IV SA/Wa 1768/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2008r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie z wniosku U. K. o wstrzymanie wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2008r., nr [...] w przedmiocie uzgodnienia z zakresu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia U. K. w skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] września 2008r., nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie salonu sprzedaży z zapleczem serwisowym samochodów, na dz. Nr ew. [...] przy ul. [...] w M., zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże - po przekazaniu sądowi skargi - sąd może na wniosek skarżącego - na zasadzie § 3 powołanego przepisu - wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków [...]. Akt, którego wykonanie ma być wstrzymane, powinien zatem kwalifikować się do wykonania. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa zaś na stronie skarżącej. Przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są bez wątpienia pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Użycie spójnika "lub" oznacza, iż przesłanki te mogą zachodzić alternatywnie. Sąd, rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonego aktu, powinien natomiast mieć na uwadze interes nie tylko wnioskodawcy, ale i innych uczestników postępowania oraz uwzględniać wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy (vide: orzeczenie NSA w sprawie sygn. akt II OZ 750/05, niepubl.). Z kolei szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: post. NSA z 20.12.2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Trudne do odwrócenia skutki to zaś takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, zatem że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie, uprawdopodobnienie przez stronę we wniosku okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wystarczy przy tym samo przywołanie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku winno bowiem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Tymczasem w niniejszej sprawie strona skarżąca w ocenie Sądu nie przedstawiła okoliczności, które przekonywałyby, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 61 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Innych bowiem brać pod uwagę nie można. Z przedstawionego przez stronę skarżąca uzasadnienia wniosku wynika, iż wniosek o ochronę tymczasową miałby się opierać na tych samych przesłankach co i skarga na postanowienie, czyli sprzeczności zaskarżonego orzeczenia z przepisami prawa. Wskazać jednak należy, iż przedstawiona w skardze niezgodność postanowienia z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu I instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to dwie różne kwestie. O ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu, i jak stwierdzono, ma odmienną osnowę. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej. Tym samym argumenty podniesione przez stronę skarżącą, wskazujące, iż zaskarżone postanowienie jako niezgodne z prawem winno być wstrzymane, nie mogą stanowić postawy do pozytywnego rozpoznania niniejszego wniosku. W tym stanie rzeczy - na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a, postanowiono jak w sentencji.