IV SA/Wa 1784/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.), Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Ministra Cyfryzacji z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Cyfryzacji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], 2. zasądza od Ministra Cyfryzacji na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Cyfryzacji, po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] utrzymał w swoją decyzję z dnia [...]lutego 2017 r., nr [...] o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania wszczętego na wniosek z dnia [...] listopada 2016 r. [...] Sp. z o. o. o udostępnienie z rejestru PESEL danych osobowo-adresowych kobiet z roczników [...]-[...] z województw: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...] celem wysłania zaproszeń na badania mammograficzne. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Podaniem z dnia 23 listopada 2016 r. [...] Sp. z o. o. w [...] wystąpiła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o udostępnienie ze zbioru PESEL danych osobowo-adresowych kobiet z roczników [...] z województw: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] celem wysłania zaproszeń na badania mammograficzne. Spółka podała, że jest podmiotem, o którym mowa w art. 46 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, realizującym zadania publiczne związane z Narodowym Programem Zwalczania Chorób Nowotworowych uchwalonym uchwałą Nr 208 Rady Ministrów z dnia 3 listopada 2015 r. (M.P. z 2015 poz. 1165 ze zm.). Do podania załączono formularze wniosków o udostępnienie danych dotyczące 13 województw. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji pismem z dnia 12 grudnia 2016 r. przekazał wniosek [...] Sp. z o. o. z dnia [...] listopada 2016 r. wraz z załącznikami według właściwości do Ministra Cyfryzacji. Minister Cyfryzacji decyzją z dnia [...]lutego 2017 r., nr [...] orzekł o umorzeniu, jako bezprzedmiotowego, postępowania wszczętego na wniosek z dnia [...]listopada 2016 r. [...] Sp. z o. o. W uzasadnieniu organ wskazał, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] rozstrzygnął wniosek [...] Sp. z o. o. z dnia [...] października 2015 r. o udostępnienie ze zbioru PESEL danych osobowo-adresowych kobiet z roczników [...] z województw: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] celem wysłania zaproszeń na badania mammograficzne. Zdaniem organu, ponowny wniosek o to samo, oparty o tę samą podstawę prawną i złożony przez tę samą Spółkę, z niewielkimi zmianami w zakresie treści wniosku dotyczącej kryteriów mającego powstać w wyniku przetworzenia rejestru PESEL zbioru danych, nie mógł zostać rozpoznany merytorycznie, ponieważ wydanie ponownej decyzji w tej samej sprawie naruszałoby tzw. powagę rzeczy osądzonej, a wydana decyzja dotknięta byłaby wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. Ponadto organ wskazał, że wnioskodawca błędnie zinterpretował przepis art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy o ewidencji ludności dotyczący możliwości udostępniania przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych danych jednostkowych dla podmiotów, o których mowa w przepisie art. 46 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy o ewidencji ludności. W ocenie Ministra Cyfryzacji, wnioskodawca nie skierował do organu wniosku o udostępnienie danych jednostkowych w rozumieniu art. 47 ust. 4 tej ustawy. Wniosek Spółki ma charakter ogólny i dotyczy udostępnienia zbioru danych, które powstałyby po przetworzeniu rejestru PESEL za pomocą algorytmu. Z tego względu Minister uznał, że wystąpiły podstawy do zastosowania przepisu art. 105 § 1 Kpa. Od powyższej decyzji [...] Sp. z o. o. