IV SA/Wa 1775/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant ref. staż. Sebastian Niedbalski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2018 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej oddala skargę Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia [...]kwietnia 2018 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., oraz art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 404), zwanej dalej "specustawą przesyłową", po rozpatrzeniu odwołania D. O., M. I., M. I., B. Z., "[...]" Spółka z o.o. z siedzibą w [...], od decyzji Wojewody [...]z dnia [...]października 2017 r., znak: [...]. o ustaleniu na rzecz [...]S.A. z siedzibą w [...], lokalizację strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej pn.: "Budowa napowietrznej dwutorowej linii 400 kV [...]-[...]- [...]", na działkach ewidencyjnych położonych w gminie [...]i [...]w pkt 1 - uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej, znajdującego się na stronie 7, zapisu stanowiącego treść pkt IX określającego termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń i w tym zakresie orzekł o odmowie określenia terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń; w pkt 2 - w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Wojewoda [...]ww. decyzją na wniosek z dnia [...]sierpnia 2017 r. spółki [...] S.A. z siedzibą w [...], ustalił lokalizację strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej pn: "Budowa napowietrznej dwutorowej linii 400 kV [...]-[...]-[...]" w gminie [...], na działkach ewidencyjnych położonych w gminie [...]i [...]. W odwołaniu [...]" Spółka z o.o. z siedzibą w [...], zaskarżyła rozstrzygnięcie w części dotyczącej działki nr [...]i [...]z obrębu [...], zarzucając naruszenie art. 8 ust. 1 pkt 3 specustawy przesyłowej poprzez naruszenie zasad ochrony zabytków oraz art. 80 kpa poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym, tj. na pominięciu tego, że WSA w Gdańsku wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2017 r., II SA/Gd 423/16, stwierdził nieważność uchwały nr [...] Rady Gminy [...]z dnia [...]czerwca 216 r. w części dotyczącej działek nr [...] i [...], przez które mają przebiegać przewody służące do przesyłu energii. Skarżący wskazał, że jest właścicielem działki o nr [...]z obrębu [...], na której znajduje się zabytek stanowiący otoczenie zespołu dworsko-parkowego, wpisanego decyzją [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...]stycznia 2017 r. do rejestru zabytków w graniach działek nr [...],[...] i [...]. Zdaniem Spółki brak planu miejscowego implikuje poważne skutki w zakresie legalności zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy rozpatrując sprawę podkreślił, że objęta wnioskiem inwestora mieści się w wykazie strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych określonych w załączniku do specustawy przesyłowej, w którym pod pozycją numer [...]wskazano inwestycję pn.: "Budowa linii 400 kV [...]-[...]-[...]" . Wniosek inwestora zawierał wszystkie elementy wskazane w art. 4 ust. 1 i 2 specustawy przesyłowej. W ramach inwestycji objętej wnioskiem nie była przewidziana budowa stacji elektroenergetycznej, tym samym inwestor nie był zobowiązany do przedłożenia map z projektem podziału nieruchomości, które tylko w części są położone w granicach terenu objętego wnioskiem, w tym terenu przeznaczonego pod budowę stacji elektroenergetycznej, sporządzonych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121, z późn. zm.), zwanej dalej u.g.n., o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 7 specustawy przesyłowej, jak również nie był zobowiązany do wskazania nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości oraz księgi wieczystej, jeżeli jest prowadzona dla nieruchomości, na których jest planowana budowa stacji elektroenergetycznej, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 19 ust. 3 specustawy przesyłowej (art. 4 ust. 1 pkt 8 specustawy przesyłowej). Wobec powyższego, inwestor we wniosku nie wskazał również ograniczonych praw rzeczowych obciążających nieruchomości, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 8 specustawy przesyłowej, jeżeli dla nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta lub zbiór dokumentów i prawa te zostały w nich ujawnione. Dla realizacji przedmiotowej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej nie jest wymagane pozwolenie wodnoprawne, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 