IV SA/Wa 1775/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska sędzia WSA Monika Barszcz (spr.) Protokolant st. sekr. Sąd. Wioletta Matuszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2022 r. sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2021 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę. Spółka "[...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w m. K. (dalej: Skarżąca, Spółka, Strona), za którą działa prezes zarządu, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ, organ odwoławczy) z dnia [...] września 2021 r. (nr [...]) utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] października 2020 r. (nr [...]) w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za prowadzenie działalności wynikającej z ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym jako podmiot będący wprowadzającym sprzęt bez wymaganego wpisu do rejestru BDO. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniach od 10 marca do 9 kwietnia 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: [...] WIOŚ) przeprowadził kontrolę Spółki, udokumentowaną protokołem kontroli Nr [...]. Kontrola została przeprowadzona w trybie interwencyjnym dot. prowadzenia działalności bez wpisu do rejestru BDO. W trakcie kontroli ustalono, że Spółka prowadzi działalność w zakresie wprowadzania do obrotu sprzętu elektrycznego i elektronicznego w postaci ogrzewania postojowego marki [...] oraz [...]. Spółka nabywa ww. sprzęt od firm mających siedzibę na terytorium [...] i od 1 stycznia 2020 r. zajmuje się jedynie sprzedażą ogrzewania postojowego (wcześniej zajmowała się również montażem). Zgodnie z ustaleniami kontroli ogrzewanie postojowe jest urządzeniem, którego działanie jest uzależnione od dopływu prądu elektrycznego stałego o napięciu nie większym niż 1500V, nie jest zainstalowane jako część urządzenia tylko jest to dodatkowe urządzenie montowane w pojazdach dostawczych dopiero po zakupie przez konsumenta końcowego. Stwierdzone w protokole kontroli nieprawidłowości to: 1. brak wpisu do rejestru BDO w ramach prowadzonej działalności w zakresie ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, 2. nieskładanie rocznego sprawozdania o odpadach za 2017 i 2018 rok. Za nieskładanie rocznego sprawozdania o odpadach za 2017 i 2018 rok zastosowano sankcję w postaci pouczenia. Do protokołu załączono m. in.: dokumentację fotograficzną, instrukcję montażu ogrzewania postojowego, faktury sprzedaży za 2019 r., faktury zakupu-inv- w 2019 r., wydruk z portalu BDO. Protokół kontroli został podpisany przez prezesa Spółki, jak zaznaczono "z uwagami". Spółka pomimo adnotacji w protokole kontroli nie wniosła w ustawowym terminie umotywowanych zastrzeżeń i uwag do ustaleń zawartych w protokole kontroli. Strona pismem z 30 kwietnia 2020 r. (pismo wpłynęło do WIOŚ 7 maja 2020 r.) przesłała uwagi i zastrzeżenia do protokołu kontroli. W piśmie została przytoczona definicja "sprzętu", zawarta w ustawie z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2019 r., poz. 1895) (dalej: u.z.s.e.e.), wyłączenia stosowania tej ustawy (art. 2 ust. 2 u.z.s.e.e.). Zdaniem Spółki ogrzewanie postojowe marki [...] nie jest objęte zakresem stosowania ww. ustawy a strona nie jest wprowadzającym sprzęt. Fakt, że urządzenie to nie zostało zainstalowane przez producenta, nie zmienia tego, że jest ono specjalnie zaprojektowane jako część dla spełnienia swej funkcji. [...] WIOŚ, pismem z 11 maja 2020 r. wydał zarządzenie pokontrolne, w którym zobowiązał Spółkę do podjęcia działań w celu uzyskania wpisu do rejestru BDO na prowadzenie działalności w zakresie u.z.s.e.e. oraz z zakresu ustawy z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami, ponadto zarządzono podjęcie działań w celu sporządzania i terminowego składania zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów. Został wyznaczony termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych zarządzeń na dzień 15 maja 2020 r. Pismem