IV SA/Wa 1780/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2016 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Rady do Spraw Uchodźców na rzecz skarżącej S. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Rada do Spraw Uchodźców, po rozpatrzeniu odwołania S. K. od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany, utrzymała decyzję Szefa Urzędu w mocy. Zaskarżona decyzja Rady zapadła w następującym stanie faktycznym: S. K., obywatelka [...], deklarująca narodowość [...], złożyła w dniu 19 czerwca 2014 r. wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Polsce za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej [...]. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem nie jest zamężna, ale wzięła w dniu [...] 2014 r. [...] ślub wyznaniowy w obrządku muzułmańskim z obywatelem [...], który przebywa legalnie na terenie Polski. Nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie tego faktu. Z kraju pochodzenia wnioskodawczyni wyjechała w dniu [...] czerwca 2014 r. tranzytem przez [...] do [...]. [...] pozostali rodzice wnioskodawczyni oraz brat - zamieszkujący wówczas w miejscowości [...], w regionie graniczącym z [...], gdzie według niej jest spokojna sytuacja. We wniosku o nadanie statusu uchodźcy wskazała, iż przyczyną ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej była okoliczność, iż "była zmuszona wyjechać z rodzinnego miasta [...] z powodu z uwagi na niebezpieczną dla życia i zdrowia sytuację na skutek prowadzonych działań wojennych [...]. Podniosła również, że na całym terytorium [...], mieszkańców [...] nazywa się terrorystami [...], gdzie naruszane są prawa i wolność człowieka. Ma miejsce psychologiczne zastraszanie i fizyczne napaści na ludzi mieszkających w [...]. W kraju pochodzenia wnioskodawczyni zamieszkiwała w miejscowości [...], położonej w [...]. W dniu 15 lipca 2014 r. zostało przeprowadzone przesłuchanie statusowe, podczas którego aplikantce zapewniono możliwość przytoczenia wszystkich okoliczności faktycznych oraz przedłożenia dowodów uzasadniających podstawę jej działania. Za zgodą Cudzoziemki przesłuchanie zostało przeprowadzone w zrozumiałym dla niej języku [...]. Aplikantka nie zgłosiła żadnych zastrzeżeń w zakresie sposobu przeprowadzenia przesłuchania statusowego oraz opatrzyła swoje oświadczenia własnoręcznym podpisem. Wnioskodawczyni zeznała, że była prześladowana w kraju pochodzenia, oraz była poddana przemocy fizycznej i psychicznej. Wyjechała z [...] tuż przed głównym atakiem z powietrza, wcześniej cały czas strzelano, zaczęto używać broni chemicznej. Osobiście widziała [...] helikoptery. nadto była poddana stałemu psychologicznemu napięciu, gdyż ze względu na jej miejsce zameldowania -[...]- była traktowana jak terrorystka. Wnisokodawczyni również zeznała, że władze [...] wprowadziły regulacje prawną o ukaraniu pozbawieniem wolności od 10 do 15 lat za sprzyjanie [...]. Oświadczyła, że brała pod uwagę możliwość wyjazdu do [...] gdzie ma dalszą rodzinę, ale zrezygnowała gdyż są tam są przede wszystkim alkoholicy i brak warunków dla uchodźców, i to wszystko jest bez perspektyw. S. K. zeznała, że w razie powrotu [...] obawia się prześladowań i stosowanych wobec niej represji, czego doświadczyła już w [...]- gdzie nazwali ją terrorystką. S. K. ma wyższe wykształcenie, ukończyła [...] i [...] pracowała w swoim zawodzie ponad 10 lat. Cudzoziemka jest wyznania prawosławnego. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wjechała na podstawie paszportu wewnętrznego obywatela [...] oraz paszportu zagranicznego, w którym nie miała wizy. Wskazała, iż dostała negatywna decyzję w KG RP [...], a następnie odmowę w [...] konsulacie tj. ok. 6 czerwca br. W okresie ostatnich 10 lat zamieszkiwała w [...]. Kilka razy wyjeżdżała z [...] turystycznie do T. i C. Aplikantka zeznała, że z [...] wyjechała do [...], gdzie udała się do Centrum Pomocy Uchodźcom., w którym zaproponowali jej pobyt do dwóch tygodni, i utrzymanie za własne pieniądze [...] za dobą w noclegowni - schronisku dla bezdomnych, a za lepsze warunki [...] za dobę. W [...] uzyskała informację, że jako uchodźca może bez wizy wyjechać z [...], dlatego też zdecydowała się kontynuować podróż przez [...] do [...]. Na pytanie dotyczące indywidualnych problemów bądź przejawów prześladowania przez nią doświadczanych oświadczyła, że nie może stwierdzić, iż była prześladowana w kraju pochodzenia, obawia się natomiast ewentualnych represji ze strony władz w [...] ze względu na pochodzenie z terenów objętych działaniami [...]