IV SA/Wa 1778/19

Dnia 26 września 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędziowie Sędzia WSA Anna Sękowska Sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 września 2019 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi N. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2019 roku, nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] maja 2019 r. znak [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945, ze zm.), art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068, ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, ze zm.), po rozpoznaniu wniosku z dnia 25 stycznia 2019 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r., znak [...] wydanym z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przez Zastępcę Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, w przedmiocie nieuzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo - handlowego (z przeznaczeniem na restaurację i sklep) z instalacjami i urządzeniami, na terenie działki nr [...], położonej przy pasie drogowym drogi ekspresowej [...], w miejscowości [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Stan sprawy był następujący: Burmistrz [...], po rozpoznaniu wniosku pełnomocnika [...] sp. z o. o., z/s w [...] , wystąpił do Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-handlowego (z przeznaczeniem na restaurację i sklep) z instalacjami i urządzeniami, na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] (obręb [...]) położonej w [...], gm. [...]. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r., Zastępca Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, działając z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, nie uzgodnił projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu organ wskazał, że rozbudowa [...] wymaga wygrodzenia jego terenu, w tym także działki [...], a zjazd z drogi dojazdowej wymaga zastosowania zamykanej bramy w ogrodzeniu. W związku z powyższym organ ocenił, że zachodzi konieczność skorygowania projektu decyzji w tym zakresie, albowiem bez wprowadzenia ogrodzenia terenu [...], jako warunku realizacji inwestycji i użytkowania nowych obiektów, zamierzona inwestycja oddziaływałaby negatywnie na ruch drogowy prowadzony drogą ekspresową. Postanowienie to zostało zaskarżone przez pełnomocnika strony, który złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ wydał powołane na wstępie zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ powołał przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068, ze zm.), wskazując, że projekt decyzji o warunkach zabudowy podlega ocenie zarządcy drogi ekspresowej w dwóch aspektach: odległości tej inwestycji od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi (art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych) oraz dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej (art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych). Organ ustalił, że inwestycja jest zlokalizowana poza terenem zabudowy, a polega na budowie budynku usługowo - handlowego (z przeznaczeniem na restaurację i sklep) z instalacjami i urządzeniami. Organ uznał, że nie ma możliwości ustalenia, czy planowana inwestycja odpowiada treści art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, bowiem na mapie zasadniczej w skali 1:1000, stanowiącej załącznik nr [...] przedmiotowego projektu decyzji o warunkach zabudowy, brak jest wrysowanej nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony ww. drogi ekspresowej. Natomiast w treści projektu decyzji o warunkach zabudowy (pkt 2, ppkt 2.1, tiret b) wskazano, że nie ustala się linii zabudowy z uwagi na lokalizację terenu inwestycji względem drogi publicznej, co uniemożliwia zarządcy drogi ocenę, czy inwestycja ta zostanie zrealizowana zgodnie z obowiązującym w tym zakresie przepisem prawa powszechnie obowiązującego. W odniesieniu zaś do art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych organ uznał, że nie może również dokonać uzgodnienia projektu decyzji z uwagi na parametry techniczne istniejącego zjazdu oraz zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, jakie aktualnie - w dacie orzekania - mógłby taki zjazd powodować. W tym zakresie organ powołał, że zgodnie z pkt 2 ppkt 2.4. tiret h projektu decyzji o warunkach zabudowy obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji na działce nr [...] odbywać ma się poprzez układ komunikacyjny stacji paliw (istniejącymi zjazdami z dodatkowej jezdni drogi ekspresowej [...] - ustanowienie służebności drogowej na działce nr [...]). Organ uznał więc, że omawiany zjazd publiczny odpowiada definicji dostępu do drogi publicznej zawartej w art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast organ wskazał również, że zjazd publiczny do działki nr [...] z jezdni zbiorczo - rozprowadzającej, został wybudowany w ramach przebudowy drogi