IV SA/Wa 1780/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2008r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi P. w P. Sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia (...) września 2008r., nr (...) w przedmiocie wstrzymania użytkowania składowiska odpadów komunalnych wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżące Przedsiębiorstwo w skardze, jak i w piśmie z 29 września 2008r., zawarło wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w W. z (...) września 2008r. w przedmiocie wstrzymania użytkowania składowiska odpadów komunalnych. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca zarzuciła Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska błędne przyjęcie, że składowisko odpadów w P. podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia zintegrowanego oraz nieuwzględnienie istotnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem eksploatacji wysypiska w terminie wskazanym przez Starostę P., tj. 31 grudnia 2009r. Zdaniem przedsiębiorstwa nie uwzględniono zakłóceń w funkcjonowaniu systemu oczyszczania miasta, które spowodują pogorszenie stanu sanitarnego miasta i gminy P. oraz "nieuchronny i drastyczny" wzrost cen wywozu odpadów dla mieszkańców. Pominięto konieczność dostosowania nowego systemu odbioru odpadów oraz zabezpieczenia składowiska przez jego rekultywację. Bezpodstawnie przyjęto, iż z terenu P. sześć firm wywozi odpady do innych wysypisk, jako że tylko dwie z nich wywożą odpady w ilościach śladowych dwa razy w miesiącu, pozostałe natomiast nie prowadzą działalności wywozu mimo uzyskania koncesji. Jedynym realnym wykonawcą wywozu jest skarżące Przedsiębiorstwo. Tak więc wstrzymanie eksploatacji składowiska odpadów spowoduje okresowe zakłócenie w wywozie odpadów i realne straty dla miasta i jego mieszkańców. Przedsiębiorstwo podniosło również, że przestrzega wszelkich wymogów bezpiecznego eksploatowania wysypiska. Dlatego w ocenie skarżącego Przedsiębiorstwa zarzuty skargi i treść wniosku z 29 września 2008r. uzasadniają wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Sąd zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże -po przekazaniu sądowi skargi - sąd może na wniosek skarżącego - na zasadzie § 3 powołanego przepisu - wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków [...]. Z powyższego wynika, iż instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy, może mieć bowiem miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Zastosowanie tej instytucji nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi, albowiem takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu sprowadzającą się do przedsądu. Wskazać także należy, iż to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a., a więc przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd - mając na względzie treść art. 61 § 3 P.p.s.a. i przedstawiony wywód -uznał, że motywacja wniosku strony skarżącej nie może prowadzić do jego uwzględnienia. Okoliczności, na które powołuje się skarżące Przedsiębiorstwo w postaci okresowych zakłóceń w wywozie odpadów, czyli w funkcjonowaniu systemu oczyszczania miasta, ewentualny wzrost cen wywozu odpadów dla mieszkańców i realne - w ocenie wnioskodawcy - straty dla miasta i jego mieszkańców, nie są zdarzeniami uprawdopodabniającymi, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Po pierwsze dlatego, że tego rodzaju zagrożenia muszą być realne, zachodzić w czasie ubiegania się o wstrzymanie, a nie w przyszłości. Po drugie muszą grozić podmiotowi, który ubiega się o wstrzymanie, a nie innym podmiotom, czy jakiejś społeczności, bowiem przy ocenie zasadności wniosku nie jest brany pod uwagę interes społeczny. W tym wypadku skarżący może działać jedynie w granicach własnego interesu. Tak więc wskazywanie na ewentualne skutki organizacyjne, ekonomiczne miasta i jego ludności związane z gospodarką odpadową wykracza poza zakres oceny wniosku o wstrzymanie. Ponadto - jak już wyżej zauważono - zastosowanie tej instytucji nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi. Zatem niedopuszczalnym ze strony Sądu byłoby odniesienie się do twierdzeń skarżącego odnośnie błędnego przyjęcia, że składowisko odpadów w P. podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia zintegrowanego, nieuwzględnienia istotnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem eksploatacji wysypiska w terminie wskazanym przez Starostę P., tj. 31 grudnia 2009r., przyjęcia w decyzji, że z terenu P. sześć firm wywozi odpady do innych wysypisk oraz pominięcia konieczności dostosowania nowego systemu odbioru odpadów i zabezpieczenia składowiska przez jego rekultywację, czy przestrzegania wszelkich wymogów bezpiecznego eksploatowania wysypiska. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji naraża ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy - na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. - postanowiono jak w sentencji.