. Cudzoziemka podtrzymała wcześniejsze oświadczenia złożone we wniosku, iż nie była nigdy zatrzymywana, aresztowana ani sądzona, nie była również zaangażowana w działania wojenne. Wnioskodawczyni nie należała także do żadnej partii ani organizacji. Nie przedstawiła innych dowodów i okoliczności w swojej sprawie. Organ pierwszej instancji rozpatrując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdził, że wnioskodawczyni nie wykazała zasadności swojej obawy przed prześladowaniem ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych w rozumieniu art. 13 ust. 1 u.u.c.o. dlatego też, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. odmówił nadania wnioskodawczyni statusu uchodźcy i odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej. W swej decyzji Szef Urzędu powołał się na art. 19 ust.ł pkt 1 i art. 20 ust. ł pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680 ze zm. - dalej u.u.c.o). Od tej decyzji wnioskodawczyni odwołała się do Rady do Spraw Uchodźców pismem z dnia 22 grudnia 2014 r. - data wpływu pisma do UDSC - 23 grudnia 2014 r., wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzupełnieniu odwołania wnioskodawczyni zarzuciła naruszenie zaskarżoną decyzją Rady do Spraw Uchodźców prawa materialnego, tj. art. 13, art. 15, art. 18 ust. 1 i art. 43a u.u.c.o. oraz art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej; k.p.a.). Po rozpatrzeniu ww. odwołania Rada do Spraw Uchodźców uznała, że organ pierwszej instancji rozpatrując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy prawidłowo stwierdził, że wnioskodawczyni nie wykazała zasadności swojej obawy przed prześladowaniem w rozumieniu art. 13 ust. 1 u.u.c.o. i decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. utrzymała w mocy ww decyzję Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2014 r. Organ odwoławczy stwierdził, że powołane w toku postęp[owania przed organem I instancji materiały wyraźnie wskazują, że sytuacja w kraju pochodzenia, tj. w [...], jest trudna i złożona, co również za udowodnione uznaje w toku postępowania odwoławczego Rada do Spraw Uchodźców. Przy czym organ podniósł, że sama zła sytuacja w kraju pochodzenia nie stanowi wystarczającej samoistnej przesłanki do przyznania statusu uchodźcy, ani innych form ochrony cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - konieczne jest wykazanie zindywidualizowanego zagrożenia doznania prześladowania, poważnej krzywdy lub innych naruszeń praw człowieka. Pismem z dnia 5 maja 2015 r. skarżąca wniosła do tut. Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Rady żądając jej uchylenia, wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Rady do Sprawa Uchodźców do czasu rozpoznania sprawy przez Sąd oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Podniosła przeciwko orzeczeniu odwoławczemu następujące zarzuty: 1) naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj. art. 77 §1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niewłaściwe i niewyczerpujące przeprowadzenie postępowania dowodowego i niewłaściwe zbadanie okoliczności zagrożenia dla jej praw i wolności w kraju pochodzenia; 2) naruszenie prawa materialnego tj.: a) art. 15 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (dalej: ustawy o ochronie) poprzez nieudzielenie jej ochrony uzupełniającej, pomimo, iż spełniała warunki do jej udzielenia; a) art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie poprzez błędne uznanie, że mam możliwość wewnętrznej relokacji na terytorium [...] pomimo iż z ogólnodostępnych źródeł wynika, iż nie jest to możliwe. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Cudzoziemców wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz.U. z 2014r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi, jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - jt.Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z póżn. zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1 b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów, należy uznać, że jest ona zasadna, bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, choć nie wszystkie zarzuty podniesione w skardze zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem kontrolowanego przez Sąd rozstrzygnięcia Rady było ustalenie czy skarżąca spełnia przesłanki pozwalające na udzielenie jej ochrony międzynarodowej na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680 ze zm.), zwanej dalej: "ustawą", w formie nadania statusu uchodźcy (art. 13 ustawy), objęcia ochroną międzynarodową (art. 15 ustawy). Rada, utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, podzieliła wyrażoną tam ocenę, że w przypadku skarżącej nie wystąpiły ustawowe przesłanki do przyznania którejś ze wskazanych wyżej form ochrony dla cudzoziemców. Stwierdzając brak podstaw do przyznania skarżącej statusu uchodźcy na podstawie art.13 ustawy, Rada oparła swoje stanowisko na ustaleniu, że nie występuje ryzyko doznania przez skarżącą jakichkolwiek prześladowań na pozostałym terytorium [...]