z dnia 15 maja 2020 r. Spółka odpowiedziała na zarządzenie pokontrolne oświadczając, że w dniu [...] kwietnia 2020 r. złożono wniosek o wpis Spółki do rejestru BDO i oświadczając, że dostosuje się do wymogu składania danych o rodzaju i ilości odpadów. [...] WIOŚ pismem z dnia 8 czerwca 2020 r., znak: [...] odniósł się do uwag Spółki wniesionych pismem z 30 kwietnia 2020 r. Pismem z 25 czerwca 2020 r., znak: WI.7062.41.2020.WC, [...] WIOŚ zawiadomił Spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za prowadzenie działalności wynikającej z ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Następnie pismem z 15 lipca 2020 r., znak: [...], Organ I instancji poinformował Spółkę o zakończeniu postępowania dowodowego oraz jej prawach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a., czyli możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Strona 16 września 2020 r. zapoznała się z aktami sprawy w siedzibie WIOŚ w [...] i nie wniosła uwag oraz zastrzeżeń. Na podstawie art. 194 ust. 3 w związku z art. 194 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2020 r., poz. 797), art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 poz. 256, dalej: K.p.a.) decyzją z [...] października 2020 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierzył Spółce administracyjną karę pieniężną w wysokości 5.000,00 zł za prowadzenie działalności wynikającej z u.o.z.s.e.e. jako podmiot będący wprowadzającym sprzet, bez wymaganego wpisu. Pismem z 21 października 2020 r. Spółka złożyła odwołanie od ww. decyzji. W ramach prowadzonego postępowania odwoławczego Główny Inspektor Ochrony Środowiska pismem z dnia 5 listopada 2020 r. poinformował Spółkę, że zgodnie z przepisem art. 26 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-COV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875) dodano do ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, art. 236b ust. 3, w następującym brzmieniu: "w terminie do dnia 31 grudnia 2020 r. do podmiotów, o których mowa w art. 50 ust. 1 ustawy o odpadach, które złożyły wniosek o wpis do rejestru, nie stosuje się przepisów art. 50 ust. 2 i 3 oraz art. 194 ust. 1 pkt 5 ustawy o odpadach. Wyjaśniono, iż podmiot obowiązany do wpisu do rejestru, który złożył wniosek w ww. terminie może już po złożeniu wniosku o wpis do rejestru prowadzić działalność objętą wpisem, a za prowadzenie tej działalności bez wpisu do rejestru nie będzie podlegał odpowiedzialności wskazanej w art. 194 ust. 1 pkt 5 ustawy o odpadach. Tak więc w przypadku przesłania do GIOŚ wniosku Spółki o jej wpis do rejestru jako podmiotu wprowadzającego sprzęt, brak będzie podstaw do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Pomimo odebrania pisma, Spółka nie przesłała żadnych wyjaśnień. Pismem z 27 sierpnia 2021 r., GIOŚ zawiadomił Spółkę, iż w związku z rozpatrywaniem przedmiotowego odwołania może wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Spółka nie skorzystała z możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, nie składała też dodatkowych wyjaśnień, ani żądań. Decyzją z dnia [...] września 2021 r. (nr na wstępie), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1) K.p.a. (Dz. U. 2020, poz. 256), art. 194 ust. 1 pkt 5, ust. 3, art. 196, art. 197 pkt 1, art. 198 i art. 199 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. 2020 r. poz. 701, ze zm.; dalej: ustawa o odpadach) oraz na podstawie art. 8 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2019 r. poz. 1355, dalej: ustawa IOŚ), Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji GIOŚ wskazał zastosowane w sprawie przepisy ustawy o odpadach, u.z.s.e.e., ustawy IOŚ, Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy przyjął za udowodnione ustalenia poczynione przez [...] WIOŚ i stwierdził, że Spółka wprowadza sprzęt - ogrzewanie postojowe, który stanowi sprzęt w rozumieniu przepisów ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym czyli jego funkcjonowanie