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Cyfryzacji decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] utrzymał w swoją decyzję z dnia [...]lutego 2017 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że co prawda minister właściwy do spraw wewnętrznych w oparciu o przepis art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy o ewidencji ludności udostępnia dane podmiotom, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, jednakże wnioskodawcy nie można uznać za "inny podmiot realizujący zadania publiczne określone w odrębnych przepisach". Minister wskazał, że ustalenie właściwości rzeczowej w niniejszej sprawie będzie odbywało się poprzez ustalenie podstawy prawnej żądania wniosku o udostępnienie danych. Dopiero prawidłowe ustalenie tej okoliczności umożliwi zbadanie przez organ kryteriów, o których mowa w przepisach art. 46 ust. 1 pkt 5, czy art. 46 ust. 2 pkt 2 ustawy o ewidencji ludności. Zdaniem Ministra Cyfryzacji, w niniejszej sprawie [...] Sp. z o. o. domaga się udostępnienia zbioru danych, a nie danych jednostkowych, tj. informacji uzyskanej z rejestrów dotyczącej jednej osoby (art. 47 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności). Wobec tego, że wniosek Spółki dotyczy udostępnienia z rejestru PESEL zbioru danych wielu osób właściwym do rozpatrzenia niniejszej sprawy jest Minister Cyfryzacji. Organ odwoławczy wskazał, że istnienie uprawnienia wnioskodawcy do uzyskania żądanych danych należy rozpatrywać w kontekście przepisu art. 46 ust. 2 pkt 2 ustawy o ewidencji ludności, który umożliwia uzyskanie danych z rejestru PESEL przez jednostki organizacyjne w celach badawczych, statystycznych, badania opinii publicznej, jeżeli po wykorzystaniu zostaną poddane takiej modyfikacji, która nie pozwoli na ustalenie tożsamości osób, których te dane dotyczą. Wniosek taki można sformułować dowolnie, żądając także udostępnienia zbioru danych jednostkowych dotyczących poszczególnych osób. Prawidłowa realizacja celu wskazanego przez stronę we wniosku może nastąpić jedynie poprzez udostępnienie zbioru żądanych danych, ponieważ przeprowadzenie badań w kierunku wczesnego wykrywania nowotworów spełni swoje cele profilaktyczne, jeżeli będą one wykonane na grupie osób. Wobec tego Minister Cyfryzacji , jako podmiot, który udostępnia dane wymienione w art. 46 ust. 2 pkt 2 ustawy o ewidencji ludności, prawidłowo uznał się za właściwy do rozpatrzenia niniejszej sprawy (art. 50 ust. 1 pkt 1 tej ustawy). W pozostałym zakresie organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, co do tego, że w niniejszej sprawie zachodzi tzw. powaga rzeczy osądzonej. Minister wskazał, że w sprawie nr [...] już zakończonej i w sprawie niniejszej zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa. Ponowny wniosek złożyła ta sama osoba, dotyczy on tego samego żądania, tych samych praw, podstawy faktycznej i prawnej. Dla ustalenia tożsamości przedmiotowej nie ma przy tym znaczenia o jakie konkretnie kobiety chodzi, a jedynie o wskazane we wniosku parametry na podstawie których mają być udostępnione dane, a te są takie same w obu sprawach. Minister Cyfryzacji stwierdził także, że co prawda w niniejszej sprawie organ I instancji winien wydać postanowienie w oparciu o przepis art. 61a § 1 Kpa, jednak niecelowe byłoby uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, czy art. 138 § 2 Kpa, skoro i tak tym samym powodem negatywnego załatwienia sprawy byłby stan tzw. powagi rzeczy osądzonej. Wobec tego organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Od decyzji Ministra Cyfryzacji z dnia 10 kwietnia 2017 r., nr [...] [...] Sp. z o. o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 46 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 50 ustawy o ewidencji ludności poprzez uznanie, że organem właściwym do rozpatrzenia wniosku Spółki jest Minister Cyfryzacji; 2. art. 105 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 Kpa poprzez uznanie, że wydanie w niniejszej sprawie decyzji merytorycznej narusza tzw. powagę rzeczy osądzonej; 3. art. 10 Kpa poprzez brak umożliwienia skarżącej wypowiedzenia się, co do zgromadzonych dowodów i zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. W skardze [...] Sp. z o. o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Ministra Cyfryzacji z dnia 11 lutego 2017 r. oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej obowiązku zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w niniejszej sprawie właściwym organem jest Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, ponieważ [...] Sp. z o. o. jest podmiotem realizującym zadania publiczne, o których mowa w przepisie art. 46 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 50 ustawy o ewidencji ludności, związane z Narodowym Programem Zwalczania Chorób Nowotworowych, uchwalonym uchwałą Nr 208 Rady Ministrów z dnia 3 listopada 2015 r. (M.P. z 2015 poz. 1165 ze zm.) na terenie województw: [...] , [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. Wobec tego powinna otrzymać wszelkie wsparcie w ramach obowiązujących przepisów w realizacji Programu, w szczególności od organów państwowych, w tym i stosownych Ministerstw. [...] Sp. z o. o. wskazała, że zwróciła się nie o udostępnienie zbioru danych, ale o udostępnienie danych jednostkowych. Zamiast występować z wieloma pojedynczymi wnioskami Spółka złożyła jeden zbiorczy wniosek, zawierający żądanie udostępnienia danych jednostkowych. Rodzaj żądanych danych determinowany jest celami Programu, który Spółka realizuje, a który dotyczy przebadania wszystkich kobiet spełniających określone w Programie kryteria. Decyzję w sprawie winien wydać zatem Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. [...] Sp. z o. o. nie podzieliła też stanowiska Ministra Cyfryzacji, że w sprawie nie było możliwe wydanie decyzji merytorycznej. W ocenie skarżącej, analiza stanu faktycznego i prawnego sprawy świadczy o braku podstaw do uznania postępowania za bezprzedmiotowe i braku podstaw do wystąpienia stanu tzw. powagi rzeczy osądzonej. Zbiór kobiet uprawnionych do przedmiotowych badań stanowi zawsze zbiór zmienny, choćby ze względu na ukończenie przez kolejne osoby wieku 55 lat uprawniającego do wzięcia udziału w Programie. Na podstawie złożenia dwóch lub więcej wniosków o udostępnienie danych nie uzyska się tożsamego zbioru danych. Wobec zmieniającego się kręgu uprawnionych do badań i zmieniającego się kręgu danych nie sposób mówić o niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Spółka zarzuciła także Ministrowi Cyfryzacji, że nie wyjaśnił jaka istotna zmiana w zakresie treści wniosku musiałaby zaistnieć, aby wystąpiła sytuacja bezprzedmiotowości postępowania. Organ nie wskazał jakie kryteria decydują o tym, że dana zmiana jest istotna lub nieistotna. Brak wyjaśnienia tego zagadnienia świadczy o tym, że organ w sposób dowolny decyduje o tożsamości wniosku, pozbawiając skarżącą uprawnień wynikających z ustawy o ewidencji ludności. Poza tym [...] Sp. z o. o. zarzuciła Ministrowi Cyfryzacji, że przed wydaniem decyzji nie poinformował skarżącej o możliwości zapoznania się z aktami postępowania oraz końcowego wypowiedzenia w sprawie, zwłaszcza z uwagi na obszerność materiału dowodowego i wątpliwości, co do ewentualnej nieważności postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie podtrzymując prezentowane w sprawie stanowisko. Dodatkowo organ wskazał, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 Kpa, ponieważ organ w piśmie z dnia 18 stycznia 2017 r. sygnalizował skarżącej wątpliwości w zakresie res iudicata i informował o konieczności porównania treści złożonych wniosków i załączonych umów z NFZ. Skarżąca na żadnym etapie postępowania nie przedstawiała żadnych nowych dowodów. Minister Cyfryzacji wskazał, że negatywna dla strony decyzja nie zamyka Spółce drogi do realizacji jej praw wynikających z zawartej umowy z NFZ. Podmiotami legitymowanymi do żądania udostępnienia danych z rejestru PESEL są bowiem Minister Zdrowia i Narodowy Fundusz Zdrowia, które to podmioty realizują zadania ustawowe dotyczące programów zdrowotnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że podanie [...] Sp. z o. o. z dnia 23 listopada 2016 r. zostało skierowane do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wraz z formularzami wniosków o udostępnienie z 13 województw danych osobowo-adresowych kobiet urodzonych w latach 1957-1968. W podaniu tym Spółka wskazała, że ma status innego podmiotu wskazanego w art. 46 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2017 r. poz. 657) – zwanej dalej "ustawą" realizującego zadania publiczne określone w odrębnych przepisach i że wnioskowane dane z rejestru PESEL są wnioskodawcy niezbędne do realizacji Narodowego Programu Zwalczania Chorób Nowotworowych, o którym mowa w uchwale Nr 208 Rady Ministrów z dnia 3 listopada 2015 r. (M.P. z 2015 poz. 1165 ze zm.). Sąd zwraca uwagę, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji otrzymujący przedmiotowe podanie wraz z wnioskami o udostępnienie danych był związany żądaniem [...] Sp. z o. o., ponieważ niniejsze postępowanie o udostępnienie danych z rejestru PESEL toczyło się na wniosek. Z treści tego podania (zawierającego żądanie udostępnienia danych jednostkowych dotyczących kobiet w określonym wieku z 13 województw) i rodzaju załączonych doń formularzy wniosków wynika, że skarżąca Spółka wystąpiła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w trybie art. 47 ust. 1 w zw. z art. 52 pkt 1 ustawy, załączając pisemne wnioski na formularzach według wzoru określonego w Załączniku Nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 października 2011 r. w sprawie określenia wzorów wniosków o udostępnienie danych...