6 specustawy przesyłowej. Organ drugiej instancji stwierdził, że Wojewoda [...]prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, jak również w sposób prawidłowy stronom doręczył decyzję i powiadomił o jej wydaniu. Organ odwoławczy podkreślił, iż po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym uznał że wydana decyzja Wojewody [...]wymaga korekty merytoryczno-reformacyjnej w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ pierwszej instancji w pkt IX decyzji wyznaczył termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej, na 120 dzień od dnia, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej stanie się ostateczna. Tymczasem decyzja Wojewody dotyczy nieruchomości w stosunku do których sposób wykonywania prawa własności został jedynie ograniczony poprzez zapewnienie inwestorowi prawa do wejścia na jej teren celem wykonania niezbędnych robót budowlanych, o których mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. W art. 8 ust. 1 specustawy przesyłowej wymienione zostały elementy, jakie decyzja ta powinna zawierać. Należą do nich m.in. oznaczenie nieruchomości, na których jest planowana budowa stacji elektroenergetycznej (art. 8 ust. 1 pkt 7 specustawy przesyłowej) oraz nieruchomości, przez które urządzenia przesyłowe mają przebiegać (art. 8 ust. 1 pkt 8 specustawy przesyłowej). O ile w odniesieniu do pierwszej kategorii nieruchomości ustawodawca w art. 19 ust. 3-5 specustawy przesyłowej przewidział skutek w postaci przeniesienia prawa własności na rzecz Skarbu Państwa, o tyle w przypadku drugiej kategorii, stanowi on w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej o ograniczeniu tego prawa poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów urządzeń. W tym zakresie ustawodawca ustanowił także odesłanie do art. 124 ust. 2 i 5-8 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ustanowienie dwóch odrębnych kategorii nieruchomości na których realizowana jest inwestycja polegająca na budowie sieci przesyłowej, w tym innych form władania nimi, nakazuje przyjęcie odmiennych regulacji dotyczących warunków korzystania z nich przez inwestora przy wykonywaniu prac budowlanych. Odnoszą się one m.in. do obowiązku ustanowienia terminu udostępnienia nieruchomości, o którym stanowi art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej, dotyczącego nieruchomości podlegających wydaniu lub opróżnieniu. Organ odwoławczy powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśnił, iż należy odróżnić od siebie obowiązek wydania nieruchomości, o którym wprost stanowi art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej od udostępnienia jej celem wykonania czynności polegających na założeniu konserwacji urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej. O tej formie władania nieruchomością, która nie prowadzi wszakże do przejęcia prawa własności nad nią, stanowi art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej w zw. z art. 124 ust. 6 u.g.n. Z art. 124 ust. 6 u.g.n. nie wynika, jakoby decyzja wydawana na tej podstawie musiała zawierać termin udostępnienia nieruchomości. Wprost przeciwnie wyznaczenie terminu na tej podstawie nie znajduje oparcia w przepisach prawa, (por. wyroki NSA dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 774/15, Legalis nr 1486340 i z dnia 6 lipca 2016 r" sygn. akt I OSK 2872/15, Legalis nr 1511379). Wobec powyższego, termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, wynikający z art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej dotyczy tych nieruchomości, co do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek określony w art. 19 ust. 3 - 5 tej ustawy. Stanowisko to jest zgodne z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki z dnia 21 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 1956/17, Legalis nr 1693868, z dnia 21 listopada 2017 r" sygn. akt II OSK 1928/17, Legalis nr 1692277, z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt II OSK 1858/17 i z dnia 7 września 2017 r" sygn. akt II OSK 847/17, opubl. CBOSA). Błędne zatem w tym względzie jest orzeczenie w pkt IX zaskarżonej decyzji, 120-dniowego terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. Konsekwencją powyższego dokonana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - zmiana, szczegółowo określona w punkcie I niniejszej decyzji. W ocenie Ministra zarzuty podniesione w odwołaniach nie zasługują na uwzględnienie. Organ wyjaśnił, że zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy, przy wydaniu decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej nie są uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Niedopuszczalna jest również ocena przez te organy racjonalności, czy aspektów ekonomicznych i społecznych koncepcji przedstawionej przez inwestora. To inwestor we wniosku o wydanie decyzji decyduje o przebiegu inwestycji oraz o wielkości terenu niezbędnego dla realizacji inwestycji. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych. Zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. Ocenie organów obu instancji podlega zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy przesyłowej. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Minister stwierdził, że objęcie zakresem przedmiotowej inwestycji działek skarżących, w sposób wskazany we wniosku inwestora nie narusza prawa, a ustalona w decyzji Wojewody [...]lokalizacja inwestycji na tych działkach jest prawidłowa. W pismach z [...]grudnia 2017 r., [...]stycznia, [...]lutego i [...]lutego 2018 r. inwestor wyjaśnił, iż nie ma możliwości zmiany lokalizacji inwestycji, w tym na obszarze działek stanowiących własność skarżących. Przebieg inwestycji uwzględnia m.in. aspekty społeczne, uwarunkowania środowiskowe, możliwości projektowe i techniczne, uwarunkowania istniejącej zabudowy, sposoby przeznaczenia terenów zapisanych w dokumentach planistycznych gmin oraz inną, już istniejącą infrastrukturę, jak np. drogi, farmy wiatrowe czy linie kolejowe. Warianty lokalizacji przedmiotowej inwestycji, z uwagi na dużą jej skalę, konsultowano z lokalną społecznością oraz z przedstawicielami władz samorządowych, w tym podjęto szereg działań konsultacyjno - informacyjnych, mających zwiększyć wśród mieszkańców wiedzę realizowanym projekcie i umożliwiającym zgłaszanie uwag i pytań przez zainteresowanych. Linię zaprojektowano zgodnie z najwyższymi standardami z uwzględnieniem bezpieczeństwa ludzi środowiska naturalnego, co potwierdza wydana dla omawianej inwestycji decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach oraz wymaganiami związanymi z późniejszą pracą linii w terenie, do których zaliczyć można m.in. panujące warunki gruntowo - wodne terenu oraz z wymaganiami co poziomu pola elektrycznego i magnetycznego oraz szumu. Jak wyjaśnił inwestor, przebieg linii 2x400 kV na obszarze działki nr [...] z obr. [...], gm. [...]; działki nr [...] z obr. [...], gm. [...]oraz działki [...]i [...],obr. [...], gm. [...], jest ściśle determinowany lokalizacją istniejącej linii 220 kV [...]-[...]I, co wiąże się z koniecznością zachowania wymaganych przepisami odstępów izolacyjnych między liniami. Minister stwierdził, iż z materiału dowodowego wynika, że przebieg przedmiotowej inwestycji został określony optymalnie. Odnosząc się do zarzutów odwołania "[...]" Spółki z o.o., Minister stwierdził, że zarówno zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 pkt 3 specustawy przesyłowej, jak i zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. sprowadzają się w istocie do zakwestionowania możliwości realizacji inwestycji na terenie nieruchomości, stanowiących otoczenie zespołu parkowo - podworskiego z uwagi na zabytkowy charakter ww. obiektu. Ustosunkowując się do tych zarzutów organ wyjaśnił, że na obszarze objętym zaskarżoną decyzją ( fragment działki nr [...]z obrębu [...], gmina [...]) znajduje się fragment zespołu parkowo - podworskiego w [...], wpisanego decyzją [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...]listopada 1989 r. do rejestru zabytków pod nr [...]. Na działce nr [...] z obrębu [...], gmina [...]znajduje się zabytek w postaci otoczenia zespołu parkowo-podworskiego w [...], który decyzja [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków [...]stycznia 2017 r., nr [...], został wpisany do rejestru zabytków województwa [...]pod numerem rejestru [...]. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 3 specustawy przesyłowej decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawiera warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków, w tym dotyczące przeciwdziałania poważnym awariom przemysłowym. Inwestor obowiązany jest do przedstawienia opinii i uzgodnień oraz decyzji innych organów, wyrażających stanowisko co do przebiegu przedsięwzięcia i jego lokalizacji w określonym kształcie. Katalog tych dokumentów i informacji wynika z szerokich skutków prawnych, jakie decyzja lokalizacyjna wywołuje, w szczególności w zakresie podziału nieruchomości (art. 4 ust. 1 pkt 7 specustawy przesyłowej) oraz nabycia tytułu prawnego do nieruchomości (art. 4 ust. 1 pkt 8 specustawy przesyłowej). Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 7 specustawy przesyłowej do wniosku o wydanie decyzji inwestor zobowiązany jest przedłożyć opinię właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków - w odniesieniu do zabytków chronionych, zgodnie z przepisami ustawy. Opinie, o których mowa w ust. 2 specustawy przesyłowej, i uzgodnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 13 tej ustawy, zastępują uzgodnienia, pozwolenia, opinie, zgody bądź stanowiska właściwych organów, wymagane odrębnymi przepisami dla lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Oznacza to, że organ właściwy w sprawie lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej dokonuje oceny wniosku pod względem jego kompletności, tj. czy zawiera wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 4 ust. 1 i 2 specustawy przesyłowej w odniesieniu do indywidualnych uwarunkowań w konkretnej sprawie. Ponadto organ ten w decyzji lokalizacyjnej wskazuje, jakie warunki wynikające z opinii, uzgodnień i pozwoleń właściwych organów muszą być zachowane przy realizacji inwestycji. Minister wyjaśnił, iż inwestor do wniosku z dnia 30 sierpnia 2017 r. zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 7 specustawy przesyłowej, przedłożył opinię [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...]października 2016 r., nr [...], oraz opinię [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...]lipca 2017 r., nr [...]. W aktach niniejszej sprawy znajduje się również decyzja [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...]stycznia 2017 r., nr [...], o wpisie do rejestru zabytków województwa [...]pod numerem rejestrowym [...]zabytku o nazwie: otoczenie zespołu parkowo - podworskiego w [...], gmina [...]w granicach działek nr [...],[...] i [...]. Organ podkreślił, iż ww. opinie nie zawierają przeciwwskazań do realizacji przedmiotowej inwestycji na obszarze działki nr [...] i [...] z obrębu [...], gmina [...]. Co więcej [...]Wojewódzki Konserwator Zabytków zaopiniował pozytywnie planowane zamierzenie inwestycyjne, ze wskazaniem warunków jakie powinny być zachowane przy jego realizacji w odniesieniu do obiektów i obszarów zabytkowych. Sama decyzja Wojewody [...]w punkcie III rozstrzygnięcia określiła warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków, w tym dotyczące przeciwdziałania poważnym awariom przemysłowym, a w szczególności wskazała jakie wymagania i warunki należy spełnić w odniesieniu do obiektów chronionych przepisami szczególnymi. Z załącznika graficznego do zaskarżonej decyzji wynika, że na fragmencie działki nr [...]i na niewielkim fragmencie działki nr [...]ustalono ograniczenia w sposobie korzystania z ww. nieruchomości w celu zapewnienia inwestorowi prawa do wejścia na teren tych nieruchomości dla prowadzenia prac budowy. Na ww. nieruchomościach nie przewidziano lokalizacji infrastruktury elektroenergetycznej, powodującej uszczerbek dla wartości zabytku. W ramach planowanej inwestycji do demontażu przewidziana jest znajdująca się w sąsiedztwie zabytkowego obiektu linia napowietrzna 220 kV. W ocenie Ministra w świetle powyższego niezasadne są zarzuty Spółki, że w planowanym przebiegu linii energetycznej nie uwzględniono położenia zespołu dworsko-folwarcznego oraz, że przebieg ten narusza zasady ochrony zabytków. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Wojewoda [...]uwzględnił przy tym zabytkowy charakter obiektów zlokalizowanych na działkach objętych wnioskiem inwestora. Minister podkreślił, iż organy orzekające nie mogą modyfikować ustaleń i parametrów zawartych we wniosku o wydanie ww. decyzji, jeżeli nie wynika to z wiążących organ przepisów prawa. W przypadku uznania, iż przedstawiony przez inwestora projekt spełnia wymogi prawa i cel danej inwestycji, zarówno wojewoda, jak też Minister nie jest uprawniony do zmiany przebiegu inwestycji. Ingerowanie w kształt inwestycji przez organy orzekające - przy spełnieniu przez inwestora wszystkich wymagań określonych przepisami prawa - stanowiłoby działanie niedopuszczalne. Organ stwierdził, że zarzut Spółki o nieuwzględnieniu wyroku WSA o stwierdzeniu nieważności uchwały Rady Gminy [...]z dnia [...]kwietnia 2016 r. w sprawie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przebiegu dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 KV [...]