jest uzależnione od dopływu prądu (art. 4 pkt 13 u.z.s.e.e.). Spółka ww. sprzęt - ogrzewanie postojowe nabywa od firm mających swoją siedzibę na terytorium [...] i sprzedaje pod znakiem towarowym producenta, czyli wprowadza ww. sprzęt na rynek Rzeczypospolitej Polskiej po raz pierwszy tak więc jest wprowadzającym sprzęt (art. 4 pkt. 20 u.z.s.e.e.). Jednocześnie z art. 50 ust. 2 i 3 ustawy o odpadach wynika, iż przed rozpoczęciem działalności w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 ww. ustawy, podmiot jest obowiązany uzyskać wpis do rejestru podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami (BDO) prowadzonego przez odpowiedniego Marszałka Województwa. Zgodnie z art. 234 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach podmioty objęte obowiązkiem złożenia wniosku o wpis do rejestru są obowiązane do złożenia tego wniosku w terminie 6 miesięcy od dnia utworzenia rejestru, tj. do dnia 24 lipca 2018 r. Spółka, będąc wprowadzającym sprzęt w wymaganym prawem terminie, takiego wniosku do Marszałka Województwa [...] nie złożyła i prowadziła działalność w zakresie wprowadzania sprzętu bez wymaganego wpisu do rejestru. Sankcją za prowadzenie działalności w zakresie wprowadzania sprzętu bez wymaganego wpisu do rejestru podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami (BDO) jest wynikająca z art. 194 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, administracyjna kara pieniężna w wysokości nie niższej niż 5.000 zł i nie wyższej niż 1.000.000 zł. Sankcja w tej najniższej wysokości została ustalona przez ustawę z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o inspekcji ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 1479), która weszła w życie w dniu 18 sierpnia 2018 r. Ustalając wysokość administracyjnej kary pieniężnej [...] WIOŚ wziął pod uwagę okoliczności wskazane w art. 199 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach i wymierzył karę w najniższej wysokości 5 000 zł. Odnosząc się do zarzutów odwołania GIOŚ wskazał, że istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny, a nie stan prawny. Przywołał przepis art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy IOŚ. Kwestionowanie takiego protokołu kontroli, jako dokumentu korzystającego z domniemania zgodności z prawdą, jest nieskuteczne dopóki domniemanie to nie zostanie obalone stosownym dowodem przeciwnym (art. 76 § 3 K.p.a.). W prowadzonym postępowaniu Spółka takiego dowodu nie przedstawiła, a organ z urzędu nie powziął wątpliwości co do wiarygodności protokołu kontroli. W związku z tym GIOŚ dał wiarę ustaleniom zawartym w protokole kontroli [...]. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że urządzenie wprowadzane przez Stronę nie jest wyłączone ze stosowania przepisów ustawy zgodnie z włączeniami zawartymi w art. 2 ust. 2 u.z.s.e.e. Wyłączenie wskazane w ww. ustawie, na które wskazuje Spółka, a dotyczące sprzętu specjalnie zaprojektowanego i zainstalowanego jako część urządzenia, do którego nie stosuje się przepisów ustawy i który może spełniać swoją funkcję tylko jako część tego urządzenia nie ma zastosowania w stosunku do wprowadzanego przez Spółkę ogrzewania postojowego. Ogrzewanie postojowe wprowadzane przez Spółkę nie jest zainstalowane jako część urządzenia tylko jest to dodatkowe urządzenie montowane w różnych pojazdach jako dostawczych. Dla umocnienia swojego stanowiska GIOŚ powołał się na treść opracowania Dyrekcji Generalnej ds. Środowiska Komisji Europejskiej pt. Najczęściej zadawane pytania na temat dyrektywy 2012/19/EU w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEE) - odpowiedź na pytanie 3.14. Organ odwoławczy rozważył zaistnienie przesłanek do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o których mowa w art. 189f K.p.a. W skardze do Sądu podniesiono, że decyzja wydana została z naruszeniem norm Kodeksu postępowania administracyjnego – m. in. art. 75, art. 77, art. 78, Prawa przedsiębiorców – m in. art. 46, art. 47; ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska – m. in. art. 9, ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym – m.in. art. 2, art. 3. Tak postawione zarzuty nie zostały rozwinięte, ani uzasadnione. Skarga nie zawiera też żadnych wniosków. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Odniósł się również do zarzutów skargi. W dniu rozprawy (30 marca 2022 r.) stawił się w Sądzie osobiście Prezes Zarządu Spółki, który popierając skargę przedstawił stanowisko w sprawie uszczegóławiając zarzuty zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2021 r. (nr [...]) utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2020 r. (nr [...]) w przedmiocie wymierzenia Skarżącej administracyjnej kary pieniężnej za prowadzenie działalności wynikającej z ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym jako podmiot będący wprowadzającym sprzęt bez wymaganego wpisu do rejestru BDO. Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków, o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. Na wstępie zauważyć należy, że ustawa o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym określa środki służące ochronie środowiska i zdrowia ludzi przez zapobieganie niekorzystnym skutkom wytwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego i gospodarowania nim lub przez ograniczanie tych skutków oraz ogólnych skutków wykorzystania zasobów i poprawę efektywności ich wykorzystania (art. 1). W rozumieniu ustawy przez sprzęt - rozumie się urządzenie, którego prawidłowe działanie jest uzależnione od dopływu prądu elektrycznego lub od obecności pól elektromagnetycznych, oraz urządzenie mogące służyć do wytwarzania, przesyłu lub pomiaru prądu elektrycznego lub pól elektromagnetycznych, które są zaprojektowane do użytku przy napięciu elektrycznym nieprzekraczającym 1000 V dla prądu przemiennego oraz 1500 V dla prądu stałego (art. 4 pkt 13 u.o.z.s.e.e.). Zgodnie z art. 4 pkt 20 u.o.z.s.e.e. przez wprowadzającego sprzęt rozumie się osobę fizyczną, jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej lub osobę prawną, która, bez względu na wykorzystywaną technikę sprzedaży, w tym za pomocą środków porozumiewania się na odległość: a) ma siedzibę na terytorium kraju i produkuje sprzęt pod własną nazwą lub znakiem towarowym lub wprowadza do obrotu pod własną nazwą lub znakiem towarowym na terytorium kraju sprzęt zaprojektowany lub wyprodukowany dla niego, b) ma siedzibę na terytorium kraju i pod własną nazwą lub znakiem towarowym odsprzedaje na terytorium kraju sprzęt wytworzony przez inne podmioty; odsprzedającego nie uznaje się za wprowadzającego sprzęt, jeżeli na sprzęcie znajdują się nazwa lub znak towarowy wprowadzającego sprzęt, lub c) ma siedzibę na terytorium kraju i wprowadza do obrotu w ramach swojej działalności sprzęt z innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego lub państwa niebędącego państwem członkowskim - z tym że za wprowadzającego sprzęt nie uznaje się podmiotu, który realizuje finansowanie na zasadzie wyłączności w ramach lub zgodnie z umową finansową, o której mowa w pkt 11, chyba że jednocześnie działa on jako wprowadzający sprzęt. Zgodnie z art. 50 ust. 2 i 3 w zw. z ust. 1 ustawy o odpadach przed rozpoczęciem działalności w zakresie wprowadzania sprzętu z zakresu ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, podmiot jest obowiązany uzyskać wpis do rejestru. Powyższą działalność może prowadzić wyłącznie podmiot wpisany do rejestru. Według art. 234 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach podmioty objęte obowiązkiem złożenia wniosku o wpis do rejestru są obowiązane do złożenia tego wniosku w terminie 6 miesięcy od dnia utworzenia rejestru (24 lipca 2018 r.). Za prowadzenie działalności w zakresie wprowadzania sprzętu bez wymaganego wpisu do rejestru podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami (BDO) grozi administracyjna kara pieniężna w wysokości nie