IV SA/Wa 1782/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Borkowska po rozpoznaniu w dniu 2.08.2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia 29 maja 2018 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., uchylające w całości postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2018 r. – o umorzeniu postępowania w przedmiocie wniosku Stowarzyszenia "[...]" z dnia 13 kwietnia 2015 r. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu z wniosku [...] Sp. z o.o. z dnia 12 lutego 2015 r. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie turbiny wiatrowej wraz z urządzeniami towarzyszącymi oraz terenami utwardzonymi na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...] w obrębie miejscowości [...], gm. [...] – i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Pismem z dnia 16 lipca 2018 r. pełnomocnik strony skarżącej złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że rozstrzygnięcie kasatoryjne wywołuje skutki prawne, których ziszczenie wymaga wykonania przez organ określonych działań faktycznych lub prawnych. Wobec tego należy zakwalifikować je jako rozstrzygnięcie nadające się do wykonania pod kątem związanych z nim skutków procesowych. Pełnomocnik podniósł, że zaskarżone postanowienie zobowiązuje organ pierwszej instancji do wydania postanowienia o dopuszczeniu stowarzyszenia do udziału w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, w konsekwencji czego decyzja o warunkach zabudowy utraci przymiot ostateczności, a także do doręczenia stowarzyszeniu decyzji o warunkach zabudowy. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że utrata przymiotu ostateczności przez decyzję o warunkach zabudowy i doręczenie jej stowarzyszeniu, w powiązaniu z faktem obowiązywania ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (dalej jako: uiew), prowadzi do niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na mocy tej ustawy wprowadzono regulację, że lokalizacja elektrowni wiatrowej następuje wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 3 uiew). Oznacza to zatem, że od momentu wejścia w życie ww. ustawy, tj. od dnia 16 lipca 2016 r., nie jest w ogóle dopuszczalne wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla elektrowni wiatrowej. Jednocześnie ustawodawca przewidział, że postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, dotyczące elektrowni wiatrowych, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy umarza się (art. 14 ust. 5 uiew). Ponadto, decyzje o warunkach zabudowy dotyczące elektrowni wiatrowych wydane przed dniem wejścia w życie ustawy tracą moc, chyba że przed dniem wejścia w życie ustawy wobec inwestycji nimi objętych wszczęto postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę (art. 14 ust. 6 uiew). Pełnomocnik skarżącej zauważył, że wobec inwestycji objętej decyzją o warunkach zabudowy wszczęto postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę przed dniem [...] lipca 2016 r. Co więcej, skarżący uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę wydaną przez Starostę [...] w dniu [...] maja 2016 r. Stąd też decyzja o warunkach zabudowy nie utraciła mocy. Jednakże wydanie przez organ pierwszej instancji postanowienia o dopuszczeniu stowarzyszenia do udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o warunkach zabudowy spowoduje utratę przez ww. decyzję przymiotu ostateczności – wobec czego wystąpi ryzyko zaistnienia sytuacji, o której mowa w art. 14 ust. 5 uiew, a zatem sytuacji, gdy postępowanie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji traktowane będzie jako postępowanie wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie uiew, które należy umorzyć. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, wydanie postanowienia o dopuszczeniu stowarzyszenia do udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o warunkach zabudowy może spowodować, co jest bezpośrednim skutkiem wykonania postanowienia, że skarżąca bezpowrotnie utraci decyzję o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W odpowiedzi na wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] pismem z dnia [...] lipca 2018 r. wniosło o jego nieuwzględnienie. Organ wskazał, że zaskarżone postanowienie wywiera jedynie skutki procesowe, gdyż nie przyznaje stronie żadnych uprawnień ani nie nakłada na nią obowiązków, zatem jego wykonanie nie może wywołać niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślił, iż orzeczenia kasacyjne jako mające charakter czysto procesowy co do zasady nie nadają się do wykonania, gdyż nie stanowią aktów wywołujących skutki materialnoprawne. Zdaniem organu, obawa skarżącej, że w przyszłości mogą zostać podjęte akty administracyjne, które mogą prowadzić do wydania decyzji w sprawie, nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie ochrony tymczasowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie może zostać uwzględniony. Skoro wskazana w art. 61 § 3 p.p.s.a. szkoda lub trudne do odwrócenia skutki mają być rezultatem wykonania podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, to uznać należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci zastosowania instytucji wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie postępowania egzekucyjnego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią rozstrzygnięcia zawartego w tym akcie. Rozstrzygnięciem takim nie jest orzeczenie kasacyjne wydane na podstawie przepisu art. 138 § 2 k.p.a., uchylające rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Nie przyznaje ono stronie uprawnień, ani nie nakłada żadnych obowiązków. Tym samym, z uwagi na charakter orzeczenia, którego wstrzymania domaga się strona skarżąca, nie można mówić o ewentualnym powstaniu skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Okoliczność ta nie zezwala na zastosowanie w sprawie instytucji ochrony tymczasowej, zatem argumentacja podniesiona we wniosku pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.