krajowej nr [...] klasy [...] do parametrów drogi klasy ekspresowej i przewidywał obsługę komunikacyjną jedynie istniejącej na działce nr [...] stacji paliw. Tym samym, by zapewnić wymagany poziom bezpieczeństwa na drodze ekspresowej [...], gdzie natężenie ruchu drogowego, zgodnie z Generalnym Pomiarem Ruchu przeprowadzonym w 2015 r., wynosi [...] poj./dobę, zarządca drogi nie może dopuścić, by istniejący zjazd publiczny obsługiwał również planowaną restaurację i sklep. Powołano, że w myśl § 77 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124) zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych. Organ wskazał, że zarządca drogi, przebudowując drogę krajową nr [...] klasy [...] do parametrów drogi ekspresowej [...], tym samym dokonując połączenia istniejącej stacji paliw z drogą ekspresową [...] za pomocą zjazdu publicznego z jezdni zbiorczo - rozprowadzającej, dostosował go do warunków określonych w powyższym przepisie, mając na uwadze, iż zapewni obsługę komunikacyjną wyłącznie stacji paliw. W ocenie organu wykorzystywanie istniejącego zjazdu publicznego zarówno do stacji paliw jak i planowanej restauracji oraz sklepu mogłoby spowodować ograniczenie płynności oraz zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze ekspresowej [...], w związku ze zwiększeniem się liczby jego użytkowników. Organ zauważył również, że planowana inwestycja mogłaby zostać skomunikowana za pomocą dodatkowej jezdni odpowiadającej parametrom technicznym klasy [...] zlokalizowanej w pasie drogowym drogi ekspresowej [...], która została wybudowana właśnie w celu obsługi komunikacyjnej nieruchomości przyległych do jej pasa drogowego (działka nr [...]). Organ wskazał, że w decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. nieprawidłowo wskazano na konieczność wygrodzenia działki nr [...], gdyż nieruchomość ta nie jest przedmiotem niniejszego postępowania uzgodnieniowego i nie stanowi własności strony niniejszego postępowania. Niemniej organ uznał za konieczne ogrodzenie działki nr [...]. W tej kwestii powołano stosowne przepisy ustawy o drogach publicznych, jak również decyzję Wojewody [...] dnia [...] października 2006 r., znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w której określono wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym m.in. poprzez wydzielenie i ogrodzenie drogi na terenach leśnych i z nimi sąsiadujących z wyłączeniem fragmentów, na których wprowadzono ekrany akustyczne (pkt 2 ppkt 2.10). Wskazano, że droga ekspresowa [...] na analizowanym odcinku została przez zarządcę drogi wygrodzona oraz urządzono przejścia celem ochrony zwierząt migrujących w pobliżu jej pasa drogowego. Podkreślono, że każda nieciągłość w ogrodzeniu drogi ekspresowej stanowi potencjalne miejsce wkroczenia na nią zwierzyny, co wiąże się z wysoką śmiertelnością zwierząt wkraczających na drogę ekspresową [...], a także z możliwością wystąpienia wypadków drogowych z ich udziałem. Organ powołał się na prowadzonym przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad monitoring śmiertelności zwierząt dla analizowanego odcinka drogi ekspresowej [...] wskazując, że w 2018 r. odnotowano aż 107 przypadków śmiertelności różnych gatunków zwierząt. W ocenie organu konieczne jest wygrodzenie działki nr [...], bowiem zachowanie ciągłości wygrodzenia zapobiegnie przedostawaniu się na jezdnię ww. drogi ekspresowej zwierząt, które migrują w obszarze pasa drogowego, tym samym wypadkom drogowym z ich udziałem. Organ podkreślił, że przedmiotowa nieruchomość położona jest w pobliżu terenów leśnych, a zgodnie z § 188 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, podstawowymi środkami ograniczającymi zagrożenia wynikające z negatywnego wpływu drogi na przyrodę, krajobraz, grunty rolne i leśne są ogrodzenia chroniące zwierzęta gospodarskie i zwierzynę leśną przed wtargnięciem na drogę oraz uczestników ruchu przed skutkami takiego wtargnięcia. W ocenie organu prawidłowo więc w postępowaniu pierwszoinstancyjnym zobowiązano inwestora do wygrodzenia działki nr [...], gdyż planowana inwestycja tj. restauracja i sklep służyć ma użytkownikom drogi ekspresowej [...] oraz związana jest z funkcjonowaniem stacji paliw zlokalizowanej na działce nr [...]