niższej niż 5.000 zł i nie wyższej niż 1.000.000 zł, wynikająca z art. 194 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Powyższe przepisy zostały zastosowane przez organ w niniejszym postępowaniu. W tej sprawie organy opierając się na ustaleniach kontroli stwierdziły, że Skarżąca wprowadza sprzęt - ogrzewanie postojowe marki [...] i [...], który stanowi sprzęt w rozumieniu ww. przepisów ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, czyli jego funkcjonowanie jest uzależnione od dopływu prądu elektrycznego stałego o napięciu nie większym niż 1500V. Spółka ww. sprzęt nabywa od firm mających swoją siedzibę na terytorium [...] i sprzedaje pod znakiem towarowym producenta, czyli wprowadza ww. sprzęt na rynek Rzeczypospolitej Polskiej po raz pierwszy, tak więc jest wprowadzającym sprzęt w rozumieniu ww. przepisów. Zdaniem organu, w związku z tą działalnością Skarżąca miała obowiązek uzyskać odpowiedni wpis do rejestru. Skarżąca przedmiotowego wpisu nie uzyskała, dlatego też, zdaniem organów, należało jej wymierzyć sankcję w postaci kary administracyjnej w wysokości 5.000 zł (najniższy wymiar przewidziany w ustawie). Z takim stanowiskiem nie zgadza się Skarżąca, gdyż uważa, że przedmiotowy sprzęt jest wyłączony spod stosowania przepisów u.o.z.s.e.e. z uwagi na to, iż jest to sprzęt, który może pełnić swoją funkcję tylko w połączeniu z urządzeniem, w którym jest zamontowane; fakt, że urządzenie to nie zostało zainstalowane przez producenta, nie zmienia tego, że jest ono specjalnie zaprojektowane jako część dla spełnienia swej funkcji. Strona w tym zakresie odwołała się do art. 2 ust. 2 pkt. 2 u.o.z.s.e.e., zgodnie z którym przepisów ustawy nie stosuje się do sprzętu specjalnie zaprojektowanego i zainstalowanego jako część urządzenia, do którego nie stosuje się przepisów ustawy i który może spełniać swoją funkcję tylko jako część tego urządzenia. Skarżąca wskazała również na treść dokumentu opublikowanego przez GIOŚ, stanowiącego odpowiedź na najczęściej zadawane pytania na temat Dyrektywy 2012/19/EU w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEE), przedstawiającego stanowisko Dyrekcji Generalnej ds. Środowiska Komisji Europejskiej w tym zakresie. Strona wskazała w odwołaniu, że: "na podstawie ww. wyjaśnień GIOŚ celem art. 2 ust. 2 pkt 2 ustawy jest zapewnienie, że sprzęt zaprojektowany w celu zainstalowania jako część innego rodzaju sprzętu wyłączonego z zakresu stosowania Dyrektywy lub nieobjętego jej zakresem i który nie może funkcjonować samodzielnie nie był objęty zakresem stosowania Dyrektywy. Przykładem stosowania jest sprzęt zaprojektowany w celu zainstalowania jako część statku lub samochodu, który może pełnić swoją funkcję jedynie w połączeniu z tym statkiem lub samochodem i który jest unieszkodliwiany zgodnie z prawodawstwem dla pojazdów i statków wycofanych z eksploatacji jest objęty tym wyłączeniem." Organ w odniesieniu do ww. stanowiska Strony twierdzi, że ogrzewanie postojowe wprowadzane przez Stronę nie jest zainstalowane jako część urządzenia tylko jest to dodatkowe urządzenie montowane w różnych pojazdach jako dostawczych. W powyższym sporze Sąd podzielił argumenty organu. Zdaniem Sądu Strona nie dostrzega całej treści regulacji zawartej w art. 2 ust. 2 pkt 2 ustawy skupiając się tylko na jednym z elementów definicji sprzętu specjalnie zaprojektowanego i zainstalowanego jako część urządzenia oraz - odpowiednio -Skarżąca dostrzega, tylko część wyjaśnień opublikowanych na stronie internetowej GIOS w przedmiotowym zakresie. Skarżąca mianowicie skupia się tylko na tym, że ów sprzęt ma stanowić "część urządzenia". Strona pomija natomiast zawarte w definicji ustawowej określenia, tj. "specjalnie zaprojektowany" oraz "tylko" jako część "tego urządzenia". W ocenie Sądu czytana w całości redakcja owego przepisu, w szczególności ww. użyte w tym przepisie słowa świadczą o tym, że chodzi tu o sprzęt zaprojektowany indywidualnie dla konkretnego