. Skarżąca bowiem może bez przeszkód skorzystać z możliwości relokacji wewnętrznej, o której mowa w art. 18 ustawy, tj. może przemieścić się na wskazane wyżej terytorium. Sąd wskazuje zatem, że w myśl art. 13 ust.1 w/w ustawy, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może on lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Prześladowanie o którym mowa w art.13 ust.1 ustawy musi, po pierwsze ze względu na swą istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art.15 ust.2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, po drugie być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1 (art. 13 ust. 3 ustawy). Oceniając tę kwestię, Sąd podziela stanowisko Rady, że nie jest uzasadniona obawa przed prześladowaniem na terytorium kontrolowanym przez rząd w kraju pochodzenia, ze względu na miejsce pochodzenia i dotychczasowego zamieszkania skarżącej na wschodzie [...]. Zdaniem sądu stanowisko Rady zaprezentowane w tej kwestii jest obszerne, logiczne i nie nosi cech dowolności. Jednocześnie nie można podzielić zapatrywania skarżącej, że co do zasady całe terytorium [...] należy traktować jako terytorium, na którym istnieje realna groźba doznania prześladowań. Skarżąca wywodzi powyższe przekonanie z samego faktu istnienia niepewności co do rozwoju wydarzeń [...] dającego podstawy do zakładania również i takiego scenariusza, że działaniami zbrojnymi może zostać objęte całe terytorium kraju. Całkowicie słusznie przyjęto bowiem w zaskarżonym orzeczeniu, że ryzyko doznania przez ubiegającego się o statusu uchodźcy cudzoziemca prześladowań w kraju jego pochodzenia należy oceniać wyłącznie w oparciu o stan istniejący w tym kraju aktualnie, ewentualnie w oparciu o prognozę zmiany tego stanu w przewidywalnej przeszłości, opartą na udokumentowanych i rzeczowych przesłankach, nie zaś w oparciu o ogólnie sformułowane hipotezy, dotyczące potencjalnego wystąpienia takich zmian, abstrahujące od oceny prawdopodobieństwa ich ziszczenia się. Nie negując w najmniejszym stopniu faktu występowania [...] poważnej sytuacji kryzysowej, wynikającej z faktu objęcia części kraju działaniami zbrojnymi, połączonego w oczywisty sposób z jak najdalej idącym napięciem we wzajemnych stosunkach, podzielić należy stanowisko Rady, że na chwilę obecną realne ryzyko prześladowania wobec skarżącej nie jest potwierdzone. Sam fakt kierowania wobec skarżącej nagannych słownych obelg, wyzwisk, nie może stanowić podstawy do poszukiwania ochrony poza krajem pochodzenia, w którym sprawnie działają służby ochronne, bezpieczeństwa, wymiaru sprawiedliwości, i du których skarżąca może szukać pomocy. Należy wskazać na zagadnienie relokacji wewnętrznej, które reguluje na gruncie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP art.18, w myśl którego to przepisu, jeżeli na części terytorium kraju pochodzenia nie zachodzą okoliczności uzasadniające obawę cudzoziemca przed prześladowaniem lub doznaniem poważnej krzywdy i istnieje uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec będzie bez przeszkód mógł zamieszkać na tej części terytorium mógł bezpiecznie i legalnie przemieścić się na tę część terytorium i zamieszkać na niej, uznaje się, że nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w kraju pochodzenia (ust.1). Przy ocenie, czy sytuacja na części terytorium kraju pochodzenia jest zgodna z ust. 1, bierze się pod uwagę okoliczności dominujące na tej części terytorium kraju oraz osobiste uwarunkowania cudzoziemca (ust.2). Podstawą ubiegania się S. K. o nadanie statusu uchodźcy było, według złożonego oświadczenia, ewentualne jej prześladowanie i stan zagrożenia po powrocie do kraju pochodzenia ze strony organów władzy [...]. Jednocześnie jednak skarżąca, w trakcie przesłuchania statusowego oświadczyła, że żadnego prześladowania nie doświadczyła ze strony "władz", w kraju pochodzenia pracowała w zawodzie [...]. osoba wykształcona . Wskazała, iż ubiega się o nadanie statusu uchodźcy, ponieważ obawia się, w razie powrotu [...] obawia się prześladowań i stosowanych wobec niej represji, czego doświadczyła już w [...] - gdzie nazwali ją terrorystką. W tej kwestii zarówno Szef Urzędu do Spraw uchodźców jak i Rada do Spraw uchodźców zasadnie uznali, że skarżąca powyższych okoliczności w logiczny sposób nie uprawdopodobniła. Nieodzownym bowiem było aby skarżąca, w świetle złożonych oświadczeń dostarczyła odpowiednie dowody na ich poparcie, czego jednak nie uczyniła. W ocenie Sądu, postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo w zakresie wynikającym z granic postępowania zakreślonych przepisem art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu ochrony cudzoziemcom na terytorium RP. Organy orzekające w sprawie dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, jak również dokonały oceny dowodów nie przekraczając granicy swobodnej oceny