. Z takim stanowiskiem nie zgodził się skarżący [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] zaskarżając w całości postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w [...] z dnia [...] maja 2019 r. skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia z dnia [...] stycznia 2018 r. i zasądzenie kosztów postępowania. Rozstrzygnięciu zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 k.p.a. poprzez błędne rozpatrzenie materiału dowodowego złożonego do akt sprawy, a także niepodjęcie wszelkich koniecznych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. w szczególności: a/ całkowite pominięcie treści złożonych przez skarżącego jako dowody w sprawie: - prawomocnego postanowienia z dnia [...] maja 2015 r. ozn. [...], w którym Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dokonał uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla Wnioskodawcy, tj. [...] Sp. z o.o. w zakresie obsługi komunikacyjnej dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku handlowo-usługowego (z przeznaczeniem na restaurację i sklep) z instalacjami i urządzeniami na terenie działki [...] (obręb [...]), położonej w [...]; - prawomocnej i wykonalnej decyzji Burmistrza [...] o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...]; b/ niedokonanie przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad samodzielnych ustaleń w przedmiocie zgodności uzgadnianego projektu decyzji o warunkach zabudowy z warunkami wynikającymi z treści art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, pomimo tego, że ww. organ posiadał materiały oraz kompetencje by takich ustaleń dokonać; c/ art. 8 i 9 kpa poprzez brak jakiegokolwiek wyjaśnienia przyczyn wydania w niemalże bliźniaczym stanie faktycznym i prawnym dwóch sprzecznych postanowień w przedmiocie uzgodnienia projektów decyzji o warunkach zabudowy (tj. obecnie kwestionowanego oraz tego z 2015 r.), w czego efekcie skarżący de facto pozbawiony jest realnej możliwości kwestionowania ustaleń stanowiących podstawę wydania zaskarżanego postanowienia; d/ art. 138 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 poprzez utrzymanie w mocy postanowienia, którego dotyczył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, podczas gdy z całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy wynika, że postanowienie to było wadliwe i winno zostać uchylone; 2. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w okolicznościach sprawy, pomimo, że planowana inwestycja w żaden sposób nie jest sprzeczna z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W uzasadnieniu skargi powołano, że decyzja Burmistrza [...] o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...] dotyczyła obiektu o powierzchni od 500-800 m2 i przewidywała m.in. powstanie min. 50 miejsc parkingowych a także przewidywała obsługę komunikacyjną poprzez istniejący zjazd publiczny z drogi ekspresowej [...] i przejazd przez działkę ewidencyjną [...], przy wykorzystaniu służebności przejazdu przez tą działkę. Skarżący wskazał, że obecnie uzgadniany projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczy bardzo podobnej, jeżeli chodzi o charakter (choć o wiele mniejszej jeżeli chodzi o rozmiar) inwestycji, a przyjęte w nim rozwiązania komunikacyjne są tożsame z rozwiązaniem objętym prawomocną decyzją o warunkach zabudowy. Obecnie uzgadniana inwestycja przewiduje budowę nie tylko o kilkaset metrów kw. mniejszego obiektu, ale również mniejszą ilość miejsc parkingowych i zakłada o wiele mniejsze natężenie ruchu, związane z eksploatację inwestycji. Skarżący zarzucił, że organ bez uzasadnionej przyczyny odstąpił od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, a jednocześnie naruszył zaufanie jego uczestników do władzy publicznej poprzez całkowite pominięcie uzasadnienia dla takiego rozstrzygnięcia. Zarzucono, że organ wskazał jedynie na hipotetyczne zagrożenie tegoż bezpieczeństwa, nie przywołując żadnych konkretnych danych bądź wyliczeń. W szczególności w ocenie skarżącego za takie uzasadnienie nie można przyjąć wskazania na statystyki zabitych na drodze ekspresowej [...] zwierząt. Ponadto wskazano, że zgromadzona w sprawie dokumentacja (tj. już sam złożony wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jak również załączniki do tegoż wniosku oraz projektowanej decyzji, a także wcześniejsza prawomocna decyzja o warunkach zabudowy), dawały organowi możliwość dokonania własnych ustaleń w powyższym przedmiocie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. 2107 tj.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018.1302 tj.), dalej ppsa, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w trybie egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna. Przy wydawaniu kwestionowanego postanowienia Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie dopuścił się ani naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą kontrolowanego rozstrzygnięcia są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945) oraz art. 35 ust. 3 i 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018.2068). Zgodnie z brzmieniem art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W przepisie tym ustawodawca odsyła do przepisu art. 53 ust. 4 pkt 9 tej ustawy, z którego wynika, że decyzje w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym, wojewódzkim, powiatowym i gminnym w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi. W przypadku drogi krajowej jest to Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Uzgodnień