IV SA/Wa 1781/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. i J. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S. i J. S. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia i zarządzenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2011 r. (data stempla pocztowego) A. i J. S. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła z dnia [...] lipca 1953 r. w sprawie ustanowienia przymusowego zarządu państwowego nad przedsiębiorstwem "[...], pow. T." oraz stwierdzenia nieważności orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] marca 1965 r. w sprawie stwierdzenia przejścia na własność Państwa przedsiębiorstwa "[...], pow. T.". W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie decyzji może stanowić podstawę do dokonania wpisów i ostrzeżeń w księgach wieczystych mogących spowodować uniemożliwienie lub zawieszenie obrotu prawnego nieruchomościami, do których zaskarżone decyzje się odnoszą, a zatem spowodować trudne do odwrócenia skutki. Ponadto w oparciu o zaskarżoną decyzję uczestnicy postępowania mogą podjąć próbę wzruszenia innych – późniejszych decyzji administracyjnych, lub konstruować roszczenia odszkodowawcze względem Skarbu Państwa. Opieranie zaś roszczeń na zaskarżonej decyzji stwarza w tym zakresie zagrożenie bezpieczeństwa obrotu prawnego. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Wniosek Skarżących co prawda zawiera uzasadnienie, jednakże podniesione w nim argumenty nie pozwalają uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji naraża ich na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona w późniejszym czasie poprzez przywrócenie do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki, powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja nie może powodować skutków o których mowa w art. 61 § 3 ppsa. Stwierdzenie nieważności zarządzenia z 1953 r. oraz orzeczenia z 1965 r. nie powoduje zmiany podmiotu właścicielskiego ujawnionego w księdze wieczystej, gdyż w obrocie prawnym w dalszym ciągu pozostaje decyzja komunalizacyjna Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia [...] grudnia 1971 r., przekazującej Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska w Z. nieodpłatnie i na własność młyn gospodarczy zlokalizowany na działce [...]. Ponadto możliwość wystąpienia przez osobę która rości sobie prawo do określonej nieruchomości z wnioskiem o dokonanie wpisu ostrzeżenia o niezgodności stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym bądź też z wnioskiem o wpis prawa do księgi wieczystej skutkującym ujawnieniem w księdze wieczystej wzmianki o wniosku, nie wynika z wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Uprawnienia te istniały już wcześniej. Ponadto wpis do księgi wieczystej wzmianki bądź ostrzeżenia, nie może być uznany za trudny do odwrócenia skutek prawny, gdyż nie powoduje istotnej i trwałej zmiany rzeczywistości (zmiany osoby właściciela nieruchomości). Ponadto, na skutek wydania zaskarżonej decyzji skarżący nie ponieśli szkody (majątkowej bądź niemajątkowej). Decyzja ta nie nakazuje również powinnego działania, a także nie jest możliwe wymuszenie jej wykonania działaniami egzekucyjnymi. Co prawda, skarżona decyzja stanowi podstawę do wzruszania kolejnej decyzji administracyjnej (decyzji komunalizacyjnej) jednakże z tego względu nie można żądać wstrzymania jej wykonania, gdyż wszczęcie następczego postępowania administracyjnego nie jest okolicznością uzasadniającą wstrzymanie wykonania aktu otwierającego taką możliwość. Wszczęcie kolejnego postępowania administracyjnego oraz ewentualność powództwa odszkodowawczego od Skarbu Państwa nie powodują niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro przedstawione przez Skarżących argumenty nie uprawdopodobniają, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować okoliczności o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, zatem brak jest podstaw aby uczynić zadość żądaniu wstrzymania wykonania decyzji. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.