IV SA/Wa 1782/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Powiatu P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji ustalającej lokalizację linii kolejowej - oddala skargę - Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].09.2011 r. Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...].06.2011 r., stwierdzającą wydanie z naruszeniem prawa decyzji Wojewody [...] z dnia [...].02.2009 r. ustalającej lokalizację linii kolejowej dla realizacji inwestycji budowa na linii kolejowej [...] W. G. dwupoziomowego skrzyżowania drogi z torami kolejowymi - wiaduktu drogowego w km 70,225 linii kolejowej [...], w ciągu drogi gminnej S. – S. – O. wraz z budową drogi objazdowej w miejscowości S i miejscowości O. w kierunku miejscowości G., w związku z likwidacją przejazdu kolejowego w poziomie szyn w km 69,318 linii kolejowej [...], na terenie gminy S. - w części dotyczącej określenia linii rozgraniczających teren inwestycji w odniesieniu do działki ewid. nr [...] o pow. 0,3906 ha, położonej we wsi G. oraz do działki ewid. nr [...] o pow. 0,0028 ha, położonej we wsi O. przez niezatwierdzenie podziału tych działek. Minister po rozpoznaniu zarzutów odwołania i ponownym przeanalizowaniu wniosku Zarządu Powiatu w P. z 10.06.2009 r. stwierdził, że decyzja lokalizacyjna z dnia [...].02.2009 r. w odniesieniu do wskazanych działek, obarczona jest wadą kwalifikowaną, wydano ją w tej części z rażącym naruszeniem art. 9s ust|. 1 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym. Działki te bowiem tylko częściowo objęte są liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, a nie sporządzono dla nich map z projektem podziału nieruchomości. Jednocześnie Minister wyjaśnił, iż z uwagi na zapis art. 9ac ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 28.03.2003 r. o transporcie kolejowym (określanej dalej ustawą o transporcie kolejowym) nie było możliwe stwierdzenie w tej części nieważności ostatecznej decyzji lokalizacyjnej z dnia [..].02.2009 r. Wniosek o stwierdzenie jej nieważności złożony został bowiem po upływie 14 dni od ustatecznienia się tej decyzji lokalizacyjnej, które nastąpiło już 20.03.2009 r., ze względu na jej niezaskarżenie. Graniczną datą był zatem 3.04.2009 r. Wniosek Zarządu Powiatu w P. wpłynął natomiast w dniu 15.06.2009 r., a więc z przekroczeniem tego terminu. Odnośnie rozpoczęcia robót zastosowanie znajdował zaś art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane, a wpisy w Dzienniku budowy dla tej inwestycji wskazują, że rozpoczęcie robót miało miejsce w dniu 10.06.2010 r. Roboty takie były już zatem prowadzone w dacie wydania decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...].06.2011 r. We wniesionej skardze Zarząd Powiatu w P. zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem: - art. . 9ac ust. 2 i ust. 4 ustawy o transporcie kolejowym przez błędną jego interpretację; - art. 10 Kpa przez niezawiadomienie skarżącego o zebraniu materiałów dowodowych przed wydaniem decyzji; - art. 36 Kpa, przez niewydajnie postanowień dotyczących wyznaczenia nowych terminów załatwienia sprawy; - art. 77 § 1 Kpa przez niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wystarczający. W uzasadnieniu skargi wskazano, że ów termin 14 dniowy winien odnosić się także do terminu rozpoczęcia budowy linii kolejowej, a nie tylko ostateczności decyzji lokalizacyjnej. Podniesiono także, iż na przedmiotowych działkach dotychczas nie rozpoczęto jeszcze budowy linii kolejowej. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W uzupełnieniu wskazał, iż uchybienie art. 36 Kpa w zw. z art. 123 Kpa nie spowodowało żadnych ujemnych skutków dla strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Na wstępie należy zauważyć, iż Wojewoda [...], po przeprowadzeniu postępowania w niniejszej sprawie, wydając przedmiotową decyzję z dnia [...].02.2009 r. ustalającą lokalizację linii kolejowej, nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności. Jest bezspornym faktem, że w dacie złożenia wniosku przez Zarząd Powiatu w P. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].02.2009 r., a więc w dniu 10.06.2009 r. decyzja ta była ostateczna (strona skarżąca nie kwestionuje tej okoliczności). Zgodnie z art. 9o ust. 6 ustawy o transporcie kolejowym Wojewoda wysyła zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości oraz zawiadamia pozostałe strony o wszczęciu tego postępowania w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim i urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg linii kolejowej, na stronach internetowych tych gmin oraz urzędu wojewódzkiego, a także w prasie lokalnej. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. Wojewoda [...]powiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, jak również o wydaniu decyzji zarówno wnioskodawcę, jak i właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane w drodze obwieszczenia w urzędzie wojewódzkim i urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg linii kolejowej, na stronach internetowych tych gminy oraz urzędu wojewódzkiego, a także w prasie lokalnej. Wskazana procedura zawiadamiania została zatem przeprowadzona prawidłowo, a w jej wyniku decyzja ta uostateczniła się z dniem 20.03.2009 r. Wówczas jednakże nie przystąpiono jeszcze do realizacji przedmiotowej inwestycji. Nie został więc spełniony drugi konieczny warunek, którego istnienie łączne z ową ostatecznością wyłączało możliwość stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej w żądanej części. Konkludując, w dniu złożenia przedmiotowego wniosku przez Zarząd Powiatu w P. istniała możliwość stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].02.2009 r. w odniesieniu do działek ewidencyjnych - nr [..] o pow. 0,3906 ha, położonej we wsi G. oraz nr [...] o pow. 0,0028 ha, położonej we wsi O., z uwagi na niezatwierdzenie podziału tych działek, wbrew art. 9s ust. 1 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym. Z mapy stanowiącej załącznik 1B do decyzji lokalizacyjnej jednoznacznie wynika, iż obie sporne działki tylko w części są objęte liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. Nie sporządzono jednak dla nich map z projektem podziału nieruchomości. Mapy podziałowe stanowią integralną część decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej. Natomiast linie rozgraniczające teren, określone decyzją o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, są liniami podziału nieruchomości. Możliwość stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej w części (w odniesieniu do wskazanych nieruchomości) wynikała z nierozpoczęcia jeszcze wówczas realizacji przedmiotowej inwestycji. Gdyby zatem Minister już wtedy rozstrzygał z wniosku Zarząd Powiatu w P. mógłby we wskazanej części stwierdzić nieważność tej decyzji lokalizacyjnej (ze względu na brak koniunkcji wskazanych warunków). Nie uczynił tego jednakże i rozstrzygnięcie wydał po dwóch latach, gdy od roku sytuacja uległa już zmianie. Od dnia 10.06.2010 r. rozpoczęto bowiem realizację tej inwestycji, o czym świadczy zapis z tej daty widniejący w Dzienniku budowy, wskazujący na podjęcie prac przygotowawczych na terenie budowy (art. 41 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane). Nie ma przy tym znaczenia, czy podjęto jakieś działania faktyczne na przedmiotowych działkach. Zamierzenie to stanowi bowiem całość inwestycyjną (inwestycja liniowa), a jej realizacja podyktowana jest istotnym interesem Państwa. Przedmiotowe działki nie stały się też zbędne dla realizacji tego przedsięwzięcia (potwierdzono to na rozprawie przed Sądem). Trafnie zatem wywiódł Minister, że w dacie rozstrzygania przez niego, a więc [...].06.2011 r. możliwości takiej już nie było. Zasadnie oceniał stan sprawy na tę datę. Artykuł 9ac ust. 2 w zw. z ust. 4 ustawy o transporcie kolejowym nie pozwalał już - w ówczesnym stanie faktycznym sprawy - na stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...].02.2009 r., we wskazanej części. Przepis art. 9ac ust. 2 w zw. z ust. 4 ustawy o transporcie kolejowym dopuszcza stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej, tylko jeśli wniosek w tym przedmiocie zostaje złożony przed upływem 14 dni od jej uostatecznienia się (a więc przepis ten na wczesnym etapie inwestycyjnym zapewnia ochronę stron postępowania lokalizacyjnego przed jej kwalifikowanymi wadami, nawet gdy podjęto czynności faktyczne zmierzające do jej realizacji) oraz wyjątkowo, gdy termin ten upłynął bezskutecznie (wniosek złożono później) ale realizacja jej nie została jeszcze rozpoczęta (nie podjęto prac przygotowawczych na terenie budowy) w czasie rozstrzygania. Natomiast w stanie faktycznym, który miał miejsce w rozpatrywanej sprawie możliwość taką ustawodawca wyłączył. Mając na uwadze, iż w chwili złożenia przedmiotowego wniosku istniała możliwość żądania stwierdzenia nieważności w części decyzji lokalizacyjnej, należy nadmienić, że stronie skarżącej przysługiwała możliwość wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, w tym m. in. z uwagi na naruszenie art. 36 Kpa. Następnie zaś w razie jej bezskuteczności - wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Ministra. Strona skarżąca, jak się wydaje, posiada fachową obsługę prawną. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy nie wynika jednakże, aby strona skarżąca z tych możliwości prawnych skorzystała. Stąd bezskuteczne jest wskazywanie w tym postępowaniu sądowym na naruszenie art. 36 Kpa jako na argument, który miałby przemawiać za uwzględnieniem tej skargi. Nie może także odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez Ministra Infrastruktury art 10 Kpa, przez niezawiadomienie skarżącego o zebraniu materiałów dowodowych przed wydaniem decyzji. W skardze nie wykazano bowiem jakie negatywne skutki dla Zarządu Powiatu w P. wynikły z tego uchybienia. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że miało ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd działając z urzędu w oparciu o art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie dopatrzył się nadto innych naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.