IV SA/Wa 1774/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi K. T. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, iż zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz skarżącego K. T. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...] Minister Środowiska działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267.); art. 53 ust. 4 pkt 7 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 . r. poz. 647), art. 11 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151 poz. 1220 z późn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia K. T. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora [...] Parku Narodowego z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustalenie warunków zabudowy zagrodowej, których zamierzeniem inwestycyjnym jest budowa budynku jednorodzinnego z budynkiem gospodarczym, budynku gospodarczego z dwoma zbiornikami bezodpływowymi na nieczystości ciekłe na działkach nr ew. [...] i części działki nr [...] obrębu [...], Gmina S., stanowiących własność inwestora, oraz budowy zjazdu z działki drogowej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., Dyrektor [...] Parku Narodowego, odmówił uzgodnienia projektu w/w decyzji z uwagi na to, że teren inwestycji leży w otulinie [...] Parku Narodowego, w odległości ok. 300 m od granicy Parku. Tego typu inwestycja, planowana do realizacji w otulinie Parku, będzie zaś zdaniem organu miała negatywny wpływ na przedmiot ochrony jakim jest przyroda Parku. Planowana inwestycja dotyczy obszaru niezabudowanego, użytkowanego rolniczo. Projektowana zabudowa ma być realizowana w obszarze istniejącego korytarza ekologicznego, powodując po realizacji inwestycji jego znaczne zwężenie, a co za tym idzie utratę znaczenia jako obszar łączący Park z terenami zewnętrznymi. Na wskazane postanowienie Dyrektora Parku, inwestor wniósł do Ministra Środowiska zażalenie zarzucając mu błędną wykładnię art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151 poz. 1220 z późn. zm.), dalej jako "Ustawa", poprzez przyjęcie, że wpływ inwestycji na otulinę Parku podlega takim samym kryteriom oceny jak wpływ tej inwestycji na teren Parku. Ponadto w zażaleniu zarzucono naruszenie, m.in. art. 7 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej jako "Kpa", poprzez nieustalenie prawdziwego stanu faktycznego sprawy. Rozpoznając sprawę Minister Środowiska wskazał, że na podstawie "Opinii przyrodniczej dotyczącej uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dz. [...] (dawniej dz. [...]) i części dz. [...] oraz budowy wjazdu z dz. drogowej [...], Obr. [...] Gmina S.", opracowanej przez pracowników Parku w dniu [...] lutego 2013 r. stwierdza się, że wnioskowana budowa siedliska wprowadza zabudowę kubaturową na tereny wolne od niej, znajdujące się obecnie w użytkowaniu rolniczym. Stwierdzono również, że analizowane działki znajdują się w świetle korytarza ekologicznego biegnącego od granicy Parku na wschód, w kierunku enklawy Parku [...]. Autorzy Opinii stwierdzają że najintensywniej wykorzystywane (przez migrujące zwierzęta) są obszary przy granicy Parku w ramach wędrówek dobowych zwierząt. Dotyczy to zwłaszcza dzików, saren, lisów, kun i zajęcy. Ostatnio zanotowano również przejście trzech jeleni i przemarsz łosia. Są to gatunki które na stałe nie występują w Parku. Potwierdza to, iż obszar projektowanej inwestycji jest częścią stałego szlaku migracyjnego zwierzyny pomiędzy obszarem Parku, sąsiadującej z nim enklawy, terenem otuliny Parku oraz obszarem poza otuliną Parku. W wyniku tak zwanego skumulowanego negatywnego oddziaływania, budowa projektowanego siedliska w niewielkim obecnie przysiółku [...], w powiązaniu z terenami zwartej zabudowy będzie powodem przerwania szlaków migracyjnych zwierząt. Niesie to poważne zagrożenie odcięcia genetycznego populacji roślin i zwierząt z terenów Parku i obszarów Natura 2000. Zgodnie z art. 5 pkt 2 Ustawy, korytarz ekologiczny jest obszarem umożliwiającym migrację roślin, zwierząt lub grzybów. Do zachowania ciągów komunikacyjnych dla zwierząt (korytarzy migracyjnych), zobowiązuje również §10 pkt 3 lit. h) Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 października 2011 r., w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt. Utrzymanie