tych, w świetle art. 53 ust. 5 powołanej ustawy, dokonuje się w trybie art. 106 kpa. Ustawodawca nie precyzuje pojęcia obszarów przyległych do pasa drogowego, dlatego w tym zakresie należy odnieść się do przepisów prawa materialnego, którymi w tym przypadku są przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Z art 4 pkt 1 tej ustawy wynika, że pas drogowy oznacza "wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą". Do zadań zarządcy drogi należy, stosownie do treści art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych, planowanie i ochrona dróg polegająca na niedopuszczeniu do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Zarządcą drogi w przypadku drogi krajowej [...] jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Obowiązek utrzymania i ochrony dróg publicznych ustawodawca zagwarantował poprzez wprowadzenie m.in. normy art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, który wymaga, aby obiekty budowlane przy drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy drogach poza obszarami zabudowanymi, były usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej – w przypadku dróg ekspresowych – 40 m. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w związku z nałożeniem na zarządcę obowiązku niedopuszczania do pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu, w gestii zarządcy drogi stoi zapewnienie spełnienia przez nowe obiekty budowlane warunków wynikających z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Organ jako wyspecjalizowany zarządca dróg krajowych i autostrad zobowiązany jest do przeciwdziałania wszelkim sytuacjom, które mogłyby sprowadzić niebezpieczeństwo na użytkowników dróg publicznych, może zatem realizować swoje zadania również poprzez podejmowanie działań prewencyjnych zmierzających do poprawy bezpieczeństwa na drodze. Organ jako podstawę odmowy uzgodnienia przyjął poczynione ustalenie, że projektowana inwestycja znajduje się poza terenem zabudowy, co oznacza, że musi zostać zachowany wymóg odległości 40 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Zdaniem organu jednak nie mogło dojść do uzgodnienia nadesłanego projektu decyzji albowiem na mapie zasadniczej w skali 1:1000 stanowiącej załącznik nr [...] projektu decyzji o warunkach zabudowy nie wyrysowano nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony ww. drogi. Organ powołał także, że w treści projektu decyzji wskazano, że nie ustala się linii zabudowy z uwago na lokalizację terenu inwestycji względem drogi publicznej. W ocenie Sądu stanowisko organu w tym zakresie było nieprawidłowe, ale powyższe uchybienie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, albowiem odmowa uzgodnienia projektu decyzji uzasadniona jest koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa na drodze [...]. Dla porządku trzeba jednak wskazać, że planowana inwestycja ma być realizowana na działce [...], która to działka nie przylega do pasa drogowego drogi [...], a jest położona w drugiej linii zabudowy względem drogi [...], za działką [...]. Sama działka [...] położona jest przy innej drodze dojazdowej (działka nr [...]). Ponadto, na podstawie mapy stanowiącej załącznik nr [...] do projektu decyzji, organ był uprawniony do ustalenia odległości działki [...] do pasa drogowego drogi [...], albowiem mapa opatrzona została stosownym oznaczeniem skali. W kompetencji organu pozostawało dokonanie stosownych pomiarów na mapie i wyliczeń matematycznych, których wynik jednoznacznie wskazuje, że granice przedmiotowej działki położne są w odległości ponad 40 metrów od pasa drogowego (90 i 130 m). Tak więc argument o niemożności ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie był całkowicie bezpodstawny. Niewątpliwie również projekt decyzji o warunkach zabudowy podległ uzgodnieniu z zarządcą w zakresie obsługi komunikacyjnej. W tym też celu został przesłany zarządcy – wskazuje na to pkt 6 projektu decyzji. Zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że jak ustalił organ, obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji na działce nr [...] odbywać ma się poprzez układ komunikacyjny stacji paliw (istniejącymi zjazdami z dodatkowej jezdni drogi ekspresowej [...] - ustanowienie służebności drogowej na działce nr [...]), znajdującej się na nieruchomości bezpośrednio przylegającej do pasa drogowego. Prawidłowo również organ ustalił, że zjazd publiczny do działki nr [...] z jezdni zbiorczo - rozprowadzającej, został wybudowany w ramach przebudowy drogi krajowej nr [...] klasy [...] do parametrów drogi klasy ekspresowej i przewidywał obsługę komunikacyjną jedynie istniejącej na działce nr [...] stacji paliw. Organ powołał się również na dane Generalnego Pomiaru Ruchu przeprowadzonego w 2015 r.