-[...]-[...] jest chybiony, bowiem w zakresie lokalizacji inwestycji sieci przesyłowych nie mają zastosowania przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o czym stanowi art. 11 ust. 1 spec ustawy przesyłowej. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia. Minister stwierdził, że żądanie skarżącego stwierdzenia w całości nieważności decyzji Wojewody [...]nie znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa. W odniesieniu do wniosku skarżącego o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji Wojewody [...], zauważyć należy, organ odwoławczy został pozbawiony możliwości wstrzymania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu pierwszej instancji. Zgodnie bowiem z art. 25 ust. 4 specustawy przesyłowej wyłączono stosowanie art. 135 k.p.a., w myśl którego organ odwoławczy mógł "w uzasadnionych przypadkach wstrzymać natychmiastowe wykonanie decyzji". W postępowaniach odwoławczych prowadzonych na podstawie specustawy przesyłowej, wskazanej powyżej kompetencji organ drugiej instancji nie posiada. W konstatacji Minister stwierdził, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, jak i zaskarżona decyzja Wojewody [...]- poza częścią uchyloną niniejszą decyzją - nie naruszają prawa, a zarzuty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...]Sp. z o.o. z siedziba w [...], reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: a)art. 72 § 2 k.p.a. polegające na bezpodstawnym nieuwzględnieniu zgłoszonych przez skarżąca wniosków dowodowych w postaci wniosku o akta WSA w Gdańsku oaz akta Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków b)art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie sieci przesyłowej poprzez wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej z naruszeniem zasad ochrony zabytków, c) art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wzięcia czynnego udziału w postępowaniu polegającym na tym, że organ I instancji wydał decyzje przed upływem terminu zakreślonego ma wypowiedzenie się tron co do materiału dowodowego, d) art. 80 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na niepełnym materiale dowodowym w trakcie postępowania lekceważono zabytkowy charakter obiegów wzniesionych na nieruchomościach skarżącego. Wskazując na powyższe pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że skarżący sprzeciwia się planowanej inwestycji na działce nr [...], gdyż w jej pobliżu znajduje się zabytek w postaci zespołu parkowo - podworskiego w [...]wpisany decyzją z dnia [...]stycznia 2017 r. [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków do rejestru zabytków otoczenie i zespół parkowo-podworski w [...], gm. [...]w graniach działek nr [...],[...]i [...]. Treść zaskarżonej decyzji nie uwzględnia zabytkowego charakteru obiektów na działkach prze której teren ma przebiegać linia elektroenergetyczna. Wpisanie określonej nieruchomości do ewidencji zabytków rodzi daleko idące skutki dla każdego użytkownika nieruchomości, powoduje powstanie szereg obowiązków. Ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w art. 5 i art. 25 niesie za sobą pewne konsekwencje prawne w sposobie użytkowania przedmiotowej nieruchomości. Pełnomocnik wskazał, iż z uwagi na powyższe zaskarżona decyzja jest wadliwa, albowiem nie uwzględnia wymogów związanych z ochroną zabytków. Organ I instancji wydał decyzję przed upływem terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym, bowiem skarżący zawiadomienie o wszczęciu postępowania otrzymał w dniu 3 października 2017 r., zatem termin do złożenia uwag upływał w dniu 17 października 2017 r. Zatem organ I instancji dopuścił się wbrew twierdzeniom organu odwoławczego naruszenia art. 10 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych opublikowane w Dz. U. z 2016 r., poz. 1812. