IV SA/Wa 1775/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 11 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. H. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie podjęcia zwieszonego postępowania w sprawie wymeldowania postanawia zwolnić A. H. od kosztów sądowych. A. H. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie wymeldowania. W dniu 7 października 2010 r. skarżący złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, ze skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, posiada mieszkanie kwaterunkowe o pow. 59,5 m2, którego jest głównym najemcą. Skarżący uzyskuje zasiłek stały w wysokości 444 zł. Podniósł ponadto, iż od 1 lipca 2017 r. korzysta z pomocy OPS w formie zasiłków celowych, okresowych, bezpłatnych obiadów, pomocy rzeczowej. Wnioskodawca oświadczył, iż [...] czerwca 2010 r. został uznany za niepełnosprawnego w stopniu umiarkowanym. Przedmiotowy wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia. Przepis art. 243 § 1 cyt. wyżej ustawi stanowi, że prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że wykazał, iż spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. Biorąc pod uwagę, że wnioskodawca utrzymuje się jedynie z zasiłku stałego w wysokości 444 zł, nie posiada żadnego majątku, oszczędności pieniężnych, czy przedmiotów wartościowych, należało uznać, że jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. Stwierdzić należy, że przedstawione przez wnioskodawcę informacje pozwalają uznać, że poniesienie przez niego kosztów sądowych, w tym uiszczenie wpisu w wysokości 100 zł, mogłoby go narazić na uszczerbek utrzymania koniecznego. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.