dowodów. Cudzoziemka nigdy nie była aktywna politycznie, nie należała do jakiejkolwiek partii czy organizacji politycznej, brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że skarżąca mogłaby w zasadny sposób obawiać się prześladowania ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych. Zasadnie organy wskazały również, że nie ma podstaw do twierdzenia, aby S. K. doznała [...] w przeszłości poważnej krzywdy lub, że dozna jej po powrocie do kraju pochodzenia. Nie zachodzi niebezpieczeństwo wymierzenia jej kary śmierci, lub wykonanie egzekucji, ponieważ [...] nie jest wymierzana i wykonywana kra śmierci, brak także podstaw do twierdzenia, że po powrocie [...] zostanie poddana torturom, nieludzkiemu czy poniżającemu traktowaniu. Organy obu instancji zasadnie wskazały, że faktyczne kłopoty S. K. związane były z ogólną ciężką sytuacją na rynku pracy w kraju pochodzenia. Przytoczone przez S. K. powody złożenia wniosku o nadanie statusu uchodźcy prowadzą bez żadnych wątpliwości do konkluzji, iż są to powody stricte osobiste. Nie ma żadnej łączności między zadeklarowanymi przez nią obawami, w tym podnoszoną przez nią obawą o zagrożeniu jej bezpieczeństwa w związku z sytuacją [...] oraz obawą przed prześladowaniem. Skarżąca nie powołała zagrożeń związanych z sytuacją w kraju pochodzenia, nie wskazała również by obawiała się jakichkolwiek zagrożeń [...] - nie była prześladowana, nie była poddana przemocy psychicznej lub fizycznej, zatrzymywana, aresztowana lub sądzona. W związku z powyższym S. K. można uznać wyłącznie za osobę cywilną, niezaangażowaną w toczący się konflikt. Sytuacja w kraju pochodzenia skarżącej [...] jest niewątpliwie trudna i złożona, jednakże należy podzielić stanowisko organów, iż sama zła sytuacja w kraju pochodzenia nie stanowi wystarczającej samoistnej przesłanki do przyznania statusu uchodźcy, ani innych form ochrony cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - konieczne jest wykazanie zindywidualizowanego zagrożenia doznania prześladowania, poważnej krzywdy lub innych naruszeń praw człowieka. A tego skarżąca nie wykazała. Zebrany materiał pozwala na sformułowanie tezy, iż faktyczną przyczyną wyjazdu skarżącej z [...] były względy ekonomiczne, a przedmiotowy wniosek podyktowany był chęcią poprawy warunków życia i zalegalizowania pobytu na terytorium RP. Sąd zwraca również uwagę na przesłanki udzielenia ochrony uzupełniającej określonej art. 15 ustawy, zgodnie z którym cudzoziemcowi udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji (w znaczeniu umyślnego pozbawienie życia, nie tylko w związku z wykonaniem wyroku sądu), tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, poważne zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia ochrony uzupełniającej, jeżeli nie istnieje rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że skarżąca [...] doznała lub była zagrożona doznaniem poważnej krzywdy. Twierdzenia skarżącej o możliwości wystąpienia w stosunku do niej represji w kraju pochodzenia są niewiarygodne. Organy prawidłowo zatem uznały, iż w stosunku do skarżącej nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. Należy mieć jednak na wadze treść art. 18 Konstytucji RP, który stanowi, że małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej. Cudzoziemska podała podczas przesłuchania statusowego, iż w dniu [...] 2014 r. w [...] wzięła ślub muzułmański z obywatelem [...], który przebywa legalnie na terenie Polski. Poza przyjęciem przez organ I instancji powyższej informacji, nie podjął w dalszej kolejności żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia jakiego rodzaju związek został zawarty, czy w ogóle został zawarty, jaka jest relacja pomiędzy skarżącą a jej "mężem", czy nosi ona znamiona "bliskości", jaki jest status "małżonka" skarżącej, na jakiej podstawie przebywa w Polsce i czy jego pobyt jest legalny. W ocenie Sądu zatem, wyjaśnienie wskazanych wyżej okoliczności sprawy wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, obejmującego w szczególności przesłuchanie "męża" skarżącej na okoliczność zawartego związku małżeńskiego, jego statusu i podstawy prawnej pobytu na terenie Rzeczpospolitej Polskiej, zażądanie stosownych dokumentów dotyczących zawarcia powołanego związku z obywatelem [...] przez skarżącą. Niewystarczające wyjaśnienie tych okoliczności przez Radę powoduje konieczność uznania orzeczenia odwoławczego za wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 15 k.p.a., co powoduje konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku Rada rozpozna ponownie odwołanie skarżącej od decyzji Szefa Urzędu, biorąc po uwagę wskazania co do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, sformułowane powyżej. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 ppsa. w zw z art. 205 ppsa.