IV SA/Wa 1767/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 31 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na uchwałę Rady Powiatu w P. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na Starostę [...] postanawia odrzucić skargę. J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Powiatu w P. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], w której uznano za bezzasadną skargę J. M. na Starostę [...]. Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), gdyż do jej rozpoznania nie jest właściwy sąd administracyjny. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Analiza powyższego, zamkniętego katalogu aktów, czynności i bezczynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego prowadzi do wniosku, że rozpoznanie skargi na uchwałę rady powiatu podjętą w wyniku rozpatrzenia skargi na Starostę [...] nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Skarga J. M. na Starostę [...], sprecyzowana w dniu 30 stycznia 2006 r., jest skargą, o której mowa w art. 227 k. p. a. Przepis ten stanowi, że przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga z art. 227 k. p. a. nie jest tożsama ze skargą, o której mowa w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga z art. 227 k. p. a. jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego albo też nie mogą stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Skargi tego rodzaju są załatwione w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialnotechniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. W razie nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k. p. a. stronie nie służy skarga na bezczynność organu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 1997 r. III SAB 1/97, niepubl.). W niniejszej sprawie o sposobie załatwienia sprawy skarżący został zawiadomiony w formie uchwały rady powiatu podjętej na podstawie art. 229 pkt 4 k. p. a. w związku z art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. nr 142, poz. 1592 ze zm.). Natomiast skargi, o których mowa w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi są sformalizowanym środkiem sądowej kontroli działalności administracji publicznej, której zakres wyznacza art. 3 tej ustawy, z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Sąd rozpoznaje skargi na decyzje i inne akty administracyjne oraz na bezczynność organu administracji publicznej w ich wydaniu, nie rozpatruje natomiast skarg na nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub ich pracowników (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 1998 r., III SA 1636/97, niepubl.). W związku z powyższym skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega odrzuceniu.