([...] poj./dobę) uznając, że z uwagi na tak duże natężenie ruchu, zarządca drogi nie może dopuścić, by istniejący zjazd publiczny obsługiwał również planowaną restaurację i sklep. Wbrew zarzutom skargi organ powołał się nie na hipotetyczne, ale istniejące dane statystyczne w zakresie natężenia ruchu drogowego (w aktach sprawy za rok 2015, 2010, 2005), z których wynika, że natężenie ruchu drogowego na tym odcinku drogi [...] cały czas rośnie. Organ zgromadził w sprawie dokumentację, na podstawie której dokonał ustaleń odnośnie budowy zjazdu publicznego na działkę [...], jak również dane odnośnie ilości wypadków drogowych z lat 2015 i 2016. Tak więc ocena organu, o konieczności zapewnienia bezpieczeństwa i płynności w ruchu drogowym na [...], zapadła na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgormadzonego w sprawie i nie jest oceną dowolną. Niewątpliwie wpuszczenie na zjazd działki [...] ruchu z restauracji i hotelu z działki [...], będzie wiązało się ze zwiększeniem liczby użytkowników tego zjazdu. Podkreślić należy, że interes ekonomiczny jednostki nie może mieć priorytetu nad wartościami w zakresie życia, zdrowia ludzi i zwierząt. Również zauważyć należy, że organ, jako wyspecjalizowany podmiot, dysponuje wiedzą specjalistyczną dotyczącą zarządzania drogami i ich utrzymania oraz ochrony, a skarżący nie przedstawił żadnych danych kwestionujących ustalenia organu w zakresie bezpieczeństwa na drodze [...]. Ponadto, dla m.in. przedmiotowej nieruchomości, w trakcie modernizowania drogi [...], została wykonana droga dojazdowa na działce nr [...], która ma właśnie na celu obsługę komunikacyjną nieruchomości przyległych do jej pasa drogowego i położonych w pobliżu w tym, nieruchomości, na której planowana jest inwestycja. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia istnienia w obrocie prawnym postanowienia z dnia [...] maja 2015 r. znak [...], to wskazać należy, że organ faktycznie w zaskarżonym postanowieniu nie odniósł się w sposób bezpośredni do tego postanowienie. Jedynie w uzasadnieniu na str. 5 wskazano, że zarządca drogi dokonuje oceny postulowanego sposobu obsługi komunikacji inwestycji pod kątem zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, jakie aktualnie – w dacie orzekania – mógłby ten dojazd powodować. Zauważyć należy, że w toku prowadzonego postępowania organ był zobowiązany dokonać ustaleń i oceny w zakresie przesłanego mu projektu decyzji, nie miał obowiązku oceniania prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia z [...] maja 2015 r. Wydając zaskarżoną decyzję organ opisał dokładnie poczynione ustalenia dotyczące stanu faktycznego oraz szczegółowo umotywował swoją ocenę. Dlatego nieodniesienie się do postanowienia z dnia [...] maja 2015 r. uchybiało art. 8, 107 k.p.a., ale stwierdzone uchybienie nie miało wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Jedynie dla porządku należy wskazać, że przedmiotowym postanowieniem umorzono postępowanie uzgodnieniowe, albowiem organ uznał, że teren inwestycji nie przylega do pasa drogowego. W ogóle nie rozważano kwestii komunikacji przez teren przylegający do pasa drogowego [...]. O ile same budynki mają zostać pobudowane na działce położonej w drugiej linii zabudowy od pasa drogowego drogi [...], to komunikacja odbywać się ma przez nieruchomość położoną bezpośrednio przy pasie drogowym, a więc niewątpliwie teren inwestycji obejmuje również działkę nr [...], a więc dokonanie uzgodnienia było wymagane. Z tych względów, oceniając zaskarżone postanowienie w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów Sąd uznał, że nie dają one podstaw do podważenia legalności zapadłych w sprawie postanowień. Pomimo stwierdzonych uchybień, organ wydając zaskarżone postanowienia, podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie możliwości zapewnienia komunikacji do drogi [...] w aspekcie bezpieczeństwa ruchu, dokonując przy tym prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. W tym zakresie, stosownie do treści art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa, organy administracji publicznej podjęły wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie i dokonały jego rzetelnej oceny. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z wymogiem przepisu art. 107 § 3 kpa zaskarżone postanowienie zostało wyczerpująco uzasadnione w aspekcie przesłanek z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, zawarto w nim podstawowe jego elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu odmawiającego uzgodnienia projektu decyzji dla przedmiotowego przedsięwzięcia i wyjaśniono podstawy prawne postanowienia z prawidłowym przytoczeniem przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie. Nie doszło do naruszenia przepisu art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych oraz art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Z powyższych względów, Sąd uznając skargę za niezasadną, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.