(Dz. U. z 2016 r. poz. 836). Nie budzi wątpliwości Sądu, że [...] Sp. z o. o. wystąpiła w trybie art. 47 ust. 1 ustawy o żądane dane jednostkowe składając pisemne wnioski na formularzach. Z kolei z art. 50 ustawy wynika, że w zakresie udostępniania z rejestru PESEL danych jednostkowych właściwy rzeczowo jest albo minister właściwy do spraw informatyzacji (obecnie Minister Cyfryzacji) albo minister właściwy do spraw wewnętrznych (obecnie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji). Właściwość jednego z ministrów zależy od tego jaki podmiot wystąpi z żądaniem udostępnienia danych jednostkowych z rejestru PESEL. Jeżeli jest to podmiot, o którym mowa w art. 46 ust. 2 pkt 2 ustawy – obecnie właściwy jest Minister Cyfryzacji. W przypadku innych podmiotów określonych w art. 46 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy, w tym i podmiotów określonych w art. 46 ust. 1 pkt 5 ustawy – właściwy jest obecnie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. Jak wskazano wyżej organ będący adresatem podania z dnia 23 listopada 2016 r. oraz wniosków złożonych na urzędowych formularzach był związany żądaniem i trybem wniesienia tychże pism przez skarżącą Spółkę. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie był natomiast związany wskazaną przez [...] Sp. z o. o. kwalifikacją statusu jako innego podmiotu z art. 46 ust. 1 pkt 5 ustawy, który w ramach Narodowego Programu Zwalczania Chorób Nowotworowych uchwalonego uchwałą Nr 208 Rady Ministrów z dnia 3 listopada 2015 r., na skutek zawartej z Narodowym Funduszem Zdrowia umowy o udzielanie świadczeń gwarantowanych opieki zdrowotnej w postaci programu profilaktyki raka piersi, jako świadczeniodawca (realizator działań w kierunku wczesnego wykrywania raka piersi), zamierza uzyskać dane osobowo-adresowe kobiet urodzonych w latach 1947-1968 z 13 województw, aby skierować do niech zaproszenia na badania mammograficzne. Sąd zwraca uwagę, że to organ będący adresatem podania z dnia 23 listopada 2016 r. i wniosków złożonych na urzędowych formularzach winien ocenić, czy [...] Sp. z o. o. jest jednym z podmiotów określonych w art. 46 ustawy, a jeżeli tak, to którym z nich. Z przepisu art. 47 ust. 3 ustawy wynika bowiem, że organ rozpatrujący pisemny wniosek o udostępnienie danych jednostkowych (takich danych żąda wnioskodawca) odmawia w drodze decyzji administracyjnej udostępnienia danych jednostkowych, jeżeli nie zostały spełnione warunki z art. 46 ustawy (przesłanki podmiotowe). Zatem w pierwszej kolejności należy ustalić jaki status podmiotowy ma wnioskodawca. Merytoryczne badanie zasadności żądania wniosku, tj. ustalenie, czy żądanie dotyczy danych jednostkowych w rozumieniu art. 47 ust. 4 ustawy, czy udostępnienia zbioru danych w rozumieniu art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922) winno nastąpić w toku badania sprawy, co do jej istoty. Skoro [...] Sp. z o. o. uważa się za podmiot określony w art. 46 ust. 1 pkt 5 ustawy, to Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji winien wyjaśnić i ocenić, czy rzeczywiście wnioskodawca może być zakwalifikowany jako inny podmiot realizujący ustawowe zadania publiczne, określone w odrębnych przepisach. Z przepisów art. 5 pkt 30 w zw. z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 581 ze zm.) wynika, że programy zdrowotne wdraża i realizuje Narodowy Fundusz Zdrowia. Z art. 48b ust. 5 tej ustawy wynika, że NFZ dokonuje wyboru realizatora programu zdrowotnego i zawiera z nim stosowną umowę. Dotyczy to także profilaktyki wykrywania nowotworów raka piersi i badań przesiewowych, o których mowa w pkt V.2 i V.2.2.4 Narodowego Programu Zwalczania Chorób Nowotworowych (Załącznik do uchwały Nr 208 Rady Ministrów z dnia 3 listopada 2015 r.). Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie wyjaśnił w sposób dokładny i wszechstronny na tle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, czy skarżąca Spółka jest innym podmiotem realizującym zadania publiczne z zakresu opieki zdrowotnej w ramach programu zdrowotnego, określonego w podaniu z dnia 23 listopada 2016 r., skoro wykonuje te zadania na podstawie umowy cywilnoprawnej, czy też publiczne zadania ustawowe z tego zakresu realizuje państwowa jednostka organizacyjna – Narodowy Fundusz Zdrowia i to ten Fundusz jest uprawniony do żądania wnioskowanych danych na podstawie przepisu art. 46 ust. 1 pkt 5 ustawy. Nie zostało też wyjaśnione, czy jeżeli skarżąca Spółka nie jest podmiotem z art. 46 ust. 1 pkt 5 ustawy to, czy jest jednym z podmiotów określonych w art. 46 ust. 2 ustawy, w szczególności mającym interes prawny w uzyskaniu żądanych danych z rejestru PESEL (art. 46 ust. 2 pkt 1 ustawy), skoro powołuje się na umowę zawartą z NFZ, dotyczącą realizacji państwowego profilaktycznego programu zdrowotnego w zakresie badań przesiewowych, ukierunkowanych na wykrywanie nowotworu raka piersi. Sąd nie podziela przy tym stanowiska Ministra Cyfryzacji zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji, że w niniejszej sprawie uprawnienia skarżącej Spółki wynikają z przepisu art. 46 ust. 2 pkt 2 ustawy. Trzeba mieć na uwadze, że przepis ten dotyczy udostępniania danych z rejestru PESEL jednostkom organizacyjnym w ściśle określonych celach: badawczych, statystycznych, badania opinii publicznej. Wobec tego, że przepis ten dotyczy udostępniania danych osobowych – co do zasady – podlegających ustawowej ochronie (art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych), nie można tego przepisu interpretować w kierunku rozszerzenia kręgu podmiotów uprawnionych do uzyskania tego rodzaju danych. Jak wynika z materiału dowodowego sprawy, [...] Sp. z o. o. w oparciu o wnioskowane dane osobowo-adresowe zamierza realizować profilaktyczny państwowy program zdrowotny poprzez prowadzenie badań mających na celu wykrywanie nowotworu raka piersi (Załącznik nr 1 do umowy Nr [...]). Tymczasem działania zapobiegające pojawieniu się chorób nowotworowych, czy prowadzenie badań diagnostycznych, przesiewowych w celu wykrycia tychże chorób można zakwalifikować jako działalność leczniczą, polegającą na udzielaniu świadczeń zdrowotnych, zasadniczo służących profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia [art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1948) w zw. z art. 5 pkt 40 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych]. Nie jest to zatem działalność badawcza, polegająca na prowadzeniu badań naukowych (art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych – Dz. U. z 2015 r. poz. 1095). Wobec tego nie można uznać, że Minister Cyfryzacji byłby organem właściwym do załatwienia wniosku [...] Sp. z o. o., dotyczącego żądanych przez tę Spółkę danych jednostkowych. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w niniejszej sprawie Minister Cyfryzacji, nie będąc związany pismem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 12 grudnia 2016 r. przekazującym temu organowi podanie z dnia 23 listopada 2016 r. wraz z urzędowymi formularzami wniosków, przedwcześnie wydał decyzję kończącą postępowanie w sprawie, błędnie oceniając żądanie wniosków jako żądanie udostępnienia zbioru danych (zmienił z urzędu kwalifikację żądania), pomijając przy tym wyjaśnienie statusu podmiotu wnioskującego, czym naruszył przepis art. 105 § 1 Kpa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Minister Cyfryzacji, działając jako organ odwoławczy, nie dostrzegając tych istotnych uchybień przepisom postępowania także naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ponownie prowadzonym postępowaniu Minister Cyfryzacji przekaże podanie z dnia 23 listopada 2016 r. wraz z urzędowymi formularzami wniosków i aktami sprawy Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji, aby ten organ powyższe pisma [...] Sp. z o. o., złożone w trybie art. 47 ust. 1 ustawy rozpatrzył, w pierwszej kolejności poprzez wyjaśnienie statusu podmiotowego skarżącej Spółki, mając na uwadze przepisy art. 46 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 pkt 1 i 3 w zw. z art. 47 ust. 3 ustawy. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w sentencji. O zwrocie skarżącemu kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 Ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).