. z o.o. z siedzibą w P.; II. zasądza od Głównego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącej "R." Sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 200 zł (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. decyzją z [...] kwietnia 2006r. odmówił nakazania wstrzymania pracy stacji bazowych telefonii komórkowej: P. Sp. z o.o. w W. i P. Sp. z o.o. w W., przy ul. [...] w S.. Przedmiotową decyzję doręczono stronie, tj. "R." Sp. z o.o. z siedzibą w P. 11 kwietnia 2006r., a 28 kwietnia 2006r. strona ta wniosła odwołanie. Główny Inspektor Sanitarny - po rozpoznaniu środka zaskarżenia - decyzją z [...] czerwca 2006r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. "R." Sp. z o.o. w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] czerwca 2006r. wniosła o zmianę lub uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zwrot poniesionych kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych pól, zwłaszcza załącznika nr 2 do tego rozporządzenia. Główny Inspektor Sanitarny – w odpowiedzi na skargę - wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej: P.p.s.a. (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związanym – stosownie do art. 124 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę przez stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] czerwca 2006r. w części rozpoznającej odwołanie "R." Sp. z o.o. Uznał, iż decyzja w tej części została wydana z rażącym naruszeniem prawa, czyli zaszła przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Zgodnie z art. 129 § 1 i § 2 K.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Oznacza to, iż warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Jak wynika z przedstawionego stanu sprawy decyzja organu pierwszej instancji została doręczona skarżącej wraz z prawidłowym pouczeniem o prawie i terminie wniesienia odwołania 11 kwietnia 2006r., co odzwierciedla załączone do akt administracyjnych sprawy zwrotne potwierdzeniu odbioru zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji bieg ustawowego terminu do wniesienia odwołania rozpoczął się od dnia następnego po dacie doręczenia decyzji, tj. od 12 kwietnia 2006r., a upłynął 25 kwietnia 2006. Tymczasem skarżąca złożyła odwołanie 28 kwietnia 2006r., co z kolei bezspornie wynika z pieczęci nadawczego urzędu pocztowego widniejącej na kopercie, w której nadano odwołanie, jak i pisma organu pierwszej instancji z 11 maja 2006r., w załączeniu którego przekazano odwołanie organowi odwoławczemu. Przytoczone okoliczności świadczą niewątpliwie o wniesieniu przez skarżącą odwołania z kilkudniowym opóźnieniem, czyli z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Organ odwoławczy, po wniesieniu odwołania przez stronę, jest zobowiązany w postępowaniu wstępnym zbadać czy odwołanie od kwestionowanej decyzji zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie, a w przypadku uchybienia terminu - do stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu stosownie do treści art. 134 K.p.a. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 K.p.a.) (wyrok NSA z 18.11.1999r., I SA 330/99, publ. Lex nr 48749). Stan sprawy w dniu wydawania zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji wskazywał na potrzebę wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. W sytuacji, gdy organ odwoławczy nie rozstrzygnął sprawy przez wydane aktu administracyjnego o wskazanej formie i treści, tylko dokonał merytorycznego rozpatrzenia wniesionego odwołania, należało stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w części rozpoznającej odwołanie strony skarżącej, z racji rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Zatem powyższego obowiązku organ winien dopełnić przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. Sąd wobec zaistnienia wymienionej przesłanki uzasadniającej stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części rozpoznającej odwołanie skarżącej, nie badał jej legalności w zakresie naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy i prawa procesowego administracyjnego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem i z tego powodu nie ustosunkował się merytorycznie do zarzutów skargi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania, na które złożył się wpis od skargi w wysokości 200 zł, postanowiono na zasadzie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.