IV SA/Wa 1777/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia SO del. Aneta Westra po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. A.B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Jednocześnie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. W dniu 2 października 2019 r. skarżący złożył osobiście do akt sprawy wniosek cofający skargę. Do wniosku dołączono zaświadczenie lekarskie o skierowaniu do szpitala. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt IV SPP/Wa 371/19, odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 stycznia 2020 r. utrzymał w mocy powyższe postanowienie. Na podstawie zarządzenia z dnia 8 stycznia 2020 r. skarżący został wezwany do sprecyzowania wniosku z dnia 2 października 2019 r. poprzez wskazanie, w terminie 7 dni, czy stanowi on oświadczenie o cofnięciu skargi na decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], pod rygorem uznania, że stanowi on oświadczenie o cofnięciu skargi w sprawie prowadzonej pod sygn. IV SA/Wa 1777/19. Powyższe zarządzenie pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z ww. przepisu wynika, że Sąd rozpoznający wniosek strony skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi dokonuje w określonych granicach merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ten musi mieć na względzie by cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności. Stosownie z kolei do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Sąd rozpoznając wniosek skarżącego o cofnięciu skargi nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność ich cofnięcia, o których mowa w art. 60 p.p.s.a. Ponadto oświadczenie o cofnięciu skargi zostało wniesione do Sądu przed wydaniem zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, do którego skarżący byłby zobowiązany z uwagi na odmowę przyznania prawa pomocy. Zgodnie bowiem z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Jednakże mając na uwadze fakt, że w sprawie doszło do cofnięcia skargi przed wydaniem i doręczeniem zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu oraz zważywszy, że uiszczony wpis i tak podlegałby zwrotowi w trybie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy należy stwierdzić, że skarżący nie ponosi ciężaru wpisu od cofniętej skargi. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz § 2 w związku z art. 60 p.p.s.a., umorzył postępowanie.