korytarzy migracyjnych (ekologicznych), jest niezmiernie ważne dla zachowania różnorodności biologicznej, szczególnie w obrębie parku narodowego, utworzonego m.in. w tym celu (art. 8 ust. 2 Ustawy). W świetle art. 8 ust. 1 i ust. 2, w związku z art. 11 ust. 1 Ustawy, czynniki uniemożliwiający migrację zwierząt, należy uznać za zagrożenie dla chronionych w Parku składników przyrody. Korytarze ekologiczne, łączące ze sobą poszczególne obszary chronione, zapewniają bowiem integralność całej krajowej sieci ochrony przyrody. Dodatkowo jak zauważa Dyrektor Parku, analizowany obszar w okresie przeszłym nie był udostępniony do zabudowy. Ze względu na rolne użytkowanie terenu w tej części otuliny, szczególnie jako pola uprawne i inne tereny rolne graniczące z Parkiem, obszar powiązań ekologicznych terenów przylegających do korytarza ekologicznego pełni zbliżone funkcje jak korytarz ekologiczny leżący w jego sąsiedztwie, umożliwiając migrację roślin i zwierząt. Położenie obszaru w sąsiedztwie Parku powoduje, że zwierzęta żyjące w Parku mogą korzystać z tego terenu w celu poszerzania swoich areałów żerowiskowych, dla odpoczynku i w celach rozrodczych. Brak możliwości realizacji tego behawioru spowoduje pogorszenie ich egzystencji i stanu populacji. Najintensywniej wykorzystywane są tereny przy granicy Parku w ramach przemieszczania się zwierząt polami, łąkami i ugorami położonymi w najbliższym sąsiedztwie lasów. W tym kontekście otulina Parku, która powinna przyczyniać się do zabezpieczania wartości przyrodniczych Parku, utraci w omawianym miejscu swoje funkcje. Stanie się tak, ponieważ pomiędzy najbliższymi ostojami nie ma żadnego, leśnego korytarza ekologicznego. Planowana inwestycja będzie istotną barierą w migracjach zwierząt. Nie bez znaczenia jest również fakt, że w otulinie Parku wyznaczono strefę ochronną zwierząt łownych (rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 29 kwietnia 2005 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronne zwierząt łownych w otulinie Parku (Dz. U. Nr 85, poz. 731). Powyższe rozporządzenie jest wypełnieniem delegacji ustawowej zawartej w art. 11 ust. 2 ustawy. Zgodnie z treścią art. 11 ust. 4 pkt 1 oraz art. 11 ust. 4 pkt 2 minister właściwy do spraw środowiska ustanawia strefę ochronną zwierząt łownych, kierując się potrzebą ochrony gatunków zwierząt łownych w parku narodowym, jak również tworzenia strefy bezpieczeństwa dla gatunków zwierząt łownych wychodzących na żerowiska poza obszar parku narodowego. Ochrona zwierząt łownych w strefie ochronnej zwierząt łownych należy do zadań dyrektora parku narodowego (art. 11 ust. 5 ustawy). Planowana zabudowa będzie ograniczała możliwości korzystania przez zwierzęta z wyznaczonej strefy. Dotychczasowe, sezonowe, tak w ujęciu rocznym jak i dobowym wykorzystanie terenu (działalność rolnicza) niesie za sobą mniejsze zagrożenia, gdyż w sezonie jesienno-zimowym oraz w okresie nocnym obiekty te nie są wykorzystywane i nie powodują płoszenia zwierząt. Tymczasem użytkowanie całoroczne, jak również całodobowe, będzie powodowało płoszenie migrujących zwierząt, co utrudni lub wręcz uniemożliwi zwierzętom migracje i korzystanie ze strefy ochronnej. Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. T., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając mu naruszenie: 1) Art. 138 § 2 k.p.a poprzez wydanie rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy zaskarżone postanowienie, zamiast jego uchylenia i przekazania do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, 2) Art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nakazy i zakazy wynikające z powyższego przepisu znajdują zastosowanie również do otuliny parków narodowych, 3) Art. 7 k.p.a poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego poprzez uznanie nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym i rezygnację z dokonania wyważenia obu interesów, 4) Art. 77§ 1 k.p.a poprzez rezygnację z przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie oceny wpływu projektowanego zamierzenia inwestycyjnego na ewentualną utratę waloru historycznego, artystycznego lub naukowego układu urbanistycznego ulicy [...] w W., 5) Art. 107 §3 k.p.a poprzez rezygnację z uzasadnienia