IV SA/Wa 1775/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA – Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 09 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. N. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. U. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013 r. (nr [...]) utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. (nr [...]) o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając żądanie zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym skarżąca podniosła, że od momentu uzyskania ostatecznej decyzji w sprawie z wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jej pobyt w Polsce stał się nielegalny i możliwe jest jej wydalenie. Pokreśliła, że przebywając poza Polską zostanie pozbawiona możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek jest uzasadniony. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd rozważa więc, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego po ewentualnym wyeliminowaniu aktu z obrotu prawnego. Decyzja odmawiająca udzielania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie zawiera określonego zakazu, czy też nakazu, a w szczególności jej bezpośrednim następstwem, nie jest wydalenie cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, to jednakże wejście zaskarżonej decyzji do obrotu prawnego spowodowało zmianę sytuacji prawnej skarżącej w relacji do sytuacji prawnej w trakcie postępowania. W ocenie Sądu, strona wykazała w przedmiotowym wniosku, że zmiana ta ma taki charakter, tj. że zachodzi niebezpieczeństwo zaistnienia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy bowiem zauważyć, że stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy i cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133 ze zm.), jeżeli termin do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 3 ust. 1, został zachowany (wniosek skarżącej pochodzi z 22 maja 2012 r., zatem wskazany termin został zachowany - przyp. Sądu) i wniosek nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie, pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny do dnia, w którym decyzja w sprawie zezwolenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1, stała się ostateczna. W świetle powyższej regulacji uznać należy, że wstrzymanie wykonania decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony każe traktować pobyt cudzoziemca w Polsce jako legalny do czasu dokonania przez Sąd kontroli prawidłowości decyzji objętej skargą, zaś brak przyznania cudzoziemcowi ochrony tymczasowej na czas postępowania sądowego jest równoznaczny z uznaniem pobytu skarżącego w tym okresie za nielegalny. Nadanie przebywaniu skarżącej w Polsce takiego charakteru daje z kolei podstawę, by wykonanie zaskarżonej decyzji łączyć z zaistnieniem przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd stwierdza, że w świetle argumentacji przedstawionej przez skarżącą we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wykonanie zaskarżonej decyzji (doprowadzenie do opuszczenia przez nią terytorium Rzeczypospolitej Polskiej) może spowodować wystąpienie skutków o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wyjazd skarżącej z Polski przed rozpoznaniem niniejszej sprawy, pozbawi ją bowiem możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym. Z tych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.