urządzenia oraz zainstalowany w tym konkretnym urządzeniu. W kontekście powyższego, zdaniem Sądu, rację ma organ, że przedmiotowe ogrzewanie postojowe nie jest zainstalowane jako część tego konkretnego urządzenia (pojazdu), tylko jest to dodatkowe urządzenie montowane w różnych pojazdach jako dostawczych. W ocenie Sądu treść przepisu wskazuje, że nie ma on zastosowania do sprzętu zaprojektowanego i instalowanego jako dodatkowe urządzenie do innego urządzenia, sprzętu produkowanego seryjnie i odpowiedniego dla wielu urządzeń, a nie tylko tego, konkretnego urządzenia. Taka wykładnia przedmiotowego przepisu została przedstawiona na stronie internetowej GIOŚ (zacytowanej prawidłowo na str. 5 - 6 zaskarżonej decyzji). Wskazano tam, że: "w odpowiedzi na pytanie 3.14 czytamy: Jeśli sprzęt jest produkowany w celu instalacji w innym sprzęcie wyłączonym lub nieobjętym zakresem stosowania Dyrektywy i może funkcjonować jedynie jako część składowa tego sprzętu, jest on 'specjalnie zaprojektowany' i nieobjęty zakresem stosowania Dyrektywy (art. 3 ust. 3 lit. b)). W takich przypadkach określenie 'specjalnie zaprojektowany' oznacza, że sprzęt jest produkowany z myślą o zastosowaniu w konkretnym sprzęcie, którego stanowi część. Przykłady specjalnie zaprojektowanego sprzętu instalowanego jako część innego rodzaju sprzętu, który jest wyłączony z zakresu Dyrektywy obejmują: - sprzęt specjalnie zaprojektowany, wymierzony i przystosowany do wykorzystania jako część konkretnej wielkogabarytowej stałej instalacji ('LSFI) (np. sprzęt czujnikowy o rozmiarze, interfejsie elektrycznym i elementach mocowania dopasowanych do głowic wiertniczych). - sprzęt, który jest specjalnie zaprojektowany i zainstalowany jako część wielkogabarytowego stacjonarnego narzędzia przemysłowego 'LSSIT' (np. pompy zaprojektowane do transportu oleju chłodniczego dla LSSIT). Przykładami sprzętu, który jest specjalnie zaprojektowany i zainstalowany jako cześć innego rodzaju sprzętu, który jest wyłączony z zakresu zastosowania Dyrektywy są między innymi urządzenia nawigacyjne zaprojektowane z myślą o określonych modelach samochodów i wbudowane w te samochody oraz sprzęt kuchenny zaprojektowany z myślą o konkretnym statku powietrznym lub przedziale statków powietrznych. Natomiast sprzęt zaprojektowany do obudowy jakiegokolwiek samochodu, jak np. zestawy słuchawkowe i doposażające urządzenia nawigacyjne, nie jest 'specjalnie zaprojektowany’, a tym obejmuje go zakres stosowania Dyrektywy". W odniesieniu do zarzutów skargi zauważyć należy, że organ w prawidłowy i wystarczający do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia sposób zgromadził w sprawie materiał dowodowy. Sąd zaznacza, że obok protokołu kontroli w aktach sprawy znajdują się m.in. zdjęcia przedmiotowego ogrzewania postojowego oraz instrukcja montażu przedmiotowego sprzętu. Sąd zauważa, że z samej ww. instrukcji (str. 4) wynika, iż owe nagrzewnice powietrza są przeznaczone do ogrzewania stanowisk roboczych kierowców, różnych przestrzeni o niedużej pojemności nie tylko w środkach transportu, ale i w łodziach o niedużych wymiarach. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie Strona miała zapewnione wszelkie przewidziane przez przepisy prawa gwarancje procesowe. W szczególności zawiadomiono Stronę pismem z 25 czerwca 2020 r., znak: [...] o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za prowadzenie działalności wynikającej z u.o.z.s.e.e. oraz poinformowano Spółkę o zakończeniu postępowania dowodowego oraz o jej prawach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a., czyli możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Podobnie w postępowaniu odwoławczym - pismem z dnia 27 sierpnia 2021 r., GIOŚ zawiadomił Spółkę, iż w związku z rozpatrywaniem odwołania może wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W przypadku obu zawiadomień w trybie art. 10 § 1 k.p.a. reprezentant Strony zapoznał się z aktami sprawy i nie