prawnego skarżonego postanowienia, 6) Art. 10 k.p.a poprzez rezygnację z rozważenia wszystkich zarzutów Mocodawcy i uniemożliwienie wypowiedzenia się stronie przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie, 7) Art. 11 k.p.a poprzez rezygnację z realizacji w prowadzonym postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania, 8) Art. 8 k.p.a przez rezygnację z realizacji w prowadzonym postępowaniu administracyjnym zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2013 r. w całości oraz poprzedzającego postanowienia Dyrektora [...] Parku Narodowego z dnia [...] lutego 2013 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Dodatkowo w piśmie procesowym z dnia 20 grudnia 2013r.- złożonym na rozprawie skarżący wskazał, że organy obu instancji określiły zakresy korytarzy ekologicznych, w tym tras tzw. wędrówek długodystansowych, w sposób wysoce nieprecyzyjny. Organy nie wskazały, w jakiej odległości od granic lasu nieruchomość skarżącego jest zlokalizowania (w celu określenia, jak daleko zwierzyna leśna może wykorzystywać przyległe pola i łąki), na obszarze jakiej wielkości znajduje się korytarz ekologiczny i w jakim zakresie tym samym zostałby zwężony, czy też przecięty, gdyby skarżący zrealizował na swojej nieruchomości siedlisko rolnika oraz czy korytarz ten został przez kogokolwiek skatalogowany czy opisany. W zaskarżonym postanowieniu Ministra Środowiska, że w okresie przeszłym przedmiotowy obszar nie był udostępniony do zabudowy a cyt. : "Ze względu na rolne użytkowanie terenu w tej części otuliny, szczególnie jako pola uprawne i inne tereny graniczące z Parkiem, obszar powiązań ekologicznych pomiędzy korytarzami ekologicznymi pełni zbliżone funkcje jak korytarze ekologiczne leżące w jego sąsiedztwie, umożliwiając migrację roślin i zwierząt." Powyższe wskazuje więc, że organ odwoławczy zauważył, że tereny objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy usytuowane są jedynie w sąsiedztwie korytarzy ekologicznych a nie na ich trasie. Tym samym zarówno zaskarżone postanowienie organu odwoławczego, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostało wydane z naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy bowiem wskazać, iż jedyny dowód, jakim posłużył się Dyrektor [...] Parku Narodowego dla określenia wpływu planowanej zabudowy na możliwość migracji zwierząt oraz roślin, jest dokument o charakterze wewnętrznym - opinia opracowana w 2013 roku przez Dział Naukowo-Edukacyjny [...]PN opinii przyrodniczej. Natomiast według powszechnie dostępnych opracowań przyrodniczych dotyczących położenia korytarzy ekologicznych w [...] - obszar objęty planowaną zabudową nie znajduje się na trasie przebiegu żadnego korytarza ekologicznego. Na zlecenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. Instytut Geografii i Gospodarki Przestrzennej [...] w K. opracował "Bazę danych przestrzennych o korytarzach ekologicznych w [...]". Głównym celem sporządzenia powyższego opracowania była identyfikacja kluczowych tras migracji zwierząt (a dzięki temu także roślin i grzybów) oraz ich ostoi w regionie [...], budowa spójnego systemu powiązań ekologicznych pomiędzy biocentrami przyrodniczymi, w tym chronionymi w formie obszaru Natura 2000, parku narodowego i rezerwatu przyrody położonymi w województwie małopolskim oraz pomiędzy nimi, a biocentrami położonymi poza jego granicami. Informacje uzyskane zostały od kół łowieckich, administracji Lasów Państwowych, parków narodowych, zarządców dróg publicznych i linii kolejowych. Jak wynika z analizy powyższego dokumentu, objęte zakresem planowanej inwestycji działki usytuowane są ok. 10 kilometrów od najbliższego korytarza ekologicznego, co jest doskonale widoczne na wydrukach map pochodzących z przedmiotowej bazy danych, stanowiących załącznik do niniejszej skargi. Powyższa okoliczność stawia pod dużym znakiem zapytania rzeczowość materiału dowodowego, w oparciu o który organy administracji obu instancji odmówiły uzgodnienia analizowanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Po pierwsze, zgodnie z cytowaną przez organ I instancji Opinią przyrodniczą dotyczącą uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, przedmiotowa działka znajduje się w świetle korytarza