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 i 4 ustawy decyzję o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, na wniosek inwestora, wydaje właściwy miejscowo wojewoda, zaś organem II instancji jest minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa. W niniejszej sprawie ze względu na miejsce realizacji przedmiotowej inwestycji organem właściwym do wydania takiej decyzji był Wojewoda [...], zaś organem odwoławczym Minister Inwestycji i Rozwoju. W wyniku analizy materiału dokumentacyjnego zgromadzonego w niniejszej sprawie, jak również treści decyzji organów obu instancji, Sąd nie stwierdził aby organy dopuściły się naruszenia zarówno przepisów cytowanej powyżej ustawy, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W tych warunkach za pozbawiony uzasadnionych podstaw należy uznać zarzut skarżącego, że organy obu instancji przy wydaniu swoich rozstrzygnięć dopuściły się naruszenia art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, gdyż nie uwzględniły zasad ochrony zabytków odnoszących się do zlokalizowanego na terenie przewidzianym pod inwestycję zespołu parkowo-podworskiego w [...] w granicach działek o nr [...],[...]i [...], objętego ochroną konserwatorską. Decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej w myśl art. 8 ust. 1 pkt 3 cyt. wyżej ustawy ma zawierać warunki wynikające m.in. z ochrony zabytków. Z treści decyzji z dnia 13 października 2017 r. wynika, że organ I instancji w pkt III zamieścił warunki wynikające z potrzeb ochrony zabytków, nakładając na inwestora obowiązek uwzględnienia wymagań i warunków zawartych w przepisach obowiązujących, a w szczególności w ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece na zabytkami - art. 32 ust. 1, a także rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 22 czerwca 2017 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich (...). Również organ zamieścił, że przebieg planowanej inwestycji został pozytywnie zaopiniowany przez [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...]w pismach z dnia [...]października 2016 i z dnia [...]lipca 2017 r. Wbrew skardze z opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zawartej w piśmie z [...]października 2016 r. jednoznacznie wynika, że organ ten zaopiniował pozytywnie przebieg planowanej inwestycji z uwagi na uwzględnienie lokalizacji obiektów i obszarów zabytkowych. W tych warunkach należy podzielić stanowisko Ministra, że bezzasadne są twierdzenia skarżącego, iż w planowanym przebiegu linii energetycznej nie uwzględniono położenia zespołu parkowo-dworskiego oraz, że przebieg ten narusza zasady ochrony zabytków. Pozbawione uzasadnionych podstaw są również zarzuty naruszenia art. 80 i 10 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego decyzje organów obu instancji zostały wydane po uprzednim zgromadzeniu pełnego materiału dokumentacyjnego określonego przepisami ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, w tym dotyczącego opinii konserwatora zabytków, o której mowa w art. 8 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Organy dokonały oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, słusznie uznając, że zachodzą podstawy do wydania rozstrzygnięcia. Za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 10 k p a., skoro do dnia [...]października 2017 r., w którym organ I instancji wydał decyzję, nie skorzystał z uprawnienia do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem, wniesienia uwag i zgłoszenia wniosków, mimo że w dniu 3 października 2017 r. odebrał zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie. Zauważyć przy tym należy, iż w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że na stronie składającej zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. W skardze skarżący nie wykazał jakie okoliczności zamierzał podnieść przed organami obu instancji, a które mogły by mieć wpływ na wynik sprawy. Za pozbawiony uzasadnionych podstaw należy uznać zarzut naruszenia art. 78 § 2 k.p.a., skoro w świetle art. 11 ust. 1 spec ustawy przesyłowej nie stosuje się przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a to oznacza, jak słusznie stwierdził Minister, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 2 sierpnia 2017 r. , II SA/Gd 423/16 stwierdzający nieważność uchwały nr [...]Rady Gminy [...]z dnia [...]czerwca 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie obejmującym działki nr [...]i [...]nie ma żadnego znaczenia w przedmiotowym postepowaniu. Słuszne jest również stanowisko organu, że skoro [...]Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał opinię, iż z punktu widzenia ochrony konserwatorskiej zabytku występującego na terenie planowanej inwestycji nie widzi przeszkód do jej realizacji, to nie ma potrzeby występowania o udostepnienie akt tego organu, zwłaszcza, że nie było sporu co do tego, że na działkach stanowiących własność skarżącej znajduje się zabytek objęty ochroną konserwatorską a wydane opinie organu konserwatorskiego, stanowiące materiał dokumentacyjny, znajdowały się w aktach sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.