wniósł uwag, dodatkowych wyjaśnień, czy zastrzeżeń, w szczególności Strona nie zgłaszała na żadnym etapie postępowania przed organami wniosków dowodowych w sprawie. Sąd w tym względzie zaznacza, że obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez ten organ materiałów dowodowych, mających wykazać okoliczności korzystne dla stron postępowania. Zasada ta nie zwalnia strony postępowania administracyjnego z obowiązku przedstawienia takich dowodów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 maja 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 148/21). Inicjatywa dowodowa nie jest przypisana tylko organom orzekającym, ale należy też do stron postępowania. Mimo, że to na organach administracji spoczywa obowiązek zbadania wszystkich okoliczności sprawy, to strona ma inicjatywę dowodową - może wskazać kontrdowód, z którego zamierza wyprowadzić korzystne skutki prawne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2021 r. II OSK 1918/18). Zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jeżeli zgromadzony i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia materiał dowodowy, przemawia za przyjęciem okoliczności przeciwnych, a co więcej - strona kwestionująca owe ustalenia, nie dysponuje materiałem dowodowym potwierdzającym jej twierdzenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wyrok z dnia 25 lutego 2021 r., sygn. II SA/Bk 76/21). W postępowaniu administracyjnym ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. Organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ale strona nie jest zwolniona od obowiązku współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych, skoro nieudowodnienie określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 1215/20). Współpraca strony z organem nie może polegać wyłącznie na kwestionowaniu ustaleń organu bez przedstawienia konkretnych przeciwdowodów. Organ nie jest też zobowiązany do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w sposób nieograniczony, a jedynie do momentu, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 1314/20). Podsumowując, według Sądu, organy prowadzące postępowanie administracyjne w sprawie, w sposób prawidłowy dokonały interpretacji stosowanych norm prawnych, jak również ustaliły kwestie niezbędne do wyjaśnienia w ramach tego postępowania okoliczności związanych z przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy szczegółowo wskazał jakie przepisy znajdują zastosowanie w sprawie, uzasadniając podstawy prawne rozstrzygnięcia. Materiał dowodowy w sprawie składa się zarówno z dokumentów, istotnych dla tego rodzaju rozstrzygnięcia, jak i z wyjaśnień, składanych przez Skarżącą. Nie można zarzucić orzekającym organom w przedmiotowej sprawie, że ich ocena była sprzeczna z normą wynikającą z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., ponieważ była dokonana w sposób logiczny, spójny i zgodny z zasadami doświadczenia życiowego. W ocenie Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był również wystarczający do wydania zaskarżanej decyzji, a przyjęta w niej ocena zgromadzonych dowodów nie nosi cech dowolności i nie narusza art. 80 k.p.a. Nie jest zatem zasadny zarzut, że organ odwoławczy nie zebrał materiału dowodowego i nie zbadał w sposób wyczerpujący sprawy, jak również, że nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Przyjęta w zaskarżanej decyzji ocena zgromadzonych dowodów została dokonana zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Zgromadzone w sprawie dowody zostały ocenione, chociaż co zrozumiałe Strona z oceną tą się nie zgadza. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał, że brak jest podstaw do postawienia organom rozstrzygającym w sprawie zarzutu naruszenia przepisów prawa (postępowania i materialnego) w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi, czyli podważenia legalności wydanych w sprawie decyzji. Z tego też względu, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.