ekologicznego, co jak wskazano powyżej nie znajduje potwierdzenia w oficjalnych dokumentach, dotyczących określenia przebiegu korytarzy ekologicznych na terenie Polski, a tym samym stanowi arbitralne stwierdzenie organu, wydającego skarżone postanowienie. Po drugie organ odwoławczy, cytując obszernie fragmenty ww. opinii, w tym twierdzenie, że działki w miejscowości M., gmina S., znajdują się w świetle korytarza ekologicznego - stwierdza jednocześnie, że "obszar powiązań ekologicznych pomiędzy korytarzami ekologicznymi pełni takie same funkcje jak korytarze ekologiczne leżące w jego sąsiedztwie, umożliwiając migrację roślin i zwierząt" W świetle powyższego należy stwierdzić, że po zestawieniu ze sobą obu stwierdzeń powstaje wątpliwość co do ustaleń faktycznych organów obu instancji, tj. określenia, czy ww. działki znajdują się w granicach korytarza ekologicznego, czy też na obszarze pomiędzy korytarzami. Jest to przy tym o tyle istotne, że odmawiając uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, organy powołały się na okoliczność, iż zagęszczenie zabudowy na tym terenie zaburzy funkcję tego obszaru jako korytarzy ekologicznych. Jak natomiast wskazano powyżej, najbliższy korytarz ekologiczny (co zostało udokumentowane) znajduje się od nieruchomości skarżącej w odległości ok. 10 km, czego w żadnym wypadku nie można nazwać bliskim sąsiedztwem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Dokonując kontroli zaskarżonego w sprawie postanowienia Sąd uznał, iż wydane ono zostało z naruszeniem art. 7, 77§1 i 107§3 k.p.a. w stopniu uzasadniającym konieczność jego uchylenia Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "u. p. z. p.", decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku narodowego i jego otuliny wydaje się po uzgodnieniu z dyrektorem parku narodowego. Stosownie do art. 11 ust 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. nr 151, poz. 1220 ze zm.), zwanej dalej "u. o. p.", na obszarach graniczących z parkiem narodowym wyznacza się otulinę parku narodowego. Jak wynika z akt administracyjnych, działka, na której skarżący zamierza zrealizować przedmiotową inwestycję, znajduje się w otulinie Parku. Bogate orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje zgodnie, że jakkolwiek w u. o. p. nie określono wobec obszaru otuliny zakazów w zakresie wykonywania własności nieruchomości w niej położonych, tak jak w odniesieniu do obszaru samego parku narodowego w art. 15 u. o. p., to nie oznacza to, że brak jest jakichkolwiek ograniczeń dotyczących zabudowy na terenie otuliny. Ustawowo określony cel otuliny stanowi podstawę do formułowania ograniczeń w sferze wykonywania własności nieruchomości położonych w otulinie. Zgodnie z art. 5 pkt 14 u. o. p. otulina oznacza strefę ochronną graniczącą z formą ochrony przyrody i wyznaczoną indywidualnie dla formy ochrony przyrody w celu zabezpieczenia przed zagrożeniami zewnętrznymi wynikającymi z działalności człowieka. Zagrożenia zewnętrzne to czynniki mogące wywołać niekorzystne zmiany cech fizycznych, chemicznych lub biologicznych zasobów, tworów i składników chronionej przyrody, walorów krajobrazowych oraz przebiegu procesów przyrodniczych, wynikających z przyczyn naturalnych lub z działalności człowieka, mający swoje źródło poza granicami obszarów lub obiektów podlegających ochronie prawnej (art. 5 pkt 29 u. o. p.). Mając na uwadze cel otuliny, wynikający z definicji legalnej otuliny, przyjąć należy że w otulinie parku narodowego można lokalizować tylko takie inwestycje, które dla tego parku nie stwarzają zagrożenia wynikającego z działalności człowieka. Natomiast o niemożności zaakceptowania określonej inwestycji na terenie otuliny przesądza brak możliwości pogodzenia tej inwestycji z funkcją ochronną otuliny. Przyjęcie odmiennej wykładni przepisów u. o. p. prowadziłoby tego, że wyznaczenie otuliny parku narodowego byłoby zupełnie bezcelowe, ponieważ nie zabezpieczałaby ona w żaden sposób parku narodowego. W zaskarżonym postanowieniu organ przedstawił analizę celu otuliny w części obejmującej działki skarżącego i wskazał, jakiego rodzaju zewnętrzne zagrożenia dla realizacji tego celu niesie ze sobą dopuszczenie do lokalizacji wnioskowanej przez skarżącego inwestycji. Głównym powodem odmowy uzgodnienia planowanej inwestycji było zaś uznanie przez organy, że projektowana zabudowa ma być realizowana w obszarze istniejącego korytarza ekologicznego, powodując po realizacji inwestycji jego znaczne zwężenie, a co za tym idzie utratę znaczenia jako obszar łączący Park z terenami zewnętrznymi. Powyższe wynika z ustaleń Opinii przyrodniczej dotyczącej uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dz. [...] (dawniej dz. [...]) i części dz. [...] oraz budowy wjazdu z dz. drogowej [...], Obr. [...] Gmina S.", opracowanej przez pracowników Parku w dniu [...] lutego 2013 r. w której stwierdzono, że wnioskowana budowa siedliska wprowadza zabudowę kubaturową na tereny wolne od niej, znajdujące się obecnie w użytkowaniu rolniczym. Stwierdzono również, że analizowane działki znajdują się w świetle korytarza ekologicznego biegnącego od granicy Parku na wschód, w kierunku enklawy Parku [...]. Autorzy Opinii wskazują że najintensywniej wykorzystywane (przez migrujące zwierzęta) są obszary przy granicy Parku w ramach wędrówek dobowych zwierząt. Dotyczy to zwłaszcza dzików, saren, lisów, kun i zajęcy. Ostatnio zanotowano również przejście trzech jeleni i przemarsz łosia. Są to gatunki które na stałe nie występują w Parku. Potwierdza to, zaś w ich ocenie, iż obszar projektowanej inwestycji jest częścią stałego szlaku migracyjnego zwierzyny pomiędzy obszarem Parku, sąsiadującej z nim enklawy, terenem otuliny Parku oraz obszarem poza otuliną Parku". Dodatkowo w ocenie organu odwoławczego obszar powiązań ekologicznych terenów przylegających do korytarza ekologicznego pełni zbliżone funkcje jak korytarz ekologiczny leżący w jego sąsiedztwie, umożliwiając migrację roślin i zwierząt. Położenie obszaru w sąsiedztwie Parku powoduje, że zwierzęta żyjące w Parku mogą korzystać z tego terenu w celu poszerzania swoich areałów żerowiskowych, dla odpoczynku i w celach rozrodczych. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał za słuszny podniesiony przez stronę skarżącą zarzut niewyjaśnienia w niniejszej sprawie wszystkich istotnych okoliczności. Jak wskazano powyżej swoje rozstrzygniecie organy oparły o Opinię opracowaną przez pracowników Parku na potrzeby niniejszego postępowania. Tymczasem jak podnosi skarżący wbrew zawartym w niej ustaleniom, według powszechnie dostępnych opracowań przyrodniczych dotyczących położenia korytarzy ekologicznych w [...] - obszar objęty planowaną zabudową nie znajduje się na trasie przebiegu żadnego korytarza ekologicznego. Na zlecenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. Instytut Geografii i Gospodarki Przestrzennej [...] w K. opracował "Bazę danych przestrzennych o korytarzach ekologicznych w Małopolsce". Głównym celem sporządzenia powyższego opracowania była identyfikacja kluczowych tras migracji zwierząt (a dzięki temu także roślin i grzybów) oraz ich ostoi w regionie [...], budowa spójnego systemu powiązań ekologicznych pomiędzy biocentrami przyrodniczymi, w tym chronionymi w formie obszaru Natura 2000, parku narodowego i rezerwatu przyrody położonymi w województwie małopolskim oraz pomiędzy nimi, a biocentrami położonymi poza jego granicami. Informacje uzyskane zostały od kół łowieckich, administracji Lasów Państwowych, parków narodowych, zarządców dróg publicznych i linii kolejowych. Zdaniem strony skarżącej z analizy powyższego dokumentu wynika, że objęte zakresem planowanej inwestycji działki usytuowane są ok. 10 kilometrów od najbliższego korytarza ekologicznego. Zdaniem Sądu powyższe opracowanie powinno być ocenione przez organ, z uwagi na to, że zawiera ono odmienne ustalenia m.in. w zakresie lokalizacji korytarza ekologicznego, niż wynikające z Opinii pracowników parku, co z kolei może mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie niniejszej sprawy. Stosownie bowiem do art. 75 § 1 K.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W tych okolicznościach Sąd w pkt. 1 sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a uchylił zaskarżone postanowienie, zaś w pkt. 2 w oparciu o art. 152 orzekła o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia. Rozstrzygniecie o zwrocie stronie skarżącej kosztów postępowania sądowego oparto o art. 200 w/w ustawy.